Uitgebroed met Angelique Haak

 

Jouw thrillerdebuut kwam in de afgelopen tien jaar uit.
Was je voor je debuut uitkwam al langer met schrijven bezig?

Ja en nee. Als kind schreef ik al graag verhaaltjes en toen ik een twintiger was schreef ik mijn eerste complete manuscript. In de jaren voor mijn debuut uitkwam heb ik lange tijd helemaal niets meer met schrijven gedaan (i.v.m. werk, kinderen, chronisch tijdgebrek). Pas toen ik getriggerd werd door een schrijfwedstrijd, laaide het oude vlammetje weer op en heb ik uiteindelijk mijn debuut ‘Een nieuw begin’ geschreven.

Wie was jouw eerste uitgever? Wat betekende het voor jou dat deze uitgever met jou in zee wou gaan? Weet je jouw eerste reactie nog?

De Crime Compagnie was de uitgever waar mijn debuut bij uitkwam en waar ik nog steeds voor schrijf. Ik was superblij dat ze mijn boek wilde uitgeven, want ik vond zelf dat mijn verhaal perfect in hun fonds paste, haha. Gelukkig vond Ilse Karman dat ook en toen ik met een contract op zak naar huis ging na onze eerste afspraak, geloofde ik het eigenlijk nog niet echt * knijp, knijp*. Zo’n proces van een eerste boek gaat echt in fases. Ik weet nog dat we ’s avonds uit eten gingen om het te vieren en dat mijn man zei: ‘Jaaa, nog even en dan kan iedereen het lezen.’ Op dat moment sproeide ik bijna mijn wijn over de tafel omdat ik ineens besefte waar ik me voor opgegeven had.

Is jouw debuut nog altijd van speciale waarde voor jou?

Jaaaaa, het blijft zeker een bijzonder plekje hebben in mijn hart. Ik ga ook altijd als ik in de buurt ben even spieken bij het oude politiebureau waar het boek zich voor een groot deel afspeelt. Zo’n bijzonder pand en een fijne plek in Rotterdam. En wat ook heel cool is: vorig jaar heeft mijn uitgever de serie (die het uiteindelijk geworden is) in een nieuw jasje gestoken met hele nieuwe covers die een en al Rotterdam ademen. Gers! J

 

Gebeurt het nog wel eens dat je het terug vastpakt en passages herleest?

Teruglezen vind ik vreselijk. Toevallig heb ik het onlangs wel gedaan, omdat ik meedeed aan een voorleesmarathon waarbij ik uit eigen werk mocht voordragen, maar ik zag best het een en ander wat ik nu anders zou doen… It’s a learning proces…

 

Weet je nog hoe het publiek reageerde op jouw debuut? Was het een groot succes qua leesreacties, verkoop? In Vlaanderen? In Nederland?
Ik had geen flauw idee wat te verwachten aan reacties op mijn debuut. Maar lezers waren enthousiast, dat was geweldig (alleen al het überhaupt hebben van lezers was een geweldige ervaring!). Er kwamen vragen of er nog een vervolg kwam (was ik oorspronkelijk helemaal niet van plan), fijne recensies, leuke berichten, en een paar mooie nominaties aan het eind van het jaar. Echt een beetje overdonderend was het. Helemaal toen er een aantal maanden later een nominatie voor de Schaduwprijs volgde, zo tof! Wat overigens wel grappig was: die nominatie voor de Schaduwprijs werd door ene mevrouw Kroon met haar glazen bol voorspeld. We sloten een deal dat als het uit zou komen, ik haar zou trakteren op een Brammetje (Rotterdammers weten wat dit is). Het is er nog altijd niet van gekomen, maar ze heeft het nog steeds tegoed van me! ;-)

Kwam het boek in de VN thrillergids en hoe werd het boek daarin beoordeeld?

Dat gebeurde en het boek werd met twee sterren beoordeeld. Dat was best een domper na al die mooie recensies en nominaties, maar ik was al door meerdere mensen gewaarschuwd dat de ‘vrouwenthriller’ over het algemeen niet al te beste reviews kreeg in de VN-gids en dat ze ook vaak wat ‘snerend’ waren. Eigenlijk vond ik – hoewel ik het natuurlijk liever anders had gezien dan die magere twee sterren – dat ik er nog niet eens heel slecht vanaf kwam. Ik kan me nog herinneren dat er iets instond over Jennifer Brugman die zich onder het winkelende publiek in de Koopgoot begaf en lekker over de Coolsingel scheurde waardoor Rotterdam mooi in beeld kwam. Best geinig toch?
 
Zou je het verhaal weer zo schrijven?

