Posts tonen met het label maurice. Alle posts tonen
Posts tonen met het label maurice. Alle posts tonen

zondag 25 september 2022

Interview met Anne-Laure Van Neer

 


In 2015 debuteerde Anne-Laure Van Neer met ‘Justine’.  Later volgden ‘Maurice’ en ‘Louise’.  Dit jaar verscheen ‘Joséphine’.  Humor en misdaad gaan telkens hand in hand.  De cover van ‘Joséphine’ gaat niet enkel een misdaadverhaal vooraf, hij oogt bovendien zeer appetijtelijk.  Voor liefhebbers van taart een bijkomende motivatie om het boek te lezen.  Wij mochten Anne-Laure enkele vragen stellen over tuinieren, gebak en over ‘Joséphine’, uiteraard.

Dag Anne-Laure

•    Hoe zou je jezelf kort voorstellen aan de Thrillerlezers! die jou nog niet kennen?

Ik ben Anne-Laure, 47 jaar oud, getrouwd, 2 kinderen, 3 katten en ik schrijf misdaadkomedies.

•    Wat een mooie cover kreeg ‘Joséphine’!  Heb je daar lang over nagedacht? 

Voor de cover heb ik dagenlang gescrold en gezocht naar de perfecte cupcake. Het moest er kleurrijk en ook appetijtelijk uitzien. Liefst ook met besjes, want dat past in het verhaal. Er waren wat bedenkingen van de uitgeverij uit, omdat het er wat te ‘kookboekerig’ uitzag, dus hebben we wat aanpassingen doorgevoerd en zo kwamen we tot een mooi resultaat. Ik ben er alleszins erg blij mee.

•    Liefhebbers van gebakjes zullen zeker getriggerd worden in de boekhandel.  Hou jij van gebak? 

Ik ben geen ‘zoete bek’. Dessert, koekjes en gebak kan ik zonder verpinken links laten liggen. Wat ik niet kan weerstaan is zout. Aperitief hapjes, olijven, saucisson (een Franse droge worst), parmaham, etc… Dat zou ik niet kunnen missen.

•    Wat inspireerde jou tot het schrijven van ‘Joséphine’?

Een paar jaar geleden las ik een artikel over een koppel dat naar het rusthuis was verhuisd en er niet kon aarden. Ze hadden hun appartement waar ze in de weekends nog naartoe gingen om tot rust te komen. Het ging van kwaad naar erger in het rusthuis, ze voelden zich erg ongelukkig.  Ze besloten tijdens een weekend om samen naar het dak van het appartement te gaan, waar ze samen vanaf zijn gesprongen.

Ik kon niet vatten waarom ze niet vredig hand in hand in bed hadden kunnen sterven. Waarom hadden ze geen euthanasie aangevraagd? Ik heb me verdiept in de wetgeving en die blijkt dus genadeloos wanneer je niet ‘terminaal’ bent. Met andere woorden, die oudjes hadden geen keuze. Ik wilde hen een alternatief einde gunnen en vroeg me dus af wat ik zou gedaan hebben indien ik in hun situatie zou verzeild raken.

•    Joséphine is een dame op leeftijd.  Haar leeftijdscategorie inspireert jou niet voor het eerst?

Inderdaad, mijn hoofdpersonages zijn vaak al wat ouder. Het is erg bevrijdend om vanuit dat standpunt te schrijven. Ze hebben alles al gezien, zijn niet makkelijk onder de indruk, hebben niet veel te verliezen en laten zich niet meer leiden door de druk die de maatschappij oplegt. Daardoor kunnen ze ook makkelijker conventies overboord gooien en dat maakt het fijn om uit te schrijven.

•    De Groenen Hof is voor het seniorengroepje een soort van tuin van Eden die ze met zorg onderhouden.  Hou jij van tuinieren?

Tuinieren is een van mijn hobby’s. Ik vind het zalig om in de aarde te woelen, onkruid te wieden. Zo heb ik een paar jaren geleden mijn tuin omgetoverd in een bijen- en vlindervriendelijke tuin. Enig euvel, waar ik niet over had nagedacht, is dat onze jonge kat al dat gefladder wel erg leuk vindt. Het is dus een semi-vlindervriendelijke tuin geworden.

