Cheffies Special Geen kind meer van Esther Boek

 

Cover:

Jacqueline

Op de cover staat een potje waar twee vlinders in gevangen zitten die vragen oproept. Want ik kan geen link leggen tussen de afbeelding en de titel van het boek maar dit kan aan mij liggen.

 

Ink

Hoe moet ik de twee vlinders zien? Twee vlinders die weg willen maar niet kunnen of twee vlinders die beschermd moeten. In ieder geval worden de twee vlinders in hun wil om te fladderen beknot.

Zeker een mooie originele cover.

 

Verwachting:

Jacqueline

Ik weet dat het boek ‘Geen kind meer’ gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. En omdat ik dit weet verwacht ik een heftig verhaal waarbij de emoties mij niet koud zullen laten.

 

Ink

Ik las het boek enkele jaren geleden al rond het uitkomen en was toen zeer onder de indruk van het waargebeurde verhaal.

Ik maakte me zo kwaad tijdens het lezen. Hoe zal dat een tweede keer zijn?

 

Het verhaal

‘Geen kind meer’ gaat over de jongen Dex die wordt beschuldigd van verkrachting. Zijn moeder Anna is er absoluut van overtuigd dat Dex onschuldig is en zet alles op alles om de waarheid boven tafel te krijgen. Anna heeft daar een zware dobber aan want er wordt glashard gelogen. En wordt er niet objectief geoordeeld en gehandeld. Dex wordt op voorhand al ‘veroordeeld’ en dan moet het onderzoek nog worden opgestart. Alle zeilen moet Anna dan ook bijzetten om haar gezin en zeker ook zichzelf op de been te houden.

Mening

Jacqueline

Jeetje wat een verhaal! Wat een onrecht is Dex aangedaan. Wat een trauma. Maar ook het gezin, het is niet normaal wat dit gezin heeft moeten meemaken! Ik ben geschrokken door de intimidatie waarmee de recherche verschillende keren het huis binnenkomt en hoe zij zich gedragen. Ze voelen zich superieur en komen belachelijk genoeg met dat het arrogante en machtsvertoon gedrag weg! Dat dit kan vind ik echt onvoorstelbaar. Het lijkt of iedereen bij voorbaat al schuldig is. Volgens mij is het toch zo dat iedereen onschuldig is totdat het tegendeel bewezen is?

 

Ink

Opnieuw maak ik mij weer zo ontzettend kwaad hoe de politie te werk gaat in dit verhaal. Helaas weet ik uit mijn eigen werk onder andere in de jeugdreclassering dat het helaas niet overdreven is wat we hier mogen lezen. Heel knap dat de hoofdpersonen zich nog zo redelijk rustig kunnen houden.

 

Jacqueline

Hoe Anna tijdens het proces, dat bijna drie jaar duurde, gehandeld heeft terwijl ze van binnen verscheurd werd van verdriet maar ook de boosheid over het onrecht wat haar en haar gezin is aangedaan verdiend alleen maar diepe respect.

Ink

Een verhaal over frustratie en onmacht als men je aanklaagt voor een aantal zware misdrijven en je al veroordeeld wordt door dorpsgenoten en politie. Een justitieel apparaat wat met tunnelvisie werkt en alles beoordeeld als een bewijs van schuld.

Hoe Esther Boek haar verhaal heeft geschreven, kan bijna geen lezer onberoerd laten. Je voelt de boosheid en onmacht van de bladzijdes spatten.

4,5 kraaien

 

Jacqueline

Esther Boek heeft deze rollercoaster waarin Dex, Anna en haar gezin 3 jaar lang in hebben gezeten op zo’n wijze geschreven dat de emoties zoals het onrecht, het ongeloof dat dit hun overkomt, het verdriet en de boosheid mij echt niet onberoerd laten. Nee, die komen op sommige momenten knetterhard binnen. Wat ben ik boos wanneer de waarheid uiteindelijk boven tafel komt. De verslagenheid die Dex en Anna voelen nadat de rechter zijn uitspraak heeft gedaan, verwacht je niet maar vreemd vind ik dat niet.

4,5 Kraaien

Actie 27 GESLOTEN

Het is voorjaarsvakantie 2011 als de dan 19-jarige Dex door een grote politiemacht van zijn bed wordt gelicht. Hij wordt verdacht van verkrachting van een tienermeisje, Charlotte. Anna, zijn moeder, gelooft in de onschuld van haar zoon en doet er alles aan om de waarheid boven tafel te krijgen. Ze wordt geconfronteerd met leugens, geweld en corruptie en moet alle zeilen bijzetten om zichzelf, maar bovenal haar gezin, op de been te houden.
Een boek over onrecht, schuld en schaamte. Maar bovenal gaat dit verhaal over de liefde van een moeder voor haar zoon.

