Kort geding met De Koffer, geschreven door Steve Beirnaert

 

Op een vroege zaterdagochtend sluipt August Desmedt zijn huis uit, een koffer stevig in de hand geklemd. August vlucht weg van een grijs, uitzichtloos leven en vooral van een verstikkend huwelijk. Maar de vlucht van August heeft fatale gevolgen. Slechts enkele uren later wordt hoofdinspecteur Frederick Swarts opgetrommeld voor de onrustwekkende verdwijning. In een mum van tijd zit de hoofdinspecteur opgezadeld met een moordzaak waarin niets is wat het lijkt. Swarts heeft al zijn intelligentie nodig (en bovenal die van zijn bijzonder scherpe echtgenoot Ollie) om de ware toedracht in deze mysterieuze zaak te kunnen ontrafelen.

Vijf lezers

1 boek

Vijf meningen

 

Karin K:

August heeft het helemaal gehad met zijn dominante vrouw. Op een vroege zaterdagochtend pakt hij zijn koffer en ontvlucht zijn uitzichtloze situatie maar helaas, zo simpel blijkt het niet te zijn!

Een vermakelijke detective die nog het meeste lijkt op een mengeling van Agatha Christie en de Gebroeders Coen.

De schrijfstijl is vlot, plezierig lezend en humorvol en het verhaal zit vol met aparte personages. Zo is daar de alsmaar treiterende Dorothea, haar super sullige echtgenoot August, de elegante speurneus Frederick Swarts en zijn 10 jaar jongere, zorgzame en intuïtief ingestelde partner Olivier ‘Ollie’ Breeker. Het verhaal zit leuk en goed doordacht in elkaar en heeft bovendien een hele rits aan verdachten. Het is geen dik boek, slechts 190 pagina’s, maar precies goed voor dit verhaal.

Ik vermoed dat we nog meer gaan horen van het duo Frederick en Ollie, en ik ben dan ook heel benieuwd naar een vervolg en een verdere verdieping van hun karakters.

 Ik geef dit verrassende en verfrissende debuut 3,75 Kraaien!

(3,5 voor het verhaal en 4 voor het super duo Frederick en Ollie)

 

Hilona:

Voor Thrillerlezers leesclub Kort Geding las ik het boek De Koffer van Steve Beirnaert. De koffer vertelt het verhaal van August, die het na jarenlange onderdrukking en verstikking, helemaal gehad

heeft met zijn dominante vrouw. Op een vroege zaterdagochtend ontvlucht hij zijn huis met een koffer stevig in de hand geklemd. De vlucht van August blijkt fatale gevolgen te hebben, waarbij niets is wat het lijkt.

De schrijfstijl is lekker vlot en leest prettig. Toch weet ik aanvankelijk niet helemaal wat ik van het verhaal vind. De humor kan ik waarderen, maar ik mis vooral in de eerste helft een beetje de spanning. De personages worden goed uitgediept en gaandeweg het verhaal leer je ze steeds beter kennen en groeien ze ook bij me. Ik irriteer me mateloos aan Dorothea, maar ook August vind ik een ongelooflijke oen. Bizar dat je zo over je heen laat lopen. Hoofdinspecteur Frederick Swarts wordt geholpen door zijn man Olivier (Ollie) Breeker. Geweldig dat er nu eens niet voor een traditioneel man/vrouw-huwelijk is gekozen, al moet ik eerlijk bekennen dat ook ik aanvankelijk dacht in stereotypen en in mijn hoofd Ollie voordat duidelijk werd dat het een man was bij mij toch echt een vrouw was. Ik vind ze een geweldig leuk duo en ben nu al benieuwd naar de nieuwe mysteries die ze mogelijk nog samen gaan oplossen.

Vanaf de 2e helft krijgt het verhaal steeds meer vat op mij en uiteindelijk kom ik tot de conclusie dat het verhaal gewoon heeft moeten groeien. Er komt voor mijn gevoel meer snelheid en spanning en ik kan niet anders dan doorlezen, nieuwsgierig naar het uiteindelijke plot.

De koffer van Steve Beirnaert krijgt van mij 3.5 kraai.

 

 

Jolanda:

Gemengde gevoelens heb ik na het lezen van ‘De koffer’ van Steve Beirnaert. Het verhaal over August die op een vroege ochtend zijn huis uit sluipt met een koffer met duistere inhoud leest aan de ene kant vlot weg en heeft een intrigerend begin. Ik zie hem zo staan, de kleurloze figuur August Desmedt die op het punt staat het leven met zijn tirannieke vrouw Dorothea te ontvluchten. Wat volgt is een bizarre treinreis waar ik om een paar kolderieke scenes hardop heb zitten lachen. Welke misdaad er gepleegd is en door wie weet de lezer dan al (tenminste, dat denk je te weten), maar hoofdinspecteur Frederick Swarts is hier nog niet van op de hoogte. Hij heeft de opdracht gekregen de vermissing op te lossen van het echtpaar Desmedt. Frederick en zijn levenspartner Ollie zijn samen een verfrissend speurders-duo, heerlijk anders dan de getroebleerde inspecteurs die tegenwoordig de dienst uit lijken te maken in veel thrillers.

Echter, het boek pakte toch niet helemaal uit zoals ik had verwacht. Het had van mij allemaal nog wel iets absurder gemogen. En ook het ontmaskeren van de dader was voor mij een anticlimax. Niet omdat ik de dader had verwacht maar eerder omdat ik op een andere dader had gehoopt. Ik kan hier natuurlijk niet verklappen wie, maar wel dat het mij de ultieme pesterij had geleken. Maar zo liep het niet, en het is natuurlijk ook niet aan mij om zelf een einde in elkaar te knutselen.

 

Voor mij dus een boek met voor- en tegens die ik voor het vermaak toch 3 kraaien toebedeel.

 

Fany:

Wanneer de steeds weer vernederde August vertrekt met een koffer met een geheim begint een avontuur vol hilarische maar ook tragische scènes. Al snel blijkt dat August zijn vlucht van zijn tirannieke vrouw Dorothea niet zonder gevolgen is. Voor iedereen lijkt deze zaak zo klaar als een klontje maar niets is minder waar.

De kleurrijke personages zijn zeker niet de stereotiepe die we vaak tegenkomen . Het onverwachte speurdersduo Frederick en Ollie zijn twee heerlijke mannen die een koppel vormen en ook de buren en familie van de allesoverheersende Dorothea hebben karakter.

Ik ben niet iemand die vergelijkingen maakt omdat elke auteur uniek is. Toch passen de verwijzingen naar de gebroeders Coen en Tarantino perfect om de sfeer te beschrijven die 'De koffer' kenmerken.

