Boekpresentatie De perfecte moeder van Esther Boek

Zondag 7 april was de boekpresentatie van De perfecte moeder.
Het boek hebben we bij thrillerlezers al mogen lezen en is erg goed bevonden. Het boek is trouwens een roman met spannende elementen, dus geen thriller.

Maar deze dag gingen we op weg naar Volkel. Als je geen idee hebt waar het ligt, ik nog steeds niet. Ik zat lui achterover in mijn taxi en was druk aan het praten. En dan zie je niet zoveel buiten. Ik herinner me wel een groot vliegtuig op een rotonde.
In de desbetreffende straat waren we flink aan het rondkijken waar het toch was, maar dat zegt meer over ons, want het was duidelijk aangegeven (zie foto banner).
Het erf op rijdend zitten er al wat mensen lekker te loungen in het zonnetje. Het was namelijk met 21 graden heerlijk zonnige weer.

Het werd gezellig druk en ik heb flink met wat mensen staan kletsen, nieuwe en

Tamara Onos en Janneke Bazelmans

oude bekenden. Ik kwam weer tot de hopeloze ontdekking dat ik de leden van Thrillerlezers niet herken. Door op mijn mobiel te scrollen, zie ik altijd piepkleine plaatjes en plak die dan slecht op diegene die voor me staat. Dan weten jullie dat alvast wanneer jullie mij treffen bij een boekpresentatie of de boekenbeurs Antwerpen. Gewoon op mijn schouders slaan. Ik vind het altijd keileuk jullie te ontmoeten. Maar waar waren we in het verhaal?

De presentatie zelf vond plaats in het atelier van Esther haar moeder, waar sowieso een gaaf koeienschilderij hing (niet gevraagd hoeveel het zou moeten kosten). En ik moet zeggen dat het op een leuke wijze gedaan werd. De

blogger Renneke en uitgever

uitgever Sandra van Hamley Books had wat vragen met betrekking tot het Vlaams en Nederlands. Zoals wat zijn patatten (aardappels en geen patat), hoe heet een vrachtwagen (camion) en hoe een busje (camionetteke). Hilarisch! Het is zo grappig hoeveel verschillende woorden er tussen de twee landen zijn. Later op de middag zocht de uitgever haar handtas. Voor het duidelijk was dat ze handtas bedoelde…want daar was toch een vreemd woord voor ... ik moet nog eens checken wat het was. Weten de Vlaamse lezers wat ik bedoel?
Ook stelde Sandra vragen aan de drie zonen van Esther, wat hun moeder zou kiezen bij bepaalde zaken. Esther mocht natuurlijk de antwoorden niet horen van haar zonen en werd even naar buiten gestuurd. De leukste vraag vond ik of Esther tot 2 of tot 3 wilde uitgaan.

De jongste antwoordde dat het liever tot 2345 zou zijn.

Voor het publiek was er een leuke quiz met als hoofdprijs een lunch met Esther (en die betaalt het dan ook, logischJ)
Daarna een lange rij voor het signeren en De perfecte moeder ging in heel wat tasjes mee naar huis. Ik ging naar huis met de gedachte dat ik de meest lekkere koffie ter wereld had mogen drinken deze middag. De eerste was met limonadesiroop, de tweede was koffiemelk met een drupje koffie, de derde was zo slap als je je maar kan voorstellen en de laatste heb ik simpelweg geweigerd. Bij de eerstvolgende boekpresentatie van esther Boek, ontwijk ik haar jongste zoon. Qua drankjes

Uw verslaggever met uitgever Sandra en auteur Luna van Roosen, die in september met een modern sprookje komt

 .

Geen kind meer van Esther Boek

Over de schrijver:

Zij is geboren in het Brabantse Uden en groeide op in Volkel. Als kind was zij al gek op lezen en schreef gedichten over alles wat haar bezig hield. Naast lezen had zij een tweede liefde, paarden. Jarenlang is zij lid geweest van de rijvereniging in dit kerkdorp. Na de lagere school volgde zij de middelbare school in Uden en volgde opleidingen binnen de gezondheidszorg. Na haar schoolse leven ging zij werken bij een, hoe kan het ook anders, boekhandel in Uden om uiteindelijk dan toch in de gezondheidszorg terecht te komen. Esther is werkzaam geweest bij een huisarts, in verschillende ziekenhuizen en werkt nu alweer enkele jaren in de zorg rondom kinderen. In 2003 verhuisde zij naar de Betuwe waar ze met haar man en drie zonen een prettig leven leefde. Tot de aangifte van verkrachting tegen een van haar kinderen kwam. Een gebeurtenis die de latere basis zou worden van haar debuut: Geen kind meer, een psychologische thriller die op 31 maart 2017 bij De Crime Compagnie verschijnt.