Geen kind meer is het debuut van Esther Boek. Dit jaar komt er een tweede boek van de auteur uit. Wat is de titel daarvan? Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Geen kind meer

Niet onbelangrijk: het boek zal speciaal voor de winnaar gesigneerd worden

Winnaar: Anja Bielaers

Vice Versa met Angelique Haak en Esther Boek

Over debuteren, succes, slechte recensies, druk, volgende boek, enz.

Esther Boek

Esther Boek is in 1967 geboren in de Brabantse gemeente Uden. Hier groeide ze op. Als kind was ze al gek op lezen en schreef ze gedichten over alles wat haar bezig hield.

In 2003 verhuisde ze naar de Betuwe waar ze met haar man en drie zonen een prettig leven leefde. Tot de aangifte van verkrachting tegen een van haar kinderen kwam. Een gebeurtenis die de latere basis zou worden van haar debuut: Geen kind meer.

Angelique Haak (Rotterdam, 1978) heeft al sinds haar jeugd een passie voor lezen en schrijven. In 2013 won zij een regionale schrijfwedstrijd ter gelegenheid van de week van het spannende boek. Daarna begon het te kriebelen en besloot ze om een eigen thriller te schrijven. ‘Een nieuw begin’ is haar thrillerdebuut.

Esther:

Angelique

Beide debuteerden we vorige jaar bij De Crime Compagnie. Voor mij is schrijven communiceren met de buitenwereld. Onderwerpen onder de aandacht brengen die prikkelen, stof tot nadenken geven, in een gangbare vorm zoals een fijn te lezen boek. 

Wat was jouw drive om te gaan schrijven?

Angelique:

Cliché, maar ik ben altijd gek geweest op lezen en schrijven en heb een rijke fantasie. Als we een opstel gingen schrijven op school, zat ik op het puntje van mijn stoel. Mijn uiteindelijke drive om zelf een eerste boek te schrijven, was eigenlijk het lezen van slechte boeken, hahaha. In een periode waarin ik heel veel las, waren er soms boeken waarbij ik me afvroeg: ‘Zou ik dat beter kunnen?’ Dit eerste boek is overigens nooit uitgegeven, maar ‘Een nieuw begin’ is door lezers lovend ontvangen, dus daar ben ik superblij mee.

Jouw debuut is ingeslagen als een bom, met binnen no time een derde druk.

Had je van tevoren kunnen denken dat ‘Geen kind meer’ zo succesvol zou zijn en hoe heb je dit succes ervaren?

Esther:

Toen ik ‘Geen kind meer’ schreef had ik niet meteen in mijn hoofd zitten dat het een succes zou worden, maar ik wist wel meteen dat ik het uit wilde geven.

Gaandeweg het schrijfproces hoorde ik van mensen ‘uit het vak’ dat het wel eens meer teweeg zou kunnen gaan brengen dan een gemiddeld debuut. Ook ikzelf ging steeds meer zien dat dit ook best eens mogelijk zou kunnen zijn. Tegen mijn gezin zei ik het ook vaak: ‘Dit boek gaat er komen en wordt een succes.’ En vaker werd ik getemperd door hen dan dat ze er in meegingen. Stilzwijgend zag ik ook een verwijt van arrogantie in hun ogen. Toch was het van mij geen arrogantie. Maar ik heb wel de overtuiging dat, als ik zelf er niet in geloof, het niet logisch is dat een ander dat wel zal gaan doen. Dat ik gelijk kreeg was echter voor mij net zo’n verrassing, hoe paradoxaal dat ook klinkt, als dat het voor hen was.

Het succes is een soort roze droomwolk. Ik heb daar met volle teugen van genoten en staat zeker in mijn top tien van dierbare gebeurtenissen. Aan de andere kant is het succes ook een nekslag voor mijn creatieve proces. Langzaam kruip ik weer uit mijn onzekere modus maar heel lang heb ik geen fatsoenlijk woord op papier kunnen krijgen, omdat de druk van de gelegde lat echt te hoog was.

‘Een nieuw begin’ wordt ook erg goed ontvangen. Je bent zelfs genomineerd voor De Schaduwprijs. Hoe ervaar jij het succes?

Angelique:

De nominatie voor de Schaduwprijs ervaar ik echt als een grote eer en het is iets wat ik totaal niet had verwacht. Eigenlijk ben ik sinds het uitkomen van mijn boek van verbazing in verbazing gevallen. Eerst de lovende recensies van lezers, daarna aan het einde van het jaar diverse nominaties op lijstjes van lezerssites, en nu als klap op de vuurpijl de nominatie voor de Schaduwprijs.Maar ik herken hierin absoluut wat jij zegt.