Wat heb ik genoten van dit aparte mysterie en de speciale humor die verpakt is in een goed opgebouwd verhaal. Ik kijk uit naar nieuwe belevenissen van dit bijzondere duo.

 

4 kraaien.

 

Anita:

Het is een zaterdagmorgen, wanneer August Desmedt in alle vroegte zijn woning uit sluipt erop lettend vooral niet te veel lawaai te maken. De grote koffer die hij meeneemt laat zich amper dragen, zo zwaar is hij. Na tientallen jaren te hebben vastgezeten in een ongelukkig huwelijk ontvlucht hij – oh ironie! – de Bevrijdingstraat, op zoek naar persoonlijke vrijheid. Waarom spoort August in ’t geniep naar Amsterdam en wat maakt de koffer toch zo zwaar?

De aaneenschakeling van tegenslagen en absurde voorvallen die August verhinderen om zijn plan met succes uit te voeren lezen als een tragikomedie: August maakt plan na plan maar ze zijn stuk voor stuk gedoemd tot mislukken. Het is inmiddels duidelijk wat er gebeurd is en voor hoofdinspecteur Swarts en de lezer lijkt het een uitgemaakte zaak. Een plottwist zorgt er echter voor dat alles te herbeginnen is. Iedereen is verrast, niet in het minst August.

Met ‘De koffer’ maakt Frederick Swarts zijn intrede in thrillerland. Wat een verfrissende verschijning! Samen met Olivier (Ollie) Breeker vormt hij een gelukkig paar. Eindelijk een hoofdinspecteur van politie die niet een hele karrevracht aan trauma’s met zich meesleept.

‘De koffer’ is het debuut van Steve Beirnaert. Een heerlijke whodunit! Aan alles ervaar je dat het boek met plezier werd geschreven en het leest navenant. Duimen maar dat er voor Frederick Swarts een lange carrière in het verschiet ligt!

 

4 kraaien

 

 

Win Kluizenaar van Terrence Lauerhohn,

 Hoe sterk is het geweten? Twee mensen in een verder verlaten dorp. Hij verbergt een beest in hem, zij hoort stemmen die haar bevelen. Allebei verafschuwen ze geweld. Allebei zijn ze echter bereid grenzen te overschrijden om zichzelf te kunnen zijn en te blijven. Hun paden kruisen elkaar op het tijdstip dat hij zijn innerlijke beest niet langer beteugelt. Een hevige, soms hallucinante jacht op elkaar is het gevolg.

Vrijdag 7 april stond er een interview met Terrence online. Daarin beantwoordt hij de vraag welk kunstwerk hij graag zou willen hebben. Mail ons het goede antwoord op Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Kluizenaar.

Schaduw van Ben Kegels

 

De familie Zukic oogt voor de buitenwereld als het perfecte gezin. Ivan Zukic runt een succesvol bedrijf, zijn vrouw Claire is een knappe, toegewijde huismoeder en hun kinderen doen het alle drie uitstekend op school. Maar achter die façade van uiterlijk succes kampt Claire al enkele jaren met psychische problemen. Problemen die met de dag erger lijken te worden en als een sluipend gif langzamerhand de andere gezinsleden infecteren.

Als Claire ook nog eens merkt dat er nacht na nacht een donkere schaduw rondom hun huis sluipt, dreigt de situatie helemaal uit de hand te lopen.

Ben Kegels was voor mij nog een onbekende auteur, maar hij heeft mij aangenaam verrast. ´Schaduw´ zit namelijk vol spanning en er gebeuren continu dingen. Je leest vanuit verschillende personages: Ivan Zukic, die zijn eigen bedrijf runt, zijn vrouw Claire die psychische problemen heeft. Maar ook dochters Sara en, Lina en zoon Cas leer je beter kennen. En dan is er nog die vervelende buurman met zijn agressieve hond.

De schrijfstijl van Ben is super fijn en ik vloog dan ook door dit verhaal heen. Eigenlijk is er vanaf het begin al een bepaalde spanning en dit blijft zo tot het einde. Claire ziet namelijk 's nachts een schaduw rond het huis lopen en de vraag is wie diegene is. Ook gebeuren er volop spannende dingen in het leven van haar man en haar dochter Sara. En hierdoor blijft elk personage erg interessant. Het einde is ook verrassend en behoorlijk heftig!

Mijn conclusie is dat ik enorm van dit verhaal heb genoten en ik kijk dan ook zeker uit naar het volgende werk van deze auteur!

Beoordeling: 4,0 kraaien

Silvie.

Winactie 17 Gesigneerde Mijn waarheid van Sandra J. Paul GESLOTEN

 

Twee vrienden.

Een bruid die sterft.

Twee versies.

Eén onbetrouwbare verteller.

Wie geloof jij, Nathan of Elias? De lezer beslist zelf welke versie hij het eerst leest en gelooft, maar de echte waarheid zit verborgen in het midden.

Sandra J. Paul zal het boek op naam van de winnaar signeren. Waag een kansje en stuur een mailtje naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Mijn waarheid.

Deel je de actie via de link of foto ook even op jouw eigen tijdlijn?

Win Blanco van Darline Degheldere

 

Wanneer Amanda uit een coma ontwaakt heeft ze geen flauw idee wat haar is overkomen. Ze is het grootste deel van haar geheugen kwijt en weet niet wat er zich de laatste vijfentwintig jaren van haar leven heeft afgespeeld. De medische staf krijgt gelijk wanneer ze beweren dat prikkels en triggers kunnen leiden tot opduikende herinneringen.

Ze slaagt er stilaan in haar verleden te reconstrueren. Tijdens dat proces ontvangt ze vreemde boodschappen. De betekenis dringt tot haar door op het moment dat het bijna te laat is. Ze wil voorkomen dat de geschiedenis zich herhaalt en neemt het heft in eigen handen.

De vraag: hoe heet het vorige boek van Darline? Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Blanco

Kort geding met Blinde wraak van Nina Verheij

Drie lezers met elk hun eigen mening. Hoe pakt dat deze keer uit in het Kort geding met Blinde wraak van Nina Verheij.

Wendy

Nina werkt haar personages tot in de kleinste puntjes uit. Het boek zou zo verfilmd kunnen worden. Alle emoties, gedragingen en gedachtes worden uitvoerig benoemd. Ze komen dan ook voor mijn ogen tot leven. Ik heb geen andere keuze dan mee te leven met de personages. 

 Hierdoor leest het boek heerlijk weg. De spanning blijft voelbaar in dit 500 pagina's dikke boek. Op het einde loopt de spanning nog wat verder op. Persoonlijk was het voor mij geen echt verrassende ontknoping. Maar doordat het zo goed geschreven is voelde het zeker niet als een teleurstelling.