•    De Thanatosleden gaan heel ver om hun tuintje te verdedigen.  Waar zou jij alles voor geven?

Ik denk dan eerst aan mijn kinderen. Als het erop aankomt heb ik een tamelijk overontwikkeld mama-beergehalte. Verder kan ik niet om met onrecht, leugens en achterbaksheid. Ik ben tamelijk rechtuit, dat is geen makkelijke eigenschap, maar het is wel efficiënt en duidelijk. Dat apprecieer ik zelf ook heel erg bij anderen.

•    Het valt op dat je voor jouw vorige boeken 3X een meisjesnaam koos en slechts één keer een mannennaam?  Waarom koos je tot nog toe meestal voor een vrouwelijk hoofdpersonage?

Dat groeit wat organisch. Ik denk dan meestal aan de karaktereigenschappen die mijn hoofdpersonage nodig heeft om het conflict te laten escaleren en vaak kom ik dan uit op vrouwelijke eigenschappen.

•    Hoe kies je voor een bepaalde naam?  Aan welke criteria moet de naam voldoen?

De namen die ik tot nu toe koos, hebben allemaal op onze ‘babynamen’-lijst gestaan. Namen waar we over twijfelden toen ik zwanger was van onze kinderen. Joséphine is overigens ook de naam van mijn overgrootmoeder, een kruidenvrouwtje.

•    Waarover zou een thriller kunnen gaan met als titel ‘Anne-Laure’?

In mijn vorige boek, ‘Louise’, speelt een personage Anne-Laure mee. ;)

•    Hoe zou jij jouw boeken promoten bij lezers die jou nog niet kennen? 

Een combinatie van misdaad en zwarte humor, voor de fans van de Coen Brothers, Breaking Bad en Tarantino.

•    ‘Joséphine’ leest als een misdaadkomedie.  Waarom kies je voor dit genre?

Ik wilde iets schrijven dat tegelijkertijd een ernstig thema behandelt, maar dit op een luchtige manier brengt. Als je de humor uit mijn boeken schrapt, blijven er telkens schrijnende verhalen over. Thema’s als rusthuizen, de rat race waardoor mensen uitvallen met burn-out, wilsbeschikking, het verlies van een kind, dat kan je terugvinden in mijn boeken. Met als verschil dat ik er geen zwaarwichtig verhaal over schrijf. Het is luchtig en grappig. Dat is koorddansen voor gevorderden, maar tot nu toe lijkt het wel in de smaak te vallen bij de lezers.

•    Is misdaadkomedie ook jouw favoriete leesvoer?

Ik moet eerlijk zeggen dat ik nog niet veel misdaadkomedies heb gelezen, omdat het genre niet echt veel wordt geschreven. Dat maakt het ook zo interessant om te schrijven. Iets wat nog niet veel gedaan is, daar heb je nog heel wat ruimte over om te evolueren en jezelf te ontplooien als schrijver. Ik zou ook een boek kunnen schrijven over een vermoeide rechercheur die een seriemoordenaar moet ‘vangen’, maar dat format is al vaak gebruikt. Dat vind ik dus niet zo fijn, omdat het niet ‘vernieuwend’ of ‘origineel’ is en bovendien zijn er andere auteurs die het genre al beter in de vingers hebben. Ik focus me dus vooral op wat ik zelf graag zou lezen. Ernstige thema’s, luchtig gebracht. Misschien zoals een biscuit met crème tussen. Het lijkt luchtig, maar het is zwaar.

•    Hoe gemakkelijk of moeilijk gaat het schrijven jou af?  ‘Joséphine’ lijk je alvast met heel veel plezier te hebben geschreven?