Positieve recensies en nominaties zijn geweldig, maar het legt ook zeker een druk. Tijdens het schrijven aan mijn tweede boek was ik hierdoor zo gehaast (ik had mezelf opgelegd dat er binnen een jaar een nieuw boek MOEST zijn!) en zo bezig met verwachtingspatronen, dat ik helemaal vastliep… Zodanig zelfs dat ik schrijven als een verplichting begon te zien en dacht dat ik er beter mee kon stoppen. ‘Een nieuw begin’ was een toevalstreffer. Klaar, over en uit…

Toen ik een leuke schrijfwedstrijd voorbij zag komen, begon het bloed weer te kruipen waar het niet gaan kon en had ik binnen no time drie verhalen op papier. Dat was voor mij ‘the turning point’ waardoor ik besefte dat schrijven en ik bij elkaar horen en dat dit absoluut is wat ik wil blijven doen. Pas toen ik dat gevoel terug had en het waardeoordeel van anderen wat meer van me af zette, kon ik met plezier verder met mijn tweede boek.

Over waardeoordelen gesproken… Positieve recensies zijn geweldig, maar uiteraard zijn er ook mindere bij. Hoe ben jij omgegaan met minder positieve recensies?

Esther:

Dat willen stoppen met schrijven, ja, dat was bij mij ook een dingetje. Gelukkig is het een fase en lukt het steeds beter die lat, in elk geval voor mezelf, niet steeds hoger te leggen.

Recensies, tja, het zijn slechts meningen van één persoon. Maar zo voelen ze niet altijd. Met een mening kan ik prima omgaan. De hoge notering in bijvoorbeeld de Vrij Nederland Detective en Thrillergids heeft me echt wel een paar dagen rond laten zweven, een slechte recensie heeft gelukkig niet hetzelfde effect, maar dan in de depressievere variant, op mij. Het raakt me niet zo. Nu moet ik ook zeggen dat ik nauwelijks negatieve recensies gehad heb. De enkele waren niet onderbouwd, alleen het invullen van sterren. Daar kan ik weinig mee.

Of ze waren heel tegenstrijdig. Dan stond er bijvoorbeeld: Verhaal is emotieloos geschreven. En dan in de volgende zin: Verhaal bood me nauwelijks lucht en greep me steeds naar de keel. Dat is voor mij dan niet te volgen. Kritiek is goed. Daar kan ik alleen van leren. Maar het moet wel hout snijden.

Wat me wel raakt, ongeacht de waardering, is als er in een recensie staat dat mijn verhaal overdreven is. Dat ik de gebeurtenissen in het boek heb aangedikt, de vrijheid van de auteur daarin heb gekozen. Dit is namelijk pertinent niet waar. Sterker nog, het is zelfs het tegendeel. Zo’n recensie zegt niets over de kwaliteit van mijn boek, daarover kunnen we van mening verschillen. Het zegt iets over mij als persoon, het trekt mijn integriteit in twijfel. En dat doet echt zeer.

Nu merk ik om me heen dat schrijvers over het algemeen niet goed tegen kritiek kunnen. Slechte recensies die hard binnenkomen. Je boek voelt tenslotte ook best wel als jouw kindje. Ook het manuscript wordt uit ons, auteurs, geboren. Een veel gehoorde opmerking is dan ook: ‘Ik schrijf vooral voor mezelf. Als het niet gelezen wordt is het ook oké. Als ik maar kan blijven schrijven.’

Hoe is dat voor jou? Schrijf je echt alleen maar voor je plezier of is ook een succesvol schrijver worden dat wat je drijft?

Angelique:

Tot voor kort wist ik natuurlijk niet hoe het is om lezers te hebben en hoe het voelt als anderen genieten van iets wat ik geschreven heb. Nu ik daarvan geproefd heb, smaakt het absoluut naar meer.

En aan de andere kant schrijf ik ook nog steeds stukken, die ik voor mezelf hou. Dit zijn dan bijvoorbeeld persoonlijke verhalen, stukjes over mijn kinderen e.d. Die schrijf ik puur voor het plezier, voor ‘leuk voor later’ of ter verwerking van bepaalde gevoelens.

Onlangs heb ik trouwens wel een van deze persoonlijke verhalen n.a.v. de sterfdatum van mijn moeder gedeeld op mijn auteurspagina op Facebook en was erg geraakt door alle lieve reacties die daarop kwamen. Dus wie weet dat ik me mettertijd daar ook wel wat vrijer in ga voelen.

Maar om op je vraag terug te komen, allebei dus. Ik schrijf zeker in de hoop succesvol te zijn maar ook absoluut voor mezelf!

Jij bent bij je debuut juist met jouw persoonlijke verhaal naar buiten getreden. Ik ben heel benieuwd hoe je daar nu bij een volgend boek mee omgaat? Waar haal je je inspiratie vandaan? M.a.w., vertel eens wat over je tweede boek.

Esther:

Mijn tweede boek. Ja, dat was een dingetje. Het tweede manuscript dat ik geschreven heb was wat ik dacht dat er van mij werd verwacht. Een vrouwenthriller zonder echt het schurende onderwerp van mijn eerste boek. Volledig tegenovergesteld dus.

Ik ging voorbij aan wat ik zelf echt wilde schrijven maar schreef wat ik dacht dat er gelezen zou worden. Daarbij kwam de druk van het succesvolle debuut en de beste cocktail voor een boek zonder plezier schrijven, was een feit. Ik merkte dit in het schrijfproces en in het resultaat. Als je niet met plezier schrijft kun je dat tussen de regels doorlezen, is mijn overtuiging.