Qua verhaallijn zou ik niet heel veel veranderen (anders kloppen de vervolgdelen ook niet meer, haha), maar op schrijfvlak zou ik zeker wel het e.e.a. aanpassen. Ik denk dat iedere auteur als ie eigen werk terugleest wel dingen blijft zien die hij/zij later anders zou doen, en zeker bij een debuut. Maar al met al ben ik nog steeds rete-trots op dit debuut en behoudt het een speciaal plekje in mijn hart.

 

Van harte gefeliciteerd met jullie 10-jarig jubileum, Thrillerlezerts!!! (die ‘t’ is geen typefout maar een natte Rotterdamse ‘t’)

Anders dan anders Angelique Haak

Angelique Haak (Rotterdam, 1978) heeft al sinds haar jeugd een passie voor lezen en schrijven. In 2013 won zij een regionale schrijfwedstrijd ter gelegenheid van de week van het spannende boek. Daarna begon het te kriebelen en besloot ze om een eigen thriller te schrijven. Een nieuw begin is haar thrillerdebuut en werd genomineerd voor de Schaduwprijs 2018. Uitgeschakeld is boek nummer twee en ook in dit boek speelt rechercheur Jennifer Brugman een hoofdrol. 

Wat maakt je kwaad?

Oef, een lekkere binnenkomer. Ik heb soms best wel een kort lontje, namelijk. Ahum, here we go:

-toetsenbordhelden met domme opmerkingen op Facebook (o, o, wat zijn er daar toch veel van, zucht);

-bureaucratie;

-aso’s in het verkeer;

-voorpiepers in de supermarkt (je kent ze wel: ‘Kassa twee gaat nu voor u open’ en dan van die types die net aankwamen en die het dan meteen op een rennen zetten);

-klantenservicemedewerkers die nog nooit van het woord service gehoord hebben;

En laat ik hier maar bij houden anders krijgt men een nogal eenzijdig beeld van mij 😉

Geloof jij in toeval?

Er is een mooie quote van Einstein over toeval: ‘Coincidence is Gods way of remaining anonymous’. Veel dingen in dit leven zijn te bijzonder om toeval te kunnen zijn, ik geloof er dus wel in dat dingen met een reden gebeuren.  Niet alles hoor, waarom er chocolade met zeezout erin bestaat is me nog steeds een raadsel.

Welk nummer doet pijn aan je oren?

Mijn man draait wel eens van die blèrende heavy-metal-muziek. Veel gekker dan daarmee kun je me niet krijgen, alsof er een trein uit de rails loopt. En een specifiek nummer? Het klinkt voor mij allemaal hetzelfde.

Welk nummer blèr je altijd zo hard mogelijk mee?

Als ‘What’s up’ van de ‘Four non Blondes’ op de radio is gaat hij altijd op standje herrie. En dan vooral het inventieve stukje tekst: ‘And I say, hey yeah yeah, hey yeah yeah
I said hey, what's going on?’
Four Non Blondes clip

Met welk bekende persoon zou jij wel een avondje willen gaan stappen?

Ik hou niet van stappen, dus ook niet met een bekende persoon 😉. Maar een bos- of strandwandeling met Stephen King of een andere bekende auteur lijkt me wel heel interessant.

Waarvan word jij super-enthousiast?

Gelukkig word ik naast snel boos ook snel enthousiast.

-een dagje pretpark met mijn gezin (als een klein kind: achtbanen, sprookjesbos, yeah!);

-op vakantie gaan;

-een mailtje van de bieb dat het boek waar ik al weken op wachtte eindelijk binnen is;

-als ‘random’ boek-ideeën samen komen en een logisch geheel worden;  

-positieve reacties op mijn boeken;

-en nog heel veel meer dingen die met boeken/lezen/schrijven te makken hebben.

Waar werd je voor het laatst stil van?

Het schrijven van het nawoord van mijn derde boek dat in september uitkomt. Dit boek heeft best wel een heftig thema wat me gedurende het schrijven en het doen van research bij tijd en wijle behoorlijk aangreep. Tijdens het schrijven van het nawoord kwamen al die gevoelens samen in het besef dat fictie en werkelijkheid soms zoveel dichter bij elkaar liggen dan we zouden willen… 

Speel je wel eens vals in spelletjes?

Ik ben erg fanatiek met spelletjes en mag graag winnen, maar vals spelen doe ik niet. Ik heb mijn principes (en kinderen die pienter genoeg zijn om het door te hebben als ik valsspeel). 

Welk beroep zou je nooit kunnen uitoefenen?

Wiskundedocent!

Ik + getalletjes / formules = drama tot de macht 2

Wanneer heb je voor het laatst gedanst?

Lang geleden, ik ben niet zo’n danser. Ik denk op de bruiloft van mijn zwager en schoonzus, na heel wat glazen witte wijn…

Kan jij tolerant zijn voor intolerante mensen?

