Wat was mijn Alibi deze week?

Zoals misschien bekend heb ik samen met mijn buurvrouw een minibieb. Deze leuk mij toen leuk om meerdere redenen: mijn enorme hoeveelheid boeken verminderen, want het huis ontplofte zonder dat de aanwas verminderde hier binnen. En zo kon ik andere weer blij maken met boeken. Nu hebben wij er 3 in de buurt en in het begin roept iedereen: straks halen ze alles in 1 keer weg. Wel nee, nooit gebeurd. Het loopt echt heel erg goed. Heel lief komen mensen ook vaak boeken brengen, zodat er wekelijks veel nieuws staat.
Hartstikke lief, maar daardoor gaat het slinken van de boekenvoorraad binnen niet heel snel. Plus een heel groot nadeel, vast een voordeel van andere minibibliothecarissen: er worden vaak hele gave boeken in gezet. Een keer gelezen boeken. Dus ik sleep regelmatig literatuur en toffe stripboeken naar binnen. Oftewel er komen dus gewoon boeken extra bij. Maar leuk is het! Hebben jullie een minibieb bij jullie in de buurt?

Ik ben heerlijk lekker aan het lezen steeds. Zo ben ik bezig in het 5e milleniumboek. Het boek kwam wat traag op gang maar nu loopt het weer als een tierelier: mishandelingen, corruptie, oplichting, misbruik ..bam bam. Lisbeth Salander is een regelrechte antiheld. Avonturenspel met een vrouwelijke hoofdpersoon welk absoluut geen doetje is en aan haken en huishouden doet. Hoeft ze ook al sws niet, want ze zit in een extra beveiligde gevangenis.
Intussen vloog er wat nieuw leesvoer de brievenbus in deze week. Ik heb namelijk nog niet genoeg liggen . Maar liefst drie Young Adults. Een is een kerstboek..wat zeg Je? Ja, een kerstboek. Ik ben dol op kerstverhalen. De seizoensperiode van herfst en winter zijn de mooiste seizoenen. Kleuren in de natuur, stormen, grote plassen om in te stampen, gordijnen dicht en kaarsjes aan; toegerekend richting kerst. Er staat ook nog eens een verhaal van Jennefer Mellink in en daar wil ik alles gewoon van lezen. Wonderland; ik ben er bijna klaar voor. Ik zal er net nog geen alternatieve kerstcd bij opzetten. Denk ik.

En dan gaat het gebeuren: zaterdag haal ik mijn nieuwe hond. Verstandig had ik gekozen om niet naar Theo te gaan kijken, de 5 maanden oude pup. Keiverliefd op zijn foto was ik. Week na week volgde ik of hij al geadopteerd was. Zal ik dan toch? Nee, in belang van Theo vond ik dat hij in een gezin hoorde en heeeeel veel aandacht van kinderen. Tot Bennies place belde; een organisatie die zich bezighoudt met het plaatsen van honden van Lesbos en Lefkas Griekenland. Ik had bij deze organisatie al een goed gevoel bij het eerste telefoongesprek. Betrouwbaar en in het belang van de honden kijkend. Ik had aan gegeven een wat oudere hond te willen, die mensen minder snel wilden. Mensen willen puppies het liefste. Nou, Bindi was naar Nederland gehaald en geplaatst. Na twee dagen had de mevrouw al gebeld dat ze het niet zag zitten. Dan denk jij nu ook gelijk van wat is er met die hond? Niks! Mevrouw vond het toch te druk twee honden. Na twee dagen.... even doorzetten misschien? Na vijf dagen werd ze alsnog teruggebracht. Of ik eens wilde komen kijken. Nu was het een voor mij kleine hond. Ik had altijd formaat labrador.
Op naar Nuland afgelopen zaterdag! Ik heb zin in stormachtige boswandeling met het beestje en lange lesuren met het boek links en de hond aaien rechts. 

Genieten jullie ook van de regen en je boeken de komende week!