Daarom besloot ik het dichter bij mezelf te zoeken. Wat wil ik lezen? En wat wil ik schrijven?

Kinderen, jeugdzorg, een kritische kijk op de maatschappij, dat staat dicht bij mij. Maar ook een zwak voor het zwakkere en het begrijpen van misstappen in iemands leven. Je hoeft geen slecht mens te zijn om slechte dingen te doen. Als de omstandigheden maar optimaal zijn is ieder mens in staat tot slechte daden.

Dus dat is ook waar mijn tweede boek over zal gaan. Heel in het kort: hoe ontwikkelt een kind zich dat te maken krijgt met jeugdzorg. Raakt het los van zijn verleden of zal dit altijd een cruciale rol blijven spelen.

Door mijn werk heb ik hier al aardig wat kennis van en om te weten hoe de jeugdzorg er in de jaren zeventig en tachtig uitzag, de tijd waarin mijn boek zich afspeelt, heb ik contact met een gepensioneerd kinderrechter.

Nu ik heb gekozen om iets te schrijven wat ik wil, en niet wat ik denk dat er wordt verwacht, komen de woorden vanzelf.

Dat zouden dan ook mijn tips zijn, voor mensen die, net als jij en ik, graag willen debuteren.

Schrijf wat dicht bij jezelf ligt, schrijf een boek dat je ook zelf zou willen lezen en laat je inspireren door mensen uit de maatschappij die passen bij het onderwerp van je boek.

Waar gaat jouw tweede boek over? En wat zou jij mensen mee willen geven die, net als wij, hun boek in de boekwinkel willen zien liggen?

Angelique:

Net als bij jou was mijn tweede boek een ‘dingetje’. In de maanden naar de aanloop van de boekpresentatie van ‘Een nieuw begin’, schreef ik al aan een tweede boek. Omdat het eerste nog vol op mijn netvlies stond en het voor mij ongeloofwaardig voelde om Jennifer meteen weer in een nieuw avontuur te storten, koos ik voor iets heel anders. Vrij kort na het verschijnen van ENB, was dit af en leverde ik het manuscript bij de Crime Compagnie in.

Niet veel later hebben we samen besloten dat, gezien alle lovende reacties op ENB (daar is die lat weer), het wellicht niet zo handig zou zijn om op dat moment met iets compleet anders te komen, maar dat een opvolger van het eersteboek wellicht beter zou zijn…

Dat was even slikken kan ik je zeggen. Hoewel ik me er in kon vinden, heb ik mezelf toen echt bij elkaar moeten rapen en moed moeten verzamelen om opnieuw te beginnen. De vraag ‘hoe is het met je tweede boek?’ kon ik op een gegeven moment niet meer horen, hoe goed bedoeld het ook was.

Wat ik mensen met een schrijfdroom dan ook mee zou willen geven is het volgende: Laat je bij tegenslag niet uit het veld slaan.Wees bereid er hard voor te werken en sta open voor feedback. Lees veelen volg je hart (daar zijn weer de clichés, maar ze zijn gewoon waar ;-)).

Waar mijn tweede boek over gaat, daar wil ik op dit moment nog niet al teveel over kwijt, maar uiteraard draait het ook nu weer om rechercheur Jennifer Brugman, die samen met haar collega’s aan een spannende moordzaak werkt. Wordt vervolgd…

Esther, ik vond het heel leuk om samen met jou dit duo-interview te doen. Ondanks dat we elkaar in het echte leven nog niet ontmoet hebben, heb ik toch het idee je hierna een stukje beter te kennen. Apart om te beseffen dat we na het debuteren beiden op onze eigen manier een beetje hetzelfde pad hebben afgelegd en mooi om te horen hoe je nu je weg hebt gevonden in het schrijfproces. Ik wens je veel succes, weinig latten en een hoop plezier bij het schrijven aan je tweede boek!

Angelique, wat leuk om zo meer van elkaar te weten te komen. Als collega’s ken je elkaar vaak, maak je een praatje bij de koffieautomaat, of roddel je in de toiletten over dingen die het doorspoelen waard zijn. Als je bij dezelfde uitgever zit zie je elkaar veel minder vaak. Toch is het fijn om samen eens je toppen en dalen in uitgeversland te bespreken. Want dat kan weer niet bij die koffieautomaat of in het toilet. Want daar hebben mijn collega’s bij mijn ‘normale’ baan weer geen ervaring mee.

Veel succes met de avonturen van Jennifer Brugman. Wie weet komt ze in haar volgende boek uit de schaduw(prijs) en krijgt ze een (gouden) strop omgelegd. Een normaal mens zou daar gillend voor wegrennen waarschijnlijk, maar voor ons, thrillerauteurs, zijn stroppen de ultieme beloning tenslotte.