Wedervraag: is er ook een vraag waarbij ik een joker in mag zetten? Zoja, dan maak ik daar bij deze graag gebruik van.  

Word je liever aangevallen door een hond of een zwerm bijen?

Een hond, die kun je tenminste nog streng toespreken of dwingend aankijken. Tegen die bijen begin je niks. Gruwel…  

Welke film vond je verschrikkelijk?

Ik kan me an sich niet meer heel van de film herinneren, maar ik weet dat ik Mulholland Drive echt een draak van een film vond. Iedereen was er destijds lyrisch over en het enige wat ik dacht was: dat zijn twee uur van mijn leven die ik nooit meer terugkrijg.

En een film die ik verschrikkelijk vond in de zin van gruwelijk: Imagining Argentina met Antonia Banderas. Een film over de militaire dictatuur in Argentinië eind jaren 70 met al zijn gruwelijkheden. Hoewel ik het exacte verhaal niet meer helemaal op mijn netvlies heb staan, weet ik wel dat de film heel veel indruk op me maakte en ik er ’s nachts nog wakker van heb gelegen.

Welke film kan jij wel duizendmaal zien? 

O, echt een guilty pleasure vraag dit, maar ik zal eerlijk zijn.

Disneyfilms, The sound of Music en Dirty Dancing krijg ik nooit genoeg van (tot grote ergernis van mijn man).

Wat bestel je bij McDonald's?

Niets, ik ben vegetarisch. Hoewel ze bij de Mac tegenwoordig wel een lekkere vegetarische ‘kip’burger hebben, gaat het een beetje tegen mijn principes in om bij een hamburgergigant vegetarisch te gaan eten. Heel soms, als we onderweg zijn en het even niet anders kan dan gaan we er wel eens heen. Na de burger volgt dan meestal nog wel een McFlurry. 

Welke foto staat er als achtergrond op je tablet/laptop? 

Geen, ik heb een wallpaper van zwart leisteen als achtergrond. Zo heb ik iedere keer als ik mijn laptop opstart, het gevoel dat ik met een schone lei begin.

Als je nog maar 1 boek zou mogen lezen, welke zou je dan nemen?

Pfff, lastig… Ik denk dan de vertellingen van Duizend-en-een-nacht, dat zijn in elk geval een hoop verschillende verhalen in één boek. 

Wat zou je eten als laatste avondmaal?

Een buffet van allemaal calorieënbommen zoals pizza, frietjes, (vegetarische) shoarma, gebakjes, ijs, chocola enz. De dingen waarvan je ‘normaal’ met mate eet. Nu zou ik me flink overeten want het maakt toch niet meer uit…

Wat staat op de eerste plaats op je bucketlist?

Ik doe niet aan een bucketlist, maar een trip naar New York staat wel hoog op mijn verlanglijstje.

Welk dier omschrijft jouw persoonlijkheid?

Ik heb er even een internettestje op losgelaten. Tot mijn eigen verbazing ben ik een olifant!

‘Net als de Olifant ben je leergierig, hardwerkend, behulpzaam en waakzaam. Je bent zelden agressief, behalve als iemand jou kwaad doet. Je hebt net als deze vriendelijke reus sterk ontwikkelde zintuigen en een goed geheugen.’

Dat van dat geheugen durf ik in twijfel te trekken…😉

Aan wie was je laatste appje?

Aan mijn zoon, dat hij (niet voor het eerst en waarschijnlijk ook niet voor het laatst) zijn eten is vergeten mee te nemen naar school. Vrij zinloos appje ook, want hij komt er vanzelf achter.  

Wie moet het volgende Songfestival in Amsterdam presenteren?

Chantal Janzen met Jan Smit lijkt me het meest verantwoord, Geer en Goor lijkt me het meest hilarisch.

Vice Versa met Angelique Haak en Esther Boek

Over debuteren, succes, slechte recensies, druk, volgende boek, enz.

Esther Boek

Esther Boek is in 1967 geboren in de Brabantse gemeente Uden. Hier groeide ze op. Als kind was ze al gek op lezen en schreef ze gedichten over alles wat haar bezig hield.

In 2003 verhuisde ze naar de Betuwe waar ze met haar man en drie zonen een prettig leven leefde. Tot de aangifte van verkrachting tegen een van haar kinderen kwam. Een gebeurtenis die de latere basis zou worden van haar debuut: Geen kind meer.

Angelique Haak (Rotterdam, 1978) heeft al sinds haar jeugd een passie voor lezen en schrijven. In 2013 won zij een regionale schrijfwedstrijd ter gelegenheid van de week van het spannende boek. Daarna begon het te kriebelen en besloot ze om een eigen thriller te schrijven. ‘Een nieuw begin’ is haar thrillerdebuut.

