Posts tonen met het label high tea. Alle posts tonen
Posts tonen met het label high tea. Alle posts tonen

vrijdag 8 september 2017

Alibi

Soms kan je zolang met de ziel onder je arm lopen, dat je je naderhand afvraagt waarom niet eerder stappen ondernomen?
Alhoewel ik altijd vind dat terugkijken vrij nutteloos is, vind ik wel dat je er iets van moet leren.
Wat is het leermoment? Echt op mijn gevoel afgaan. Maar ja, moet dat niet iedereen? Waarom doen we dat dan toch allemaal zo slecht?

Ik probeerde ook een periode een gewoon mens te spelen. Maar wat is gewoon? Een goede vriendin zei me dat gewone mensen  alleen nog maar dood hoeven te gaan. Nooit uitschieters, nooit discussies, nooit laaiend enthousiast of noot enorm boos. Die goede vriendin is niet voor niks een goede vriendin: we kunnen felle discussies voeren, boos oneens zijn, maar eerlijk tot op het bot. Ik wil dat het leven leeft ipv kabbelt. Ik ben geen type om 800 afleveringen op netflix te kijken samen op de bank. Doe ik later na mijn dood wel. Ieder zijn meug he.. Ik haat saaiheid.
Lezen is eigenlijk best raar dat ik daar zo verzot op ben. Je zit stil. Bent alleen. Maar je duikt in een andere wereld eventjes en fantaseert jouw eigen personen. Echt een serieuze boekenwurm dus.



Wat ik wel heel goed kan is high tea-en. We hadden een uitje met Nathalie Pagie onlangs
We mochten in mei een High Tea verloten en  men moest een recensie instureen van haar nieuwe boek Casa familia. Nathalie koos zelf de winnaars en 2 september was het zover. In the chocolat company genoot ik van veel geklets en lekkers. Ook de andere aanwezigen zaten erg op gemak te kletsen. Nathalie Pagie is een leuk en spontaan mens, die veel verteld maar ook iemand die veel vragen stelt. Kortom: een erg leuke actie mogelijk gemaakt door uitgeverij de Boekerij.

Wat zorgde er voor dat ik steeds wat uren op de bank rustig zat de afgelopen tijd? Ik begon in Carta van Sterre Carron. Vond de start al erg grof en rechtlijnig; ik legde het na 50 blz tijdelijk weg, want er vielen wat boeken in de bus de laatste tijd en die gaan voor. Ik pakte De doorbraak van Simone van der Vlugt. Haar boeken zijn altijd prima. Goed geschreven maar voor nooit heel erg vet spannend. De recensie komt binnenkort. Nu ben ik bezig in Nachtwandeling van Robert Welagen. Een niet zo heel bekend boek wat enkele maanden geleden uitkwam. Ik vind hem heerlijk lezen over een lekkere sarcastische rechercheur die toewerkt naar zijn pensioen. Er is een moord gepleegd op een literair schrijver en je krijgt een kijkje in het literaire wereldje met veel gekonkel. Hierna moet ik echt eindelijk eens beginnen aan King Coke. Daar hoor ik zoveel goede dingen over. Maar er komen de komende weken zoveel goede boeken uit, dat ik blijf doorlezen geloof ik.
Dus snel verder maar weer.

Geniet van je boeken!
Houdoe

Ink

zondag 3 september 2017

High tea met Nathalie Pagie

Voordat ik op pad zou gaan, werd mijn vriend aangenaam verrast door zijn vrienden. Zijn vrijgezellenfeest stond op het programma, maar daar wist hij natuur niets vanaf! Heerlijk om te zien hoe verrast hij was. Maar goed, de bende was de deur uit en ik op mijn fiets naar het station. Met het altijd mooie en gezellige Breda als mijn bestemming. Gelukkig kwam ik er op tijd achter dat mijn OV-kaart (zo'n anonieme) was verlopen. Een dag eerder al een nieuwe gekocht, uiteraard met voldoende saldo, en ja hoor, hekje blijft dicht.... Als ik met het openbaar vervoer reis, ben ik altijd wat gespannen, bang dat ik de trein mis, mijn kaartje vergeet...dat soort ellende. Ik ben dan ook altijd ruim op tijd, zo gelukkig ook vandaag, ondanks de hectiek thuis met al die enthousiaste mannen! Na een bezoekje aan het loket kon ik dan eindelijk beginnen met de “grote” reis naar Breda. Tevens de woonplaats van Nathalie Pagie. In mei was er een via thrillerlezer.nl een win actie, schrijf een recensie van Casas Familia en win een high tea met Nathalie Pagie. Ik was één van de gelukkige winnaars samen met nog drie andere.


