De poppenspeler van James Carol

 

Titel: De poppenspeler
Auteur: James Carol
Recensie door: Karin

Kraaien: 3,5

Wat vond ik van de cover?
Een cover in ijsblauwe tinten, een rechterarm met daarop rode papieren bootjes, het is een intrigerende cover. De covertekst 'er is een briljant brein voor nodig om een gestoorde geest te pakken', en een verwijzing 'voor de liefhebbers van Lars Kepler'.

Wat verwacht ik van tevoren?
Dit keer lees ik een iets minder recent boek (nog een keer vanwege een post op de FaceBookpagina van Thrillerlezers!). Dit boek stond ook al een hele tijd op mijn lijst, en trok destijds mijn aandacht door de korte inhoud: een killer-die-niet-doodt, een chatvriend en een profiler. Het klinkt bijna als het begin van een grap, maar laat ik toch maar hopen op een spannende thriller.

Het laatste waar ik aan dacht voordat ik als een blok in slaap viel was slachtoffer nummer 5. We hadden nog geen idee wie dat was, maar ik was er van overtuigd dat ze zich nog nooit zo eenzaam had gevoeld. Eenzaam en alleen, gevangen in een nachtmerrie.

Mijn recensie:
Bij het begin van 'De poppenspeler' woont een zoon in de gevangenis de executie van zijn vader – een seriemoordenaar – bij. Een behoorlijk heftige start van het verhaal. Deze zoon, Jefferson Winter, neemt ontslag als profiler bij de FBI en gaat als freelancer wereldwijd aan het werk, daar waar hij nodig is.

Ik heb tijdens het lezen een tweetal keer efkes moeten slikken, ik kan na het lezen van dit boek, toch minstens theoretisch, een lobotomie uitvoeren na deze gedetailleerde beschrijving.

Ondanks deze paar gruwels en ondanks het feit dat ik me een aantal keer heb afgevraagd of een bepaald stuk of scene wel helemaal logisch of chronologisch werd verteld heb ik dit boek tijdens een eerste zonnige lentezondag in februari bijna in 1 ruk uitgelezen. Het uitgangspunt van de zoon van een seriemoordenaar, nu profiler, is weer een keer iets anders. Winter is charmant, een einzelgänger, zeer goed in zijn job, onconventioneel.

Ik ben heel blij dat dit 'oudje' werd voorgesteld zodat ik het eindelijk heb opgepakt. Ik zag dat James Carol nog een aantal boeken rond Winter heeft geschreven maar deze zijn (nog) niet vertaald, jammer, hopelijk komt dat nog.

Wat mij betreft verdient 'De poppenspeler' een eindoordeel van 3,5 kraaien, vlot en graag gelezen, spannend, zoals een thriller zeker mag zijn.

Geheimen in het graf van Tami Hoag

 

Titel: Geheimen in het graf

Auteur: Tami Hoag

Uitgeverij: The house of books

Publicatiedatum: April 2012

Recensie door: Tamara

Kraaien: 3

 

Wanneer Marissa Fordham dood wordt aangetroffen, met haar dochtertje Haley bewusteloos naast zich, raakt het Californische stadje Oak Knoll in paniek. De sfeer was al gespannen door de komende rechtszaak tegen een seriemoordenaar, maar men is geschokt door deze brute moord, die niet eens ontdekt zou zijn als Haley niet het alarmnummer had gebeld en gefluisterd: 'Papa heeft mama pijn gedaan.' Rechercheur Tony Mendez moet een puzzel oplossen waarvan de stukjes niet passen. Om Haley te beschermen roept hij de hulp in van kinderpsychologe Anne Leone, die hoofdgetuige is in het proces tegen de seriemoordenaar.

 

“De borsten van de vrouw waren afgesneden, maar lagen niet in de keuken.”

 

Nadat ik enthousiast deel 1 (dieper dan de doden) had dichtgeslagen, ging ik meteen door naar deel 2. Maar waar deel 1 mij volledig in de greep hield, liet deel 2 mij vaker los. Hier en daar ging Tami over de top en verloor meerdere keren haar geloofwaardigheid in het verhaal…

 

Het verhaal begint wanneer Marissa dood wordt gevonden en haar dochtertje meer dood dan levend naast haar. Anne schiet meteen te hulp en ontfermt zich over het meisje.

Ondertussen probeert ze ook Dennis te bezoeken, het psychopathische kind van deel 1. Dan wordt de vriendin van Marissa vermist en neemt het verhaal een enorm over de top wending.

 

Ik vond dit verhaal erg rommelig, sommige dingen worden niet opgelost of verder besproken. En wat Anne dit boek allemaal voor de kiezen krijgt…
Ze werd meerdere malen neergestoken, geslagen, mishandeld en ondanks dat ze vol hechtingen en verwondingen zit, blijft ze doorlopen. Volgens mij is deze vrouw niet dood te krijgen! Waar je ook in je lichaam wordt gestoken, ergens raakt het wel een vitaal orgaan of ader. Maar Anne niet, Anne rent en vecht voor haar leven. Anne overwint zelfs het gevecht met de duivel als ze zo doorgaat.

 

Het plot was voor mij verrassend (als in, de dader niet geraden) maar ook weer ver gezocht. Het motief paste niet met de werkwijze. In vele gevallen is “overdaad schaadt” en dat is in dit geval ook waar. Teveel personages en een over de top plot.

 

Ik moest ook af en toe grinniken bij sommige vertalingen. “Wij willen u van harte condoleren” is er eentje van die is blijven hangen. Ik zag Vince al staan met een enorme glimlach op zijn bakkes dit zeggen.