Esther:

Angelique

Beide debuteerden we vorige jaar bij De Crime Compagnie. Voor mij is schrijven communiceren met de buitenwereld. Onderwerpen onder de aandacht brengen die prikkelen, stof tot nadenken geven, in een gangbare vorm zoals een fijn te lezen boek. 

Wat was jouw drive om te gaan schrijven?

Angelique:

Cliché, maar ik ben altijd gek geweest op lezen en schrijven en heb een rijke fantasie. Als we een opstel gingen schrijven op school, zat ik op het puntje van mijn stoel. Mijn uiteindelijke drive om zelf een eerste boek te schrijven, was eigenlijk het lezen van slechte boeken, hahaha. In een periode waarin ik heel veel las, waren er soms boeken waarbij ik me afvroeg: ‘Zou ik dat beter kunnen?’ Dit eerste boek is overigens nooit uitgegeven, maar ‘Een nieuw begin’ is door lezers lovend ontvangen, dus daar ben ik superblij mee.

Jouw debuut is ingeslagen als een bom, met binnen no time een derde druk.

Had je van tevoren kunnen denken dat ‘Geen kind meer’ zo succesvol zou zijn en hoe heb je dit succes ervaren?

Esther:

Toen ik ‘Geen kind meer’ schreef had ik niet meteen in mijn hoofd zitten dat het een succes zou worden, maar ik wist wel meteen dat ik het uit wilde geven.

Gaandeweg het schrijfproces hoorde ik van mensen ‘uit het vak’ dat het wel eens meer teweeg zou kunnen gaan brengen dan een gemiddeld debuut. Ook ikzelf ging steeds meer zien dat dit ook best eens mogelijk zou kunnen zijn. Tegen mijn gezin zei ik het ook vaak: ‘Dit boek gaat er komen en wordt een succes.’ En vaker werd ik getemperd door hen dan dat ze er in meegingen. Stilzwijgend zag ik ook een verwijt van arrogantie in hun ogen. Toch was het van mij geen arrogantie. Maar ik heb wel de overtuiging dat, als ik zelf er niet in geloof, het niet logisch is dat een ander dat wel zal gaan doen. Dat ik gelijk kreeg was echter voor mij net zo’n verrassing, hoe paradoxaal dat ook klinkt, als dat het voor hen was.

Het succes is een soort roze droomwolk. Ik heb daar met volle teugen van genoten en staat zeker in mijn top tien van dierbare gebeurtenissen. Aan de andere kant is het succes ook een nekslag voor mijn creatieve proces. Langzaam kruip ik weer uit mijn onzekere modus maar heel lang heb ik geen fatsoenlijk woord op papier kunnen krijgen, omdat de druk van de gelegde lat echt te hoog was.

‘Een nieuw begin’ wordt ook erg goed ontvangen. Je bent zelfs genomineerd voor De Schaduwprijs. Hoe ervaar jij het succes?

Angelique:

De nominatie voor de Schaduwprijs ervaar ik echt als een grote eer en het is iets wat ik totaal niet had verwacht. Eigenlijk ben ik sinds het uitkomen van mijn boek van verbazing in verbazing gevallen. Eerst de lovende recensies van lezers, daarna aan het einde van het jaar diverse nominaties op lijstjes van lezerssites, en nu als klap op de vuurpijl de nominatie voor de Schaduwprijs.Maar ik herken hierin absoluut wat jij zegt.

Positieve recensies en nominaties zijn geweldig, maar het legt ook zeker een druk. Tijdens het schrijven aan mijn tweede boek was ik hierdoor zo gehaast (ik had mezelf opgelegd dat er binnen een jaar een nieuw boek MOEST zijn!) en zo bezig met verwachtingspatronen, dat ik helemaal vastliep… Zodanig zelfs dat ik schrijven als een verplichting begon te zien en dacht dat ik er beter mee kon stoppen. ‘Een nieuw begin’ was een toevalstreffer. Klaar, over en uit…

Toen ik een leuke schrijfwedstrijd voorbij zag komen, begon het bloed weer te kruipen waar het niet gaan kon en had ik binnen no time drie verhalen op papier. Dat was voor mij ‘the turning point’ waardoor ik besefte dat schrijven en ik bij elkaar horen en dat dit absoluut is wat ik wil blijven doen. Pas toen ik dat gevoel terug had en het waardeoordeel van anderen wat meer van me af zette, kon ik met plezier verder met mijn tweede boek.

Over waardeoordelen gesproken… Positieve recensies zijn geweldig, maar uiteraard zijn er ook mindere bij. Hoe ben jij omgegaan met minder positieve recensies?

Esther:

Dat willen stoppen met schrijven, ja, dat was bij mij ook een dingetje. Gelukkig is het een fase en lukt het steeds beter die lat, in elk geval voor mezelf, niet steeds hoger te leggen.