Start High Tea
Hoe leuk is het om onder genot van een lekkere hapjes en een drankje, lees thee, een auteur beter te leren kennen. Het eerste moment dat ik Nathalie zag zitten, wist ik het al, wat een optimistisch en leuk mens is dat. Nathalie Pagie is enthousiast en net zo nieuwsgierig naar haar lezers als wij naar haar. De tijd vliegt dan natuurlijk ook zo voorbij.

Nathalie werkte als journalist en tekstschrijver voordat ze boeken ging schrijven. Na het lezen van, ondertussen mede auteurs, dacht ze: “Dat kan ik ook.” En daar heeft ze helemaal gelijk in gekregen.
Met Casa Familia, haar vierde thriller en het vervolg op Paradijsvogels met Tara en Diego in de hoofdrol zet ze een fantastische en scherpe thriller neer.
Met haar eerste boek,De toneelclub, is ze erg bij zichzelf gebleven. Een nieuwe baan, de toneelclub, het zijn allemaal dingen die ook in Nathalie's persoonlijke leven op dat moment op haar pad kwamen.

Voor haar boeken, dus ook voor de serie met Tara en Diego, gebruikt Nathalie locaties waar ze zelf is geweest, om zo een goed en realistisch beeld te schetsen. Zo dicht mogelijk bij de waarheid blijven, dat is denk ik wel een motto van haar.
Haar vijfde boek zit in de pen en zal in April verschijnen. De derde in de serie met Tara en Diego. Rond de kerst wil ze het het boek af hebben, dan is er nog tijd om dingen bij te schaven als dat nodig is. Momenteel is het grootste deel al wel af, maar het zit nog in haar hoofd en moet de weg naar papier nog vinden. Dit keer gaan Tara en Diego naar Mexico, benieuwd wat ze nu allemaal weer mee gaan maken. Ik hou het in de gaten, want ik wil het vervolg niet missen.
Er is niet op voorhand vast gesteld hoeveel boeken er gaan komen in de serie met Tara en Diego, dat is aan Nathalie. Ik hoop dat ze er nog even mee vooruit kan!


Tussen de heerlijke cheesecakes en theetjes door was het een heerlijke kakofonie aan geluiden. Alle aanwezige dames hadden genoeg gespreksstof om het geen moment stil te laten vallen aan tafel. Behalve als we onze monden vol hadden met lekkers!
Einde High Tea
Voorkeuren voor schrijvers werden besproken, Kimberley, die haar eigen blog heeft (boekentrommel.nl) leest eigenlijk alles wat los en vast zit. Van thriller tot literatuur, tot Young Adult en romans. Miriam leest graag in het Engels, zodat er bij de vertaling niets wegvalt, de Engelse zijn erg goed met woorden en omschrijven alles net wat mooier. Net als Nathalie heeft ze alle Harry Potter boeken verslonden. Ook boekverfilmingen kwamen aanbod, uiteindelijk hadden we wel tot middernacht wel door kunnen kletsen, alleen al over boeken. Maar goed, aan alles komt een eind, de lekkere hapjes zijn op we hebben genoeg thee gedronken, dus tijd om weer op huis aan te gaan. Maar niet voordat er foto's gemaakt zijn.


Nathalie Pagie, Uitgeverij Boekerij en Thrillerlezers.nl bedankt voor de gezellige middag, goede gesprekken en het heerlijke eten. Het is toch altijd bijzonder om een auteur in levende lijven te ontmoeten. Dank jullie wel!
Nathalie, nog super bedankt voor je lieve kaartje!

Lilian

vrijdag 12 augustus 2016

Eindelijk is het zover...

