Titel: De
Witte Kamer
Auteur: Samantha Stroombergen
Uitgeverij: De Boekerij
Recensie: Baukje
Waardering: Twee kraaien
Achterflap
Een ijzersterk, spannend thrillerdebuut van een nieuw
Nederlands talent.
In een park in Leiden doet een wandelaar een
schokkende vondst: een uitgemergeld lichaam met het cijfer 5 in zijn buik
gekerfd. Het slachtoffer was journalist bij een bekend opinietijdschrift,
verdween enkele maanden daarvoor en liet een afscheidsbriefje achter.
Rechercheur Léon Coeur is geschorst vanwege een schietincident en moet zich eigenlijk
gedeisd houden, maar ziet deze moordzaak als zijn kans om te bewijzen dat zijn
team niet zonder hem kan. Hij besluit de hulp in te roepen van zijn nichtje
Hanna, die criminologie studeert.
Als blijkt dat de journalist is onderworpen aan een wrede Midden-Oosterse
marteltechniek, opsluiting in een volledig witte kamer, vermoeden ze dat hij te
veel wist over de recente terroristische aanslag in Amsterdam. Was hij een
complot op het spoor? Was de werkelijke dader van de aanslag wel de vluchteling
die samen met de bom tot ontploffing kwam? Stukje bij beetje komen Léon en
Hanna dichter bij de angstaanjagende waarheid.
De
cover
Een
voornamelijk witte cover. In een witte kamer ligt een in het wit geklede vrouw
met lang donker haar en met gesloten ogen. De titel en naam van de auteur staan
in eenvoudig maar prominent lettertype diagonaal geschreven.
Mijn
mening
Na
het verhaal gelezen te hebben past de cover goed bij het verhaal. Verder is het
gewoon een wat saaie, veilige afbeelding.
Het
verhaal
In
een park in Leiden wordt het lichaam gevonden van een man. Hij mist zijn ogen
en heeft een vijf op zijn buik gekerfd staan.
Léon
Coeur, een geschorst rechercheur, hoort van het misdrijf en in plaats van naar
zijn vervangende werk te gaan, les geven op een hoge school, snelt hij zich
naar de plaats delict.
Het
lichaam blijkt van de journalist Jeffrey Holt te zijn, werkzaam voor tijdschrift
Verbum. Holt doet onderzoek naar terroristische motieven in Nederland. Ondanks
zijn schorsing duikt Coeur meteen op de zaak.
Zijn
nichtje Hanna, die criminologie studeert en als jonge puber slachtoffer is
geweest van een ernstig misdrijf, wil van haar oom Léon meer weten over de
dader van dit misdrijf. Hanna wil ook graag weten wat er tien jaar geleden met
haar vriendin is gebeurd, die eveneens slachtoffer was, maar daarbij het leven liet. Coeur belooft
Hanna haar daarbij te helpen echter wel onder zijn voorwaarden, zij moet hem
eerst helpen bij zijn illegale onderzoek naar de moord op Holt.
Holt
blijkt opgesloten geweest te zijn in een witte kamer. Een marteltechniek die in
het Midden-Oosten vaker gebruikt wordt. Hebben de in Nederland gepleegde
terroristische aanslag en de moord met Holt met elkaar te maken? En zijn beide
daders inderdaad afkomstig uit het Midden-Oosten? Of moet de dader van de moord
op de journalist veel dichterbij huis worden gezocht?
Mijn
mening
Het
idee van het verhaal is goed. Ook de eerste bladzijden van het boek pakten me
meteen. Maar dit veelbelovende begin taande snel en als het boek geen
recensie-exemplaar was geweest, vraag ik me af of ik het uit had gelezen.
De
personages zijn vlak en maken weinig tot geen ontwikkeling door. Ze zijn niet
boeiend en de manier waarop ze op elkaar reageren is met grote regelmaat warrig
en ongeloofwaardig.
De
dialogen zijn ronduit slecht geschreven. Ik weet dat dit boek een debuut is,
maar ook dan verwacht ik meer dan een amateuristisch niveau. Zeker wanneer het
boek bij een serieuze uitgeverij als De Boekerij is uitgegeven.
Daarnaast
gebruikt Stroombergen zo ver gezochte metaforen dat ik me serieus afvraag hoe
ze deze überhaupt gevonden heeft, want eerlijk is eerlijk, dat is best knap.