Achterflap:

Het is de eerste dag van de voorjaarsvakantie als Dex door twintig man politie van zijn bed wordt gelicht op verdenking van verkrachting. Zijn leven staat op zijn kop, maar ook dat van de rest van de familie waaronder zijn moeder Anna. Zij strijdt om de onschuld van haar zoon te bewijzen en gaat de confrontatie aan met de leugens, het geweld en het machtsmisbruik van justitie.

Ondanks dat dit een verhaal is over groot onrecht is dit niet louter een boek over onmacht, verdriet en woede. Het gaat vooral over de kracht van onvoorwaardelijke liefde. Een boek over de strijd naar gerechtigheid. Esther Boek schreef deze aangrijpende misdaadroman naar aanleiding van haar eigen ervaringen. Haar zoon werd uiteindelijk in hoger beroep vrijgesproken van de aanklacht.

Mijn mening:

Geen kind meer, een titel die je op meerdere manieren uit kunt leggen, en zo voelt het tijdens het lezen van het hele boek. Een cover die iets bij me los maakt. Vlinders horen te fladderen in de vrije natuur, net zoals kinderen een onbezorgd leven moeten kunnen leiden. Op de cover zijn de vlinders opgesloten in een glazen potje, zo voelt het voor Dex en zijn familie ook. Iedere ouder houdt onvoorwaardelijk van zijn kind, zal voor hem door het vuur gaan. In dit verhaal draait het om Anna, de moeder van 3 zonen, Dex, Daan en Pepijn. De acht jarige  Pepijn is geboren uit haar tweede huwelijk met Martijn, voor hem heeft ze alles achter gelaten en is elders in het land gaan wonen. Na een moeizame tijd is alles weer op de rails en leiden ze een gelukkig leven.

Het noodlot slaat toe als Dex wordt opgepakt voor verkrachting van twee meisjes. Beiden hebben aangifte gedaan en het hele gezin belandt in een hel. De hoofdstukken vanuit de slachtoffers geschreven doen mijn nekharen overeind staan, het is bizar hoe ver meiden kunnen gaan om hun zin te krijgen.

Het is voor Dex een traumatische ervaring als hij met bruut geweld van zijn bed wordt getild, geen contact mag hebben met het thuisfront en als een zware crimineel wordt behandeld. Anna is van het begin af aan overtuigd van zijn onschuld, maar stuit op een muur van onbegrip. Toch blijft ze openingen zoeken om haar zoon te laten voelen dat ze onvoorwaardelijk van hem houdt, dit zorgde meerdere keren voor een brok in mijn keel. Ongelofelijk dat je gelijk als dader wordt neer gezet terwijl het onderzoek nog in volle gang is. Je bent afhankelijk van de betrokkenheid en empathie van zowel de advocaat als het onderzoeksteam, ook binnen het onderzoeksteam wordt in mijn ogen veel te snel geoordeeld.

Het verhaal berust op ware feiten en is vooral uit het hart geschreven. De liefde van Anna voor haar zoon raakt je tot op het bot. Je voelt de machteloosheid, maar vooral ook de angst dat dit wel eens helemaal de verkeerde kant op zou kunnen gaan. Een gebeurtenis die je als ouder van binnen helemaal opvreet maar waar heel het gezin gedurende de rest van hun leven mee moeten dealen. Ondanks dat er een vrijspraak komt is de schade in het gezin al aangericht. Na het lezen kan ik alleen maar trots zijn op Anna, een sterke vrouw die haar zoon onvoorwaardelijk heeft gesteund tijdens deze nachtmerrie.

Geen kind meer is een boek wat in mijn ogen elke ouder met pubers zou moeten lezen, het schudt mensen wakker om eerst eens na te denken alvorens met een vinger te wijzen of te oordelen. Het is een levensechte thriller die je je ergste vijand niet gunt.

De boodschap om je kind altijd te blijven steunen als je overtuigd bent van zijn onschuld is op een aangrijpende manier overgebracht. Het is een zware klus om hierbij de buitenwereld buiten te sluiten maar anders overleef je het niet.

Het schrijven van dit boek heeft er vast aan bij gedragen om deze zware periode van onzekerheid te verwerken en een plek te geven.

Een verhaal wat me om persoonlijke redenen lang bij zal blijven…

Geen kind meer is voor mij 4,5 ster waard

Bianca