Interview met Ronald van den Broek

 

Hoi Ronald, onze leden van Thrillerlezers! zijn altijd nieuwsgierig naar de auteur achter het boek, zou jij je in Veertien Woorden aan hun kunnen voorstellen?

Een gedreven auteur van spannende verhalen met liefst een dubbele twist aan het slot.

 

Wanneer kwam je erachter dat je eigenlijk boeken wilde schrijven en hoe heb je dat kunnen verwezenlijken?

Als jongetje van elf kwam ik erachter dat ik het ontzettend leuk vond om spannende verhalen te verzinnen en omdat ik ze niet wilde vergeten ben ik ze gaan opschrijven. Daarmee begon de liefde voor schrijven. Rond diezelfde tijd ben ik aan een dagboek begonnen en verdween de fictie naar de achtergrond. Pas heel veel later ben ik weer begonnen met het schrijven van spannende verhalen. Ik stelde het steeds uit en het werd een soort wens om het schrijven na mijn pensionering serieus op te pakken. Zo’n twaalf jaar geleden vroeg ik me ineens af waarom ik nog zo lang moest wachten. Toen realiseerde ik me dat het absurd was om iets wat je zo graag wilt doen uit te stellen. Ik ben toen gewoon maar begonnen en binnen twee jaar verscheen mijn eerste thriller Varkensbloed in chocolade.

 

Is jouw werk als jurist goed te combineren met het schrijverschap? Wilde je als klein jongetje al jurist worden? Nee, lijkt mij, maar wat dan wel?

Haha, nee ik had eigenlijk geen idee wat ik wilde worden. Ik vond heel veel dingen leuk en had moeite met kiezen. Ik ben na mijn middelbare school begonnen in de verpleging, maar omdat ik het leren miste, ben ik overgestapt naar de universiteit om Gezondheidswetenschappen te studeren. Na de studie was er weinig werk in deze sector en ben ik in de ict belandt als programmeur en analist. Iets totaal anders. In de avonduren ging ik uit interesse Rechten studeren en zo ben ik uiteindelijk jurist geworden.

Het fijne van boeken schrijven is dat je je steeds in een andere wereld kunt onderdompelen. Zo kan ik dus doorgaan met het ontdekken van nieuwe dingen zonder dat ik steeds van baan hoef te wisselen. Dit zeg ik uiteraard met een vette knipoog want mijn huidige baan vind ik net als het schrijven ontzettend leuk. Ik lijk eindelijk mijn draai te hebben gevonden.

 

Veertien Woorden is alweer je 5^e boek, waar haalde je het onderwerp voor dit verhaal vandaan?

Het globale idee komt meestal vanzelf als ik een aantal dagen in mijn eentje een onbekende stad bezoek. Veertien woorden ontstond al in de rij voor de securitycheck op Schiphol. Zo graag wilde het verhaal het daglicht zien. Degene die het boek hebben gelezen weten waar ik op doel. 

 

In dit boek is er ook een ‘rol’ weggelegd voor de stad Amsterdam, niet zo gek omdat je er zelf woont, wat heeft jou destijds doen besluiten om het Utrechtse om te ruilen voor het Amsterdamse?

Ik ben geboren en deels opgegroeid in Utrecht (en Nieuwegein – waar mijn thriller Beschermduivel zich afspeelt). Ik ben gaan studeren in Maastricht (de locatie van Fantoomzoon) en wilde daarna graag naar Amsterdam. Deze stad trok me enorm aan. Ik denk met name de vrijheid die je er voelt en ervaart. En de verscheidenheid aan mensen die vanuit iedere hoek in Nederland en daarbuiten naar deze stad komen, maakt dat je je er heel snel echt thuis voelt en nooit hoeft te vervelen.  

 

Wat is jou meest favoriete plek in Amsterdam (buiten je eigen huis)?

Dat zijn De Pijp en het Vondelpark.

 

Je was zelf ook in New York, de belangrijkste stad in je boek? Welke plek moet iemand zeker gaan bezoeken en loop je dan ook die beroemde boekenwinkel binnen?

Dat zijn heel veel plekken, maar in Veertien woorden komen ze volgens mij allemaal voorbij: de pier bij de Hudson rivier, Central Park, Bryantpark, de High Line, Dumbo in Brooklyn, maar vooral dralen door de verschillende wijken en straten van Manhattan. En ja, natuurlijk Rizolli Bookstore.

 

Ik vind zelf dat je een geweldige openingsscéne hebt geschreven, eentje die de lezer meteen verder het verhaal in trekt, maar ik moest er ook wel erg om lachen. Zit jij soms ook lachend achter je bureau, om de situaties die je zelf creëert, of ben je veelal heel serieus? Hoe kwam je op deze openingsscéne?

Dank je wel. Ik zie dat als een enorm compliment. Ik zoek in mijn verhaal altijd naar een unieke manier waarop slachtoffers aan hun einde komen, dus messen en pistoolschoten zul je in mijn boeken weinig aantreffen. De openingsscene ontstond na een nachtmerrie waarin mij hetzelfde overkwam als Dimas. Ik ben de volgende ochtend gaan Googelen of deze vreselijke gebeurtenis ook werkelijk plaatsvindt en na het bekijken van diverse misselijkmakende youtubefilmpjes was ik ervan overtuigd dat dit een plekje moest krijgen in Veertien woorden. Absurde scenes, hoe gruwelijk ook, zijn vaak lachwekkend, dus ik zit vaak met rillingen over mijn rug en tegelijkertijd een glimlach op mijn gezicht een ijzingwekkende scene uit te werken.