Houdoe vanuit brabant

Eindelijk is het zover...

Eindelijk het is zover: het is 6 augustus! 

Dit wordt mijn dag, want ik ga mijn favoriete auteur ontmoeten. Wie dat is? Sterre Carron!

Ik deed mijn gordijnen open en ja hoor; het regende hier in Woerden. Nou, dacht ik bij mij zelf: ook al komt de regen met bakken uit de hemel vallen, mijn dag kan niet meer stuk. 
Ik zou niet alleen Sterre voor het eerst zien maar ook twee nieuwe teamleden, namelijk Danielle Henssen en Heidi de Jonge-Rutgers. Allemaal best spannend. En natuurlijk is het altijd leuk om de andere teamleden te zien.

Minibieb Molenley Breda

Maar eerst  even goed wakker worden met een Dolce Gusto. "Hup Lydia, niet treuzelen anders kom je nog te laat", zei ik tegen mijzelf. Dochterlief hadden afgelopen week haar boekenkast opgeruimd dus met een grote Jumbo tas met boeken voor Ink's minibieb vertrok ik naar Alphen a/d Rijn. Even Chef Miriam oppikken, want samen reizen is altijd gezelliger. Bij Miriam werd ik verrast, want ze had een mooie omslagdoek voor me gemaakt. Wauw! Ik was totaal verrast. Echt heel lief en de komende herfst/winter ga ik er heel veel gebruik van maken.  We moeten opschieten, want anders komen we echt te laat. 

Dit keer ging de reis naar Breda goed, want geen rare lampjes die gingen branden zoals de vorige keer. De zon ging inmiddels ook schijnen. En daar waren we eindelijk in Breda en daar staat de felroze/oranje minibieb van Ink: mooi en lekker opvallend. Na het voorstelrondje met de nieuwe recensenten kwamen Heidi en ik tot de ontdekking dat we elkaar eerder hadden gezien. Dat was ruim een jaar geleden op de VIP-avond in Almere met Linda Jansma, Jet van Vuuren en Ilse Ruijters. Wie hadden dat gedacht dat we vandaag elkaar opnieuw zouden zien en dan in Breda. 

En yessss: eindelijk Sterre Carron arriveert ook met nog twee Vlaamse dames: Gisèle Smets en Inge Verbruggen. Sterre had heerlijke koffiebroodjes meegenomen, nadat Ink en Sterre onlangs voor de zoveelste keer weer eens een spraakverwarring hadden. De Nederlandse koffiebroodjes kennen we wel, maar waren niet wat Sterre bedoelde, dus zat er niks anders op dan ze mee te brengen.

Ik moest even kennismaken met Sterre. Had van Ink al heel vaak gehoord dat het een heel leuk mens is. Nou, dat klopte..Hier staat ze dan voor mijn neus: live in Breda. Mijn favoriete auteur, die zes geweldige boeken heeft geschreven. 
Hopla een dikke knuffel en gauw even een fotomomentje. Sterre dook op mijn schoot, want andersom leek mij niet zo’n goed plan. Wat een heerlijk, lieve spontaan mens is Sterre. 

's Middags hadden we een High Tea bij de Barista in Breda. Van een High Tea hadden ze in België nog nooit gehoord.
Gezellig daar zaten we dan te smullen van al het lekkers dat ons werd voorgeschoteld. Je zou haast denken, dat we een high wine hadden, want wat hebben we keihard gelachen. Vlaamse woorden waar wij Nederlanders nog nooit van hadden gehoord. Het woord wat zij gebruiken voor rubberen laarzen moet je maar eens vragen als je een Vlaming spreekt. Tja, zij zullen wel hetzelfde van ons denken. Een en al gezelligheid in de Barista. Amai Amai, mijn buikspieren en mijn kaken doen nog zeer van het lachen. Ook Heidi en Danielle voelen zich al helemaal thuis. Danielle is helemaal een portret: Ink zegt zo naar de overkant te gaan, waar de boekhandel zit, maar wij willen ook mee.