Column Esther Boek

De keerzijde van een succesvol debuut

 In september tweeduizendenveertien besloot ik, in een leven waarin de omstandigheden mijn zijn bepaalden, te kiezen voor een stukje me-time. Ik voelde dat ik het nodig had iets voor mezelf te doen, om mijn leven waarin zorgen voor anderen voorop stond, vol te kunnen houden.

Schrijven was mijn passie, mijn uitlaatklep in mijn kinderjaren, en deze was zoetjesaan verstopt geraakt onder de deken van volwassen worden. Ik zocht deze passie weer op en schreef me in bij De Schrijversacademie. Tijdens de eerste kennismaking met mijn medestudenten ervoer ik dat ik niet alleen stond en dat we de liefde voor het geschreven woord deelden. Maar daar waar er ook studenten waren voor wie schrijven alleen voldoende was, die slechts schreven voor zichzelf en daar voldoening uithaalden, proefde ik bij mezelf al meteen de drive dat ik wilde schrijven om uit te geven. Deze wens sprak ik fluisterend uit, terwijl hij gilde in mijn hoofd.

In de loop van de maanden durfde ik dat waarvan ik droomde, steeds vaker ook hardop uit te spreken, maar even zo vaak kreeg ik te horen dat uitgeven niet mijn doel moest zijn, maar plezier hebben in schrijven. Dat wat ik schreef iets moest zijn voor mezelf en niet iets waarvan ik dacht dat anderen dat wilde lezen. En nooit begreep ik dat. Stelde ik, vooral mezelf, de vraag waarom deze dingen niet gewoon samen konden gaan.

Tegen mijn familie vertelde ik dat ik schreef aan een boek dat uitgegeven zou gaan worden en dat ik de overtuiging had dat het succesvol zou worden. Altijd werd ik getemperd, werd me verteld dat het allemaal niet zo makkelijk was en werd me geluidloos arrogantie verweten.

Van mijn kant was het geen arrogantie, het was zelfs geen wetenschap. Maar het strookte met mijn visie, dat als ik er zelf niet in geloofde, een ander het zeker niet zou doen.

Na De Schrijversacademie schreef ik verder aan De Queridoacademie en kreeg mijn droom steeds mooiere woorden, steeds mooiere zinnen. Tijdens dit proces waren er mensen die me complimenteerden, die me feedback gaven en die me lieten groeien. Maar er was ook een enkeling, juist uit het schrijversvak, die me vertelde dat het me nooit zou lukken. De complimenten en de feedback koesterde ik, stopte ik in een mooi doosje, en borg ik op in mijn laadje voor zelfvertrouwen.

De man de me vertelde dat het me nooit zou lukken werd mijn motor die ik gebruikte om het tegendeel te bewijzen.

‘Geen kind meer’ vond zijn weg naar de uitgever en al snel werd het dat succesvolle debuut waarvan mijn hart hoopte dat het dat zou worden, en mijn mond het als zekerheid had uitgesproken.

Recensenten, lezers, allemaal roemden ze het boek. Radio, televisie, kranten en tijdschriften vertelden over mijn verhaal en binnen drie maanden verscheen de derde druk.

En toen moest er een tweede boek komen. En zachtjesaan sijpelden de woorden binnen, die zich met weerhaakjes vastzetten in mijn hoofd. ‘Het zal Esther nooit meer lukken dit debuut te evenaren.’ ‘Een net zo’n goed boek schrijven zal moeilijk worden.’

Niet alle woorden kwamen van derden. Er zaten ook woorden bij die ik mezelf toesprak. Daar waar ik nog kon debuteren in de luwte van het nooit gepubliceerde woord, werd het nu schrijven onder een zwarte wolk van verwachting.

Waar ik op De Schrijversacademie hoorde dat je moest schrijven wat jezelf leuk vond, en niet moest schrijven voor publicatie, en ik altijd geloofde dat dit samen kon gaan, kwam er nu een derde vernietigende optie bij. Ik ging schrijven waarvan ik dacht dat dit van mij verwacht werd en niet iets waarvan ik genoot.

En opnieuw spraken mijn mond en mijn hart andere woorden met echter één groot verschil. Waar voorheen mijn mond een minder genuanceerde uitspraak over mijn hart deed, spraken beiden nu een andere taal.

Over mijn lippen rolden de woorden vol plezier en vreugde, terwijl mijn hart een steeds zwartere plek werd waarin de passie voor schrijven verloren ging. Het resultaat werd een manuscript dat middels een worsteling was ontstaan en waarmee ik mijn restje plezier in schrijven vernietigde.

Schrijven werd als een drugs, een middel waarvan je dacht afhankelijk te zijn, dat je een euforisch gevoel gaf, maar dat een schaduw van jezelf maakte als de stof was uitgewerkt en je weer moeizaam kruipend op zoek moest naar een nieuw shot.