Zelf raakte ik er alleen maar meer van in verwarring wat het al weinige
leesplezier niet beter maakte.
Wat
me echter enorm stoorde waren de enorme fouten in het boek. Over een d of t
teveel of te weinig, daar lees ik overheen.
Maar
een overhemd dat in stukken gescheurd op de vloer van een ambulance ligt en
even later in het ziekenhuis wordt uitgetrokken lijkt, nee, zo’n inconsistentie
stoort me enorm. Of het slachtoffer van de steekpartij heeft altijd een reserve
overhemd in zijn achterzak zitten voor het geval dat hij wordt neergestoken en
hij toch graag goed gekleed indruk wil maken op die kekke verpleegster. Dan heb
ik niets gezegd.
Dan
het feit dat een rechercheur, voordat hij de plaats delict betreedt wel
handschoenen aantrekt maar pas na enig rondbanjeren een paar slofjes over zijn
schoenen doet, vind ik wat bijzonder. Nog vreemder wordt het dat deze
rechercheur vervolgens wat opraapt en dan zijn mouw over zijn, gehandschoende,
hand trekt om geen vingerafdrukken achter te laten.
Deze
fouten horen niet in een boek. En zeker niet in een boek waarin in het
dankwoord toch best wat namen uit de boekenwereld worden genoemd, als meelezer.
Laat ik het zo zeggen, ik zou niet in het dankwoord van zo’n boek willen staan,
als ikzelf ook nog wat te verkopen had in boekenland.
Tot
slot dan de spanning en het plot. Over het eerste kan ik kort zijn. Dat is er
nauwelijks. Het plot is dan wel weer enigszins een verrassing maar dat komt
vooral doordat het net zo ver gezocht is als de door Stroombergen bedachte
metaforen, dan dat het een goed gevonden pareltje is.
De
Witte Kamer en De Gouden Strop
Omdat
De Witte Kamer op de shortlist staat voor De Gouden Strop ben ik dit boek gaan
lezen. Tenslotte verwacht ik dat op deze lijst de vijf beste thrillers van
Nederland staan van dat jaar. En natuurlijk kunnen smaken verschillen, maar ik
verwacht daar geen boek met fouten, tenenkrommende dialogen en platte en
ongeloofwaardige personages. Zeker niet als een debuut, zoals De Witte Kamer
is, deze lijst haalt.
Voor
De Schaduwprijs kan de jury uit een stuk of 15 a 20 debuten kiezen. Mits de
uitgevers van deze boeken hebben betaald om überhaupt kans te maken op een
plekje op deze lijst. Want voor niets gaat alleen de zon op, zeker in
prijzenland.
Voor
De Gouden Strop zal het aantal titels waaruit gekozen kan worden toch rond de
100 liggen. En met alle respect, wat heeft de jury in vredesnaam gebruikt
tijdens het lezen van De Witte Kamer, om dit boek te nomineren als één van de 5
vetste thrillers van dit jaar?! Of, wat heeft De Boekerij hiervoor betaald?
De
Nederlandse thrillermarkt heeft het zwaar. De auteurs moeten opboksen tegen een
hoop buitenlands geweld. Als je dan een keer de Nederlandse thriller een kans
wil geven kan ik me voorstellen dat juist ‘De Spannende Boekenweken’ daar dé
gelegenheid voor is. En wat doe je dan, als authentiek Nederlands
thrillerbroekie in de boekhandel, dan pak je een boek van de shortlist. De
Witte Kamer bijvoorbeeld, van Samantha Stroombergen.
Nou,
dan weet ik zeker dat er weer een lezer, geen authentieke Nederlandse thriller
meer koopt. Want als dit het niveau is voor het Nederlandse spannende boek, dan
pak je een buitenlandse auteur.
En
ja, ik geloof best dat Stroombergen haar best gedaan heeft op haar debuut en
dat ze reteblij is met haar plek op de shortlist van De Gouden Strop. Maar de
jury moet zich kapot schamen naar al die goede Nederlandse thrillerauteurs die
de belangrijkste prijs in hun vakgebied aan hun neus voorbij zien gaan ten
gunste van een goed verhaal met een bijzonder beroerde uitwerking.
Schrijfstijl 1
Leesplezier 2
Spanning 1
Plot 2
Originaliteit 4
2
Kraaien