 

Ik hoop dat deel 3, de donkerste weg, toch iets beter in elkaar steekt dan deel 2. En dat Anne dit keer een beetje wordt ontzien. Jullie lezen het snel.

 

 

Spanning: 3

Originaliteit: 4

Psychologische ontwikkeling personages: 3

Leesplezier: 4

Schrijfstijl: 4

Plot: 2

Muis van Gordon Reece

 

Titel: Muis

Auteur: Gordon Reece

Uitgeverij: Ambo Anthos

Publicatiedatum: mei 2011

Recensie door: Tamara

Kraaien: 2,5

 

Elizabeth en haar zestienjarige dochter Shelley, beiden slachtoffer van dagelijkse pesterijen en psychologische mishandeling, besluiten zich terug te trekken in Honeysuckle Cottage. In dit mooie en idyllische arbeidershuisje op het Engelse platteland denken ze eindelijk hun problemen achter zich te kunnen laten. Ze wanen zich veilig in hun kleine wereldje vol boeken en muziek. 

 

‘In plaats van een gezicht was er een wervelende, oranje vuurbal.’

 

Wanneer Shelley zo wordt gepest op school en er na de zoveelste pestpartij iets enorm ergs gebeurt met Shelley besluiten zij en haar moeder te verhuizen. Ze beginnen hun draai te vinden in de Cottage, Shelley krijgt thuis les, haar littekens helen goed en haar moeder wordt steeds succesvoller als advocaat.

Tot op een avond een inbreker voor hun neus staat en het zo escaleert dat ze nu met meer problemen zitten dan ooit tevoren...

 

Het verhaal begint met hoe Shelley langzaam aan wordt gepest, hoe haar vader de benen neemt en haar moeder worstelt om onzichtbaar te blijven. Ze omschrijven zichzelf als muizen, ze zijn er wel maar je ziet ze amper.

 

Het boek bestaat voornamelijk uit het wegwerken van een lijk, de spullen en de auto. Net op het moment dat ze denken dat het gelukt is, ontvangen ze een brief waarin zwijggeld wordt gevraagd.

Vanaf dat moment begon ik mijn interesse een beetje te verliezen, het werd nu toch echt een beetje ongeloofwaardig allemaal. Ik heb het verhaal wel uitgelezen, maar het kon me niet meer echt boeien. Wel vond ik de ontwikkeling van de personages goed uitgewerkt. Zowel moeder als dochter waren eerst muisjes maar na dit alles durfden ze meer op hun strepen te gaan staan

 

Het boek zelf is makkelijk te lezen en na het wegleggen pak je ook zo de draad weer op. Het is een leuk tussendoortje maar ik denk niet dat hij lang blijft hangen. In het begin leef je enorm mee met Shelley, hoe zij de pestkoppen steeds weer het hoofd biedt, maar gaandeweg het verhaal begon ze mij bijna als een psychopaat aan te doen. Ik denk dat menigeen volledig waren ingestort of de weg kwijt geraakt, maar zij ‘overleefd’ het allemaal en gaat gewoon weer verder met haar leven alsof het nooit heeft plaatsgevonden.

 

Maar goed, een boek als je zin hebt in een wat simpel verhaal, zonder teveel poespas.

 

Spanning: 2

Originaliteit: 4

Psychologische ontwikkeling personages: 5

Leesplezier: 2

Schrijfstijl: 2

Plot: 2

Nacht op de rivier van Erika Ferencik

 

Titel: Nacht op de rivier
Auteur: Erika Ferencik
Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff

Publicatiedatum: juni 2017

Recensie door: Karin

Kraaien: 3

Wat vind ik van de cover?
Op het eerste zicht lijkt de cover een beetje abstract, maar al snel herken je een kolkende rivier. De zachtgele titel lijkt door het water te worden overspoeld. Ik vind het een mooie cover, een keer iets anders.

Wat verwacht ik van tevoren?
Ik pak eens een keer een minder recent boek op (2017). Er staan namelijk een heel aantal boeken al zolang op de e-reader, maar die worden telkens opzij geschoven voor een relatief recent verschenen boek, dus daar moest ik maar eens iets aan gaan doen. Ik lees online dat het boek wordt aangeprezen voor de liefhebbers van Ruth Ware (ok, das al goed) en dat het een onvergetelijke thriller is … en tja, onvergetelijk thrillers, daar doen we het voor he.

Quotes die ik het vermelden waard vind:

●   Hoe moeilijk is het om gewoon naar je gevoel te luisteren. Was ik echt de enige die die onzin over de natuur laten zien wie de baas is niet pikte? Het slimste en verstandigste wat ik kon doen, was me nu terugtrekken, mijn spullen pakken en de eerste de beste bus terug nemen. In plaats daarvan keek ik met grote angstogen voor me uit terwijl mijn vriendinnen wachtten op mijn reactie. Ik was bang om te blijven en ik was bang om te gaan. En ik was simpelweg niet in staat mijn mond open te doen om iets te zeggen

●   Wat maakt het uit hoe oud ik ben of welke maat spijkerbroek ik heb of hoe snel ik mijn uitgroei moet bijwerken? Wat geeft het dat mijn lichaam ouder wordt en ik een saaie baan heb? Wat maakt het uit? Ik lééf!

Mijn recensie:
Vier vriendinnen, elk met hun eigen leven, gaan elk jaar 1 week samen op een korte vakantie. Dit jaar gaan ze, al dan niet volledig overtuigd, voor een avontuurlijke rafting. De ik-persoon is Win, een jaartje single uit een niet zo perfecte relatie, ze heeft onlangs haar broer verloren, en ze is nog bezig om dit een plaatsje te kunnen geven. Pia is een leidersfiguur, die gaat voor de adrenalinekick, Sandra en Rachel houden zich iets meer op de vlakte.