Ik besloot te stoppen met schrijven. Dat was tenminste wat mijn mond sprak. Maar mijn hart huilde om wat het verloren was. Tot ik een heel lieve mail kreeg van mijn uitgeefster met het verzoek eens te komen praten. In dit gesprek vertelde ik waar ik gelukkig van werd. Schrijven over onderwerpen die er toe doen en niet schrijven over onderwerpen waarvan ik dacht dat lezers ze wilden lezen. En waarvan ik dacht dat de uitgever ze ook niet wilde uitgeven.

Dit bleek een vergissing. Mij werd verteld dat ik moest schrijven wat ik wilde en ik voelde de druk in mijn binnenste verdwijnen.  Dat waar ik eerder heilig in geloofde, kwam weer onder het zwarte deken uitgekropen. Plezier in schrijven en schrijven om uit te geven kon samengaan. Mits je schrijft over dat waar jezelf achterstaat.

Ik begon aan een heel nieuw manuscript en de woorden leken als vanzelf te komen. Of het goed is, goed genoeg, dat zal later blijken. Maar ik geloof erin. En geloven in jezelf is het begin naar een succesvol resultaat. Mijn door mezelf opgelegde deadline, een boek per jaar, kan ik niet meer waarmaken. Maar daar waar het schrijven mee begon, iets doen om staande te blijven in de hectiek dat leven heet, volbreng ik weer. Net zoals het geloof in mezelf, dat wat ik doe, succesvol zal worden.

Laat ik afsluiten met een citaat van Nelson Mandela, één van de mensen in de wereld die ik bewonder om zijn wijsheid:  “Passie vind je niet door het klein aan te pakken, door genoegen te nemen met een leven dat minder is dan het leven dat je zou kunnen leiden.”

Geen kind meer van Esther Boek

Titel: Geen kind meer

Auteur: Esther Boek

Uitgeverij: De Crime Compagnie

Publicatiedatum: 2017

Over de schrijver:

Esther is geboren in het Brabantse Uden en groeide op in Volkel. Als kind was zij al gek op lezen en schreef gedichten over alles wat haar bezig hield. In 2003 verhuisde ik naar de Betuwe waar ik met mijn man en drie zonen een prettig leven leefde. Tot de aangifte van verkrachting tegen een van mijn kinderen kwam. Een gebeurtenis die de basis zou worden van haar debuut: Geen kind meer, een psychologische thriller die op 31 maart 2017 bij De Crime Compagnie verscheen.

Achterflap:

Het is de eerste dag van de voorjaarsvakantie als Dex door twintig man politie van zijn bed wordt gelicht op verdenking van verkrachting. Zijn leven staat op zijn kop, maar ook dat van de rest van de familie waaronder zijn moeder Anna. Zij strijdt om de onschuld van haar zoon te bewijzen en gaat de confrontatie aan met de leugens, het geweld en het machtsmisbruik van justitie.

Ondanks dat dit een verhaal is over groot onrecht is dit niet louter een boek over onmacht, verdriet en woede. Het gaat vooral over de kracht van onvoorwaardelijke liefde. Een boek over de strijd naar gerechtigheid. Esther Boek schreef deze aangrijpende misdaadroman naar aanleiding van haar eigen ervaringen. Haar zoon werd uiteindelijk in hoger beroep vrijgesproken van de aanklacht.

Mijn mening:

Geen kind meer, een titel die je op meerdere manieren uit kunt leggen, en zo voelt het tijdens het lezen van het hele boek. Een cover die iets bij me los maakt. Vlinders horen te fladderen in de vrije natuur, net zoals kinderen een onbezorgd leven moeten kunnen leiden. Op de cover zijn de vlinders opgesloten in een glazen potje, zo voelt het voor Dex en zijn familie ook. Iedere ouder houdt onvoorwaardelijk van zijn kind, zal voor hem door het vuur gaan. In dit verhaal draait het om Anna, de moeder van 3 zonen, Dex, Daan en Pepijn. De acht jarige  Pepijn is geboren uit haar tweede huwelijk met Martijn, voor hem heeft ze alles achter gelaten en is elders in het land gaan wonen. Na een moeizame tijd is alles weer op de rails en leiden ze een gelukkig leven.

Het noodlot slaat toe als Dex wordt opgepakt voor verkrachting van twee meisjes. Beiden hebben aangifte gedaan en het hele gezin belandt in een hel. De hoofdstukken vanuit de slachtoffers geschreven doen mijn nekharen overeind staan, het is bizar hoe ver meiden kunnen gaan om hun zin te krijgen.

Het is voor Dex een traumatische ervaring als hij met bruut geweld van zijn bed wordt getild, geen contact mag hebben met het thuisfront en als een zware crimineel wordt behandeld. Anna is van het begin af aan overtuigd van zijn onschuld, maar stuit op een muur van onbegrip. Toch blijft ze openingen zoeken om haar zoon te laten voelen dat ze onvoorwaardelijk van hem houdt, dit zorgde meerdere keren voor een brok in mijn keel. Ongelofelijk dat je gelijk als dader wordt neer gezet terwijl het onderzoek nog in volle gang is. Je bent afhankelijk van de betrokkenheid en empathie van zowel de advocaat als het onderzoeksteam, ook binnen het onderzoeksteam wordt in mijn ogen veel te snel geoordeeld.