Eindelijk het is zover: het is 6 augustus! 

Dit wordt mijn dag, want ik ga mijn favoriete auteur ontmoeten. Wie dat is? Sterre Carron!


Ik deed mijn gordijnen open en ja hoor; het regende hier in Woerden. Nou, dacht ik bij mij zelf: ook al komt de regen met bakken uit de hemel vallen, mijn dag kan niet meer stuk. 
Ik zou niet alleen Sterre voor het eerst zien maar ook twee nieuwe teamleden, namelijk Danielle Henssen en Heidi de Jonge-Rutgers. Allemaal best spannend. En natuurlijk is het altijd leuk om de andere teamleden te zien.

Minibieb Molenley Breda
Maar eerst  even goed wakker worden met een Dolce Gusto. "Hup Lydia, niet treuzelen anders kom je nog te laat", zei ik tegen mijzelf. Dochterlief hadden afgelopen week haar boekenkast opgeruimd dus met een grote Jumbo tas met boeken voor Ink's minibieb vertrok ik naar Alphen a/d Rijn. Even Chef Miriam oppikken, want samen reizen is altijd gezelliger. Bij Miriam werd ik verrast, want ze had een mooie omslagdoek voor me gemaakt. Wauw! Ik was totaal verrast. Echt heel lief en de komende herfst/winter ga ik er heel veel gebruik van maken.  We moeten opschieten, want anders komen we echt te laat. 

Dit keer ging de reis naar Breda goed, want geen rare lampjes die gingen branden zoals de vorige keer. De zon ging inmiddels ook schijnen. En daar waren we eindelijk in Breda en daar staat de felroze/oranje minibieb van Ink: mooi en lekker opvallend. Na het voorstelrondje met de nieuwe recensenten kwamen Heidi en ik tot de ontdekking dat we elkaar eerder hadden gezien. Dat was ruim een jaar geleden op de VIP-
avond in Almere met Linda Jansma, Jet van Vuuren en Ilse Ruijters. Wie hadden dat gedacht dat we vandaag elkaar opnieuw zouden zien en dan in Breda. 

En yessss: eindelijk Sterre Carron arriveert ook met nog twee Vlaamse dames: Gisèle Smets en Inge Verbruggen. Sterre had heerlijke koffiebroodjes meegenomen, nadat Ink en Sterre onlangs voor de zoveelste keer weer eens een spraakverwarring hadden. De Nederlandse koffiebroodjes kennen we wel, maar waren niet wat Sterre bedoelde, dus zat er niks anders op dan ze mee te brengen.
Ik moest even kennismaken met Sterre. Had van Ink al heel vaak gehoord dat het een heel leuk mens is. Nou, dat klopte..Hier staat ze dan voor mijn neus: live in Breda. Mijn favoriete auteur, die zes geweldige boeken heeft geschreven. 
Hopla een dikke knuffel en gauw even een fotomomentje. Sterre dook op mijn schoot, want andersom leek mij niet zo’n goed plan. Wat een heerlijk, lieve spontaan mens is Sterre. 

's Middags hadden we een High Tea bij de Barista in Breda. Van een High Tea hadden ze in België nog nooit gehoord.
Gezellig daar zaten we dan te smullen van al het lekkers dat ons werd voorgeschoteld. Je zou haast denken, dat we een high wine hadden, want wat hebben we keihard gelachen. Vlaamse woorden waar wij Nederlanders nog nooit van hadden gehoord. Het woord wat zij gebruiken voor rubberen laarzen moet je maar eens vragen als je een Vlaming spreekt. Tja, zij zullen wel hetzelfde van ons denken. Een en al gezelligheid in de Barista. Amai Amai, mijn buikspieren en mijn kaken doen nog zeer van het lachen. Ook Heidi en Danielle voelen zich al helemaal thuis. Danielle is helemaal een portret: Ink zegt zo naar de overkant te gaan, waar de boekhandel zit, maar wij willen ook mee.

