Posts tonen met het label ierland. Alle posts tonen
Posts tonen met het label ierland. Alle posts tonen

woensdag 15 april 2020

De boekmaskes beoordelen Gebroken adem van Latoya Morris

Twee Vlaamse dames lezen onder het pseudoniem Boekmaskes gezamelijk boeken en dit keer was het aan de beurt van Gebroken adem van Latoya Morris.

Waar gaat het boek over?
De 19-jarige Patrick gaat samen met zijn ouders en zijn zusje Judith met vakantie in Baltimore, Ierland, waar zijn tante een hotel runt. Hij heeft totaal geen plezier in de vakantie, totdat de mysterieuze Morgayne plots in het hotel opduikt. Hij valt meteen voor haar, maar zij lijkt onbereikbaar voor hem.

Ondertussen breekt er aan de zuidwestkust van Ierland grote chaos uit. Het weer slaat om, er spoelen zeedieren aan op de stranden. Terwijl de storm steeds heftiger wordt, zoekt Morgayne plots toenadering tot Patrick.

Hij geraakt al snel onder de invloed van haar charmes, maar wanneer hij ontdekt dat zij iets met het stormweer te maken heeft, begint hij te beseffen dat zij geen gewone jonge vrouw is. Maar is hij dan nog in staat om zichzelf te redden?

...maar de vrouw was onbeschrijflijk bijzonder. Het waren haar haren, dacht Ian. Alsof hij zeewier in de lucht zag wapperen. (...) Haar huid - waar die zichtbaar was- was zo wit dat ze wel een gloed leek af te geven, als het schijnsel van een volle maan.

Wat vinden zij eigenlijk van de cover?

Anita:
Mooie cover! Overal water en woeste golven. Water en lucht gaan schijnbaar in elkaar over ...
Deze cover doet mij denken aan ‘De kleine Zeemeermin’. Ik beeld me in dat de foto onderwater is genomen, dat de figuur een prinses/zeemeermin is. Heeft zij net als Arielle stemproblemen (gebroken adem?)? De mooie letters, de woeste cover doen me hopen op een modern, maar gevaarlijk sprookje!!

Ilse vindt de cover stormachtig en beloftevol mooi.

Wat is hun verwachting van het boek?

 Anita
Gezien het feit dat 'Gebroken adem' een young adult is en rekening houdend met de info op de achterkant van het boek, ga ik ervan uit dat jongen meisje ontmoet en dat ze samen een avontuur zullen beleven. Terugkerend naar de cover, verwacht ik een sprookje à la 'Kleine Zeemeermin'. Het meisje op de cover is daarbij zeker de prinses/zeemeermin en zoals in elk sprookje moeten de slechteriken overwonnen worden. Wie dat zijn, dat moet ik nog ontdekken. Dat de achterkant bovendien ook vermeldt dat er heel veel dode vissen aanspoelen op het strand, doet me vermoeden dat het sprookje hedendaagse thema's zoals 'klimaat' en 'natuurbehoud' zal aankaarten.Ik moet bekennen dat ik steeds meer geïntrigeerd raak!

Ilse
 Uit de titel, de cover en de achterflaptekst leid ik af dat een jongeman misleid zal worden door een schone, mysterieuze deerne. Het zal in ieder geval een onvergetelijke vakantie worden die de familiebanden vermoedelijk (nog) een stuk hechter zal maken.


Ze zijn begonnen. Hoe bevalt het?

Ilse
Gisterenavond vlotjes gestart. Zo vlot zelfs dat ik me moest dwingen om het licht uit te doen en te gaan slapen.
Het verhaal loopt voorlopig grotendeels zoals verwacht. Af en toe een kleine verrassing die nog een mooie wending aan het verhaal kan geven. Ik merk dat ik af en toe een glimlach niet kan onderdrukken om de, soms verlegen, reacties van Patrick. Het is met volle teugen genieten.

Anita
Het is een YA en dus vooral bedoeld voor een jong publiek, maar dat belet niet dat ik helemaal gegrepen ben door het verhaal. Ik ben helemaal mee in Ierland en volg het avontuur vanop de eerste rij. Patrick is echt een schatje en zijn zusje, al pest ze hem eens graag, is als het erop aan komt een echte lieverd die alles doet voor haar geliefden.