 

Ook viel het mij op dat er een flinke hoeveelheid kleurrijke personages in je boek voorkomen. Was dat meteen vanaf de allereerste opzet van je boek een bewuste keuze, of groeit zoiets als je, al schrijvende, verder komt in je verhaal?

Dat groeit. Maar zoals dat ik niet houd van de standaard manier van hoe een slachtoffer aan zijn of haar eind komt, vind ik het belangrijk en leuk om me te verdiepen in de verscheidenheid en diversiteit van personages. Deze laat ik graag terugkomen in mijn boeken. De dronken rechercheur met Parkinson kent iedereen ondertussen wel, dus het is tijd voor meer verscheidenheid.

 

Zonder te veel spoilers weg te geven werden er bepaalde fictieve zaken op het einde, en die in feite onmogelijk leken, in de echte wereld toch ineens mogelijk en bijzonder actueel. Hoe was dat om daar tijdens dit boek ineens achter te komen?

Dat vond ik aan de ene kant enorm schokkend en aan de andere kant bevestigt dat het dogma dat de werkelijkheid onvoorstelbaarder en gruwelijker is dan een fictieschrijver ooit kan verzinnen.

 

Maak jij gebruik van vaste mensen die eerst je manuscript doorlezen, of heb je juist liever een betrouwbaar familielid, vriend of partner? Hoe gaat dat bij jou in zijn werk?

Ik heb meerdere proeflezers waarvan ik weet dat ze kritisch en eerlijk zijn. Ik neem hun opmerking ook altijd ter harte en pas het verhaal er op aan.

 

En dan is het zover: je boek komt uit. Hoe zorg je ervoor dat je zoveel mogelijk mensen kan bereiken?

Via social media. Ik vind het ontzettend leuk om reacties te krijgen van lezers en daar iets mee te doen. In Veertien woorden is bijvoorbeeld de naam van het personage Claudia afkomstig van een lezer. Al is het in een thriller natuurlijk altijd de vraag hoe het uiteindelijk afloopt met het personage dat jouw naam draagt. Het geeft een extra dimensie aan het boek.

De uitgever benadert bloggers en maakt reclame via kranten en tijdschriften. Maar uiteindelijk moet het boek het hebben van mond-op-mondreclame. En een portie geluk. Dat iemand met een groot publiek enthousiast is over je boek en dat uitdraagt.

 

Welke auteurs lees je zelf graag, en welke genres zijn favoriet of juist niet? Wat is je meest geliefde boek aller tijden? En las je onlangs nog een aanrader?

Harlan Coben, Baldacci en zeker ook Michael Robotham zijn mijn favorieten. Thrillers dus, maar de laatste tijd lees ik ook meer romans. Waaronder een absolute aanrader: Onder Buren door Juli Zeh.

En mijn favoriet allertijden is de Groene Bloem Trilogie door Floortje Zwigtman. Het gaat over een jongeman die opgroeit in het Londen van Oscar Wilde in de 19^e eeuw.

 

Ben je al bezig met een nieuw boek, een nieuw plot, nieuwe personages? Kan je er al iets aan ons over kwijt?

Ik ben inderdaad bezig met boek 6. Ik kan er nog weinig over kwijt, maar er komen interessante en kleurrijke personages in voor.

 

Ronald, heel erg bedankt voor het beantwoorden van onze vragen en heel veel succes met Veertien Woorden.

Dank je wel voor de leuke originele vragen.

 door Karin K.

Thrillerlezersblog: ‘14 Woorden’ geschreven door Ronald van den Broek

Boekpresenatie Upgrade van Lara Reims

Zondag 28 april stond ik reikhalzend uit te kijken, vanaf de parkeerplaats bij Hotel van der Valk in Vianen, of mijn vervoer naar de boekpresentatie van Upgrade van collega Lara Reims, Sandra van Hamley Books, wel zou komen.

Maar gelukkig liet ze me niet staan en kon ik mezelf achterin proppen waar nog net een plekje was vrijgehouden voor mij door Luna, ook een auteur van Hamley Books, en haar moeder.

Met een auto vol dames werd het al een kippenhok voordat we de parkeerplaats waren afgereden en de weg naar Amsterdam werd al druk kakelend afgelegd.

In Amsterdam werd het nog even penibel, want de weg naar Café Belcampo, waar de presentatie gehouden werd, was afgesloten, de borden van de omleiding ook spontaan verdwenen waren en de Vlaamse navigatie van Sandra de weg kwijt raakte. Gelukkig was mijn Google Maps wel Nederlands en werd de route alsnog gevonden.

Eenmaal bij de foodhallen, waar Café Belcampo zit, was het nog even zoeken naar de ingang maar ook daar was de, Nederlandse, redding nabij in de vorm van Lara zelf.