Je voelt al heel snel min of meer aan hoe de (machts-)verhoudingen binnen het vriendinnengroepje liggen, en je leeft ook heel erg mee met de twijfels die Win doorleeft.

Al heel snel in de trektocht wordt duidelijk dat ze niet noodzakelijk rekening met elkaar houden. De groep van 4 vrouwen en hun aantrekkelijke leider is al snel in een aantal kleinere groepen opgedeeld, en eerlijk gezegd, vraag ik me af hoe het kan dat op een georganiseerde trip men al van dag 1 geen rekening met elkaar houdt, of elkaar in het oog houdt.

'Nacht op de rivier': verdeeldheid, ieder met een pak bagage en persoonlijk drama, en dan is er een gevaarlijke afdaling van de rivier en vallen er slachtoffers.

Het boek vertelt niet alleen de achtergrond van de vriendinnen, maar ook sommige van hun kleine kantjes, alleen worden die naar mijn gevoel niet altijd even goed uitgewerkt. Het boek doet me zeker en vast terugdenken aan minstens één spannende film die ik in dit thema gezien heb (jaren geleden) en ik denk eerlijk gezegd dat je dit verhaal ook prima in een spannende actiefilm of thriller zou kunnen gieten, misschien wel beter dan in een boek.
De ietwat trage opbouw naar veel en snelle actie maken dat ik niet helemaal overtuigd ben van het verhaal en de geloofwaardigheid, hoewel ik uiteraard totaal geen ervaring het met dit soort van avontuur, dus wellicht heb ik geen recht van spreken hierover.

Al bij al is het een boek, goed voor een aantal prettige leesuurtjes, maar ik vrees, voor mij niet echt een blijvertje.

Ik kom uit op een eindoordeel van 3 kraaien,

Hex van Thomas Olde Heuvelt

 

Titel: Hex

Auteur: Thomas Olde Heuvelt

Uitgeverij: Luitingh- Sijthoff B.V.

Publicatiedatum: augustus 2016

Recensie door: Tamara

Kraaien: 3,5

 

Het pittoreske dorpje Beek is in de greep van de zeventiende-eeuwse Wylerheks, die met haar dichtgenaaide mond en ogen de bewoners de stuipen op het lijf jaagt. Haar aanwezigheid is een lang bewaard geheim, maar wanneer een groep jongeren viral besluit te gaan, laat de heks de gemeenschap afglijden naar middeleeuwse praktijken... 

 

“De jongens krijsten hun longen uit hun lijf in onaardse, dierlijke klanken, als varkens die levend werden gevild met botte messen.”

 

Een boek waar ik gemengde gevoelens over heb. De manier van schrijven was soepel en duidelijk, je zag alles goed voor je gebeuren. De gruwelijkheden werden ook goed beschreven, al zijn sommige, eerlijk gezegd, wel iets aan de grove kant maar dat mocht de pret niet drukken.

Wel vond ik het begin van het verhaal wat minder. Ik had het idee dat ik midden in een verhaal was gekomen, ik miste een beetje de introductie van de heks. Later in het verhaal werd het wel duidelijk, maar ik had het zelf mooier gevonden als zij vooraf aan bod was gekomen. Mede doordat je eigenlijk een beetje in het midden van het verhaal instapt, kreeg ik gemengde gevoelens.

De heks was in het begin erg “mak”, zij stond het ene moment bij iemand in de woonkamer, het volgende moment stond ze op straat.

 

Heel langzaam ontvouwt het verhaal zich en op het moment wanneer een paar jongens haar besluiten te filmen en haar gaan treiteren, barst de hel echt los. Paarden die losbreken en dwars door een kamer knallen, een huishond die ineens hoog in een boom opgehangen wordt gevonden, beekwater wat bloedrood kleurt....

 

Iedereen in Beek weet dat haar ogen en mond nooit geopend mogen worden. In het verleden is het wel gebeurd en toen zijn alle bewoners spoorloos verdwenen.

Wanneer de familie de Graaf het doelwit blijkt te zijn van de heks, wordt het de familie bijna onmogelijk gemaakt om keuzes te maken en de keuzes die gemaakt worden, zal verstrekkende gevolgen hebben...

 

De straffen die op het treiteren of offers brengen naar de heks staan, is echt middeleeuws met bijvoorbeeld stenigen. En op het moment dat er een straf wordt uitgedeeld, wordt dat heerlijk beschreven.

 

Maar waarom ik nog gemengde gevoelens heb over het boek? Ik denk vooral dat het door het begin komt. Al met al totaal geen slecht boek, zeker niet als je fan bent van een goed potje slachtpartijen.

Mensen met een zwakke maag zal ik dit boek niet aanraden, je gaat het boek echt niet trekken haha.

 

 

Spanning: 3

Originaliteit: 4

Psychologische ontwikkeling personages: 3

Leesplezier: 3

Schrijfstijl: 4

Plot: 3

De dochters van de beul door Ted Dekkers

 “De moordenaar had zich veel moeite getroost om de botten van het slachtoffer één voor één te breken zonder zelfs maar één schrammetje op de huid te veroorzaken.”