En we gaan beginnen. Boek 📖 , notitieboek 📒 (anders krijg ik weer tegen mijn voeten), pen 🖊 en koffie ☕️, all I need.


Halverwege het boek

Anita
 Ik ben aan het genieten. Normaalgesproken lees ik dit genre niet, maar het leest echt prettig en kan het me allemaal weer levendig voorstellen. Latoya beschrijft de dingen zoals ze zijn en dat werkt prima voor dit boek. Ze kent haar personages goed en weet hoe ze een verhaal moet opbouwen. Haar liefde voor Ierland, voor verhalen - legenden- is overduidelijk.

Ilse
Halfweg ... Beloftes worden waargemaakt. De mysterieuze schone heeft zoals verwacht de nodige duistere kantjes en verleidt die naïeve Patrick, die er met open ogen inloopt.
En het mag gezegd (herhaald): wat is ie weer mooi qua lay-out.


Maar de sensatie die nu door hem heen joeg – en duidelijk ook door zijn vader en wellicht ook Judith – was er een van pure, onverklaarbare angst. Het was het gevoel van iets wat nadert en niet kan worden tegengehouden: de verwoestende kracht van de natuur zelve.


Ze slaan het boek dicht en wat zijn de eerste, tweede enz gedachten?



Anita
En nu is het boek uit. Het was genieten! Eerst rustig mee op vakantie gegaan met de familie McGerald, een beetje sightseeing en dan staat zowel de wereld van Baltimore als die van Patrick op stelten. Avontuur, mythe, familie, verliefdheid, ... Naar het einde toe zit de storm ook een beetje in mijn hoofd. Een mooi leesavontuur!

Gedeeltes uit de recensies van de boekmaskes

Ilse
Zoals meestal het geval in het Hamley huis heeft ‘Gebroken adem’ een heel mooie, sprekende cover, die perfect op het verhaal aansluit. Ook het boek zelf is binnenin heel erg mooi afgewerkt. Alhoewel ik zelf vaak e-books lees, adviseer ik hier toch het papieren boek aan te schaffen, alleen al om het esthetische aspect van de lay-out niet te missen.

Van het begin tot het einde is ‘Gebroken adem’ een meeslepend verhaal. Niet dat er een grote spanningsboog in zit, het heeft eerder te maken met de schrijfstijl van de auteur. Het verhaal is gevoelsmatig heel sterk neergeschreven, waardoor ik het als lezer heel moeilijk kon wegleggen. Het hele verhaal voelde echt doorleefd aan. Het was dan ook spijtig om de laatste bladzijde om te slaan.

De personages zijn goed neergezet. Als lezer leer je ze goed kennen. Latoya geeft je voldoende informatie om het al dan niet ‘leuke mensen’ te vinden.
Als lezer heb je meestal een aantal verwachtingen en vooronderstellingen m.b.t. het verhaal voordat je aan een boek begint. Ik ook. Ik was dan ook blij verrast om enkele leuke plottwists tegen te komen.
‘Gebroken adem’ is een echt verhaal over liefde, een heerlijke, meeslepende young-adult.


Anita
Wat een bofkont ben je toch als je ‘Gebroken adem’ uit de handen van de postman mag ontvangen. Eenmaal je het boek in handen hebt, raak je onmiddellijk betoverd door de supermooie hardcover. Alweer een Hamleybookspareltje! Hoogopzwiepende golven gaan naadloos over in onheilspellende stormwolken. Het is alsof de wereld vergaat. Op de voorgrond een mooie jonge vrouw die de regie houdt over de natuurelementen. Het lijkt alsof ze oproept om haar te volgen, de woeste natuur in. Wie is ze?

‘Gebroken adem’ is een vlot geschreven boek dat, ook al heeft het als doelgroep de jongvolwassenen, ook de minder jonge lezers kan bekoren. Het taalgebruik is wel degelijk afgestemd op een jong publiek, maar dit wordt niet als storend ervaren indien je een al wat rijpere lezer bent. ‘Gebroken adem’ begint na ‘De proloog’ heel rustig.
De familie McGerald, Patrick in het bijzonder, Morgayne, … ze krijgen allemaal een gezicht en ontlokken je, elk op hun manier, bepaalde gevoelens of het nu sympathie of ergernis is.
Geleidelijk aan bouwt de spanning op en komt het verhaal in een versnelling. De bladzijden worden vlugger omgedraaid, het boek kan je dan niet meer wegleggen. Je houdt de adem in!