Binnen togen we naar boven waar al wat familie en vrienden van de debutante vol spanning stond te wachten op wat komen ging. Wij overhandigden de cadeautjes aan Lara, gingen op zoek naar een drankje, terwijl Sandra de aankleding nog wat opleukte met Hamley-items.

Langzaamaan druppelden er meer familie en vrienden binnen en werd het tijd voor het doel van die middag, de presentatie van Upgrade.

Sandra deed een woordje en roemde het talent van Lara maar ook haar sociale en vriendelijke karakter. Voor Sandra is het niet alleen belangrijk dat de kwaliteit van je manuscript goed is, zo vertelde ze, het is ook belangrijk dat je als mens bij Hamley past. En Lara is een echte Hamley-auteur (onthoudt dit woord. Binnenkort wordt het het woord van het jaar, let op mijn woorden).

Nadat het eerste exemplaar van Upgrade overhandigt was, kwam er een quiz om Lara nog beter te leren kennen en ging de winnaar hiervan er vandoor met wat lekkers en een spel, geschonken door onze nieuwbakken debutant.

Lara las nog wat passages voor en zo kwamen we wat meer te weten over Rémi, haar hoofdpersonage, en toen was het moment daar om de grote stapel boeken te onthullen en kon Lara eindelijk aan het signeren slaan.

Wij doken met nog wat drankjes en wat lekkers een hoek in en vermaakten ons met vooral boekenpraat, tot groot verdriet van Ink. Dus lieten we haar maar nieuwe drankjes en hapjes halen.

Na de presentatie sloten we de dag af, helaas zonder Lara omdat zij in Amsterdam bleef, in een restaurant, waar we ons voor de verandering best netjes hebben gedragen.

Boekpresenatie Moordenaarsstorm van Ingepenburg

Op een maandag vanuit het Brabantse naar Amsterdam. ‘s Avonds vond er een boekpresentatie plaats, maar eerst overdag al vroeg afgesproken met een goede vriendin uit het Friese land. Zoals we de volgende dag al zeiden: we hadden ook op de maan kunnen afspreken want veel hebben we niet gezien. Het was na het treinen de hoogste tijd voor koffie dus gaan we even de kleinere straatjes in. Schijnbaar worden er in Amsterdam heeeeeeeeeeel veel pancakes gegeten, want het stikte er van die zaakjes waar je die dingen kon eten. Maar beter: Dunkin Donuts in beeld. Slecht ja, maar zo lekker en bij mij maakt het toch niet meer uit. Het werd een Unicorn, maar eerlijkheid biedt mij te zeggen dat er daarna kleine donutjes verschenen. We hebben zo lang zitten tetteren!

Dat er gewoon weer een ronde koffie kwam. Nu heb ik de tic dat ik uren over boeken kan praten en zij trouwens ook. Dat onderwerp kwam pas later op gang toen we in boekhandel Scheltema rondliepen. Het is daar zo  ontzettend groot, namelijk vier grote afdelingen. Het leukste vind ik om in de thrillershoek altijd wel boeken te ontdekken waarvan ik nog nooit heb gehoord. Als ik ze al niet ken qua titel, hoeveel mensen hebben dat boek dan wel ergens voorbij zien komen. Linda en ik zijn beide veellezers, maar we stonden soms echt verbaasd te kijken naar boeken van 2018.

Remco en Inge

Ook natuurlijk keurig langs de literatuur en de tijdschriften en toen was het wel weer tijd voor koffie en soep. We hebben samen maar 1 boek gekocht en dat was nog om een speciale reden ook.

Bij de roltrap komen we Remco Volkers tegen, de literaire agent van Inge Ipenburg en we kwebbelen even over oude honden en verdwenen katten. Dan hup naar verdieping 4!

En dan constateer ik toch iets geks bij mezelf: ik ben helemaal geen tv freak, maar dan zie je wat mensen en denk je van heeee, dat is die van.... Oh en die daar... Och en daar Simone Kleinsma. Ik vind het echt stom van mezelf, dat ik toch even kijk. Echt zo'n provinciaaltje. Ach..

Inge houdt een heerlijke speech waar ze ook voorleest uit haar notitieboekjes die ze volkrabbelde voor het boek Moordenaarsstorm. De vrouw spreekt ook luisterboeken in en dat kan ik mij heel goed voorstellen, wat een fijne stem. En ze kan gewoon performen: staat daar op haar gemak te praten en bezorgt mensen regelmatig een lach op het gezicht. 

Het eerste exemplaar wordt uitgereikt aan Simone Kleinsma. Ze zaten bij elkaar in een klas van de theateropleiding. Ze begonnen met 7 mensen en eindigden daar met alleen hun twee. Wat zij daartoe zelf gedaan hebben, blijft in het midden. Inge schreef toen alle teksten en samen traden ze op. Simone had ook een cadeautje voor Inge en dat was dus een foto uit die tijd.