In deze thriller staat de relatie tussen vader en dochter centraal. Ryan Evans, inlichtingenofficier bij de Amerikaanse marine, gaat zo in zijn werk op dat hij is vervreemd van zijn vrouw en zijn dochter Bethany. Zijn vrouw zoekt haar heil bij andere mannen, zijn dochter wil hem niet meer zien. En dan is er een seriemoordenaar die op zoek is naar de perfecte dochter en daarom meisjes ontvoert. Als zijn slachtoffers niet aan zijn verwachtingen voldoen, vermoordt hij hen door hun botten te breken. Wanneer Evans door gruwelijke ervaringen in Irak voortaan in de eerste plaats vader wil zijn voor Bethany, slaat juist de Bottenbreker toe. In Texas gaan Evans en de Bottenbreker een strijd op leven en dood aan, met Bethany als inzet. Spannend geschreven thriller met veel vaart, maar met een nogal onwaarschijnlijk plot en soms een beetje melodramatisch van toon. Veel aandacht voor de karaktertekening van de personages. Opvallend veel Bijbelse thematiek en symboliek zijn in het verhaal verwerkt. Een thriller met een boodschap, maar ook met een overdaad aan gruwelijke wreedheden.

Dit boek begint al lekker met een goede spanning. Dat is waar ik van houdt, gelijk een goed begin. Maar al gauw werd mijn enthousiasme getemperd want het begon ook meteen wat rommelig. Zo zit Ryan nog vast in het Midden- Oosten en moet gruwelijke dingen zien en “” POEF” zo ineens zit hij bij de burger psychiater. Geen aanloop tot het bevrijden ervan, helemaal niets. ZO gaat het eigenlijk het gehele verhaal. Het ene moment is één van de spelers nog in leven en zo is die ook weer vermoord. Dat was voor mij toch een minpuntje .

Ook het feit dat de auteur veelvuldig gebruik maakte van : “Alvin haat 3 dingen, namelijk...” gaf mij de kriebels en rolde daardoor ook regelmatig met mijn ogen. ( älweer??) Halverwege het verhaal merk je dat Alvin 294647 dingen haat. Af en toe zitten kleine typefoutjes of spaties vergeten.

De kaft vond ik erg sprekend. Een man in het donker, zonder zichtbare ogen want de titel staat erdoor. Toen ik zijn vorige boek “Adam” uit de kast pakte zag ik dat die exact dezelfde kaft had. Jammer, want dat haalde voor mij het mooie van de kaft eraf.

Het verhaal zelf is een beetje voorspelbaar, goed begin, zakt halverwege flink in en aan het eind gaat de auteur iets overmoedig worden en gaat ver over de top heen, waardoor het erg onrealistisch wordt. Heel jammer....

Komt dit boek in mijn boekenkast?:  No Way

Hoop ik meer van deze auteur te lezen?: Ik geef “Adam” nog wel een kans.

Raad ik dit boek aan aan anderen?:  Misschien, maar dan wel erbij gezegd te hebben wat ik ervan vond.

Dit boek geef ik 2,5 kraaien. Het is een middelmatig boek . Wel goede punten maar teveel tekortkomingen. 

Tamara

Win Stof en Kwijt

Wij mogen deze week van Hamley twee boeken verloten. Twee in een pakketje. Twee goede boeken in een pakketje. Op Thrillerlezers kregen deze 2 boeken goede cijfers.

Waar gaan ze over?

Stof
Als je hele wereld opgaat in stof, wil jij dan nog achterblijven? Simon James is een gelukkig man. Hij heeft een mooie baan, een prachtig gezin en geniet van het leven. Tot een giftige stofwolk de wereld verwoest en hij alles verliest. Drie weken en ettelijke miljoenen doden later is het einde nabij. Er bestaan geen mirakels om de overlevenden te redden. Op de laatste dag van zijn bestaan krijgt Simon het ultieme dilemma voorgeschoteld: wil hij overleven aan de zijde van een onbekende vrouw in een verwoeste wereld, om zo het voortbestaan van de mensheid te garanderen? Of wil hij zijn leven vandaag beëindigen?



Kwijt
Jim Vermeersch leidt het perfecte leventje. Gelukkig getrouwd met Iris, vader van tienerzoon Vince, eigenaar van een gerenommeerde Londense Patisserie. Beter dan dat kan het leven niet worden.

Tot hij ontwaakt in zijn ouderlijk huis en alle herinneringen van de afgelopen twee jaar kwijt is. Alles wat hij ooit gekend heeft is weg, inclusief zijn vrouw, zoon en zaak.


Terwijl hij de geheimen van de voorbije twee jaar ontrafelt, begint Jim zich steeds meer af te vragen of hij echt wel de man is die hij altijd meende te zijn. En dan is er nog die ene vraag: Wie is de vrouw die altijd in zijn herinneringen opduikt, een vrouw die niemand anders lijkt te kennen?



Wat moet je doen?

  1. Voor wie wil jij door het stof gaan?

2. Wie ben jij liever kwijt dan rijk?

Stuur jouw antwoorden (er zijn dus geen foute antwoorden) naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Stof/Kwijt

Word je ook nog even lid van onze facebookgroep, als je dat nog niet bent. Via onderstaande link, meld je je heel makkelijk aan:
Thrillerlezers!

Dicht bij huis van Linwood Barclay

Titel: Dicht bij huis

Auteur: Linwood Barclay

Uitgeverij: Boekerij

Publicatiedatum: mei 2009

Recensie door: Tamara

Kraaien: 2,5

Promise Falls is niet de soort buurt waar een gezin in hun huis wordt doodgeschoten. Maar dat is precies wat er gebeurt. Niemand is geschokter dan de directe buurman, Jim Cutter. Maar hoe goed kenden ze elkaar eigenlijk?

“God, ik had zin om hem te vermoorden. Gewoon mijn tractor pakken en dwars over die verwaande kop van hem rijden.”