De boeken in deze trilogie worden steeds beter. Ik heb er van genoten! Jammer dat het afgelopen is. Ik hoop dat er nog veel moois gaat komen uit de pen van Nina.

Ik kan dan ook niet anders dan Blinde wraak 5 dik verdiende Kraaien geven.

Anita

Hoewel de auteur ongetwijfeld heel nauwgezet het plot heeft moeten bewaken opdat alle stukjes goed in elkaar zouden passen, leest het boek alsof het in één enkele keer werd neergeschreven. ‘Blinde wraak’ biedt een evenwichtige mix aan mysterie en denkwerk aan de ene kant en actie aan de andere. Cliffhangers houden je aan het boek gekluisterd. Wanneer ook mijn bloed stolt op momenten dat Emily schrikt, besef ik dat het boek me heeft opgeslokt. Het wordt wel héél spannend! En dan … dan dropt de auteur een bommetje! Had ik dit kunnen zien aankomen? 

 In zowel eenvoudige als mooie zinnen, overgoten met een flinke scheut (galgen)humor rondt Nina Verheij met ‘Blinde wraak’ de trilogie rond het personage van Emily Galiardi af. De nu echt wel volwassen rechercheur kan zonder gewetensproblemen een punt zetten achter een persoonlijk parcours vol onzekerheden en valkuilen.

5 kraaien

Hilona

Het boek begint met een fijne korte samenvatting van de eerdere twee delen en dat kan ik enorm waarderen. Vanaf de eerste bladzijden zit ik echter al weer helemaal in het boek. Wat een heerlijke schrijfstijl heeft Nina toch. Een heerlijke beeldende schrijfstijl wat maakt dat ik me helemaal weer één voel met het verhaal. De al bekende personages voelen gelijk weer vertrouwd aan.

De korte hoofdstukken vliegen voorbij en voordat je het weet ben je al halverwege het boek. De spanning wordt goed opgebouwd en het verhaal ontvouwt zich tijdens het lezen, met mooie plotwendingen en een meesterlijke finale. De laatste hoofdstukken lees ik ’s avonds voor het slapen en dan is het zomaar ineens 3.30 uur wanneer ik het boek dichtsla. 

5 kraaien

Inhoud Blinde wraak:

Het derde en laatste deel van de detectivereeks over Emily Gagliardi Het lijkt een doodnormale ochtend te worden voor de jonge rechercheur Emily Gagliardi. Maar dan vindt ze het lichaam van een vrouw op het dakje naast haar balkon. De vrouw is prachtig neergelegd als Vrouwe Justitia, met een blinddoek, weegschaal en zwaard. Alleen heeft Emily geen idee wie ze is. Moet de rechercheur het lichaam zien als een waarschuwing dat zij zelf de volgende is, of schuilt er een andere reden achter de aanwezigheid van de vrouw? Al snel ontdekken Emily en het team overeenkomsten met de misdaden van een seriemoordenaar uit de jaren negentig.

Kort Geding met Water van Lara Reims

 

Kort geding: drie lezers en drie meningen

 Jantsje:

Lizzie is een onzeker pubermeisje. Naarmate het boek vordert zie je haar volwassen worden. Ze zit op een kostschool op een eiland. Wanneer de blonde Mapple de verkiezingen wint wil zij dat alle mensen die ergens anders zijn geboren worden uitgezet. Als Lizzie een koffer vind met daarin ampullen en contactlenzen krijgt ze hulp van Tricky om te ontsnappen. Tricky in de vorm van een knuffelbeest is er opeens via de contactlenzen.

Het is een spannend mysterieus verhaal waarbij een stukje toekomst centraal staat. Leuk is dat er op een gegeven moment een paar hoofdpersonen uit de vorige boeken in dit verhaal voorkomen. Lara Reims schrijft spannend en gemakkelijk leesbaar. Het is een young adult boek maar zeker ook geschikt voor volwassenen.

Ik vond het boeiend om te lezen wat er allemaal mogelijk is in de toekomst. Het boek houdt je aandacht vast omdat het spannend is en beslist niet saai. Je wilt weten wie die Tricky precies is en of het verstandig is dat Lizzie naar hem luistert, alles doet wat hij wil. Tricky betekent tenslotte slinks, bedrieglijk. Het is één van de beste boeken dit jaar die ik tot nu toe gelezen heb.

 

Ik geef het boek 4,5 Kraaien.

 

Jacqueline:

Lara Reims heeft in ‘Water’ veel actuele (wereld)problematiek verwerkt. Ze schrijft op makkelijk leesbare wijze verschillende realistische verhaallijnen over politieke machtspelletjes, de klimaatveranderingen maar ook over dagelijkse dingen die gebeuren op de kostschool. Voordat ik het weet zit ik volop in het verhaal en wanneer ik een naam uit eerdere boeken van Lara ontdek krijg ik een vette glimlach op mijn gezicht.

 

Lizzie haar personage heeft door haar vervelende ervaring een knauw gekregen voor wat er in Parijs is gebeurd maar ze verandert door de hulp en bemoeienissen van soms irritante Tricky. De gebruikelijke technologie heeft de auteur niet vergeten, dit keer maken we kennis met Tricky een kunstmatige intelligentie. Het is gewoon net een echt personage, zo goed beschreven en verwerkt in het verhaal.

 

‘Water’ is een bijzondere, spannend en mooi verhaal waar dit keer ook ontluikende liefde en vergiffenis in voorkomt. Ik heb er van genoten!

 

5 Kraaien

 

Fany:

In 'Water' combineert Lara Reims op haar typische manier en een schitterende wijze spanning en technologie met actuele thema's zoals manipulatie, macht en de klimaatproblematiek. Ook verbinding zoeken op school en anders zijn, zijn onderwerpen die in 'Water' op een prachtige manier aan bod komen.

 

Lara Reims heeft me door de ogen van Lizzie en de andere personages de pijn laten voelen van jongeren maar ook de hoop. Jongeren hebben net zoals volwassenen een stem die iets te betekenen heeft en samen kan je veel meer. Bekende en nieuwe personages worden ongelooflijk knap samengebracht in deze ontroerende en confronterende blik op de toekomst.