Daarna mochten we aan de drank en stond er al veel volk voor een gesigneerd exemplaar. Ik was aan het rondspieden of ik een vriendin zag, waarvan ik wist dat die zou komen. Vroeger toen ik nog heel veel jonger was, zat ik bij de schoolkrant en interviewde toen alles wat los en vast zat zeg maar. Sylvia had toen een rolletje in Zeg eens AAA (herinnert u die nog) en die ontmoeting was zo leuk dat we contact zijn blijven houden. Inmiddels al 30 jaar. Mooie herinneringen aan onze bijzondere ontmoetingen zoals middenin de nacht onderuit zitten terwijl de ander op piano nummers speelt en zingt, of je vlakbij huis ontvangt door accordeon te staan spelen op de gracht. Ik word altijd vrolijk van haar. Het spiedende oog ontdekt haar (nog) niet, maar ontdekt wel mijn andere favoriete Amsterdamse boekenmevrouw. Ik spurt door de mensen heen naar Janneke Siebelink. Altijd leuk en gezellig en een gemeende interesse. Hopla, en daar schiet Sylvia voorbij.

Ook zie ik Ika Gerritsen voorbij lopen. Die blijkt bij de uitgeverij van Inge te werken en jammer genoeg, als ik het goed heb gehoord gaat een nieuw boek er echt niet komen. Terwijl haar debuut zeer goed ontvangen is.

Janneke en Sylvia

De avond eindigen we bij Remco en voeren gesprekken over het opblazen van kikkers (naar aanleiding van of je beesten wel of niet dood moet willen laten gaan in boeken), over de misdaden in Breda en Amsterdam (volgens Remco is het veiliger, maar Sylvia denkt dat ze het in Amsterdam niet snel meer bijzonder vinden wat er gebeurd), kortom: bijzondere onderwerpen bij een borrel. 

Bijna als laatsten de zaak uitgeveegd, gaan we over een lekker zonnig Dammeke terug naar het station. De terugreis bestond uit een Italiaan, Zweed en Engelsman die...over thrillers kletsten, heel apart.

Snel thuis mijn huidige boek uitlezen

en beginnen in Moordenaarsstorm.

De Cock en een duivels dilemma van Peter Romer

Titel                    : De Cock en een duivels dilemma

Auteur            : Peter Römer

Uitgever         : De Fontein

Verschenen   : September 2017

Pagina’s        : 130

Achterflap:
Het is een grijze, druilerige dag, maar De Cock laat zijn humeur er niet door verpesten. Aangekomen op de Warmoesstraat kan hij meteen weer op pad: er is een dode aangetroffen in een slootje bij voetbalclub HAS'32 in Ookmeer.
Als hij even later samen met Vledder aan de drassige slootkant staat, blijkt dat het om Richard Geelhoed gaat, een bestuurslid. De man heeft geen zichtbaar letsel en lijkt verdronken, maar De Cock weet eigenlijk wel zeker dat er opzet in het spel is en dat Geelhoed is vermoord.
Omdat De Cock geen aanknopingspunten heeft, besluit hij eerst maar eens wat rond te vragen op de voetbalclub. Zo belandt hij die zaterdagochtend langs de lijn samen met Keizer, wiens zoontje speelt bij HAS'32. Het is De Cock al snel duidelijk dat het bestuur van de club een besloten wereldje op zich is binnen de club, en hij heeft het sterke vermoeden dat hij daar moet zoeken naar het motief voor de moord op Geelhoed...

In de succesvolle 'De Cock'- reeks schreef Peter Römer reeds vijf delen naar de scenario’s van de tv-serie Baantjer. Vanaf deel 76 zijn de Baantjer boeken van zijn hand. Peter Römers ' De Cock’- boeken zijn geheel in de geest en de stijl van A.C. Baantjer, de in 2010 overleden meester zelf, en worden geprezen om de authentieke verhalen.

Mijn mening:                                                                                                                     Wanneer ik een boek van Baantjer lees vind ik het heerlijk om de bekende personages rechercheur De Cock met cee-oo-cee-kaa en zijn collega’s Dick Vledder en Appie Keizer terug te zien; het voelt vertrouwd. Doordat ik de serie op tv heb gezien, heb ik echt al een beeld van deze personages. In gedachten denk ik mee over wie de dader kan zijn in deze moordzaak en dan is het altijd leuk om op het einde te kijken of ik het bij het juist eind heb. Heb ik een goede speurneus? Nou helaas, ook nu is het me niet gelukt. 

De auteur laat de lezer lekker gissen bij de Baantjer boeken en ik vind dat heerlijk. Wie Baantjer kent, weet dat zijn boeken geen thrillers zijn waarbij je op het puntje van je stoel zit en bijna geen nagels meer hebt. Nee, gewoon een heerlijk misdaadverhaal waarbij je lekker kunt ontspannen. Geen moeilijke woorden en gewone begrijpbare taal. Lekker een boek voor tussendoor.  Het boek is niet dik, heeft korte hoofdstukken en het leest vlot. Een boek van Baantjer zoals we het kennen, lekker even in de relaxstand. De Cock en de duivels dilemma is alweer het 81^ste deel. Ik heb ze nog niet allemaal gelezen. Tot nu toe nog maar vijf. Maar eigenlijk verveelt het nooit. Het zijn boeken die het goed doen, want anders waren er geen 81 delen verschenen. De ene keer is het spannend en de andere keer wat minder ,maar toch. Ik zou zeggen laat je lekker meevoeren naar de Binnenstad van Amsterdam en maak kennis met rechercheur De Cock en zijn collega’s.