Recensies, tja, het zijn slechts meningen van één persoon. Maar zo voelen ze niet altijd. Met een mening kan ik prima omgaan. De hoge notering in bijvoorbeeld de Vrij Nederland Detective en Thrillergids heeft me echt wel een paar dagen rond laten zweven, een slechte recensie heeft gelukkig niet hetzelfde effect, maar dan in de depressievere variant, op mij. Het raakt me niet zo. Nu moet ik ook zeggen dat ik nauwelijks negatieve recensies gehad heb. De enkele waren niet onderbouwd, alleen het invullen van sterren. Daar kan ik weinig mee.

Of ze waren heel tegenstrijdig. Dan stond er bijvoorbeeld: Verhaal is emotieloos geschreven. En dan in de volgende zin: Verhaal bood me nauwelijks lucht en greep me steeds naar de keel. Dat is voor mij dan niet te volgen. Kritiek is goed. Daar kan ik alleen van leren. Maar het moet wel hout snijden.

Wat me wel raakt, ongeacht de waardering, is als er in een recensie staat dat mijn verhaal overdreven is. Dat ik de gebeurtenissen in het boek heb aangedikt, de vrijheid van de auteur daarin heb gekozen. Dit is namelijk pertinent niet waar. Sterker nog, het is zelfs het tegendeel. Zo’n recensie zegt niets over de kwaliteit van mijn boek, daarover kunnen we van mening verschillen. Het zegt iets over mij als persoon, het trekt mijn integriteit in twijfel. En dat doet echt zeer.

Nu merk ik om me heen dat schrijvers over het algemeen niet goed tegen kritiek kunnen. Slechte recensies die hard binnenkomen. Je boek voelt tenslotte ook best wel als jouw kindje. Ook het manuscript wordt uit ons, auteurs, geboren. Een veel gehoorde opmerking is dan ook: ‘Ik schrijf vooral voor mezelf. Als het niet gelezen wordt is het ook oké. Als ik maar kan blijven schrijven.’

Hoe is dat voor jou? Schrijf je echt alleen maar voor je plezier of is ook een succesvol schrijver worden dat wat je drijft?

Angelique:

Tot voor kort wist ik natuurlijk niet hoe het is om lezers te hebben en hoe het voelt als anderen genieten van iets wat ik geschreven heb. Nu ik daarvan geproefd heb, smaakt het absoluut naar meer.

En aan de andere kant schrijf ik ook nog steeds stukken, die ik voor mezelf hou. Dit zijn dan bijvoorbeeld persoonlijke verhalen, stukjes over mijn kinderen e.d. Die schrijf ik puur voor het plezier, voor ‘leuk voor later’ of ter verwerking van bepaalde gevoelens.

Onlangs heb ik trouwens wel een van deze persoonlijke verhalen n.a.v. de sterfdatum van mijn moeder gedeeld op mijn auteurspagina op Facebook en was erg geraakt door alle lieve reacties die daarop kwamen. Dus wie weet dat ik me mettertijd daar ook wel wat vrijer in ga voelen.

Maar om op je vraag terug te komen, allebei dus. Ik schrijf zeker in de hoop succesvol te zijn maar ook absoluut voor mezelf!

Jij bent bij je debuut juist met jouw persoonlijke verhaal naar buiten getreden. Ik ben heel benieuwd hoe je daar nu bij een volgend boek mee omgaat? Waar haal je je inspiratie vandaan? M.a.w., vertel eens wat over je tweede boek.

Esther:

Mijn tweede boek. Ja, dat was een dingetje. Het tweede manuscript dat ik geschreven heb was wat ik dacht dat er van mij werd verwacht. Een vrouwenthriller zonder echt het schurende onderwerp van mijn eerste boek. Volledig tegenovergesteld dus.

Ik ging voorbij aan wat ik zelf echt wilde schrijven maar schreef wat ik dacht dat er gelezen zou worden. Daarbij kwam de druk van het succesvolle debuut en de beste cocktail voor een boek zonder plezier schrijven, was een feit. Ik merkte dit in het schrijfproces en in het resultaat. Als je niet met plezier schrijft kun je dat tussen de regels doorlezen, is mijn overtuiging.

Daarom besloot ik het dichter bij mezelf te zoeken. Wat wil ik lezen? En wat wil ik schrijven?

Kinderen, jeugdzorg, een kritische kijk op de maatschappij, dat staat dicht bij mij. Maar ook een zwak voor het zwakkere en het begrijpen van misstappen in iemands leven. Je hoeft geen slecht mens te zijn om slechte dingen te doen. Als de omstandigheden maar optimaal zijn is ieder mens in staat tot slechte daden.