‘Gebroken adem’ speelt in Ierland, land van mythen, sagen en legenden. Het perfecte kader dus voor dit verhaal dat een geslaagde mix is van avontuur en mythe in een hedendaagse setting. In dit fantastische kader komen ook nog een aantal andere topics aan bod: de kracht van familiebanden, bedrog, jonge verliefdheid, hebzucht, verlies, het soms moeizame pad naar de volwassenheid, de invloed van de mens op het klimaat, …

Deze Young adult is een pareltje binnen zijn genre en zal menig jongvolwassene een aantal uurtjes van ademloos leesplezier voorzien!


Het eindcijfer is een blijk van het genieten van de twee boekmaskes:











vrijdag 12 februari 2016

Wie denk ik wel niet dat ik ben?

14 februari.
Weer een jaar voorbij. Elk jaar lijkt het steeds sneller te gaan. De dag waarop mijn leven veranderde, waarin ik op slag een completer mens werd. Een liefdevolle dag, al scheelde het niet veel met nog 6 minuten te gaan voor de dag voorbij zou zijn. Valentijnsdag, drie weken later dan voorspeld, het moest zo zijn, toen al een eigen wil, ‘Ik wil niet. Je moet’. 14 februari 1997, een nieuwe generatie nestelt zich met veel kabaal in mijn armen, de afdruk van de zuignap nog op z’n hoofd. 19, negentien!, jaar. Man, wat voel ik me oud. Vorig jaar was-ie nog 17, volgend jaar 20, pfffff.
Kijkend naar het heden en de toekomst, kijk ik ook graag terug naar het verleden. Geschiedenis was altijd al één van mijn favoriete vakken. Opgroeiend in het dorpje Valkenburg in Zuid-Holland, boven op de resten van Romeinse nederzettingen, lag de geschiedenis op grafdiepte. Verhalen uit de Tweede Wereldoorlog lagen iets hoger in het maaiveld en waren soms letterlijk tastbaar. Ik zou altijd nog graag archeoloog willen worden.

Met de komst van een eigen kind, en een niet zo’n sterke band met familie, raakte ik ook geïnteresseerd in de geschiedenis van mijn eigen achternaam. Programma’s als ‘Who Do You Think You Are’ van de BBC en ‘Verborgen Verleden’ van de NTR kijk ik nog steeds met veel plezier, ook al interesseren de mensen die in het programma mij misschien minder, het verhaal achter de mens en de, soms schokkende, ontdekkingen die gedaan worden zijn soms ontroerend. Ook mijn afwijking om alles in rijtjes, feitjes en grafiekjes te hebben, zorgde ervoor dat ik het pad naar de oorsprong ondernam, om de generaties met en na mij te onderwijzen. Een zoektocht naar een mogelijke connectie met…ja, met wie eigenlijk?

‘Wie denk ik wel niet dat ik ben, waar kom ik vandaan, zit dat blonde haar in de genen, zit de drang naar schrijven in de familie, is die persoon die ik gisteren tegenkwam familie van me.’ Vragen die allemaal voorbij komen als je eenmaal figuurlijk gaat graven.

Annie McLex
Terwijl het lijdend onderwerp in ‘Verborgen Verleden’ wordt aangemoedigd emotioneel te reageren op de snel op elkaar volgende historische feitjes, ‘sommige mensen vinden zo’n ontdekking moeilijk, het geeft niet als je de tranen niet kunt tegenhouden,’ fluistert de regisseur de bekende Nederlander in de oor, was mijn zoektocht er een van uren en uren documenten doorzoeken. Lang leve internet. Tegenwoordig (zegt hij met de rollator in de hand en een krakende stem) is er heel veel te vinden in de digitale archieven, je moet wel een beetje geluk hebben natuurlijk. Ook een connectie met adel helpt je al snel naar het jaar 1300. Een claim op Huize Oranje heb ik niet kunnen maken, mijn prins op het witte perkament heb ik nog niet gevonden. Een onbevestigde connectie met Schotland wel, maar dat wil ik waarschijnlijk meer dan de geschiedenis me toelaat. Toch blijf ik Clan Ross trouw.