Het verhaal berust op ware feiten en is vooral uit het hart geschreven. De liefde van Anna voor haar zoon raakt je tot op het bot. Je voelt de machteloosheid, maar vooral ook de angst dat dit wel eens helemaal de verkeerde kant op zou kunnen gaan. Een gebeurtenis die je als ouder van binnen helemaal opvreet maar waar heel het gezin gedurende de rest van hun leven mee moeten dealen. Ondanks dat er een vrijspraak komt is de schade in het gezin al aangericht. Na het lezen kan ik alleen maar trots zijn op Anna, een sterke vrouw die haar zoon onvoorwaardelijk heeft gesteund tijdens deze nachtmerrie.

Geen kind meer is een boek wat in mijn ogen elke ouder met pubers zou moeten lezen, het schudt mensen wakker om eerst eens na te denken alvorens met een vinger te wijzen of te oordelen. Het is een levensechte thriller die je je ergste vijand niet gunt.

De boodschap om je kind altijd te blijven steunen als je overtuigd bent van zijn onschuld is op een aangrijpende manier overgebracht. Het is een zware klus om hierbij de buitenwereld buiten te sluiten maar anders overleef je het niet.

Het schrijven van dit boek heeft er vast aan bij gedragen om deze zware periode van onzekerheid te verwerken en een plek te geven.

Een verhaal wat me om persoonlijke redenen lang bij zal blijven…

Geen kind meer is voor mij 4,5 kraai waard

Boekpresentatie Geen kind meer

We hebben vandaag een druk programma voor de boeg, hadden van tevoren een strakke planning gemaakt zodat we overal op tijd zouden zijn. 

Helaas ging dat al vrij snel mis, want ja, er bestaan zoiets als files, en die kunnen de boel wel eens flink ophouden. Na een lekkere lätte waren we vanaf Ink toch echt ruim een uur van tevoren naar Uden vertrokken zodat we van tevoren nog even met Esther en de meiden van de Crime Compagnie konden kletsen. Maar goed, klokslag 17.30 stappen we dan toch gelukkig de boekenwinkel in Uden binnen om deelgenoot te zijn van de boekpresentatie van het debuut Geen kind meer van Esther Boek.

Helaas was de rij voor Esther dermate lang dat haar persoonlijk spreken niet gelukt is, wel de complimenten van Ilse en Sanneke van de Crime Compagnie voor mijn recensie in ontvangst mogen nemen, bloos, boos toch wel een beetje.  Voor Ink waren dit oude bekenden, voor mij de eerste kennismaking, erg leuk om beiden te ontmoeten, dit smaakt zeker naar meer.

Geen kind meer, een  boek wat ik had mogen pré lezen en wat me diep had geraakt.

Dit vat gelijk ook de boekpresentatie samen. Met een brok in onze keel luisteren we naar de prachtige woorden van Esther voor haar gezin en hoe het boek een feit is geworden.

Nog steeds is het niet te bevatten dat deze nachtmerrie je kan overkomen, soms lees je in de krant dat er een meisje verkracht is en iedereen heeft gelijk zijn oordeel klaar. De dader moet achter de tralies, punt, geen discussie mogelijk. Maar wat gebeurt er met een jongen en zijn familie als hij onschuldig blijkt te zijn.

Geen kind meer is een boek uit het hart geschreven, het zal velen ook eens flink achter de oren laten krabben. Dit beaamde de

advocaat die bij de presentatie aanwezig was en mooie woorden sprak.

Mooi om te zien dat het gezin alles op alles zet om dit verschrikkelijke familietrauma te overwinnen en zo goed mogelijk de draad van het normale leven weer op te pakken.

Ieder verwerkt het op zijn eigen manier en krijgt de zorg die men nodig heeft, er is onvoorwaardelijke liefde voelbaar.

Helaas zijn wij genoodzaakt om gelijk na de presentatie gelijk door te reizen naar onze volgende date waardoor we ook dan geen tijd meer hebben even persoonlijk met Esther te praten, maar dat gaat vast nog gebeuren.

Na een provisorische picknick in de auto starten we de bolide naar Made, want ook daar geven we acte de presente bij een wederom debuterende schrijfster.

Het was een presentatie met een lach en een traan, één om nooit te vergeten.