Gisèle, Danielle en ik zijn ware koffieleuten en hadden na al die thee net koffie gekregen. Eerst kijken we verbaasd naar elkaars koffie, waar de ene bijna een soepkom heeft en de ander een melkglas. Hup daar lagen we weer in een deuk. Daar Danielle nogal een grote kom koffie had, zei ze op te gaan schieten. Ze kon namelijk vlug drinken meldde ze. Allemala keken we toevallig haar kant op hoe ze dat ging doen.
Te druk praten gooit ze de helft naast haar mond.
Inge Verbruggen en haar boeken
Echt we lagen helemaal dubbel. De andere klanten zullen wel gedacht hebben. 

Koffie dus op en naar de overkant waar Chantal van Mierlo stond te signeren. Het Isolement is echt een aanrader ik heb hem pas gelezen een heftig onderwerp en gaat over het gevaar van Internet . Hoe makkelijk je eigenlijk slachtoffer kan worden van hackers. Even een praatje en een groepsfoto. En dan zijn we wel weer toe aan een terrasje, want het zonnetje schijnt heerlijk. En sommigen zijn na al die thee toe aan alcohol. Wat is het gezellig en wat ben ik blij dat ik erbij ben op deze mooie dag in Breda. En als het gezellig is vliegt de tijd. De Vlaamse dames moeten helaas afscheid nemen om half 5, want er wacht een kind van een van de dames. Balend besluiten we heel snel een nieuwe zaterdag te prikken en samen te gaan eten.


Het team blijft alleen achter en praten nog even veel door. Tijd om ook nog maar weer wat te eten en ook in De Colonie in Breda weten ze nu dat we er waren.
Iedereen doodmoe van al dat geklets en gelach dus tijd om eens af te gaan dalen naar waar iedereen vandaan komt. Maar ojee ...nu gaat er bij Amanda een lampje branden in de auto. Dat komt me bekend voor. Vrouwen , auto’s en lampjes wat is dat toch?
Maar na geruststelling van haar vriend kan ze gewoon naar huis komen rijden. 

Met een glimlach op onze gezicht rijden Miriam en ik Breda uit. Een ding is zeker: ik ga binnenkort toch maar even F.C Kampioenen kijken. een Belgische serie. Wat een heerlijk taaltje is dat Vlaams toch en aangezien het niet bij deze ene ontmoeting blijft maar even kijken of ik de volgende keer enkele Vlaamse woorden kan uitspreken. 


Amai, het was een heerlijke dag !
Sterre je bent een kanjer en een lieve vrouw, ook de andere Vlaamse dames mogen er zijn. En dan niet te vergeten onze twee nieuwe teamleden Danielle en Heidi: het klikte met de groep. Welkom dames in het thrillerlezersteam!

Tot het volgende uitje.


Groeten van Lydia die een topdag heeft gehad een dag die ik nooit zal vergeten.

Bedankt Ink voor het regelen van deze geslaagde dag. 

zondag 7 augustus 2016

Welkom nieuwe teamleden!

Heidi en Danielle. Sterre Carron heeft twijfels zo te zien.
Zaterdagmiddag vond er in Breda een meeting plaats van het Thrillerlezersteam. Een paar keer per jaar hebben we een groot teamuitje. Dit keer hadden we een high tea met Sterre Carron. Maar wat het voor mij nog specialer maakte was dat Heidi en Danielle, twee van de drie nieuwe recensenten, vanuit Limburg en Drenthe ook naar Breda kwamen. Altijd spannend om te gaan zien of er een echte klik is.
Vanaf het moment dat de dames bij het verzamelpunt bij mij thuis aankomen is het al oké. De rest van de dag, tijdens de high tea, op het terras en tijdens het hapje eten aan het eind van de middag, krijgt iedereen pijn in zijn kaken van het lachen. Vinden er de meest grappige dingen plaats als iemand die het record koffiedrinken laat zien bijvoorbeeld.
Het was een dag om op terug te kijken en wij verwelkomen Danielle en Heidi in het Team Thrillerlezers!