Dus dat is ook waar mijn tweede boek over zal gaan. Heel in het kort: hoe ontwikkelt een kind zich dat te maken krijgt met jeugdzorg. Raakt het los van zijn verleden of zal dit altijd een cruciale rol blijven spelen.

Door mijn werk heb ik hier al aardig wat kennis van en om te weten hoe de jeugdzorg er in de jaren zeventig en tachtig uitzag, de tijd waarin mijn boek zich afspeelt, heb ik contact met een gepensioneerd kinderrechter.

Nu ik heb gekozen om iets te schrijven wat ik wil, en niet wat ik denk dat er wordt verwacht, komen de woorden vanzelf.

Dat zouden dan ook mijn tips zijn, voor mensen die, net als jij en ik, graag willen debuteren.

Schrijf wat dicht bij jezelf ligt, schrijf een boek dat je ook zelf zou willen lezen en laat je inspireren door mensen uit de maatschappij die passen bij het onderwerp van je boek.

Waar gaat jouw tweede boek over? En wat zou jij mensen mee willen geven die, net als wij, hun boek in de boekwinkel willen zien liggen?

Angelique:

Net als bij jou was mijn tweede boek een ‘dingetje’. In de maanden naar de aanloop van de boekpresentatie van ‘Een nieuw begin’, schreef ik al aan een tweede boek. Omdat het eerste nog vol op mijn netvlies stond en het voor mij ongeloofwaardig voelde om Jennifer meteen weer in een nieuw avontuur te storten, koos ik voor iets heel anders. Vrij kort na het verschijnen van ENB, was dit af en leverde ik het manuscript bij de Crime Compagnie in.

Niet veel later hebben we samen besloten dat, gezien alle lovende reacties op ENB (daar is die lat weer), het wellicht niet zo handig zou zijn om op dat moment met iets compleet anders te komen, maar dat een opvolger van het eersteboek wellicht beter zou zijn…

Dat was even slikken kan ik je zeggen. Hoewel ik me er in kon vinden, heb ik mezelf toen echt bij elkaar moeten rapen en moed moeten verzamelen om opnieuw te beginnen. De vraag ‘hoe is het met je tweede boek?’ kon ik op een gegeven moment niet meer horen, hoe goed bedoeld het ook was.

Wat ik mensen met een schrijfdroom dan ook mee zou willen geven is het volgende: Laat je bij tegenslag niet uit het veld slaan.Wees bereid er hard voor te werken en sta open voor feedback. Lees veelen volg je hart (daar zijn weer de clichés, maar ze zijn gewoon waar ;-)).

Waar mijn tweede boek over gaat, daar wil ik op dit moment nog niet al teveel over kwijt, maar uiteraard draait het ook nu weer om rechercheur Jennifer Brugman, die samen met haar collega’s aan een spannende moordzaak werkt. Wordt vervolgd…

Esther, ik vond het heel leuk om samen met jou dit duo-interview te doen. Ondanks dat we elkaar in het echte leven nog niet ontmoet hebben, heb ik toch het idee je hierna een stukje beter te kennen. Apart om te beseffen dat we na het debuteren beiden op onze eigen manier een beetje hetzelfde pad hebben afgelegd en mooi om te horen hoe je nu je weg hebt gevonden in het schrijfproces. Ik wens je veel succes, weinig latten en een hoop plezier bij het schrijven aan je tweede boek!

Angelique, wat leuk om zo meer van elkaar te weten te komen. Als collega’s ken je elkaar vaak, maak je een praatje bij de koffieautomaat, of roddel je in de toiletten over dingen die het doorspoelen waard zijn. Als je bij dezelfde uitgever zit zie je elkaar veel minder vaak. Toch is het fijn om samen eens je toppen en dalen in uitgeversland te bespreken. Want dat kan weer niet bij die koffieautomaat of in het toilet. Want daar hebben mijn collega’s bij mijn ‘normale’ baan weer geen ervaring mee.

Veel succes met de avonturen van Jennifer Brugman. Wie weet komt ze in haar volgende boek uit de schaduw(prijs) en krijgt ze een (gouden) strop omgelegd. Een normaal mens zou daar gillend voor wegrennen waarschijnlijk, maar voor ons, thrillerauteurs, zijn stroppen de ultieme beloning tenslotte.

Op de thee... met Angelique Haak

 Thrillerlezers startte met Teatopics en stelt een auteur volkomen willekeurig uit al die labeltjes vijf vragen. Deze week kreeg Angelique Haak de vijf vragen.

Angelique Haak heeft al sinds haar jeugd een passie voor lezen en schrijven. In 2013 won zij een regionale schrijfwedstrijd ter gelegenheid van de week van het spannende boek. Daarna begon het te kriebelen en besloot ze om een eigen thriller te schrijven. ‘Een nieuw begin’ is haar thrillerdebuut wat vorig jaar uit kwam. Ik denk dat het boek een grote kans maakt om op de shortlist van de Schaduwprijs te komen eerlijk gezegd, als ik zo naar alle debuten van het afgelopen jaar kijk.