Groet,

Bianca

Geen kind meer van Esther Boek

Over de schrijver:

Zij is geboren in het Brabantse Uden en groeide op in Volkel. Als kind was zij al gek op lezen en schreef gedichten over alles wat haar bezig hield. Naast lezen had zij een tweede liefde, paarden. Jarenlang is zij lid geweest van de rijvereniging in dit kerkdorp. Na de lagere school volgde zij de middelbare school in Uden en volgde opleidingen binnen de gezondheidszorg. Na haar schoolse leven ging zij werken bij een, hoe kan het ook anders, boekhandel in Uden om uiteindelijk dan toch in de gezondheidszorg terecht te komen. Esther is werkzaam geweest bij een huisarts, in verschillende ziekenhuizen en werkt nu alweer enkele jaren in de zorg rondom kinderen. In 2003 verhuisde zij naar de Betuwe waar ze met haar man en drie zonen een prettig leven leefde. Tot de aangifte van verkrachting tegen een van haar kinderen kwam. Een gebeurtenis die de latere basis zou worden van haar debuut: Geen kind meer, een psychologische thriller die op 31 maart 2017 bij De Crime Compagnie verschijnt.

Achterflap:

Het is de eerste dag van de voorjaarsvakantie als Dex door twintig man politie van zijn bed wordt gelicht op verdenking van verkrachting. Zijn leven staat op zijn kop, maar ook dat van de rest van de familie waaronder zijn moeder Anna. Zij strijdt om de onschuld van haar zoon te bewijzen en gaat de confrontatie aan met de leugens, het geweld en het machtsmisbruik van justitie.

Ondanks dat dit een verhaal is over groot onrecht is dit niet louter een boek over onmacht, verdriet en woede. Het gaat vooral over de kracht van onvoorwaardelijke liefde. Een boek over de strijd naar gerechtigheid. Esther Boek schreef deze aangrijpende misdaadroman naar aanleiding van haar eigen ervaringen. Haar zoon werd uiteindelijk in hoger beroep vrijgesproken van de aanklacht.

Mijn mening:

Geen kind meer, een titel die je op meerdere manieren uit kunt leggen, en zo voelt het tijdens het lezen van het hele boek. Een cover die iets bij me los maakt. Vlinders horen te fladderen in de vrije natuur, net zoals kinderen een onbezorgd leven moeten kunnen leiden. Op de cover zijn de vlinders opgesloten in een glazen potje, zo voelt het voor Dex en zijn familie ook. Iedere ouder houdt onvoorwaardelijk van zijn kind, zal voor hem door het vuur gaan. In dit verhaal draait het om Anna, de moeder van 3 zonen, Dex, Daan en Pepijn. De acht jarige  Pepijn is geboren uit haar tweede huwelijk met Martijn, voor hem heeft ze alles achter gelaten en is elders in het land gaan wonen. Na een moeizame tijd is alles weer op de rails en leiden ze een gelukkig leven.

Het noodlot slaat toe als Dex wordt opgepakt voor verkrachting van twee meisjes. Beiden hebben aangifte gedaan en het hele gezin belandt in een hel. De hoofdstukken vanuit de slachtoffers geschreven doen mijn nekharen overeind staan, het is bizar hoe ver meiden kunnen gaan om hun zin te krijgen.

Het is voor Dex een traumatische ervaring als hij met bruut geweld van zijn bed wordt getild, geen contact mag hebben met het thuisfront en als een zware crimineel wordt behandeld. Anna is van het begin af aan overtuigd van zijn onschuld, maar stuit op een muur van onbegrip. Toch blijft ze openingen zoeken om haar zoon te laten voelen dat ze onvoorwaardelijk van hem houdt, dit zorgde meerdere keren voor een brok in mijn keel. Ongelofelijk dat je gelijk als dader wordt neer gezet terwijl het onderzoek nog in volle gang is. Je bent afhankelijk van de betrokkenheid en empathie van zowel de advocaat als het onderzoeksteam, ook binnen het onderzoeksteam wordt in mijn ogen veel te snel geoordeeld.

Het verhaal berust op ware feiten en is vooral uit het hart geschreven. De liefde van Anna voor haar zoon raakt je tot op het bot. Je voelt de machteloosheid, maar vooral ook de angst dat dit wel eens helemaal de verkeerde kant op zou kunnen gaan. Een gebeurtenis die je als ouder van binnen helemaal opvreet maar waar heel het gezin gedurende de rest van hun leven mee moeten dealen. Ondanks dat er een vrijspraak komt is de schade in het gezin al aangericht. Na het lezen kan ik alleen maar trots zijn op Anna, een sterke vrouw die haar zoon onvoorwaardelijk heeft gesteund tijdens deze nachtmerrie.

Geen kind meer is een boek wat in mijn ogen elke ouder met pubers zou moeten lezen, het schudt mensen wakker om eerst eens na te denken alvorens met een vinger te wijzen of te oordelen. Het is een levensechte thriller die je je ergste vijand niet gunt.

De boodschap om je kind altijd te blijven steunen als je overtuigd bent van zijn onschuld is op een aangrijpende manier overgebracht. Het is een zware klus om hierbij de buitenwereld buiten te sluiten maar anders overleef je het niet.

Het schrijven van dit boek heeft er vast aan bij gedragen om deze zware periode van onzekerheid te verwerken en een plek te geven.

Een verhaal wat me om persoonlijke redenen lang bij zal blijven…

Geen kind meer is voor mij 4,5 ster waard

Bianca