 

5 Kraaien

Inhoud boek

Wat doe je als de wereld op slot zit? Lizzie zit op een eiland, op een kostschool. Daar probeert ze bij te komen van de gebeurtenis die het afgelopen jaar voor haar verpest heeft en haar bij haar ouders heeft weggejaagd. Maar dan gaat het eiland op slot. En offline. Alleen mensen met het goede paspoort mogen blijven, de rest wordt eruit geknikkerd. Lizzie heeft niet het goede paspoort. Maar op school is ze veilig, omdat ze nog geen zestien is. Tot één van haar klasgenoten haar geheim blijkt te kennen. Dan vindt Lizzie die koffer. De zee werpt hem haar zo in de schoot. Er zit een chip, die op een onbegrijpelijke manier met haar hoofd lijkt te communiceren. Iemand vertelt haar dat ze weg moet van het eiland, zo snel mogelijk. Lizzie vlucht. Maar de wereld van vroeger blijkt niet meer te bestaan. Alles staat op zijn kop. Lukt het Lizzie om weer een thuis te vinden? Een toekomstverhaal over kiezen, macht en invloed.

Interview met Nina Verheij

 

Eind 2021 rondde Nina Verheij de trilogie met in de hoofdrol Emily Gagliardi af.  Na ‘Fatale keuzes’ en ‘Geheugenspel’ vormt ‘Blinde wraak’ het sluitstuk van een drieluik waar de vele fans van de jonge politierechercheur heel hard van hebben genoten. 

Hoe beleefde Nina het schrijven van de trilogie?  Is het verhaal van Emily echt helemaal verteld?  Nina Verheij geeft uitleg.

 

•  Dag Nina, na ‘Fatale keuzes’ en ‘Geheugenspel’ ligt nu ‘Blinde wraak’ in de boekenrekken.  Was het van bij het begin, toen je ‘Fatale keuzes’ schreef, de bedoeling om een trilogie te schrijven?

Nee, echt totaal niet. Toen ik als begin-twintiger aan ‘Fatale keuzes’ begon, had ik geen flauw idee wat ik aan het doen was. Ik wist niet eens dat de scènes die ik opschreef een detective zouden worden, laat staan dat het zich uiteindelijk zou ontpoppen tot een trilogie. Pas toen ik er eind 2016 bewust voor ging zitten om de verhaallijnen vorm te geven, wist ik dat ik een moord wilde toevoegen en leerde ik de personages echt goed kennen. Voor die tijd was het meer een romantisch drama.

Het idee voor een vervolg sluimerde vanaf dat moment wel op de achtergrond, omdat ik tijdens het schrijven van de ontknoping wist dat er meer te vertellen viel over Emily’s vader. Terwijl ‘Fatale keuzes’ bij de redacteur lag, wilde mijn uitgever Sandra van Hamley Books weten wat ik hierna zou gaan schrijven. Ik vertelde haar over een mogelijk vervolg, waarna ze vroeg of ik er geen trilogie van kon maken. En zo geschiedde, ha ha.

• Zo niet, hoe moeilijk of gemakkelijk was het om van ‘Fatale keuzes’ het eerste deel van de trilogie te maken?

Nadat Sandra de suggestie van een trilogie deed, ging het eigenlijk heel snel. Een paar uurtjes brainstormen later had ik al beginnende ideeën voor zowel deel 2 als 3. Dit maakte het uiteindelijk ook leuker tijdens het schrijven, omdat ik in ‘Geheugenspel’ al wat easter eggs over ‘Blinde wraak’ kon toevoegen.

• Je hebt de drie delen aan een heel stevig tempo geschreven.  Zaten al die verhalen klaar in jouw hoofd? 

Over het eerste deel heb ik zo’n tien jaar gedaan, maar dat kwam dus vooral doordat ik niet eens wist dat ik een thriller aan het schrijven was. Ik schreef gewoon af en toe voor de lol wat losse scènes op. Door mijn studie Nederlands en mijn eerste banen had schrijven totaal geen prioriteit.

Daar kwam in 2016 verandering in, toen ik ontslag nam om een paar maanden naar Australië te gaan. In Australië nam ik me voor om na terugkomst een dag per week minder te gaan werken, zodat ik mijn schrijfwens serieus kon nemen. Pas nadat ik in mei 2019 in contact kwam met Hamley Books ging alles heel snel. Als je daadwerkelijk tijd wilt vrijmaken om te schrijven, is er namelijk geen betere stok achter de deur dan een uitgever die op je boeken zit te wachten, ha ha.

•  Ging het schrijven van ‘Geheugenspel’ en ‘Blinde wraak’ vlotter omdat Emily en de kernpersonages van de reeks niet meer vanaf nul moesten uitgevonden worden?

Dat heeft zeker geholpen. Toen ik afgelopen november tijdens National Novel Writing Month met een heel nieuw verhaal begon, realiseerde ik me pas wat voor voordeel het was geweest dat ik veel van de personages van ‘Blinde wraak’ al kende toen ik aan dat boek begon. Ik wist al wat voor gedrag bij hun persoonlijkheden paste en hoe hun levens eruitzagen. Daardoor kon ik me veel meer op de nieuwe personages en de ontwikkeling van de verhaallijnen richten.

• Naast de verhaallijnen die over de drie delen heen ontwikkelen, zitten er ook heel wat verwijzingen naar eerdere delen in de tekst verwerkt.  Krijg je daar feedback op?

Ik geloof niet dat al veel mensen de verwijzingen hebben opgepikt (of dat hebben ze me gewoon niet laten weten 😉). Waarschijnlijk omdat er te veel tijd tussen het lezen van de verschillende boeken zat. Misschien dat dat nu bij nieuwe lezers sneller zal gebeuren, omdat ze alle drie de boeken achter elkaar kunnen lezen en alles dan nog vers in hun geheugen ligt.

• Springt één van de drie delen er voor jou uit nu het schrijven van de drie boeken al een tijdje achter je ligt?

‘Fatale keuzes’ blijft voor mij persoonlijk bijzonder omdat het mijn debuut was. Daarna ging er een hele (boeken)wereld voor me open. Maar ik denk dat ik aan het plotten van ‘Blinde wraak’ het meeste plezier heb beleefd. Daarin kon ik ook alle losse eindjes laten samenkomen. Zonder te veel te spoileren over de inhoud, voelde het o.a. door het motief van de dader alsof het cirkeltje rond was.

• Een van de rode draden in de trilogie is toch wel de relatie tussen vaders en hun kinderen.  Bij welke relatie raakte je emotioneel het meest betrokken?  Waarom?

De relatie tussen Emily en Paul was toch wel de ingewikkeldste om vorm te geven. Hoewel Paul niet altijd de juiste keuzes maakt, blijft hij toch een soort vaderfiguur en mentor voor Emily. Ze kan niet met een zwart-witte bril naar hem kijken.