zaterdag 9 juli 2016

High Tea met Mel Wallis de Vries

Kent u het Weesper mopje?
Voor mij heeft het weesper mopje een nieuwe betekenis gekregen sinds dinsdag 28 juni.
Ik denk dat ik die middag verliefd ben geworden ben op Mel Wallis de Vries.
Ze kan niet koken, ze kookt met pakjes Knorr (de bobotie is daarbij het populairst trouwens), maar kan wel mij genetisch onderzoeken door een cel in 16 delen te splitsen. Spreekwoorden gooit ze door elkaar, praat vijf kwartier in een uur, is niet goed in geschiedenis, maar wat een energie en vrolijkheid! 
Je vraagt je af welk soort pillen ze slikt, want die wil je ook. Nee, beter gezegd: ik wil haar mee naar huis nemen. Of gooi die vrouw in een mal en maak een duplicaat…
Elke dag zoveel vrolijkheid om je heen…

Maar even serieus: lang waren we bezig een date met Mel plannen. Elke keer als we elkaar weer tegen het lijf liepen, als ze weer een of andere award mee mocht dragen richting huis, riepen we dat we snel eens rustig moesten kletsen.
Zowaar; ze had een deadline voor haar nieuwe boek Haat en drie weken daarna zou ze op vakantie gaan. Agenda's erbij en een datum werd geprikt: 28 juni.
Vlak van tevoren nog even wat heen en weer: waar, hoe laat en wat ('een broodje kaas eten is ook goed hoor'). Het werd een High Tea. Kan nooit fout: hartigheid en zoet met potten thee.
Leuke locatie in Weesp gevonden door de Weesp-kenner Mel zelf, wat lastig vinden met de auto....op de terugweg bleek het met andere route amper drie minuten en de heenweg was 20. Ik bedoel maar!
Dus wat te laat lopen wij haastig de tuin in, waar Mel ons al opwacht. 
"Zullen we naar binnen gaan , want hier is het nogal warm". . Oke. 
" Maar die meneer heeft wel net de parasol helemaal voor ons uitgeklapt."
" Oh, dan blijven we buiten."
" Maar ik wil ook wel binnen hoor"
… Oh jee wordt het zo een vrouwenmiddag??


Vanaf de drie zoenen is het geen seconde stil geweest. Vragen over en weer vlogen alle kanten op en we vertelden elkaar van alles. Van vroeger werk tot ziektes, kinderen loslaten, lezen, koken tot noem maar wat.
Tussendoor arriveerden een aspergesoep, sandwiches, scones (Mel raakte wild van de slagroom want ze was aan het lijnen. "Maar vandaag niet!")
Muffins, boterkoek, bonbons en noem maar op. Hoeveel je dan nog kan eten als je zoveel praat is dan wel bijzonder.
Qua schrijven en boeken vertelde ze pas rond haar 30e haar eerste echte manuscript te hebben geschreven wat ook gelijk uitgebracht werd. Hoeveel toeval het leven kan hebben is dat Mel op een avond geen zin had in een feest en haar man toch echt vond dat ze moest mee gaan. Die avond ontmoette zij iemand van de huidige uitgever die haar ertoe aanzette om het op te sturen. Nou en men weet waartoe dat leidde.
Wat als ze eigenwijs thuisgebleven was?

Haat is nu bijna gecorrigeerd en dan komt het in het najaar uit. Binnenkort lekker op vakantie met het hele gezin en het ouderlijk gezin een week en daarna nog met het eigen gezin. Als wij zeggen van oh wat lekker, antwoordt ze dat het helemaal niet lekker is. Haar broers zijn keihard want als ze in bikini loopt gaan zij over de vetrolletjes beginnen.
Maar ze kan dan eindelijk lekker lezen. Of we nog een goede tip hebben naast Mea Culpa die ze meeneemt. Ik raad haar Het stel van hiernaast aan welk ik nu zit te lezen. Een echte pageturner waarvan ik niet weet of het plot  met een knal zal eindigen. Dus wie weet koopt Mel hem braaf en is het een enorm saai boek.
Ik ontken gewoon dat wij die tip gaven.