Ik geef Baantjer  “ De Cock en een duivels dilemma”  3 kraaien

Lydia 

Boekpresentatie De juiste man van Max van Olden

Iedereen al verbaasd hebbend door mijn opmerking dat ik een afspraak had met een agent en een advocaat en men dus dacht dat er wel heel veel aan de hand moest zijn, maar natuurlijk ging ik op een doordeweekse dag wijkagent Pjotr Vreeswijk en advocaat Max van Olden zien. 
Max van Olden presenteerde op 13 februari zijn tweede boek in Amsterdam in het gebouw van Anthos. Onderweg naar Amsterdam nam ik met de trein een omweggetje via Den Haag en pikte Pjotr op.

Twee kwekken bij elkaar zorgen voor een arsenaal van onderwerpen die nergens afgemaakt worden. Alex stapte in Leiden erbij. En het ging over vakanties in Amerika via schrijven naar..Ja naar wat eigenlijk niet? Een treinreisje gaat dan erg snel voorbij. Volgens mij hadden we ook de hele Indian Pacific vol kunnen kletsen; een treinreis van vier dagen en 4000 kilometer.

Zat Ambo|Anthos voorheen in een prachtige oud herenpand aan een van de grachten waar ik ooit in de mooie tuin de toekomst kreeg voorspelt, nu zaten ze in een ander gebouw. De ruimte was al goed bevolkt met etende mensen. Er was een heerlijk buffet en samen met Pjotr beleefde ik een eigen snertevent. Snel een vast volgende afspraak voor sotosoep gepland. Al snel nadat wij aankwamen, kwam ook Marlen Beek Visser aansluiten. Het is steeds opnieuw een leuk samenzijn met deze zelfde mensen.

Op een gegeven moment begint de zogenaamde tante Liesbeth van Ambo|Anthos (de redacteur) met haar speech, waarna Max het speechstokje overneemt. Een ware advocaat draait zijn hand niet om voor een klinkende speech en mooie woorden op een humorvolle wijze vulden de ruimte. Na eerst Marlen Beek-Visser genoemd te hebben - de twee ontmoetten elkaar vorig jaar tijdens de Avond van het Spannende Boek waar ze beiden genomineerd waren,

volgde een vernoeming en bedankje aan Pjotr Vreeswijk. Met agent Pjotr was hij een dagje mee op pad geweest tijdens een dienst in Scheveningen.
Leuk dacht ik nog voor de twee om genoemd te worden. Tot er opeens: "Waar is Ink?" klonk. Mijn hart zakte even 3 meter naar beneden en de wangen werden per direct knalrood. Mooie woorden met een kwinkslag werden tot mij gericht. Max benoemde Thrillerlezers en mijn recensie. Men had zogenaamd opdracht gekregen om mij de hele avond goed van een drankje en hapje te voorzien. Uit veiligheid.

De juiste man werd vervolgens uitgereikt aan een oude (in de zin van een lange periode) vriend, die wat citaten uit een eerder schrijfsel van Max voorlas. Zinnen waar op sommige momenten de tenen van kromden. 
Daarna stond Max heel veel boeken te signeren en wij nog met verschillende mensen te kletsen. Het voorstel om een eind verderop een nazit in een kroeg op de Nieuwmarkt te doen, moesten we afwijzen. Soms is het goed om eens verstandig te doen. Op het even voorgestelde idee om dan even 1 biertje te gaan drinken, bedachten we dat 1 biertje al heel snel twee biertjes zouden gaan worden. Tot het moment dat je denkt wat maakt het nog uit en je tot sluitingstijd blijft hangen. Daar het nog een aardige reis terug was en ik weer 8 uur klanten te woord mocht gaan staan de volgende dag, reden we braaf naar het station.

Onze wegen splitsten en op de flink langdurende reis zag ik op verschillende locaties al leuke foto's van de avond voorbij komen.

Het boek De juiste man had ik voor deze avond al gelezen en mijn recensie kan je lezen via
http://thrillerlezers.blogspot.nl/2017/02/de-juiste-man-van-max-van-olden.html

Morgen vind je op de site een leuke actie met het boek van Max.

Kevin Valgaeren genomineerd

Kevin Valgaeren maakte gisteren op zijn site bekend dat hij genomineerd is op de shortlist van de Harland Awards Romanprijs 2016 . ‘Seance’ werd door de jury genomineerd als één van de vijf kanshebbers. 
Zaterdag 8 april 2017 worden de Harland Awards uitgereikt tijdens de Dag van het Fantastische Boek in het Compagnietheater in Amsterdam. De winnaar ontvangt een sculptuur en een geldbedrag van 2.500 euro. De andere genommineerde boeken zijn En ik herinner me Titus Broederland van Auke Hulst, De stad van de alchemist van Natalie Koch,Van binnen en van buiten van Corina Onderstijn, en Vind ik leuk van Lena Miller.

De Harland Awards worden jaarlijks georganiseerd door de Stichting ter Bevordering van het Fantastische Genre, en werden vernoemd naar de overleden auteur Paul Harland. Het is de belangrijkste wedstrijd op gebied van verbeeldingsliteratuur in de Lage Landen. Enerzijds is er de verhalenwedstrijd, die eigenlijk sinds 1976 reeds wordt georganiseerd. Vorig jaar werd voor de eerste maal ook de Romanprijs uitgereikt. Die werd toen gewonnen door Auke Hulst voor het boek Slaap zacht, Johnny Idaho.