Ik ben een hele trage schrijfster. Lang nadenken, dan een eerste versie die op werkelijk niets trekt schrijven.  Vervolgens tot treurens toe het verhaal te schaven, herschrijven, herlezen, nog eens schaven, lezen… Ik denk dat ik mijn boeken minstens 100 keer lees. Eens het verhaal er staat, kan ik de humor verfijnen en uitwerken. Dat is minstens nog een half jaar werk dat erbij komt, maar dat is het fijnste deel, denk ik. Wanneer ik zelf begin te lachen met wat ik geschreven heb, dan weet ik dat het goed zit.

•    Het gebeurt dus dat je zelf moet lachen met de manier waarop bepaalde scènes verlopen?

Jawel, tussen twee herschrijf rondes laat ik vaak wat tijd tussen, zodat ik met ‘verse’ blik kan lezen. Soms moet ik dan wel lachen omdat ik vergeten ben welke dwaasheden ik geschreven heb. Dan ben ik zelf wel blij. Verder moet mijn man ook altijd een versie lezen. Ik zit dan meestal in de buurt en wanneer hij lacht, vraag ik altijd wat hij net gelezen heeft. Echt relax lezen is dat niet voor hem, vrees ik.

•    De gebeurtenissen zijn echt op het lijf van een personage geschreven.  Joséphine zal voor mij altijd gelinkt zijn aan de waanzinnige situaties in haar serviceflat.  Waar haal je het??

Een van de schrijfregels waar ik me graag aan houd is: schrap de eerste tien ideeën die in je opkomen, want dat zijn clichés. Dus: je woont in een serviceflat en wil je eigen dood in handen houden. Hoe regel je dat? Je zou pillen kunnen oppotten, of in de apotheek inbreken, of pillen stelen van de buurman, etc… Dat zijn oplossingen die ‘voor de hand liggen’. Die laat ik dus links liggen en duik dieper in de mogelijkheden. Dat brengt ons dus naar een clubje en een giftuintje.

•    Schrijf je naar het voorbeeld van een bepaalde auteur, filmmaker of tv-serie?

Ik ben fan van de Coen Brothers, Tarantino, Tim Burton en Breaking bad. Allemaal humoristische films of series met een zwart kantje. Het leven is geen rom-com, maar het is bittere ernst, het is soms tof, soms helemaal niet fijn. Dat is ook wat ik leuk vind aan die films. Ze zijn grappig, zonder uit het oog te verliezen dat het leven geen rozengeur en maneschijn is.

•    ‘Joséphine’ bevat ook een ernstige ondertoon.  Wil je daar iets over zeggen? 

Ik wil me zeker niet opwerpen als activist voor euthanasie of iets dergelijks, maar mij lijkt het dat de euthanasiewetgeving nog aangepast kan worden. Nu zijn er (in België althans) beperkingen die het voor ‘gezonde’ mensen onmogelijk maakt om uit het leven te stappen op een ‘gecontroleerde’ manier. En wat als je het helemaal hebt gehad als je 90 bent maar nog volledig gezond en bij volle verstand bent? Dan bestaat er dus geen oplossing en moet je misschien, zoals dat ouder koppel uit het krantenartikel, van een dak springen. Dat is schrijnend.



•    Een leuke toevoeging zijn de recepten in het verhaal.  Probeerde je ze zelf al uit?

Nee, en ik ben ook niet verantwoordelijk voor wie het uitprobeert ;) Ik eet wel chips of zo.

•    Joséphine en haar vrienden perfectioneren hun levensnoodzakelijke recepten die tot een menswaardig levenseinde leiden.  Wat zou jouw favoriete laatste maaltijd zijn?

Een kaasfondue of een raclette misschien? Al moet ik dan wel wat anders zoeken, want bessen in een fondue dat werkt niet. Paddenstoelen wel. Kaasfondue met paddenstoelen, dat zie ik wel zitten.

•    De leden van de Thanatosclub staan voor typetjes die we allemaal kennen.  Heb je een favoriet personage?

Zowel Joséphine als de Kolonel vond ik fijn om te schrijven. Beiden heel erg gesteld op hun levensvisie. De ene leeft volgens regels, de andere gooit ze overboord, maar ze vinden steeds wel een compromis.