1) Hoe denk je dat anderen jou zien als ze je voor het eerst ontmoeten?

Haha, gelijk een lekkere om mee te beginnen. Dit is namelijk iets waar ik zelf (te) vaak over nadenk. Ik ben me soms overbewust van mezelf en heel erg bezig met hoe ik overkom op anderen. Zo erg dat ik soms een heel gesprek met iemand kan hebben en me achteraf afvraag wat diegene nou eigenlijk allemaal gezegd heeft... Vooral in werksituaties kan dat erg lastig zijn ;-) Toch krijg ik vaak van mensen terug dat ze me zo kalm en evenwichtig over vinden komen, dus blijkbaar voer ik mijn ‘act’ goed op, hahaha.
Dus ik denk: rustig, vriendelijk, tikkeltje geheimzinnig…


2) Van welke blunder heb je nog steeds nachtmerries?

Ik heb een aanleg voor het begaan van blunders, maar echt nachtmerries heb ik er gelukkig niet van. Misschien is het iets waar je in de loop van de jaren in getraind raakt? Ik heb op mijn telefoon ook de volgende quote staan: “My life is just a series of awkward moments, separated by snacks”, dat zegt wel wat toch??

De laatste in de serie dan maar: Ik was met mijn dochter in een grote winkelketen (zaterdagmiddag, topdrukte), maar we konden niet vinden wat we zochten. Als ik zonder iets te kopen de winkel uit wil, voel ik me altijd een beetje ongemakkelijk. Net alsof de caissière me vriendelijk toelacht, maar me met haar ogen veroordeelt omdat ik niks gekocht heb (daar is dat overbewustzijn weer, hahaha). Omdat er enorme rijen bij de kassa’s stonden en ik me er niet echt op verheugde mezelf langs al die mensen te wurmen, dacht ik (jong van geest als ik ben) wel onder het metalen kettinkje bij een van de gesloten kassa’s door te kunnen. Dochter eerst, daarna ik. Blijf ik toch met mijn haar in die ketting vasthangen, waardoor ik daar op mijn hurken moest blijven zitten, iedereen keek wat er aan de hand was en waarom die vrouw met een lachstuip op de grond zat en dochterlief me vervolgens moest bevrijden uit mijn benarde positie.
Maar, het was nog niet klaar... We vervolgden onze shopmiddag en terwijl we buiten op een roltrap staan, waait er een uitgevouwen servet regelrecht over mijn hele gezicht waardoor ik in één klap niks meer zie. Het duurde even voordat ik met alle tassen in mijn handen het servetje weer weg had.
We hebben enorm in een deuk gelegen die middag, maar man o man, wat had ik daarna behoefte aan een ‘snack’…


3) Wat doe je het liefst op een regenachtige dag?

Voor de hand liggend misschien, maar lekker wegkruipen in een hoekje van de bank met een dekentje over mijn benen, een kat aan mijn voeten en een goed boek in mijn handen. Heerlijk!


4) Wat is aller-gekste bijbaan geweest?

Eigenlijk heb ik maar één bijbaan gehad voor ik overging naar een ‘serieuze’ baan, en dat was bij de snackbarketen die elke Rotterdammert wel kent van de heerlijke versgebakken patat én de slechtste reclametune ooit. Ik heb daar een aantal jaren gewerkt, eerst parttime en later fulltime toen ik mijn opleiding schoonheidsspecialiste erbij deed. De ene helft van de week verwijderde ik mee-eters en de rest van de week kweekte ik ze boven de vette frituurpannen, hahaha.


5) Wat staat er nog op je bucketlist?

Ik heb geen bucketlist en ben ook niet van plan er een te maken. Uiteraard zijn er dingen in het leven die ik graag zou willen doen en doelen die ik nog zou willen verwezenlijken, maar mijn geluk vandaag hangt niet van die dingen af. Een bucketlist is voor mij te ‘noodzakelijk’. Alsof je geen gelukkig leven hebt gehad als je die dingen niet gedaan hebt…
Ik leef zoveel als mogelijk in het hier en nu en ben niet bezig met ‘als ik doodga’. Niet dat ik me er niet bewust van ben dat het leven zomaar voorbij kan zijn of dat ik daar mijn kop voor in het zand steek, maar ik vind het belangrijk te waarderen wat en te genieten van hetgeen je hebt, in plaats van na te streven wat je (nog) niet hebt.
Dromen die ik heb zijn o.a. een cursus kunstschaatsen volgen met mijn dochter, een reis naar New York maken met mijn zoon en een tweede huwelijksreis maken (met mijn man uiteraard ;-)) naar Aruba…


Nou, ik vind dat ik behoorlijk openhartig geweest ben. Waar een kopje thee al niet toe kan leiden…

De favoriete boeken van Angelique Haak

Angelique Haak bracht op 14 september haar debuut Een nieuw begin uit. Wij vroegen haar naar haar favoriete boeken.