Wanneer de buren van Jim worden vermoord, blijkt zijn Derek in het huis aanwezig te zijn. Hij hoort hoe 1 voor 1 van de gezinsleden worden doodgeschoten en weet zich te verstoppen achter de bank. Op het moment dat de moordenaar vlakbij is, weet Derek dat het ieder moment over kan zijn. Gelukkig draait de moordenaar zich om en rent Derek naar huis.

Er blijken meerdere moorden te zijn gepleegd en het leven van Jim en zijn vrouw worden keer op keer overhoop gehaald. Hoeveel kan een mens nog verdragen?

Als groot fan van Barclay moet ik eerlijk zeggen dat ik een beetje teleurgesteld was in dit boek. Ik heb veel beter werk van hem gelezen.

Het verhaal komt echt met pijn en moeite op gang en af en toe verslapte ook mijn aandacht. Wat je van Barclay gewend bent, gebeurt ook zeker. Je leert de hoofdpersonen stuk voor stuk goed kennen, waardoor je echt de wanhoop van beide ouders kan voelen. Barclay is een meester om de personages te laten leven op papier.

Het plot is meestal een klap in je gezicht, maar bij dit boek had ik al snel door wat en wie er verantwoordelijk was voor de moorden en wat er met de jonge schrijver was gebeurd bij de waterval. Mede door het plot, de voorspelbaarheid en de toevalligheden hebben ervoor gezorgd dat ik niet van sokken geblazen werd.

Ik had, denk ik, toch wat meer puzzelstukjes verwacht. Er blijken meerdere moorden te zijn gepleegd, maar die worden terloops genoemd. Terwijl hier juist weer een puzzelstukje geplaatst had kunnen worden, waardoor je weer op het verkeerde been gezet werd of gewoon weer helemaal in het duister tast, dat idee. (Of ik heb gewoon te veel thrillers gelezen om de moordenaar meteen uit te pikken, dat kan natuurlijk ook hahaha.)

Ook vond ik de uitspraak “schande” erg mild wat de moordenaar kort voor de moord zei. (Als je de reden weet waarom hij/zij moordt weet, snap je wat ik ermee bedoel.) Alsof diegene met een bestraffende vinger zat te wijzen en “foei” riep. Dat idee.

Kortom, geen pareltje voor mij, moest me er af en toe echt even toe zetten om door te lezen. Pas tegen het eind zat ik er volledig in. Deze zal dan ook niet terug in mijn boekenkast komen, helaas....

Spanning: 2

Originaliteit: 3

Psychologische ontwikkeling personages: 3

Leesplezier: 3

Schrijfstijl: 3

Plot: 2

Runa van Vera Buck

Titel: Runa

Auteur: Vera Buck

Uitgeverij: Karakter Uitgevers B.V.

Publicatiedatum: mei 2016

Recensie door: Tamara

Kraaien: 2,5

Parijs, 1884. Op de neurologische afdeling van de enorme Salpetrière-kliniek, voert dokter Charcot experimenten uit op hysterische patiënten. Op een dag wordt het jonge meisje Runa bij de kliniek afgeleverd: een meisje dat niet vatbaar lijkt voor alle bekende behandelmethodes. De artsen dompelen haar in ijsbaden, of binden haar dagenlang vast op bed, maar niets lijkt dit diep verwarde meisje te kunnen helpen.
Jori Hell, een Zwitserse student geneeskunde, ruikt een mogelijkheid om te promoveren en stelt iets voor aan dr. Charcot wat tot dat moment als ondenkbaar gold. Als eerste arts wil hij de waanzin rechtstreeks uit de hersenen van een patiënte snijden, met alle risico's van dien.
Als er door heel Parijs onheilspellende boodschappen opduiken en kort daarna lijken gevonden worden van mensen die op schokkende wijze om het leven gebracht zijn, stelt de politie een onderzoek in.

“Ze waren volkomen leeg, op de vliegen na die erin nestelden.”

Dit boek heb ik al een tijdje in mijn kast staan en was er erg benieuwd naar. Niet alleen de dikte van het boek (608 pagina's), maar ook de cover intrigeerde mij. En aangezien ik toch even moest wachten op een nieuw recensieboek, ben ik ( ein-de-lijk) aan dit boek begonnen.

Voor de mensen die hier een heerlijk dikke thriller boek verwachten, kan ik meteen al teleurstellen. Behalve het mensonterende onderzoeken, is er weinig trillerigs aan. Op dat gebied vond ik het boek al een tegenvaller.

Ondanks de titel, draait het verhaal helemaal niet erg om Runa.  Je leest voornamelijk over Jori. Jori is een student geneeskunde en wil heel graag een remedie ontdekken voor zijn vriendin Pauline. Op het moment dat Runa haar intrede doet, blijft ze eigenlijk het hele boek een beetje in de luwte staan. Af en toe krijgt ze de kans om wat te doen, te vertellen maar de auteur had grotere plannen met Jori, dr. Charcot, monsieur Lecoq en dr. Luys.

Er zijn veel spelers toegevoegd aan dit verhaal, die allemaal (in)direct te maken hebben met Runa. Al moet ik zeggen dat ik persoonlijk vind, dat er echt téveel mensen aan toe zijn gevoegd. Ook zijn de toevalligheden mij net iets te aanwezig. Het papiertje van een zangboek, aan het bord geprikt bij het station waar Jori net moet uitstappen, het papiertje ziet, om hem vervolgens in de prullenbak te gooien, waar Lecoq hem weer uitvist. De auteur heeft geprobeerd alle karakters met elkaar te verbinden, maar voor mij heeft ze daarmee ook gelijk heel wat glamour uit het verhaal gehaald. Te vaak switch je van Jori, naar het jongetje op zolder, naar Lecoq en terug naar Jori. Dan ineens komen Frederic en zijn zusje in beeld.