•    Volgens mij hou jij van zowat alle personages in dit boek?  En heb je een boon voor de Kolonel?

Dat is een tof personage, hé. Het is ook een archetype, net als veel van mijn personages. Zijn ogenschijnlijke starheid, zijn gevoel voor eer, het volgen van regels, dat is leuk om te schrijven.

•  Tot slot.  Zijn er al plannen voor een nieuw boek?  Wordt de titel weer de naam van een vrouw?  Mogen we al weten welke en waarover het zal gaan?

Ik heb een kiem van een verhaal in mijn hoofd, maar het is nog erg pril, dus kan het nog alle kanten uit. Ik zwijg dus tot ik er zelf meer over weet. De naam weet ik ook nog niet. Eentje uit de lijst met babynamen, dat wel.

Hopelijk was jullie lijst met babynamen lang en mogen we nog vele misdaadkomedies van jou verwachten!

Anita voor Thrillerlezers!

woensdag 2 oktober 2019

Anders dan anders met Anne-Laure Van Neer



Anne-Laure Van Neer werkte in de toeristische sector als animatrice, reisorganisator en reisagente. Rond 2010 gaf ze haar job op om zich voltijds aan het schrijven te wijden. In 2015 debuteerde Van Neer met Justine, een fictieve misdaadroman over een oude dame die weigert om naar het rusthuis te gaan. Het boek verscheen bij Kramat en combineert misdaad met humor. Tijdens de Antwerpse boekenbeurs van 2015 werd Justine genomineerd voor de Hercule Poirotprijs, de jaarlijkse literatuurprijs voor de beste Vlaamse misdaadroman. 
In 2017 verscheen haar tweede boek, Maurice, een misdaadverhaal over een seriemoordenaar die aan zijn moeder heeft beloofd om ermee op te houden. Maurice werd genomineerd voor de Hercule Poirotprijs van 2017.
In september kwam haar derde misdaadroman Louise uit.
Bron: Wikepedia


Wat maakt je kwaad?

Onrecht. Ik kan me behoorlijk boos maken als iets niet rechtvaardig is. 


Geloof jij in toeval?

Nee. 

Welk nummer doet pijn aan je oren?

‘All I want for christmas’ van Mariah Carey. Ieder jaar opnieuw een kwelling. 
Addendum aan vraag 1: dit nummer maakt me ook kwaad. 
clip All I want for Christmas  (Dus niet aanklikken Anne-Laure)

Welk nummer blère je altijd zo hard mogelijk mee?

Zodra ik in de auto stap, zet ik spotify aan. Naargelang de ‘mood’ van de dag is het Rammstein, Led zeppelin, Iron Maiden, p!nk, Muse,… Het kan alle kanten op. Ik kan ook totaal niet zingen, maar dat maakt niet uit in de auto. Zolang ik de ramen dichthoud. 

Met welk bekende persoon zou jij wel een avondje willen gaan stappen?

Ik denk dat een avond met Tom Hanks super zou zijn. Dat lijkt me echt een toffe kerel. 

Waarvan word jij super-enthousiast?

Van de lente, bloemen, natuur, bijtjes, vlinders. Vorig jaar hebben we een bijenvriendelijke tuin aangelegd en nu zoemt het overal. Geweldig is dat. 

Waar werd je voor het laatst stil van?

Aan de kust van Normandie in Dieppe stond ik op een strand waar 1500 mensen gestorven zijn tijdens een vroegtijdige poging tot D-Day in 1942. Hoewel de omgeving prachtig was, moest ik denken aan wat er zich op datzelfde strand had afgespeeld. 

Speel je wel eens vals in spelletjes?

Nee, ik kan niet tegen onrecht, dus ook niet tegen valsspelen. 

Welk beroep zou je nooit kunnen uitoefenen?

Boekhouder, of iets wat met rekenen te maken heeft. Ik kan totaal niet overweg met cijfers. 

Wanneer heb je voor het laatst gedanst?