We brengen Mel op de hoogte van de laatste roddels in boeken/hebban/blog/schrijfland waar een veel oooh, neeee klinkt. Ik overdrijf; natuurlijk gaat het die middag ook over boeken en bekenden, maar deze drie dames doen niet aan roddelen (…). Vooruit Mel en Miriam dan niet.
Ze vertelt heel lang in Amsterdam op een mooie locatie te hebben gewoond en sinds 5 jaar in Weesp.
Maar het is in Weesp gevaarlijker dan in Amsterdam, zegt ze dan...
????
Willem Holleeder woonde namelijk lang (of nog steeds??) In het stadje. "Weesp is een levensgevaarlijke metropool", zegt ze breedlachend.
Miriam en Mel raken in een zeer boeiend onderwerp verzeild dat er mensen op huwelijksreis dood gegaan zijn aan een vis. Verbijsterd luister ik naar dit verhaal. Was ik soms even afwezig en bespreken ze een eventuele moord in een volgend boek? Of ik soms het nieuws niet volg wordt mij gevraagd. Die vraag hoorde ik voor het eerst in mijn leven gesteld worden. Maar het werd al snel duidelijk dat we verschillende nieuwsbronnen hanteren. De krant van wakker Nederland blijkt ander nieuws te hebben dan de Volkskrant… als de volgende dag bekend wordt gemaakt dat het echtpaar toch aan een vis is overleden, komt het mij in ieder geval bekend voor. Zijn ze toch in ieder geval gelukkig gestorven denk ik dan.


De tijd gaat terwijl we toch wat uurtjes wegkwebbelden nog veel te snel voorbij. Mels kinderen moeten om 14.50 uur opgehaald worden. Volgens mij hadden we nog rustig een paar uur door kunnen kletsen. Zo relaxed en gezellig. Geen seconde was het stil.
Bij het uitgeleidde doen van de Weesper dame komt het gesprek op de beroemde Weesper moppen. "Wacht..kom..", roept ze..en neemt ons naar buiten ("ze komen zo terug hoor", roept ze naar de bar) en trekt ons een klein bakkerswinkeltje in. "Doet u mij twee zakjes Weesper moppen met een lintje". 
"Ze zijn zoooo vies: amandel plakkerig enzo.!" zegt ze intussen middenin de winkel. Mel is echt een wandelend reclamebord voor deze delicatesse. 
Dan is het toch echt afscheid nemen met de afspraak dat we dit jaarlijks gaan herhalen in juni. Zij heeft dan altijd net haar boek af en dan is het een mooi tijdstip om elkaar weer uitgebreid te kunnen spreken.

Miriam en ik zitten de volgende dag nog tegen elkaar: wat was het leuk he!

Wat hebben wij toch door ons blog mooie dingen. En eerlijk is eerlijk zulke momenten geven je zo een positieve boost dat je allebei iets hebt van "dit gaan we nog heel lang doen".
Ik stuur Mel de volgende dag een bericht dat we nog steeds nagenieten en krijg een bericht terug dat ze zo blij van ons wordt en dat Roy Donders haar lachend van het aanrecht aankijkt.
……………
Ik hoor jullie nu allemaal heel hard denken.
Bij ons moeke in Braboland verkopen ze de topdrank namelijk Roy Donders shot. Alleen het kijken naar de fles doet je tanden al klappen, wat trouwens wat anders is dan je de tandjes schrikken...

dinsdag 24 mei 2016

Paulien Cornelisse bij Bol.com

Donderdag 19 mei, Utrecht, hoofdkantoor bol.com

Zo eens in de zoveel tijd heeft bol.com een High Tea met een bekende schrijver. Je kan daaraan meedoen door een vraag in te sturen.
Van het team waren we met 4 leden redelijk vertegenwoordigd. Miriam, Ink, Yfke en ik. En Iris was ook mee, maar eigenlijk alleen voor de macarons.

Voor het echt begon stelde Paulien Cornelisse zichzelf en Janneke Siebelink voor. Daarmee was meteen de toon gezet, regelen en ontregelen, Paulien op haar best. Ook werd verteld dat er vanaf 12 uur een livestream zou zijn op de facebookpagina. Maar dat was niet voor ons, wij waren er tenslotte echt...

Er werd ook cavia geschonken en kort voor 12 uur hoorde je verschillende keren *plop*. Heerlijk geluid.
En de cavia was nog lekker ook!