Honderden namen zijn in mijn lijstje terecht gekomen. Tientallen digitale stambomen en archieven heb ik doorzocht. Mijn speurtocht nam me naar de geboorte, huwelijk, kinderen of overlijden van mensen die ik nooit heb gekend, die oorlogen doorstonden, ziektes overleefden, geboren werden in gezinnen van 12 kinderen waarvan er 10 binnen voor het vijfde levensjaar stierven door ziekte of armoede. Een stamboom met landbouwers, molenbouwers, huizenbouwers, arbeiders en handwerkers. Tientallen Pieters, Piet van Piet en daar weer een Piet van.
Kijkend naar de feitjes en grafiekjes is het soms schokkend om te zien hoe willekeurig het lijkt dat ik hier zit, zonder verder in te gaan op een hogere hand. Hoe bijzonder het is dat het verbinden van twee mensen ergens in een gehucht aan de Nederlandse grens in 1620 ervoor heeft gezorgd dat honderden anderen de kans op liefde hebben gekregen.
Mijn reis bracht me letterlijk naar de oorsprong, een boerderij op een akker in de Achterhoek, doch niet meer hetzelfde gebouw. Ook hier liggen de resten op grafdiepte, zitten de afdrukken van geplette musketkogels nog in de gevel en de voetafdrukken van veldslagen onder de wortels van het maïs.

Bij het zoeken naar het verleden ontaarde ik ook een deel van mezelf. Hoeveel waarde hecht je aan familie, hoe belangrijk is familie voor jou, hoeveel geluk heb jij in je leven gehad dat je nu, op dit moment in de tijd en ruimte, deze column kan zitten lezen?

Het verleden blijkt helemaal niet zo verborgen te zijn, maar ligt met een beetje moeite zomaar voor het oprapen.

maandag 8 februari 2016

De stille doden - Claire McGowan

Omslag
Mooi, maar vraag me af hoe deze vredig dode of gewoon liggende vrouw nu precies bedoeld is? Ligt ze net niet helemaal in het water? 

Het verhaal

Vijf jaar geleden vond een bomaanslag plaats met 16 doden en honderden gewonden. De bom was te vroeg afgegaan. De vijf daders worden door procedurefouten vrijgesproken. Maar vlak voor dat er een monument onthuld zal gaan worden verdwijnen de vijf en worden ze 1 voor 1 vermoord gevonden met een briefje in hun mond met een boodschap.

Vanuit drie invalshoeken wordt het verhaal verteld:

Paula Maguire, forensisch psycholoog bij de Unit Vermiste Personen;
Kira, jong meisje wat de aanslag overleefde en haar zusje verloor;
Boek Bloedlijn: De Mayday -bomaanslag en de gevolgen. Geschreven door een oude vriendin van Paula.

Paula is hoogzwanger en het is onbekend wie de vader precies is. Guy, haar baas of Aiden de krantenman en oude vriend.
Tegelijkertijd dat het onderzoek loopt, onderzoekt Paula ook aanwijzingen rondom de verdwijning van haar moeder 17 jaar geleden.

Mijn mening
De schrijfster Claire McGowan lijkt perfect de gevoeligheden die nog steeds leven in het Ierland van hedentendage te beschrijven. Met een verleden van de IRA, Sinn Fein en vele splinterpartijtjes en de vele aanslagen van toen.
Ik geniet van het boek. Het is zo'n boek waar je inkruipt en baalt als het uit is. Waarom is het zo genieten?
Het heeft mooi neergezette personen, waarmee je echt meeleeft. Zowel met het verdriet, de zorgen, de woede, de angst en het gemis. Waar je de spanningen voelt tussen de verschillende personen en een goed sterk verhaal dat in elkaar grijpt plus ook nog eens een fijne schrijfstijl. En dan laat het mij bij de laatste bladzijde achter met een brok in de keel. De uitgever benoemt deze boeken als intelligente thrillers en dat kan ik alleen maar onderschrijven.
Boeken als deze staan zeer hoog op mijn lijstje!

Spanning 5
Plot 5
Psychologie 5
Leesplezier 5
Schrijfstijl 5
Originaliteit 5

Een fantastisch boek dat de volle 5 sterren verdient!


Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!