Ook het gebruik van sommige woorden haalde, voor mij, de vaart uit het verhaal. Denk aan: corpus ossis metacarpalis of fysiognomie.

Maar toch was er iets aan het verhaal wat mij bleef doen lezen. Was het Runa, waarvan ik hoopte meer te mogen lezen? Of toch de hoop op wat gruwelijkers? Geen idee, maar ik heb het boek toch echt uitgelezen.

Het plot kan ik ook heel kort over zijn. Waardeloos! Het was een slecht uitgewerkt stukje. Het verhaal eindigt wanneer Jori op de trein wordt gezet. Dan ga je ineens 15 jaar later in het verhaal (epiloog) en lees je hoe het met iedereen vergaan is. Alleen niet hoe het gekomen is! Hoe is het zover met monsieur Lecoq gekomen? En Runa? en.en.en.en.en.en.en.en..waarom.waarom.waarom.waarom... dat speelde vooral in mijn gedachte toen ik de laatste bladzijde omsloeg en het boek gefrustreerd aan de kant legde.

Ik denk dat een romanliefhebber (die tegen een beetje gruwelijkheid kan) dit nog wel eens een mooi boek kan vinden. Voor mij was dat het vooral niet!

Spanning: 1

Originaliteit: 4

Psychologische ontwikkeling personages: 3

Leesplezier: 3

Schrijfstijl: 3

Plot: 1

Het leesjaar van Hilona

Tot september 2017 verslond ik boeken, echter in september 2017 kwam daar een flinke kink in de kabel. Lang verhaal, kort werd ik ziek, ging naar de huisarts die het afdeed als spierpijn door overgewicht na een griepje, bleef volharden dat er iets niet goed was en belandde nu eens niet als zorgverlener maar als patiënt in het medische circuit nu met een longvliesontsteking en een op de ct-scan graad IV verdachte tumor in mijn rechterborst. Ik moest weken wachten op vervolgonderzoek, waarbij de tumor 6 weken later gelukkig  ‘goed’ bleek te zijn maar liep daardoor ondertussen met 2 dichtslibbende benen rond, waardoor ik in oktober met spoed werd opgenomen in het ziekenhuis nadat de geconsulteerde chirurg op de ct-scan een plaque in mijn aorta vond die de radioloog 6 weken ervoor als kalkspatjes had geduid en er in rap tempo meerdere operaties aan mijn beide benen werden gedaan. Helaas volgde op 24 november 2017 een onderbeensamputatie links omdat dit been te beschadigd was. Vervolgens trad de wet van Murphy op, kreeg ik een ziekenhuisbacterie in mijn stomp en volgde er een lang en pijnlijk herstel- en revalidatietraject. 

10 operaties, lange narcoses, veel zenuwpijn en hoge doses pijnmedicatie verrichten geen wonderen met en in je brein en het heeft lang geduurd voordat ik weer het geduld en de concentratie had om te lezen. In 2018 kwam ik niet verder dan 1 boek. Een bedroevend dieptepunt op leesgebied. 

Rond deze periode vorig jaar las ik een oproep voor een leesclub bij Thrillerlezers en omdat ik mijn zinnen een beetje wilde verzetten en het lezen weer een beetje lukte schreef ik mij hiervoor in. In januari stond mij opnieuw een grote operatie te wachten (reconstructie van mijn stomp) en na alle ellende van de vorige operaties zag ik daar behoorlijk tegenop en leek mij het lezen van een boek een mooie afleiding. Helaas liep het boek wat vertraging op en kwam het niet voor de kerst maar ontving ik het toen ik medio januari in het ziekenhuis lag. Met wat vertraging startte ik mijn eerste leesclub en kreeg ik de smaak van het lezen weer goed te pakken. Na de operatie 8 weken bedrust om de stomp zo goed mogelijk te laten genezen en daarna volgde wederom een revalidatietraject van maanden, met dit grote verschil dat ik in tegenstelling tot de voorgaande keer tijd en plaats kon vergeten door weer in een goed boek/verhaal te kunnen duiken. 

Het meelezen in de leesclubs van Thrillerlezers! werd een terugkerend feestelijk onderdeel in mijn tot dan toe toch wel redelijk afgestompte leven en heeft mij letterlijk en figuurlijk op de been gehouden - galgenhumor van een nu eenbenige ;-) - en ik wil Inki bij deze nogmaals enorm bedanken voor de kans die zij mij gaf.  

De leesclubs daagden mij uit om ook boeken 

te lezen die ik zelf misschien wel nooit zou hebben uitgekozen en daar zaten toch een paar verdomd mooie pareltjes tussen. 

Wat ik vooral enorm leuk vind is de actie en interactie tussen de auteur en de lezers en ik  ben tot de ontdekking gekomen dat ik ook het schrijven van recensies best gaaf vind om te doen. 

Sinds september is ons gezin uitgebreid met ‘harige’ dochter Suus, een prachtige Franse Bulldog die trouw naast mij ligt wanneer ik lees. Wel een jaloers typje is ze trouwens, want madam heeft door dat boeken voor haar betekenen dat ze iets minder aandacht krijgt en ondertussen doet ze er werkelijk alles aan om mij het lezen onmogelijk te maken (op het boek zitten, onder mijn armen door zich toch op schoot proberen te wurmen of nog erger het boek aanvallen met haar tanden). Een belly rub voor Suus terwijl ik rustig doorlees lijkt nu het compromis te zijn. 