Ik denk dat dat komt doordat Emily hem enerzijds al haar hele leven kent en anderzijds sowieso graag het beste in de mens ziet. Ook weet ze door haar eigen acties dat niemand perfect is. Ze gelooft dat iemand zijn leven kan beteren. Daarnaast speelt haar eigen schuldgevoel een grote rol. Zowel bij de misstappen van Paul als die van haar ex Matthijs vindt ze dat zij zelf deel van het probleem is geweest. Ze kan hen niet veroordelen voor hun gedrag zonder ook naar zichzelf te kijken.

• Geheimen werden bewaard tot en met deel drie.  Hoe voelde het werken naar de revelatie ervan?  Bevrijdend dat je alles uiteindelijk mocht onthullen?

Het was zeker fijn om naar de ontknoping toe te werken, maar tegelijkertijd ook best lastig. Alle losse eindjes moesten worden opgelost, zonder dat het allemaal afgeraffeld zou aanvoelen.

In eerste instantie had ik bijvoorbeeld bedacht dat Lucas pas tegen het einde van het boek achter de waarheid zou komen. Gelukkig realiseerde ik me op tijd dat dat helemaal niet handig was. Ik wilde dat hij de tijd zou krijgen om alle informatie te laten bezinken en te bedenken wat hij ermee zou doen. En natuurlijk dat we daar als lezers getuige van mochten zijn. Daarom heb ik die onthulling voor hem een heel stuk naar voren gehaald. Hierdoor kreeg ik ook weer nieuwe ideeën voor de verhaallijn met Matthijs, dus uiteindelijk ben ik heel blij dat ik die keuze heb gemaakt.

• Emily heeft heel wat voor de kiezen gekregen, persoonlijk en beroepsmatig.  Was jij altijd in control of heeft het verhaal het op een gegeven moment van jou overgenomen?

Grappig dat je dat vraagt, want hoewel ik graag de controle wilde houden en alles van tevoren tot in detail wilde uitwerken, ging dat in de praktijk niet altijd door. Zo ontstond de verhaallijn over Boris pas gaandeweg. Tijdens het plotten had hij slechts een klein rolletje, maar tijdens het schrijven werd dit steeds groter.

Ik was nog op zoek naar een extra vertelperspectief naast dat van Emily, zoals ik ook bij ‘Fatale keuzes’ en ‘Geheugenspel’ meerdere vertelperspectieven gebruik. Ik wilde graag het verhaal over Catharina’s verleden vertellen, maar ik zou al veel te veel prijsgeven als ik dat vanuit haarzelf zou doen. Toen kwam Boris om de hoek kijken.

Ook de hoofdstukken vanuit Lucas’ perspectief ontpopte zich daarna om een alternatieve kijk op alle gebeurtenissen te kunnen geven.

• Emily en haar kat Noodles zijn een leuk en vertrouwd duo geworden. Zijn er parallellen met jou en jouw kat Emmy? Voeren jullie ook hele conversaties met elkaar?

O, dat laatste zeker, ha ha. Aangezien Emmy mijn enige huisgenoot is, ben ik bang dat ze regelmatig naar me moet luisteren, of ze dat nu wil of niet. In ruil daarvoor sta ik toe dat ze ’s nachts boven op me mag liggen, ondanks dat ik me dan niet zo goed meer kan verroeren. 😉

Qua uiterlijk lijkt Noodles overigens meer op de kater van mijn zus.

• Wat deed je besluiten om in ‘Blinde wraak’ een verhaallijn te bedenken rond rouwverwerking?

Ik weet niet goed waarom, maar rouwverwerking is een onderwerp waarin ik me steeds meer ben gaan interesseren. Ook bij de Young Adult die ik op dit moment aan het schrijven ben, speelt dit een belangrijke rol, en bij mijn nieuwe thriller eigenlijk ook wel.

Bij ‘Blinde wraak’ is dat gelijkelijk ontstaan. Doordat Boris een steeds grotere rol kreeg, wilde ik hem beter leren kennen. Het bleek toen vrij snel logisch voor de ontwikkeling van het verhaal als hij rouwtherapeut zou zijn.

Daarnaast speelt omgaan met verdriet sowieso een grote rol in ‘Blinde wraak’ en eigenlijk de gehele trilogie, omdat een aantal van de personages moeten zien om te gaan met verlies.

• Als auteur kruip je in het hoofd van de crimineel.  Hoe bewaak je daarbij je grenzen?

Ik probeer me meestal vooral te verdiepen in iemands motief. Wat drijft iemand ertoe om een ander mens van het leven te beroven? Hoe kom je tot zo’n daad? Misschien fascineert het me zo omdat ik zelf een brave huismus ben, ha ha.

Tijdens het schrijven zelf ben ik vooral bezig om de juiste woorden te vinden, waardoor er automatisch toch een soort afstand blijft bestaan.

• Waarop let je om het verhaal geloofwaardig te houden?

Eigenlijk spelen ook bij die geloofwaardigheid vooral de motieven van de personages een belangrijke rol. Waarom gedragen ze zich zoals ze doen? Zelfs als ze iets flikken waar wij het als lezers niet mee eens zijn, moeten we kunnen begrijpen wat de achterliggende reden was.

Ik wil ook geen personages creëren die perfect zijn. Juist hun gebreken zorgen ervoor dat ze menselijk zijn en dat je jezelf in hen zou kunnen herkennen.

• Emily heeft de tijd niet om te lezen.  Jij wel?  Lees je zelf wel eens een thrillerreeks?  Heb je een favoriete reeks?  Welke?

Eerlijk gezegd gun ik het mezelf niet vaak genoeg om lekker lang achter elkaar te lezen. Vaak doe ik het alleen even voor het slapengaan, waarbij het probleem vaak is dat ik eigenlijk al te moe ben. Mijn goede voornemen voor dit jaar is daarom om weer vaker ’s avonds de tv uit te zetten en een boek op te pakken.

Mijn favoriete thrillerreeks is die van Robert Galbraith. De detectives over Cormoran Strike en Robin Ellacott vind ik heerlijk. Ik hoop dat er nog veel boeken zullen volgen, want ik wil nog geen afscheid hoeven nemen van hun personages.

De eerste detective die indruk op me maakte toen ik op de middelbare school zat, was ‘Murder on the Orient Express’ van Agatha Christie. Ik vind het nog steeds jammer dat ik de ontknoping nu al ken en dat ik daar dus maar één keer echt door verrast kon worden.

• Zo ja, welke meerwaarde heeft een reeks voor jou t.o.v. een alleenstaand verhaal?

Als auteur vind ik het fijn dat je bij een reeks niet alles over de levens van je personages in één boek hoeft te proppen. Er kunnen met hen dingen misgaan en onafgerond blijven, want er volgen toch nog meer boeken waarin je iets weer recht kunt breien.