Een paar dagen geleden, in mijn woonkamer. 

Kan jij tolerant zijn voor intolerante mensen?

Soms, dat hangt van het onderwerp af. Ik kan een verschil in mening wel appreciëren, maar dan moet er wel een onderbouwde mening achter zitten. Als mensen intolerant zijn omdat ze niet of fout geïnformeerd zijn, dan kan je dat nog proberen recht te trekken. Als mensen gewoon onverdraagzaam zijn omdat een of ander kuddegevoel dit aanstuurt, dan kan ik me eraan ergeren. 

Word je liever aangevallen door een hond of een zwerm bijen?

Bijen. Als kind ben ik ooit aangevallen geweest door een hond, wat me nu nog steeds parten speelt. Ik loop met een grote boog om honden heen.

Welke film vond je verschrikkelijk?

Euhm, er moet zeker wel een verschrikkelijke film zijn geweest, maar die heb ik blijkbaar uit mijn geheugen verbannen. 

Welke film kan jij wel duizendmaal zien? 

Ik ben op dit moment de ‘klassiekers’ aan het kijken met mijn zoon. De ‘Breakfastclub’, de films van Tarantino, de films van de Coen brothers, misschien waag ik me ook aan wat oudere films met hem. ‘The great escape’, ‘Papillon’, ‘Escape from Alcatraz,’ ‘The dirty dozen’, … Jawel, ik ben een filmfan. 

Wat bestel je bij McDonald’s?

Ik lust geen Mac Donalds. 

Welke foto staat er als achtergrond op je tablet/laptop? 

Een kikker die me met dwaze ogen aankijkt. 

Als je nog maar 1 boek zou mogen lezen, welk zou je dan nemen?

The never ending story?  ;) 

Wat zou je eten als laatste avondmaal?

Oei, dat is moeilijk. Ik eet heel graag lekker voedsel. Misschien pasta met schilfertjes zwarte truffel? Of versgemaakte japanse gyoza? Of een lekkere hutsepot? Ik krijg keuzestress. Misschien is het beter dat ik niet besef wat mijn laatste maal zou zijn. 
Gyoza

Wat staat op de eerste plaats op je bucketlist?

Het noorderlicht zien. 

Welk dier omschrijft jouw persoonlijkheid?

Een kat. Lief, eigenwijs en reageert niet op commando’s.   


Wie zou de hoofdrol in de verfilming van jouw boek moeten spelen?

In de rol van Louise zou ik graag Maggy Smith of Judy Dench zien. Twee fantastische actrices. 

zaterdag 1 december 2018

Anne-Laure Van Neer op de thee

Deze week hebben we Anne-Laure Van Neer op de thee. Wie is deze Vlaamse auteur?
Rond 2010 gaf ze haar baan op om zich voltijds aan het schrijven te wijden. In 2015 debuteerde zij met Justine, een fictieve misdaadroman over een oude dame die weigert om naar het rusthuis te gaan. Tijdens de Antwerpse boekenbeurs van 2015 werd Justine genomineerd voor de Hercule Poirotprijs, de jaarlijkse literatuurprijs voor de beste Vlaamse misdaadroman.
In 2017 verscheen dan haar tweede boek, Maurice, een misdaadverhaal over een seriemoordenaar die aan zijn moeder heeft beloofd om ermee op te houden. Maurice werd genomineerd voor de Hercule Poirotprijs van 2017. De twee boeken bevatten ene hoge dosis zwarte humor.

1/ Wat is je favoriete snoep? 

Ik snoep weinig zoete snacks, tenzij er hormonen in het spel zijn. 
Als ik bezwijk is het eerder voor zoute, hartige snacks. Omdat mijn moeder van Zuid-Franse afkomst is, heb ik de ‘apero’-cultuur meegekregen. Ik eet graag droge worst (saucisson, zoals dat ginds heet) en groene olijven bij het aperitief. 

2/ wat was de laatste keer dat je de slappe lach had? 