Wij van Thrillerlezers duimen extra hard voor Kevin Valgaeren en hopen dat hij die avond dronken het pand in Amsterdam zal gaan verlaten met de sculptuur onder de arm en het geld in de pocket!

bron: site Kevin Valgaeren

De vakantiekoffer van Ellen Gerretzen

Vakantie?

Het klinkt misschien vreemd, maar sinds ik mijn tijd over verschillende plekken verdeel (“het rondreizend circus G.”) ben ik langzamerhand het vakantiegevoel kwijtgeraakt. Of ik nu in Spanje, Berlijn, Lissabon of Amsterdam ben: het voelt overal (of misschien wel nergens) als thuis en dat betekent dat ik, waar ik ook ben, bezig ben met schrijven. Daar te veel mee bezig ben. Nadenken over een plot, mensen observeren, situaties en gebeurtenissen noteren die ooit een rol zouden kunnen spelen in een thriller, het houdt nooit op in mijn hoofd. Daarom moet ik de knop af en toe omdraaien, wat voor mij heel moeilijk is. Ik moet mezelf dwingen vakantie te houden zonder aan mijn schrijverij te denken.
Deze zomer hou ik mijn vakantie gewoon in Amsterdam. Ik verheug me nu al op mijn favoriete Amsterdamse kroegen weer te bezoeken en lekker door de stad te dwalen. En ik weet van tevoren dat de knop nooit helemaal om zal gaan.

Welke boeken gaan mee?
Ik reis alleen nog maar met handbagage en heb geen e-reader (geef mij maar papier!) dus veel boeken kunnen er niet mee. Maar dat maakt niet uit, want als ik rondreis koop ik ze ter plekke.

In mijn rugzakje gaat Purity van Jonathan Franzen mee. In Amsterdam koop ik De Partijgenoot van Marjolijn Uitzinger en W.O.L.F. van Boris Dittrich. Omdat ik zelf ook thrillers in Berlijn situeer lees ik graag boeken van collega’s die ook over Berlijn schrijven.

Aanraders:
Ik zou twee boeken willen aanraden:
Moço van Patrick Conrad, een thriller waar ik van heb genoten.
Woesten van Kris van Steenbergen, een prachtig geschreven roman.

De (vakantie)week van Lydia

Hallo allemaal, daar ben ik dan eindelijk. Onze vakantie zit er weer op. Het was heerlijk en we hadden goed weer. Ik heb in de vakantie echt weinig gelezen, dit jaar heb ik veel met het gezin gedaan. We hebben gefietst, gewandeld, gevaren in klein Venetië  (Giethoorn), klimbos, heerlijk uiteten geweest en spelletjes Rummicub gedaan. De weken vliegen dan voorbij, we hebben ons echt niet verveeld. En wat is het heerlijk als je geen stress hebt wanneer je thuis komt door de stapels was. We hadden een wasmachine en een droger in onze villa. 

Afgelopen week stond een dag Amsterdam op het programma. Dochterlief mocht komen figureren in haar favoriete serie Spangas. Dat is natuurlijk een hele belevenis en ervaring voor haar. Ze ontmoett haar favoriete auteurs. Om 5:15 ging 's ochtends vroeg de wekker, dat is dan wel even wennen. Gaaaaap.

Na het tekenen van een overeenkomst ging het gebeuren(ze mag natuurlijk niks vertellen). Terwijl Naomi druk op de set was, ging ik met een paar ouders koffie drinken bij Starbucks en na de lunch bij Spangas besloot ik maar even een dutje te doen in de auto. Op het eind werd er aan Naomi gevraagd of ze ook mee wilde doen met het promofilmpje. Natuurlijk wil ze dat, zo'n kans krijg je nooit meer. Ze vond het geweldig, een dag om nooit meer te vergeten.

Wat heb ik gelezen de afgelopen week? Ik heb maar één boek uitgelezen maar wat voor één, een boek met een heftig onderwerp: Gebroken van Jennefer Mellink. Anna is populair bij haar vrienden en heeft een goede relatie met haar ouders. Anna is zestien geworden en de zomervakantie breekt aan. Ze gaat dit jaar niet met haar ouders mee op vakantie. Ze blijft lekker thuis en terwijl haar ouders op vakantie zijn besluit zij een groot feest te geven voor haar vrienden omdat ze zestien is geworden. De avond eindigt in een nachtmerrie, ze wordt verkracht door een man met een bivakmuts die haar kamer is binnengeslopen. Ze gaat de dagen erna op onderzoek uit. Iedereen lijkt verdacht maar dan heeft ze een vermoeden. Maar heeft ze het bij het rechte eind ?

Een boek met een heftig onderwerp waar ik altijd de rillingen van krijg. Gebroken is beslist een aanrader. 

Nu ben ik begonnen in Gezworen vrienden van Edward Hendriks, ik kan er nog niet veel over zeggen, wel dat het verhaal goed begint en dat Edward een heerlijk schrijfstijl heeft. De volgende keer ga ik er uitgebreid op in.

Lezen komt bij mij dus weer op gang. Zodra dochter weer naar school is zal dat wel weer meer worden.