Gisèle, Danielle en ik zijn ware koffieleuten en hadden na al die thee net koffie gekregen. Eerst kijken we verbaasd naar elkaars koffie, waar de ene bijna een soepkom heeft en de ander een melkglas. Hup daar lagen we weer in een deuk. Daar Danielle nogal een grote kom koffie had, zei ze op te gaan schieten. Ze kon namelijk vlug drinken meldde ze. Allemala keken we toevallig haar kant op hoe ze dat ging doen.
Te druk praten gooit ze de helft naast haar mond.

Inge Verbruggen en haar boeken

Echt we lagen helemaal dubbel. De andere klanten zullen wel gedacht hebben. 

Koffie dus op en naar de overkant waar Chantal van Mierlo stond te signeren. Het Isolement is echt een aanrader ik heb hem pas gelezen een heftig onderwerp en gaat over het gevaar van Internet . Hoe makkelijk je eigenlijk slachtoffer kan worden van hackers. Even een praatje en een groepsfoto. En dan zijn we wel weer toe aan een terrasje, want het zonnetje schijnt heerlijk. En sommigen zijn na al die thee toe aan alcohol. Wat is het gezellig en wat ben ik blij dat ik erbij ben op deze mooie dag in Breda. En als het gezellig is vliegt de tijd. De Vlaamse dames moeten helaas afscheid nemen om half 5, want er wacht een kind van een van de dames. Balend besluiten we heel snel een nieuwe zaterdag te prikken en samen te gaan eten.

Het team blijft alleen achter en praten nog even veel door. Tijd om ook nog maar weer wat te eten en ook in De Colonie in Breda weten ze nu dat we er waren.
Iedereen doodmoe van al dat geklets en gelach dus tijd om eens af te gaan dalen naar waar iedereen vandaan komt. Maar ojee ...nu gaat er bij Amanda een lampje branden in de auto. Dat komt me bekend voor. Vrouwen , auto’s en lampjes wat is dat toch?
Maar na geruststelling van haar vriend kan ze gewoon naar huis komen rijden. 

Met een glimlach op onze gezicht rijden Miriam en ik Breda uit. Een ding is zeker: ik ga binnenkort toch maar even F.C Kampioenen kijken. een Belgische serie. Wat een heerlijk taaltje is dat Vlaams toch en aangezien het niet bij deze ene ontmoeting blijft maar even kijken of ik de volgende keer enkele Vlaamse woorden kan uitspreken. 

Amai, het was een heerlijke dag !
Sterre je bent een kanjer en een lieve vrouw, ook de andere Vlaamse dames mogen er zijn. En dan niet te vergeten onze twee nieuwe teamleden Danielle en Heidi: het klikte met de groep. Welkom dames in het thrillerlezersteam!

Tot het volgende uitje.

Groeten van Lydia die een topdag heeft gehad een dag die ik nooit zal vergeten.
Bedankt Ink voor het regelen van deze geslaagde dag. 

Ink is gelukkig in deze leesweek..

Het wonder is geschiedt in Huize Kroon: de minibieb is gearriveerd vanuit Utrecht. Een half jaar geleden zou een collega van mijn vriendin het boekenhuisje maken...al wat er kwam: geen minibieb! Inmiddels waren er al drie grote kartonnen dozen bij mij gevuld met boeken die weg konden. De buurvrouw, met wie ik het project aanging, was ook al flink aan het sparen. Opmerkingen van buurtbewoners dat zij ook boeken wilden aanleveren probeerden we al een beetje af te houden, want er kwam maar geen huisje.

Op 5 juli, de laatste schooldag, zou de docent houtbewerking het echt, serieus beloofd, zwerend op alles wat hem lief was het echt in orde hebben... Nou in Utrecht moeten veel sterfgevallen zijn geweest, want niente nada houten hok.