Boeken die mij hebben verrast dit jaar waren in willekeurige volgorde:

Karin Slaughter - Laatste Weduwe,

Geert Kimpen - Het meisje dat aan de oever verscheen,

Carmen Mola - De Zigeunerbruid,

J.D. Barker - Horen, zien, zwijgen,

Sandra J. Paul - Kwijt,

Esther Boek - Het leven dat ik kende,

Lara Reims - Black-out & Upgrade,

Joanne Carlton - Stof. 

Het boek dat mij het minst heeft gepakt was van: 

Stina Jackson - De Zilverweg. 

Ik hoop dat 2020 een nog beter leesjaar mag worden met hopelijk weer mooie nieuwe ontdekkingen en fijne, gezellige en leerzame Boekvonnis leesclubs. 

Getiteld met Stof van Joanne Carlton

De tweede Getiteld van onze nieuwe serie met vragen rondom de titel van het nieuwe boek van een auteur. Vandaag is Joanne Carlton degene die vragen rondom haar boek Stof beantwoordt.


1.
 Welk onderwerp wat veel stof liet opwaaien liet jou niet onberoerd
Er is één onderwerp dat mij veel bezighoudt: het presidentschap van Trump. Onbegrijpelijk vind ik dat.
2.
Van welk stofje zou jij wel een kleedje willen hebben
Katoen - ik kan niet tegen satijn of wol. ;)

3.
Bij welk onderwerp kan je moeilijk kort van stof zijn
Boeken! Dan word ik een echte kletsmajoor.

4.
Van welk boek zou jij het stof af willen blazen
Alles van Sir Arthur Conan Doyle. Zou verplichte lectuur moeten zijn voor iedereen.

5.

Hoe stoffig is jou huishouden? Ben je het type om met een stofdoek rond te lopen?
Helemaal niet. Het valt mee, het meeste stof komt van onze katten - we hebben er namelijk zes! Voor de rest is het wel belangrijk voor me dat mijn huis er netjes bij ligt. Niet evident met drie zonen in huis!

6.
Zou jij jezelf als een stoffig persoon omschrijven. Hoe zou bijvoorbeeld jouw partner je omschrijven?
Eigenzinnig, een coach, people person, houdt van bijzondere dingen, een geek.

7.
Wat vind jij een stofje aan de weegschaal ( even opzoeken in het gezegde boek)
De negativiteit over kleine, onbenullige zaken waar we ons zo vaak druk om maken.

8.
Hoe vind jij elke keer weer stof tot schrijven

Beelden : iets dat ik zie, iets dat ik lees of opvang, iets in mijn naaste omgeving, collega's, vrienden ... overal zit inspiratie verborgen.

9.
In bijna al je boeken komt een kat voor, zou je wel eens over een stofmijt willen schrijven?
Goed idee - zal dit inplannen in mijn volgende boek. ;)

10.
Mijn hond is bang voor de stofzuiger, hoe reageren jouw katten
Die blijven liggen - zodra die slapen zijn kan je er een bom naast laten ontploffen. ;)

Boekvonnis over Stof van Joanne Carlton

Thrillerlezers trapte na de zomervakantie af met een leesclub rond het boek Stof van Joanne Carlton. Vandaag het boekvonnis.




De deelnemers zijn:

Jaimy Smeets
Dirk de Wolf
Hilona Schaft-Mol
Yoo Meeae
Ilse van Rode
Jacqueline Musch als begeleider van de leesclub


We begonnen met de vraag wat zij eigenlijk van de cover/omslag vinden. In Vlaanderen is een omslag een envelop, dus gebruiken we voornamelijk het woord cover.


Jaimy vindt het een mooie cover. "Een krachtige man, althans zo komt hij op mij over, een knappe man die onder het vuil zit. Wat gaat er schuil achter dit knappe gezicht? Zeker een reden voor mij om dit boek op te pakken en de achterflap te lezen."




Ook Ilse vindt de cover heel mooi. "Het gezicht van deze knappe man met zijn
mooie blauwe ogen lijken veel vragen te hebben. Ik zou dit boek zeker oppakken in de winkel en mee naar de antwoorden gaan zoeken!"


Yoo Meeae heeft dezelfde mening en benoemd ook de mooie ogen van de man


Dirk, als enige man, richt zich duidelijk op een ander punt.: "De cover laat een man zien die wat vervuilt ziet, precies na een lang verblijf op een onbewoond eiland. Het lijkt of hij alles kwijt is."

It’s the end of the world every day, for someoneMargaret Atwood

Wat verwachten onze deelnemers van de inhoud van het boek?


Ilse: "Ik ben erg benieuwd! Gisteren was er hier zo een "soort stofwolk" net voor het zou gaan onweren en ik dacht direct "zou het dit zijn?" Ik wil er snel in beginnen en weten of deze knappe man wel wil overleven.😀😀".

Jaimy: "Ik probeer er altijd zo open mogelijk in te gaan, zeker als het een leesclub betreft, om er zo veel mogelijk van te kunnen opzuigen. Wel verwacht ik dat een spannend verhaal zal zijn."

Hilona: " Op basis van de tekst op de achterflap verwacht ik een spannend verhaal. Ik hoop meegezogen te worden in het verhaal door de hoofdpersoon, die in korte tijd zijn eens zo gelukkige wereld ziet wegvallen en die uiteindelijk voor een haast onmogelijke keuze komt te staan. Tevens vraag ik mij vervolgens af wat ik in zo’n situatie zou hebben gekozen....."

Yoo Meeae: " Ik verwacht me aan een vrij triest verhaal
Aan een soort van futuristisch verhaal ook
We zullen zien
Can’t wait!"

Don’t wake me for the end of the world unless it has very good special effects

Dirk verwacht een boek met veel spanning en een mooi verhaal, met misschien wel een dubbele bodem.