Als lezer hou ik ervan dat je een personage steeds beter leert kennen. Het worden mensen bij wie je het gevoel hebt dat je ze op straat zou kunnen tegenkomen.

• Trek je die voorkeur ook door naar verfilmde thrillers? 

Dat denk ik wel, ja. Ik hou bijvoorbeeld meer van series dan van films. En dan vooral van series waarbij de verhaallijnen gewoon doorlopen over meerdere afleveringen. Dus niet dat ze binnen 45 minuten een moord moeten zien op te lossen, maar dat ze er gewoon een hele reeks lang over mogen doen, zoals bij de Scandinavische series The Bridge en The Killing. Of zoals How to Get Away With Murder, waar ze (net als ik in mijn boeken graag doe) met flashbacks en flashforwards werken. Heerlijk om meerdere afleveringen achter elkaar te bingen en dan langzaam alle puzzelstukjes in handen te krijgen.

• Heb je een favoriete film/serie?  Welke?

In het thrillergenre hou ik dus erg van Scandinavische series, zoals The Bridge en The Killing. Daarnaast kijk ik elk jaar wel een keer alle seizoenen van Buffy the Vampire Slayer (jeugdsentiment) en Grey’s Anatomy. Hoewel de special effects van Buffy inmiddels wat ouderwets zijn, vind ik de personages, dialogen en verhaallijnen nog steeds geweldig.

Qua films ben ik een echte romcom-liefhebber: Notting Hill, Titanic, Love Actually, Bridget Jones’s Baby, About a Boy, dat soort films. (Ja, ik heb een zwak voor Hugh Grant. 😉)

• Wat moet een thriller hebben om jou aan het boek of het scherm gekluisterd te houden?

Eigenlijk maakt het niet uit welk genre het is, ik moet vooral kunnen meeleven met de hoofdpersonen. Als ik niks om hen geef, boeit het me ook niet dat er verschrikkelijke dingen met hen gebeuren.

Bij een thriller is het natuurlijk ook leuk als je samen met de hoofdpersoon op jacht kunt gaan naar aanwijzingen, om zo de dader te ontmaskeren. Plottwisten zijn leuk, maar ze moeten voor mij niet zo uit de lucht komen vallen dat het ongeloofwaardig wordt.

•  Heeft een thriller liefst een open of een gesloten einde?  Waarom?

Aan de ene kant ben ik als romanticus wel fan van ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’. Aan de andere kant vind ik het ook wel een fijn idee dat er nog draadjes loszitten, waardoor de mogelijkheid tot een vervolg openblijft en je zelf een beetje kunt blijven fantaseren. Maar dan moet dat vervolg er natuurlijk wel komen, ha ha.

Op dit moment twijfel ik eerlijk gezegd nog of ik mijn volgende thriller een open of gesloten einde zal geven. Ik heb een open einde in gedachten, alleen weet ik nog niet zeker of ik dat wel een goed idee vind. 😉

• Indien we je nu, op dit moment, vragen hoe het gaat met Emily, wat is dan jouw antwoord?  Tijd voor een vervolg? 😊  Of is haar verhaal echt op na ‘Blinde wraak’?

Op dit moment doet Emily het even rustig aan, maar zeg nooit nooit tegen haar terugkeer. Deze trilogie vormt wel echt een afgesloten geheel qua verhaallijnen, maar wie weet schiet er ooit een nieuw avontuur voor haar in mijn hoofd dat ik echt niet kan negeren.

• Tot slot, heb je ondertussen nieuwe schrijfplannen?  En kan je een tipje van de sluier lichten?

Dat kan ik zeker. Op dit moment ben ik aan het kijken of het genre Contemporary Young Adult me bevalt. Ik ben een verhaal aan het schrijven over de 17-jarige Jo, een meisje dat worstelt met schuld- en wraakgevoelens. Samen met de 10-jarige Fien trekt ze door de Karpaten in Oekraïne. Jo heeft een deadline, maar daar kan ik nog niet te veel over verklappen zonder van alles te spoileren.

Inmiddels staan ook de eerste 50.000 woorden van een nieuwe thriller op papier. Deze thriller heeft als werktitel ‘Gruis’ en gaat over de 33-jarige Bran. Als tiener is hij met zijn gezin de burgeroorlog in Bosnië-Herzegovina ontvlucht nadat hun huis tijdens een van de vele bombardementen werd verwoest.

Wanneer Bran tijdelijk een probleemjongere in huis neemt en hij een aparte vriendschap ziet ontstaan tussen deze puber en zijn Syrische bovenbuurjongen, moet hij steeds vaker aan zijn overleden jeugdvriend Niko denken. Voor zijn gevoel begint Bran opeens vreemde dingen te zien, maar de grote vraag is of dit zich allemaal in zijn getraumatiseerde hoofd afspeelt of dat er daadwerkelijk iets gaande is waar hij zich zorgen om moet maken.

Nina, dank je wel dat je de tijd nam om op de vragen van Thrillerlezers! te antwoorden.  Jouw fans kijken alvast verlangend uit naar jouw volgende boek.  Nog veel inspiratie gewenst!

Jij bedankt voor de leuke vragen, Anita! Je hebt me weer lekker aan het denken gezet. 😊

 

Anita (Thrillerlezers!)

Blinde wraak van Nina Verheij

 

Laatste strohalm

Eind vorig jaar aangekondigd, en na ‘Fatale keuzes’ en ‘Geheugenspel’ vol verwachting naar uitgekeken: het derde deel van de trilogie rond Emily Galiardi, ‘Blinde wraak’, ligt nu in de boekhandel.

Emily en haar kat Noodles vinden stilaan hun draai in hun nieuwe woonst.  Een lekker ontbijtje op het terras neemt een heel nare wending wanneer de rechercheur op het dak van de bijkeuken van de onderbuurvrouw een dode vrouw ziet liggen.  Het lijk is heel respectvol neergelegd; de symboliek van het zwaard en de weegschaal – attributen van Vrouwe Justitia – doet denken aan misdaden gepleegd door een onderzoeksjournalist die reeds jaren in de cel zit.  Dus wie of wat zit hier achter?  Moet Emily dit als een waarschuwing aan haar adres interpreteren?  Trekt zij de ellende aan?

Net zoals in ‘Fatale keuzes’ en ‘Geheugenspel’ bouwt ‘Blinde wraak’ op rond twee verhaallijnen.  De eerste start in 1995, de tweede loopt in 2019.  Emily, Paul, Lucas en Matthijs zijn terug.  De geesten van Emily’s vader, Lisa en Richard waren nog rond.  De draad met het verleden is nog niet doorgeknipt. 