Een collega vond het zo ontzettend sneu en lullig dat hij op zaterdagochtend het huisje in elkaar zette. Even ophalen in Utrecht en daar stond het op mijn grote tafel. Blij? Ja stuiterend blij zelfs.
Ik heb twee linkerhanden. Ik zaag eerder mijn hand eraf dan een plank doormidden. Verven? Klodders zitten overal. Dus vriendin vond het een beter idee dat zij het project verder ging afmaken. Drie lagen grondverf volgden. Toen het overleg van 'weet je heel heel heel erg zeker dat de kleuren die je noemde er echt op gaan?'

Zie je toch vaak keurig witte met blauwe minibiebjes, wij kozen voor knaloranje en roze. Lekker opvallend in onze keurige buurt met wit geverfde jaren 30 woningen.

Nog twee lagen doorzichtige lak, twee palen de grond in en hij kan bevestigd worden en gevuld. Jullie gaan het horen hoe het de minibieb vergaat. Durven mensen er boeken uit te halen? Loopt het storm? Of staan over een maand nog precies dezelfde boeken er in?
Onze grootste angst is niet of 1 iemand alle boeken meepakt (we hebben nog voor de rest van het jaar genoeg boeken), maar dat we op een dag er in kijken en er alleen maar 50 tinten grijs-exemplaren instaan. Dat iedereen van zijn exemplaren af wilde.

Brenda, sjef, freule

Ik heb een pittig weekje achter de rug met een hoop lastige afspraken die er voor zorgden dat ik heel diep moest nadenken over zaken waar ik helemaal niet over na wilde denken (volgt u het nog?). Ik denk nog steeds na en kom er vast later wel eens op terug. Daarnaast was het weer de week waarin de overlijdensdatum en begraafdatum van mijn vader viel. Zonnebloemen werden neergelegd en een traditioneel aardbeienvlaaitje werd samen gegeten op de ouwe. De liefste pa voor mij ter wereld. Mijn moeder overleed toen ik 18 was en mijn vader een aantal jaren geleden. ik heb geen broers en zussen, dus mijn hele gezin is niet meer bestaand. Soms voelt dat extra leeg. Zeker in deze dagen.
Gelukkig had ik op de dag dat ik bloemen ging leggen op mijn vaders graf een leuke date gepland staan. Twee dames, die helemaal niets van de zwaarte van deze dag wisten en daardoor heerlijke afleiding waren. Freule Amanda nam Brenda vanuit het Zeeuwse mee om eens kennis te maken. Brenda maakt al een poosje deel uit van het team Thrillerlezers, maar we hadden elkaar nog nooit ontmoet. Ik vind altijd dat je eerst iemand de hand moet hebben geschud voor je er ruzie mee kan maken. Bovendien wordt ze opgeleid om ooit haar eigen blog te kunnen starten dus dan moet je eens even samen eten. Op naar La Cubanita en het kwebbelen stond niet stil. Veel te vol belandden we weer aan de thee bij mij thuis. De conclusie kan getrokken worden dat het goed is dat Brenda ook in ons team zit. Goedgekeurd en wel.

Het leesgeweld bij een sjefke van een blog:

Ik had heel stoer het boek Loos van Halina Reijn gepakt. Vriendin zei al: je hebt toch zo'n hekel aan haar. Maar een boek kan daar geheel los van staan.  Zo vind ik Corine Hartman nadat ik haar een paar keer ontmoet heb een totaal niet sympathiek mens, maar haar laatste boek vond ik echt goed en gaf het vier sterren. Dus optimistisch begon ik in Loos. De eerste paar columns bedacht ik mij van hoe open ze daar was, maar het stortte in. Het werd veel, heel veel van hetzelfde en op een gegeven moment dacht ik van nu weet ik het wel. Buurvrouw kwam toevallig binnenlopen. Hoi buuf, al een leuk boek voor het weekend?