En dan tel ik de nachten deze laatste week af. 'Waarom?' zullen jullie misschien denken. Nou zaterdag 6 augustus ga ik eindelijk mijn favoriete auteur Sterre Carron ontmoeten. Ja en wie kent haar niet? De planning was eigenlijk begin juli maar toen was ik op vakantie.  En dan is het toch super dat Ink en Sterre besluiten om het uit te stellen zodat ik er toch bij ben. Het is bijna zover, spannend en leuk natuurlijk. Maar nog even geduld hebben dus. En dan is het 6 augustus en gaat het thrillerlezersteam gezellig met Sterre high tea-en en gezellig kletsen. Ik heb er zin!!!!!! 

Tot de volgende keer!

Tjuus en groetjes van Lydia 

Eerste namen Manuscripta dit jaar bekend

De eerste namen voor de Boekenparade en Manuscripta zijn bekend. Naast openingsact Pepijn Lanen met Herman Koch en Herman Brusselmans, zijn onder meer vastgelegd: Griet Op de Beeck, Abdelkader Benali, Michael Berg, Joris van Casteren, Renate Dorrestein, Michel van Egmond, Sophie Hannah, Astrid Harrewijn, Marion Bloem, Patrick van Hees, Arno Kantelberg, Geert Mak, Isa Maron, Tosca Menten, Nelleke Noordervliet, Christine Otten, Hagar Peeters, Dokter Pol, Ntjam Rosie, Mirjam Rotenstreich, Geronimo Stilton en Harmen van Straaten. De Boekenparade vindt plaats van 2 t/m 25 september aan de IJpromenade in Amsterdam.

Manuscripta, traditioneel de opening van het boekenseizoen, is dit jaar onderdeel van de Boekenparade en vindt plaats op zaterdag 3 september in de Tolhuistuin. Naast optredens van verschillende auteurs vindt op Manuscripta o.a. de Elspeet Boekverkoper van het Jaar verkiezing plaats en wordt de Europese Literatuurprijs uitgereikt.

"De Boekenparade belicht op prikkelende wijze het boek in al zijn verrassende vormen en biedt een uitgebreid cross-over programma van evenementen, performances, podiumkunsten, muziek, workshops en een expositie. Met grote evenementen in de weekenden en kleinere doordeweeks, voor elk wat wils. En dit alles op een inspirerende locatie: de IJpromenade tegenover Amsterdam CS. Basislocatie is de culturele broedplaats Tolhuistuin. Daarnaast vindt ook programmering plaats in filmmuseum EYE"

Traditioneel is ook dat er altijd maar weinig thrillerschrijvers in een panel zitten.Wel lopen er altijd wel een stel rond, maar dit jaar staan in ieder geval Isa Maron en Michael Berg op het programma. Of er ook nog thrillerauteurs buiten uitgeverij Overamstel aanwezig zullen zijn wachten wij thrillerschrijvers nog even in spanning af.

Alhoewel ik tussen de namen twee favoriete nietthrillerschrijvers zie staan : Griet op de Beeck en Renate Dorrestein, dus teamlid Yfke en ik staan al paraat voor deze eerste zaterdag van september.

Boekpresentatie De violiste van Patricia Snel

21 maart 2016 was het zover! Het nieuwste boek van het mooiste meisje uit de klas, Patricia Snel, wordt gepresenteerd. Van Thrillerlezers! zijn wij uitgenodigd om aanwezig te zijn bij dit heugelijke feestje.

Maandagmorgen een uur staan twijfelen wat ik eens aan ging trekken, want ik had namelijk te horen gekregen dat er ook BN’ers aanwezig zouden zijn. Dan moet je wel een beetje op chique natuurlijk. (Ik weet niet of dit een verstandige beslissing is geweest, want ik heb nog zere voeten…) Haasten, haasten!! En gelukkig net op tijd de trein gehaald.



Zo, daar ga ik dan, een treinreis van 2,5 uur voor de boeg naar

 Amsterdam. In Rotterdam kwam Ink mij gezelschap houden in de trein en reisden we het laatste stuk gezellig samen.

In Amsterdam aangekomen eerst maar eens op het gemak lunchen bij Loetje, bij het centraal station. Erg leuk tentje aan het water. Helaas geen mooi weer om lekker buiten te zitten. Een half uur zitten dubben wat we nou eens gingen eten… de serveerster was al 4x komen vragen of we al een keuze hadden gemaakt. ;-) Het werd biefstuk en kipsaté. Na lang en veel kletsen stappen we buiten en bedenken om nog even te gaan winkelen, maar, komen we tot de ontdekking dat het al half 4 is! Nou, dan maar even bij de Bijenkort kijken.

Om kwart over 4 nemen we de tram richting het Bellamypark. Hier uitgestapt vragen we ons sterk af of we wel goed zitten, zo’n goede buurt is het niet. Toch maar even rondkijken en ja! Daar zien we de plaats van bestemming. Hotel de Hallen. 