Deze kanjer van 500 bladzijden laat er geen gras over groeien. Na de vondst van Catharina van der Wals lijk, wordt een politiezaak opgestart die alsmaar meer vragen opwerpt. Het plot switcht soepel tussen de twee periodes.  Ondertussen groeit met evenveel ‘soepelheid’ het aantal slachtoffers.  Terwijl in 2019 de situatie acuut is en de druk om een halt toe te roepen aan de moordenaar/s stijgt, wordt in 1995 en de daaropvolgende jaren de kiem gezaaid van wat de moorden kadert in 2019.

De nieuwe karakters die in 1995 op het toneel verschijnen, krijgen de tijd om tot ontwikkeling te komen.  Geen haastwerk.  De weerzin die ik voor een bepaald personage voel, bewijst dat Nina dat karakter levensecht heeft neergezet: #MeToo anno jaren 90!  Emily, Paul, Lucas, Anne en Matthijs, die er al van bij het begin bij zijn, zijn evenmin blijven stilstaan.  De lijntjes die ze hebben met het verleden, hun keuzes, fataal of niet, ze moeten ermee dealen.  Het zijn heel realistische, heel menselijke en dus met momenten ook twijfelende, onzekere karakters die met beide voeten in het leven staan. 

‘Blinde wraak’ wervelt van begin tot eind.  Het tempo ligt hoog en wordt goed volgehouden.  Hoewel de auteur ongetwijfeld heel nauwgezet het plot heeft moeten bewaken opdat alle stukjes goed in elkaar zouden passen, leest het boek alsof het in één enkele keer werd neergeschreven.  ‘Blinde wraak’ biedt een evenwichtige mix aan mysterie en denkwerk aan de ene kant en actie aan de andere.  Cliffhangers houden je aan het boek gekluisterd.  Wanneer ook mijn bloed stolt op momenten dat Emily schrikt, besef ik dat het boek me heeft opgeslokt.  Het wordt wel héél spannend!  En dan … dan dropt de auteur een bommetje!  Had ik dit kunnen zien aankomen?  Emily en co komen in het oog van de storm terecht.  Het plot focust opnieuw op de oudgedienden van de trilogie en werkt alle losse eindjes weg. De cirkel is rond! 

Mag je het recht in eigen handen nemen, vraag ik me af.  De impact van verwaarlozing, het gemis van dierbaren, obsessie, het zijn thema’s die ik oppik tijdens het lezen.  ‘Blinde wraak’ bevat veel onverwerkt trauma. In zowel eenvoudige als mooie zinnen, overgoten met een flinke scheut (galgen)humor rondt Nina Verheij met ‘Blinde wraak’ de trilogie rond het personage van Emily Galiardi af.  De nu echt wel volwassen rechercheur kan zonder gewetensproblemen een punt zetten achter een persoonlijk parcours vol onzekerheden en valkuilen.  Emily en co hebben (voorlopig toch) afgerekend met de last van het verleden.  Ze zouden zomaar klaar kunnen zijn voor een nieuwe trilogie!

Met ‘Blinde wraak’ schrijft Nina Verheij, zeker weten, het topstuk van de serie.

Vijf kraaien

Anita

Win Paniek van Sandra J. Paul

 Willem De eerste knallen lijken op voetzoekers, tot het schreeuwen begint. Verborgen in een schuilplaats met vijf anderen luistert Willem wanhopig naar de kreten om hulp. Ze zitten in the middle of nowhere, niemand komt hen helpen. Hoelang zal het duren voor de schutters hun schuilplaats ontdekken? Jake Jake staart verward naar de feestelijk uitgedoste gasten die in paniek de trap oprennen, en te laat beseffen dat er geen uitweg voor hen is. Schoten weergalmen door het gebouw, hij ziet de schutters op zich afkomen. Hij beseft dat enkel de dood op hem wacht als hij niet meteen reageert. Willem en Jake nemen een drastisch besluit. Wachten op de dood is geen optie. Paniek ook niet.

De auteur van Paniek heeft nog een alter ego onder welke naam zij ook boeken schrijft. Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Paniek.

Ben je al lid van Thrillerlezers op facebook?

Via de klik ben je zo lid:

Klik hier

Sandra J. Paul ondervraagd

 

Sandra J. Paul is een schrijvende duizendpoot.  Kortverhalen,  Hamley’s  avonturen, spannende jeugdboeken, paranormale YA, psychologische thrillers, …  In ‘Paniek’ brengt ze in real time het relaas van een aanslag.  Hoe een en ander tot stand kwam, licht ze graag toe in het interview dat volgt.

• Sandra, de cover van ‘Paniek’ oogt niet alleen mooi, hij gunt de lezer ook al een zintuiglijk voorproefje van wat komen zal.  Is het een eigen ontwerp?

Hoi, ja zeker. Ik had het met de designer erover dat het erg realistisch moest zijn, en zij kwam met het idee van de tegelvloer en de bloeddruppels. Het moest eenvoudig maar ook opvallend zijn, dat was erg belangrijk voor ons.

•  Vraagt het speciale technieken om zo’n cover te realiseren?

Ja, de bloeddruppels zijn gemaakt met iets dat spot UV noemt, en dat bij de drukker wordt gedaan. Het zorgt ervoor dat het wat bovenop de cover komt te liggen. Zoals je dan kan voelen, voelt het echt aan als iets dat je kunt aanraken.

•  De foto van het trappenhuis in het boek is helemaal in de bekende Hamley-stijl.  Waarom wou je die foto in het boek hebben?

De traphal is eigenlijk het middelpunt van het boek. Doorheen het verhaal zie je de twee hoofdpersonages gebruiken van die trap, maar tegelijkertijd is die ook erg gevaarlijk. Ik vond het dan ook toepasselijk om die toe te voegen, en zo de lezer visueel mee te laten voelen hoe het zou kunnen zijn in het boek.

• Heb je die foto zelf gemaakt?  Vind je het, naast het schrijven van boeken, ook leuk om creatief bij te dragen aan de lay-out ervan?

Nee, de foto is een stockfoto, ik heb die samen uitgezocht met mijn designer. Ik had dat al aan het begin van het schrijfproces gedaan, zodat ik het juiste beeld voor ogen had bij het schrijven.

Voor het creatieve proces: de meeste mensen weten wel dat ik ook de eigenaar en uitgever ben bij Hamley Books. Elk boek dat buitengaat, wordt door mij samengesteld in samenspraak met auteur en de designer. Ik ben heel veel bezig met de detailafwerking van het boek, dus ook uitzoeken van het juiste beeld, de foto’s, of soms ook de illustraties. Dat is echt een passie van me.

• Welke gebeurtenis/Wat inspireerde jou tot het schrijven van ‘Paniek’?