Toen begon ik in Huidpijn van de leukste thrillerschrijfster van Nederland. Ik vind het vooral zo goed aan Saskia Noort dat, terwijl zij vele duizenden boeken verkoopt, zo heerlijk gewoon is gebleven. Down to earth. Terwijl zij even makkelijk met zoveel aandacht en hoge verkopen het hoog in de bol zou kunnen krijgen. Soms is het fijn om iemand echt Nederlands gewoon met beide voetjes op de grond te zien blijven staan.
Huidpijn wordt gehyped zoals zelden gedaan wordt. Met grote posters, pagina's in tijdschriften en op tv verschijningen in programma's die zelden over boeken gaan. Ik heb hem ook opgepakt. Het las snel weg, dus voor aan het zwembadje is het oke leesvoer. Al las ik in de Libellegroep dat mensen best wel geschokt waren door het taalgebruik van Noort. Nu ben ik juist helemaal niet zo heel snel geschokt en ben ik ook voorstander voor gewone woorden te gebruiken voor (en nu zeg ik het even heel netjes) de geslachtsdelen. Ik heb jarenlang tijdens de taakstraffen een uur per week seksuele voorlichting gegeven aan groepen en individuele jongeren. Daar ga je niet de ouderwetse termen uit de jaren 60 gebruiken. Iedereen mag dat gerust wel doen, maar mocht je een puber in huis hebben dan zal er niet een heel makkelijk gesprek ontstaan.
We inventariseerden altijd welke woorden ze kenden en welke ze gebruikten. Ik heb mij er gelukkig nooit ongemakkelijk bijgevoeld. Collega's wel die stonden met het schaamrood op de kaken die voorlichting te geven. Geloof me: het werkte niet. Je wordt dan keihard uitgelachen. De collega's verdwenen al snel uit het werkveld.

Ik zou ook lachen als in een boek dat in 2016 uitkomt de ouderwetse termen gebruikt. Maar Karin Belt vertelde bij het zelfde bericht, in diezelfde groep, mensen zich al irriteerden aan het wijndrinken in haar boek of een van de personen die lesbisch is. Volgens mij kan je als schrijver niet overal rekening mee houden.
Ik vroeg Karin hoe ze reageert als mensen wat zeggen over haar onderwerpen?

"Het ligt er een beetje aan. Ik zet bijvoorbeeld wel eens grapjes op mijn Midlifepagina over wijn of vrouwen die drinken. Soms word ik dan op de vingers getikt, of ik wel weet dat vrouwen verslaafd kunnen raken of zo. Ik reageer meestal wel in de trant van: het is grappig bedoeld, het hoort een beetje bij het midlife-thema of zoiets. Ik heb een keer iets weggehaald.
Soms kreeg ik juist ook te horen dat er nog wel wat meer sex en drank in de midlifeclub had gekund, om het allemaal nog sappiger te maken
Wat voor de een te veel is is voor de ander blijkbaar te weinig."

Het maakt mij dus gelijk nieuwsgierig naar haar boek De midlife club. En ik besluit dat het er nu eens van moet gaan komen. Ik wilde hem al veel eerder lezen, maar kwamen altijd recensieboeken tussendoor. Deze zomervakantie gaat hij gelezen worden.
Wat moet ik van mijzelf daarvoor lezen?
Eerst een manuscript die gelukkig vrij lekekr leest en ik heb op twitter aan de baas van de PR -afdelingvan een uitgeverij beloofd een vooruitexemplaar te lezen van Zij die volgen. En ach, er ligt nog steeds meer dan genoeg.
Dus leesweken volgen er nog wel genoeg.

Toedels, tjuus, houdoe, toedeledoki
lees nooit met mate

Have fun
Ink.

Uitslag stempelactie

Wie won er een stempel naar eigen ontwerp?

De stempel gaat naar Amber die de stempel wil gaan gebruiken voor haar nog te plaatsen minibieb. Veel plezier met het stempelen in de boeken!