Binnen gekomen in een pas gerenoveerd en erg mooi hotel wat lekker retro is ingericht, zijn we op de juiste plek. Patricia is al aanwezig en heeft het erg druk met de laatste dingen regelen en mensen verwelkomen. Ik word kort aan haar voorgesteld voor ze snel weer wegvliegt.
Eerst maar eens een drankje drinken. Het is nog erg rustig in het hotel, maar we zijn dan ook ruim op tijd. Ondertussen druppelen langzaam aan alle genodigden binnen. Rond half 6 zijn de meesten binnen en start de presentatie. Zodra we meer naar voren gaan staan merken we ineens dat we tussen de BN’ers staan, we staan aan tafel met niemand minder dan Isa Hoes, Georgina Verbaan en Susan Smit!

Ik ben al sinds mijn jeugd groot fan van Georgina, sinds zij in GTST speelde en ben dus in de wolken! Even gauw een handje gegeven en met haar op de foto, helemaal happy!

Patricia wordt geïntroduceerd door de uitgever en wordt op het podium gevraagd. Hier begint zij met in eerste instantie haar uitgever te bedanken voor alle goede zorgen. Ze heeft de laatste tijd heel veel mensen ontmoet die op de een of andere manier een bijdrage hebben geleverd aan het boek.
Ze vertelt dat ze voor dit boek alles uit de kast heeft getrokken, vooral omdat het boek haar heel na aan het hart gaat. Ze is zelf een groot fan van klassieke muziek en vindt het daarom erg bijzonder dat ze dit in een thriller heeft kunnen verwerken. Het verhaal begon jaren terug al met een kort verhaal. Ze heeft zich hier verder in verdiept en toen besloten om het verhaal helemaal uit te schrijven.

Tijdens het schrijfproces heeft ze heel vaak periodes gehad waarbij ze dacht: Jezus! Ik schrijf nooit meer een boek! Waarna iedereen in haar omgeving aangaf dat dit allemaal wel goed kwam en dat het bij het proces hoort. Ze noemden het artistiek gedrag, of nog mooier gezegd: dramatische incontinentie! Wat een mooie bewoording! Daarna geeft ze dan weer aan dat schrijven een innerlijke behoefte is en dat ze hier dus toch mee door zal gaan. Ze is alweer bezig met een nieuw boek. Een tragische biografie over haar liefdesleven, genaamd: Ik ben niet lief.

Ze heeft het boek geschreven in de periode dat ze op de Kaaimaneilanden woonde, maar woont sinds twee dagen weer in Amsterdam. Ze haalt leuke herinneringen op aan haar tijd daar, het snorkelen en het bezoek van vriendinnen. Hiermee heeft ze liters wijn gedronken en ’s avonds met de peper- en zoutmolen karaoke op de laptop gedaan. Ze kijkt met veel plezier terug op deze tijd.

Patricia roept Sandra Schuurhof het podium op om het eerste exemplaar in ontvangst te nemen. Sandra is bekend van RTL Boulevard en de presentatie van Koninginnedag. Sandra is een hele goede vriendin van Patricia. Ze kent haar van de studietijd en kunnen vijf kwartier in een uur kletsen.
Sandra krijgt het eerste exemplaar uitgereikt omdat Patricia de hoofdpersoon van het boek, Amber, deels op haar heeft gebaseerd. Ze vertelt dat wanneer ze over Amber schreef, Sandra voor zich zag.

Sandra bedankt haar voor de eer en grapt dat ze hopelijk niet de neurotische trekjes van Amber heeft. Patricia reageert hierop dat zij ook alles heeft geleerd met vallen en opstaan. Patricia en Sandra staan te grinniken op het podium.
Sandra vertelt over hun vriendschap en dat ze de afgelopen twee jaar heel veel contact hebben gehad via facetime en úren konden kletsen over mannen en het boek, en mannen en het boek en nog meer over mannen en het boek. ;-) Sandra is heel blij dat Patricia nu in Amsterdam is komen wonen zodat ze elkaar vaker kunnen zien. Sandra vertelt over het boek, de liefde voor de klassieke muziek die erin verwerkt is en dat het erg spannend is.

De presentatie wordt afgesloten met een mooi motto van Johann Sebastian Bach: ‘Het is niet moeilijk. Men hoeft slechts de juiste toetsen op het juiste moment te raken, het instrument doet de rest.’

Hierna speelt er een klein orkestje een aantal klassieke nummers die passend zijn bij het boek.

Daarna is er tijd om gezellig te kletsen met iedereen, een hapje (oesters....) en een drankje te nemen. We blijven nog een poosje plakken en spotten Annet de Jong en Marion Pauw. Met beiden een kort gesprekje en toen was het weer tijd om te gaan. Tenslotte nog een treinreis van 2,5 uur voor de boeg, en aangezien ze in Zeeland niet tot midden in de nacht rijden, moet ik ook nog opletten dat ik thuis kan komen!

Op het station nog een lekkere puntzak friet (helaas waren de frieten erg slap..), en dan de trein in. Nog een poosje na kletsen tot we in Rotterdam zijn en Ink overstapt.

Dat was weer een gezellig en enerverend dagje! Erg leuke boekpresentatie en erg bijzonder om erbij aanwezig te mogen zijn. Het was een eer! Nu snel in De violiste gaan beginnen, zodat er zo snel mogelijk een recensie online kan!

Tot de volgende boekpresentatie!

Groetjes,

Amanda De Freule (zo voelde ze zich wel met al die BN’ers! ;-) )