Terwijl ik zo naar Paulien keek vroeg ik mij wel even af wat ze 's morgens denkt als ze voor de kast staat. De combinatie was apart, maar misstond haar niet. Topper: haar Dr. Martensschoenen. Altijd goed!

Janneke begint het interview met de vraag of mensen extra zorgvuldig met hun communicatie omgaan in de buurt van Paulien. Zelf betrapt ze zich daar namelijk ook op.
Paulien merkt daar eigenlijk niet zoveel van, tenzij mensen het zelf zeggen.
Ze zegt zelf ook wel dingen die volgens de standaard niet zouden mogen.
Wat is haar fascinatie met taal? Voor Paulien is het vooral het luisteren naar mensen. Naar wat ze zeggen, open en zonder oordeel.

De cavia op de voorkant van De verwarde cavia heeft Paulien zelf getekend. Anatomisch klopt het niet helemaal, want ze heeft de cavia een staartje gegeven, terwijl cavia's helemaal geen staart hebben.
Voor mensen die het boek vandaag kopen en laten signeren heeft ze ook een speciale cavia-stempel bij zich. Met daarop de door haarzelf getekende cavia.

In De verwarde cavia omarm je Cavia als mens, je vergeet makkelijk dat het een cavia is.

Het boek is niet autobiografisch. Mede daarom heeft Paulien voor een cavia als hoofdpersoon gekozen, om vergelijking te voorkomen (al zou je met wat fantasie in haar kapsel het haar van de borstelhaarcavia kunnen herkennen, J.). De cavia gaf Paulien de vrijheid om deze werkelijkheid te maken.

Haar eigen kantoorervaring is beperkt. Ze heeft bij J/M op de redactie gewerkt. Daar had ze wel tijd dat ze aanwezig was, maar niets te doen had. Lege tijd noemt ze dat.
Ook heeft ze bij de ABN als Kas/Balie gewerkt. Ze had daar een collega die regelmatig zei: "Ik heb 1 goede tip: maak een goede wip." 
Ook heeft ze daar, op afstand een bankoverval meegemaakt. Zij zat toen aan de kas, boven op een kamertje waar het geld in de geldbuizen werd gedaan. De overval was op de geldwagen, precies voor de deur, door een clown. De baliemedewerkers hadden alles van dichtbij meegemaakt, zij dus niet. Dat vond ze wel exemplarisch: dat je erbij bent, maar het toch niet meemaakt.

Waarom een cavia op kantoor?
Het is een ideale microkosmos voor de interactie tussen mens en cavia.

Het boek heeft korte hoofdstukjes. Dat komt doordat het eerst als een feuilleton in het NRC is verschenen. Ze schreef het daar onder een pseudoniem. Mede omdat het in de tijd was dat ze ook meedeed aan Wie is de Mol?
Om te ontsnappen aan de gekte van WIDM begon ze met het schrijven over Cavia. Vooral ook omdat die wereld exact het tegenovergestelde was van WIDM. 

De recensent van het NRC noemde De verwarde cavia literatuur. Paulien vindt dat een intimiderend groot woord.
Het boek staat inmiddels al 6 weken in de Bestseller top 60 van het CPNB.

Het verhaal spreekt verschillende soorten mensen aan. Cavialiefhebbers laten het boek signeren voor hun cavia.
Een jongen van 15,vertelde zijn moeder aan Paulien, ging vroeg naar bed, want dan kon hij lekker in De verwarde cavia lezen.

Paulien heeft het boek in eigen beheer uitgegeven. Dat geeft veel meer vrijheid.
Als voorbeeld geeft ze het papier van de omslag. Dat is een soort linnenpersing en dus duurder dan gewoon papier. Ze hoefde nu geen discussie hierover te voeren met de uitgeverij, ze kon nu gewoon doen wat ze wilde. 
Ze heeft wel een klein team van mensen om haar heen verzameld die haar hebben geholpen met de dingen waar zij zelf geen verstand van heeft.

Over de oplage doet ze geheimzinnig. Het gaat haar niet om de getallen en het geld. Ze heeft 3 jaar aan het boek gewerkt en is er blij mee. En ze hoopt dat de lezers er ook blij van worden.