Hoe bevalt het boek halverwege?

Yo Meeae: Doordat ik op vakantie ben, heb ik heel veel tijd om te lezen 😁
Het verhaal boeit me enorm. Had eigenlijk niet gedacht dat dit genre me ging boeien. Ik mag niet bij nadenken dat dit hier ook zou kunnen gebeuren. Op korte tijd is iedereen gewoon weg. Uitgeroeid 😞

Het boek leest enorm vlot. Ik leef zo hard mee met Simon. Wat een sterke man! Ik haat Doc en Hese Stem.

Dirk : Ik zit nu ongeveer in de helft en het enig dat tikwil doen is verder lezen. Ne even wat gaan wandelen en zag dan die machtige wolk die mij één ding zei: ga verder lezen. Ik benbenieuwd hoe het met Simon gaat of hij gaat breken in de cocoon.

Ilse: Ik zat deze nacht juist op blz 132 en ik heb me moeten verplichten mijn boek weg te leggen omdat ik vandaag een drukke dag had. Nu voel ik me doodop maar hoop straks toch nog enkele stukjes te lezen. Het verhaal sleurt je echt mee. Wat ik tof vind zijn al de namen van de personages, ook hoe ze in het begin de overste noemt: verdomde overheidsgorilla's,andere smeerlappen


Jaimy:Na een beetje oponthoud ben ik vandaag begonnen en al meteen ook op de helft. Het leest echt heel makkelijk weg. De hoofdstukken zijn van fijn formaat en ik vind het ook leuk dat het zich afwisselt van tijd. Voor de storm, tijdens, na. Ik hoop hem stiekem vandaag uit te lezen. Ben zo benieuwd hoe dit verder gaat.

Dan slaan de deelnemers het boek dicht! Wat vonden zij van Stof?

Jaimy: 
Ongecensureerd: wtf.

Wat een goed boek!

Dit verhaal is buitengewoon goed geschreven. Je kan je zo goed inleven in Simon, maar snapt ook de drang van Kim om iets van de wereld te willen redden.
Stukje bij beetje komen we achter de ware aard van de storm en niks blijkt te zijn zoals het lijkt.
Een zeer krachtig plot dat verrast tot aan het eind.

Hilona:
Hè wat jammer, nu is het boek uit.

Ik heb zo ontzettend genoten van dit boek en toch een verrassend eind, waarvan ik aanvankelijk dacht dat het zo zou eindigen werd ik gaandeweg het verhaal toch steeds op het verkeerde been gezet en zag ik daardoor het einde zoals het is niet aankomen. Chapeau Sandra J. Paul ik heb echt een pareltje gelezen

Yo Meeae
Meteen werd ik in het verhaal gezogen. Op momenten dat ik niet kon lezen, bleef het hoofdpersonage in mijn hoofd spoken.
Het boek heeft ook uren van mijn slaap gevraagd maar is het meer dan waard.
Ik had tijdens het lezen een vermoeden. Toen ik het laatste hoofdstuk las, was ik beetje teleurgesteld, dat ik toch niet juist was.

Tot ik zag dat er nog een epiloog was.

Een grote aanrader voor mensen die graag dystopische verhalen lezen

Ilse:
“Big brother” is een gegeven waar ik niet direct vrolijk van word en me eigenlijk angst in boezemt; daardoor werd ik nog meer in het verhaal gezogen. Je komt echt in alle soorten emoties terecht, van bang tot liefdevol. Wat gaat er met Simon gebeuren als hij eenmaal in die cocon terechtkomt? Ik leefde mee.

De mooie cover, tekeningen en leuke Engelse zinnen maakte het geheel zo dat ik het boek zou opnemen in de winkel.

Ik heb eerder een boek van Joanne gelezen, maar dit was weer heel wat anders. Ze is een zeer veelzijdige auteur waar ik nog veel wil van lezen!

Dirk

Die cover zag er ruw uit en met veel 'stof'. Dit verhaal zuigt je direct mee en je kunt het niet in een hokje plaatsen. Is het een klimaatboek? Is het een boek over kunstmatige intelligentie ? Is het een liefdesverhaal? Het is een prachtig geschreven boek dat snakt naar een vervolg. De personages kun je zo voor je zien en de bijnamen zijn spitsvondig. Je wordt van pagina 1 in het verhaal gezogen

Jacqueline

Ik was wel nadat ik het boek uit had even van slag. Ik zal eerlijk vertellen dat ik het einde nog 2 keer heb gelezen aangezien ik dit einde niet meer had verwacht en het bijna niet kon geloven wat ik had gelezen. Wat een geweldig einde!

Wanneer je van een spannend, boeiend, emotioneel en verrassend verhaal houdt wil je dit boek echt lezen en daarna in je boekenkast zetten om het minstens nog een keer te lezen! 

De groep komt uit op 5 keer een 5 en 1 keer een 4,5
Duidelijk is het eindcijfer dus een 5 kraaien voor Stof

Reactie van Joanne Carlton, de auteur van het boek:

Deze leesclub van Stof was een ontzettend leuke club waarvan ik van begin tot einde heb genoten. De lezers waren laaiend enthousiast en stelden veel vragen over het concept van het boek. Gerichte vragen die me zelf ook weer katapulteerden naar het moment dat ik Stof aan het schrijven was. De interactie was top en iedereen leefde ook echt mee met Simons verhaal, wat het voor mij extra leuk maakte om al die vragen te beantwoorden. Ik had spijt dat de club gedaan was ;).

Graag wil ik dan ook iedereen bedanken voor hun interactieve deelname, en bovenal vooral Jacqueline voor het leiden van de club en Ink voor de organisatie. 

BEDANKT!!