Ik vertelde onlangs, aan dochterlief en haar vriendinnetje, een verhaal over mijn eerste babysit-ervaring toen ik 14 jaar oud was. 
Halverwege de avond, toen de kindjes moesten gaan slapen, viel het licht uit. De hele omgeving zat zonder stroom. 
Ik vond een zaklamp en een kaars. Die laatste zette ik op de televisie (het hoogste punt van de kamer) en ging vervolgens de kindjes in bed leggen. Omdat één van die kinderen niet zonder licht kon slapen, gaf ik hem de zaklamp. 
Toen ik terug in de woonkamer kwam, bleek dat de kaars over de televisie heen gesmolten was. Dus heb ik de rest van de avond, bij kaarslicht, kaarsvet van het tv-scherm geschraapt. 
‘En waarom belde je niet naar die ouders?’ vroeg het vriendinnetje.
‘Er waren toen nog geen mobiele telefoons,’ antwoordde ik. 
‘Maar televisie bestond al wel?’ vroeg ze. 
Zo oud ben ik nu ook weer niet...



3/ Welk verhaal vertellen je vrienden altijd over jou?

Euh… geen idee… Ik denk dat mijn vrienden me vooral kennen van de apero’s die ik thuis vaak organiseer. Hapjes tot iedereen erbij neervalt, dat is zowat mijn handelsmerk, denk ik. 


4/ Welke 3 voorwerpen zou jij meenemen naar een onbewoond eiland? 

Dat hangt wat af van de omstandigheden op het eiland. Als alle comfort aanwezig is, zou ik papier en potlood, boeken en muziek inpakken. 
Als ik er moet gaan overleven, zou ik een mes, vuursteentjes en een paar kippen en een haan meenemen. Of misschien kan ik de kippen thuislaten en manlief meenemen. Hij is namelijk lief en bovendien ook nog handig.  

5/In welk tijdperk had jij wel willen leven? 

Als kind ben ik ooit het paleis van Versailles gaan bezoeken. Een indrukwekkende ervaring. Daarom zou ik wel graag in de periode van Louis XIV een kijkje nemen. 


donderdag 26 oktober 2017

Maurice van Anne-Laure van Neer

Titel: Maurice
Auteur: Anne-Laure van Neer
Uitgeverij: Kramat
Publicatiedatum: 15 maart 2017

Omslag
De omslag is mooi van eenvoud. De lijn wordt voorgezet van het debuut door een silhouet van een (mans)persoon te plaatsen. Hij heeft een doornenkroon op zijn hoofd, dus de link met de Messias wordt gemaakt. Het rode druppeltje komt ook terug op deze kaft. Voerde bij het vorige boek wit als hoofdtoon, nu is het de zwarte kleur.

Het verhaal gaat over Maurice die zich zelf als De Verlosser van de mensheid ziet. Hij heeft er lustig op los gemoord en de Alfamensen die hem voor de voeten liepen of reden verwijderd van onze aardbol. Op het sterfbed moet hij echter zijn moeder beloven te gaan stoppen. Hij mag nog 1 persoon doden en de juiste persoon heeft hij al in gedachten. Echter komen er zoveel personen op zijn pad die hem aan het twijfelen en in verwarring brengen, dat het hem in uiterst komische ontwikkelingen brengt. Wie gaat het uiteindelijk worden? En wie verlost eigenlijk wie in dit verhaal?

Met Justine, haar debuut, verraste Anne-Laure van Neer mij al door haar spitsvondigheid waarmee ze veel hilariteit en leesplezier opwekte, dus bij de vooraankondiging van Maurice wist ik dat dit boek daarvoor niet onder kon gaan doen.
Kom op, een boek over de nieuwe Verlosser die van zijn moeder niet meer mag moorden met nog 1 troefkaart in handen. En dan zoveel mensen ontmoeten die in aanmerking komen...

Ik moest het boek in gedeeltes lezen door drukte overal. En kon zo wel fantaseren hoe het zou zijn om een Maurice op het werk te hebben lopen. Het verhaal reisde dus mee.