Drie jaar is voor Paulien een normale periode om over iets te doen. Of het nou een boek is dat ze schrijft of een theatershow. Ze heeft die 3 jaar nodig omdat ze al die dingen tussen alle bedrijven door doet.,

Van zichzelf is Paulien best verlegen. Behalve als ze op het podium staat. Ze heeft ook geen last van podiumangst, ze wil er eigenlijk altijd het liefste meteen opspringen en haar gang gaan. Niet moeten wachten in de coulissen.

Het is niet bekend of er een vervolg gaat komen op De verwarde cavia. Ze noemt zichzelf een gevoelige kunstenaar: als iets geschreven moet worden, komt het vanzelf tot haar.

Paulien las ooit over zichzelf:
"Ze kijkt altijd alsof haar blinddoek net af is en ze om zich heen kijkt om te zien waar ze is."
Dat is niet tof om over jezelf te lezen, maar het klopt wel.

Ze schrijft in koffietentjes. Om zich te kunnen focussen. Als ze thuis zou schrijven, zou ze waarschijnlijk in bed gaan liggen.

Iemand benoemt de gave Dr. Martens die ze aan heeft. Ze vertelt dat ze een keer aan heeft gekregen bij een fotoshoot voor de LINDA. Ze heeft toen geprobeerd of ze ze mee mocht nemen, dat mocht niet. Toen heeft ze ze zelf maar gekocht.
Het zijn lage Dr. Martens met een Italiaans Renaissance schilderij erop.

Bij een discussie met de redacteur van het boek of iets taalkundig wel klopte heeft ze het Meertens-instituut om hulp gevraagd. Uiteindelijk heeft het hele Meerstens-instituut meegdacht of: "Kun je je voorstellen" taalkundig correct was.

Het handschrift op de cover is haar eigen handschrift.
Ze heeft geen cavia als huisdier. Ze had wel een kat, maar die is al 2 jaar vermist. Ze is gechipt, maar nog steeds onvindbaar.
Ze kijkt ons even hoopvol aan of wij misschien weten waar haar kat is. Ze is grijs, voegt ze er nog aan toe.

In één van haar theatershows (die ik gezien heb, J.) hangt ze in Tissu's. Dat zijn een soort gordijnen die aan het plafond hangen en waar je acrobatische toeren in kan uithalen. 
Ik vraag haar of ze nog wel eens in de tissu's gehangen heeft. Na de theatershow niet meer. Het is nou eenmaal niet zo dat je in je huis makkelijk van die doeken aan het plafond kan hangen.
Ook is het iets dat er makkelijker uitziet dan het daadwerkelijk is. Ze heeft speciaal 6 weken een cursus in San Fransisco gedaan.

Paulien ziet het wel voor zich om van De verwarde cavia een theaterevent te maken:
Om 9 uur 's morgens beginnen. Een hele kantoordag meemaken en natuurlijk om 16 uur een Cup-a-soup.

Ze krijgt de vraag in welk boek ze graag zou willen leven?
Daar heeft ze direct een antwoord op: Oog van Tijgers van Tonke Dragt.
Het gaat over de toekomst waarin Mars en Venus gekoloniseerd zijn. En mensen kunnen elkaars gedachten lezen. Dat vindt ze fascinerend, want dat zou taal overbodig maken.
En daaruit voortvloeiend komt ze met de uitspraak:

"Alles wat wij zeggen is een foutieve vertaling van wat we denken."

Kiezen tussen theater en schrijven doet ze niet. Het ligt in elkaars verlengde en ze vindt het beide te leuk om te doen. Kiezen is onnodig.

En dan is het tijd om lekker te vegeteren met elkaar =
(vegetarische) hapjes en signeren.

Als je op de foto wilt is dat prima, ze heeft toch lippenstift op....

Op de High Tea wordt aangevallen alsof menigeen uitgehongerd is. Na afloop is er een waar slagveld over...

Tijdens het eten, signeren en foto's maken is er druk genetwerkt. Niet alleen door de cheffies. Ook Yfke en ik hebben het blog lopen promoten. 

En dan is het alweer tijd om richting huis te gaan.
Het was een leuke middag. Paulien Cornelisse was leuk, open, grappig.
Wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar.

Juul