Op de vraag wat te vertellen over mijn favoriete boeken was mijn eerste gedachte: Ja, leuk!! Ik ben al sinds mijn kindertijd verknocht aan lezen, dus dat moest goedkomen.  
Tot ik daadwerkelijk begon na te denken over mijn favoriete boeken en er allerlei titels die ik door de jaren heen gelezen heb door mijn hoofd flitsten. Hoe ga ik in hemelsnaam een top 3 maken uit al die boeken?? 

Daarom begin ik maar bij het begin… 
Mijn liefde voor lezen begon al op de basisschool. Ik kan me nog herinneren dat ik van mijn zakgeld geen snoep, maar boekjes uit de Nancy Drew serie kocht. Een jeugdreeks over een jonge vrouwelijke (uiteraard knappe) detective die allerlei vreemde zaken oplost. Mijn passie voor lezen over spannende mysteries was geboren. (ik heb deze reeks overigens nog steeds op zolder staan, echt jeugdsentiment ;-)  

Een aantal jaren later leende een tante, die doorhad dat ik van spannende verhalen hield, me het eerste deel uit haar ‘Baantjer’ serie. Ik heb daarna nog regelmatig haar boekenkast geplunderd en  alle verhalen over de Cock en zijn collega Vledder verslonden. Hierna volgden de boeken van Agatha Christie, lekker meespeuren. Who-dit-it? 

In mijn middelbare schooltijd ontdekte ik Stephen King. Het eerste boek dat ik van hem las was  ‘It’ en deze staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Waarschijnlijk was ik nog net iets te jong toen ik het las, want ik heb hieraan een levenslange angst voor clowns overgehouden. Toch heb ik daarna nog vele andere boeken van Stephen King gelezen en hij hoort zeker bij mijn favoriete auteurs.  

De jaren daarna ben ik altijd blijven lezen. Er moet zelfs altijd al een boek klaarliggen voor het geval ik hetgeen ik aan het lezen ben uitheb. Er liggen dus standaard meestal twee boeken op mijn nachtkastje…  

Ik scrol eens door mijn leeslijst van de bieb van afgelopen jaren en kom tegen: Dean Koontz, Mary Higgins Clark, Nicci French, Saskia Noort, Esther Verhoef, Harlan Coben, Stieg Larsson, Suzanne Vermeer, Chevy Stevens, Jo Nesbo, Iris Johansen, Linda Jansma, Paula Hawkins, Lars Kepler, Marion Pauw, Stephen King en nog veel meer...  

Maar goed, dan nu toch die top 3…  Om het iets makkelijker te maken voor mezelf heb ik het opgedeeld in levensfases, uit iedere fase een favoriet: 

Kindertijd: De heksen van Roald Dahl is een boek dat me altijd bij zal blijven. Mijn schooljuf las dit
boek voor in de klas en ik vond het geweldig en gruwelijk tegelijk. Vrouwen zonder haar, zonder tenen, met klauwen in plaats van handen en met een vreselijke hekel aan kinderen… Brrrrr 

Jongvolwassen: De donkere Toren serie van Stephen King. Deze boekenserie vind ik geweldig omdat het van alles wat in zich heeft. Het is horror, fantasy, sciencefiction, western en roman ineen. Na het lezen van deze serie, had ik het gevoel dat ik afscheid moest nemen van goede vrienden. En dat viel niet mee… 

30+ : Dit is de lastigste, want dit is ook de periode waarin ik denk ik het meeste gelezen heb. Als ik dan toch echt moet kiezen ga ik voor een tweede keer voor Stephen King. Ik heb recent de Mr. Mercedes trilogie gelezen en wouw… Hij kan het na al die jaren nog steeds. Groot respect voor zijn manier van schrijven, zijn fantasie en zijn vermogen om je mee op reis te nemen.   

En dan tot slot nog een boek dat ik meerdere keren heb gelezen: De Sadist van Dean Koontz.
Superspannend met een vreselijke ‘sadistische’ moordenaar en een echte powervrouw in de hoofdrol. Ik heb het ooit uitgeleend aan iemand en nooit meer teruggekregen. Omdat dit een boek is dat ik gewoon opnieuw móést lezen, heb ik het voor de tweede keer aangeschaft. Ik heb het boek denk ik in totaal drie keer gelezen en sluit niet uit dat daar nog een vierde keer bij komt…  

(en boeken uitlenen doe ik ook niet meer ;-)