Terwijl ik zeker erg genoten heb van opnieuw een origineel, vlot geschreven verhaal met mooie plotwendingen, heb ik een paar punten van kritiek:
het woord thriller zou ik hier niet op plakken, maar dat staat ook nergens op de omslag. Als je het zou oppakken met de gedachte nu ga ik eens thriller lezen, dan word je teleurgesteld. Ik denk dat er meer spanning in had gekund. Er gebeurt namelijk genoeg, maar omdat alles in een decor van een John Lanting-achtige sfeer plaatsvindt, kan de spanning niet de boventoon voren boven dit komische geweld. Kan iets te veel humor bevatten? Ja is mijn mening. Iets maar rustmomenten in het verhaal hadden het nog sterker gemaakt.
Het heeft nu een te veel aan overweldigende hilarische momenten op bijna elke bladzijde. De elementen die een verhaal zogenaamd spannend maken zijn namelijk wel aanwezig in Maurice. Elke keer komt er weer een nieuw brokje informatie waardoor je je afvraagt hoe dit zal gaan aflopen. Er zijn verrassende plotwendingen die uiteindelijk naar een geweldig einde toewerken. En zo vind ik bijvoorbeeld de vondst van het geheim van Maurice's dochter fantastisch bedacht. Of de samenkomst van personen uit het debuut. Let wel: Maurice is volkomen los leesbaar. Alleen voor de lezers van het vorige boek volgt een 'aha erlebnis'. Het boek zit vol met zeer originele vondsten.

Ik kijk uit naar een derde boek waar de humor iets meer gedoseerd wordt en wat minder repeterende gebeurtenissen zitten. Ik heb namelijk ontzettend genoten en deze vrouw heeft een zeer bijzondere eigen stijl van schrijven waar ze hopelijk nog heel veel van gaat laten zien.

Originaliteit 5 ( als het hoger kon, zou het hoger zijn)
Spanning 2
Schrijfstijl 4
Leesplezier 4,5
Plot 5
Psychologie 5

4,5 kraaien voor Maurice

dinsdag 21 maart 2017

Maurice, de nieuwe Verlosser

Altijd een mooi moment voor een schrijver als zij het nieuwe boek in handen mag houden. Vandaag liet Anne-Laure Van Neer vol trots het boek omhoog op haar Facebookpagina.
Gefeliciteerd met Maurice!
We kijken uit naar of Maurice met net zulke vileine humor geschreven zal zijn als het vorige boek Justine.
Maurice, 65 jaar en seriemoordenaar, belooft aan zijn stervende moeder om zijn roeping op te geven. Het is voorgoed gedaan om de Mensheid te bevrijden van bumperklevers, BMW-rijders en Alfa-mannetjes.
Alles verloopt volgens plan tot zijn dochter thuiskomt met een nieuwe vriend. Een Alfa.
Kan Maurice de verleiding weerstaan?

woensdag 8 februari 2017

Maurice stapt dichterbij

Anne-Laure van Neer geeft dinsdag op haar facebookpagina aan met de laatste correctieronde bezig te zijn voor Maurice. Las jij Justine al en kijk je net als ik ook uit naar Maurice?
De kritieken waren voor haar debuut uistekend. Ze was zelfs genomineerd voor de Hercule Poirotprijs in 2015.

zaterdag 10 september 2016

Anne-Laure de Neers tweede boek laat nog even wachten...

Anne-Laure de Neer die het boek Justine schreef, waarmee ze genomineerd was voor de Hercule Poirotprijs 2015, is hard bezig met haar tweede boek Maurice.
Onlangs schreef zij op haar facebookpagina met wat pijn in het hart, de eerste versie van Maurice in de digitale archieven te parkeren. Wegens niet goed genoeg, vindt zij zelf. 
" Op naar de tweede poging", schrijft zij optimistisch. Bijgaand zie je de foto die bestaat uit heel veel gekleurde papiertjes waarmee Anne-Laure de Maurice-puzzel begint neer te leggen. Ze hoopt dat versie twee sneller zal gaan, daar het verhaal en de personages al in haar hoofd zitten.