De aanslagen in Parijs, vooral de aanslag in de Bataclan, maar ook de aanslag in Vegas (de man die op het dak stond en begon te schieten) en Columbine, een van de meest bekende schietpartijen in scholen in Amerika. Aanslagen zijn iets heel bijzonders, ik vraag me altijd af wat iemand ertoe drijft om zoiets gruwelijks te doen. Jaren geleden heb ik al gezegd dat ik ooit iets zou doen met dat thema. Aanvankelijk dacht ik aan een YA-boek, maar zo zijn er al een aantal geweest. Toen ik een documentaire over de Bataclan zag, wist ik dat ik dat wilde doen.

• De aanslag vindt plaats in een kasteel.  Had je een bijzondere reden om deze locatie te kiezen?

Ik ben zelf naar een kunstacademie in een kasteel geweest tijdens mijn middelbare schoolopleiding, en heb dat gebouw als inspiratie gebruikt. Bovendien liet het me toe om bepaalde zaken zoals gebrek aan communicatie en dikke kasteelmuren te gebruiken.

• In dat kasteel was een academie gehuisvest.  Waarom koos je voor een academie en niet een, ik zeg zomaar iets, een gewone middelbare school?

Omdat ik – zoals hierboven beschreven – zelf naar een kunstacademie geweest ben en daar mijn opleiding heb gedaan. Niet in het hoger onderwijs, maar wel in het middelbaar. Dat vond ik een goeie insteek, vooral omdat ik ook heb meegemaakt hoe hoog de druk daar ligt op studenten. Er werd heel veel van ons verwacht, en je moet in sterke schoenen staan om daar tegen te kunnen.

• ‘Paniek’ bereikt de lezer in real time.  Kan je uitleggen hoe belangrijk het is voor jou om de aanslag op deze manier te verslaan?

Ik wilde de claustrofobische feeling van de aanslag echt verwerken in het boek, en de lezer laten meemaken hoe het zou voelen om daar aanwezig te zijn en die schietpartij mee te maken. Vanaf de eerste letter wilde ik die claustrofobie laten voelen, en dat kon vooral in realtime.

• ‘Paniek’ komt in twee delen.  Was dat van bij de kiem van het boek het opzet?

Jazeker. Ik had twee personages die ik hun verhaal wilde laten doen. Bij het ene personage, Willem, ging het over wat hij meemaakte vlak na de eerste schoten en nog grotendeels tijdens het gebeuren. Bij Jake wilde ik vooral het waarom uitleggen en ook wat eraan vooraf ging. Intussen weten de meeste mensen wel dat Paniek voorwaarts maar ook achterwaarts gaat. Bij Willem gaat het voorwaarts, bij het verhaal van Jake gaat het boek achterwaarts, tot het einde het begin bereikt. Dit vond ik erg belangrijk voor het verhaal, en het was ook mijn hommage aan een van mijn favoriete films ooit: Memento. Als iemand het boek ooit zou verfilmen, mag Christopher Nolan het doen 😉.

• Er vallen slachtoffers, er vloeit bloed.  Toch ga je je niet te buiten aan buitensporig geweld.  Dat was niet het verhaal dat je wou vertellen?

Nee, omdat het daar niet over gaat. Het verhaal gaat vooral over de belevenis van zo’n drama, en hoe je daar als slachtoffer mee omgaat. Ik kan me voorstellen dat paniek in de eerste instantie overneemt, maar net als je panikeert, loopt het ook mis. Niet panikeren was dus voor beide personages hét belangrijkste. Paniek brengt immers de dood met zich mee.

• Die eerste scènes in het eerste deel zijn heel claustrofobisch.  Het is donker, alle geluid moet gemeden worden, je weet niet vanwaar het gevaar komt.  Heel treffend beschreven!  Hoe begin je daaraan?  Bevind je je ter plaatse?

Dat is de situatie waar ik me op gebaseerd heb die ook in de Bataclan gebeurde. Verschuilen op de zolder achter een vals plafond moet gruwelijk zijn. In mijn hoofd zit ik mee op die zolder, en voel ik ook de angst van die mensen. Dus ja, ik voel dat ook allemaal tot in de puntjes.

• Naast de aanslag, gaat de aandacht vooral naar de beleving door de personages, met Willem voorop.  Word je al schrijvende Willem?  Schreef je daarom in de ‘ik’-persoon?

Ik-personen vind ik erg lastig om te schrijven en tegelijkertijd ook magisch. Het maakt dat je als lezer mee in het hoofd van die mensen zit, maar als schrijver ook. Als ik schrijf, dan word ik echt wel Willem en maak ik mee wat hij meemaakt, en geeft me toch wel de extra motivatie om te beleven wat hij beleeft. Als ik dan Jake schrijf, gebeurt net hetzelfde.

• Geleidelijk aan evolueert het beeld van een jubileumviering met prominenten, die een zekere status genieten in de gemeenschap, naar een karakterschets van nogal wat van hen die ontluisterend is.  Schokkend, vind ik het.  Begrijp je mijn reactie?

Jazeker, geen enkele mens is perfect, niemand maakt nooit fouten. Soms is een kleine beslissing voldoende om iets zo extreem te laten escaleren naar iets dat nooit verwacht werd in het begin. Dat maakt net dat ik me enorm verdiep in de psyche van de mensen en waarom ik het zo belangrijk vind om dit soort van verhalen te vertellen. Waarom doet iemand wat hij doet? Wat drijft hem en waarom wordt hij zo, of waarom neemt iemand zo’n gruwelijke beslissingen?

• Het tweede deel belicht de gebeurtenissen vanuit het perspectief van Jake.  In tegenstelling tot Willem bekijkt hij wat gebeurt en de aanwezigen niet vanuit de hoogte, maar vanuit zijn liggende positie.  Koos je hier bewust voor het contrast of is dat enkel voortgevloeid uit de gebeurtenissen?

Dat is bewust genomen omdat ik Jake vanuit een erg zwakke positie liet starten, terwijl Willem vanuit een sterke positie van start is gegaan. Dat vond ik erg belangrijk. De twee verhalen moeten erg contrasterend zijn.

• Er zijn de knallende geweerschoten maar er is ook oorverdovende stilte.  Wat vind jij het pijnlijkst om getuige van te zijn?

Ik hoor liever knallen dan stilte. Er is altijd wel iets van geluid in mijn leven, ik vind het lastig om in pure stilte te zitten, in welke omstandigheid dan ook. Dan liever het lawaai.

• Het deel met Willem in de hoofdrol stopt abrupt.  Het deel met Jake eveneens.  Om de lezer zelf in te laten vullen hoe de gemeenschap en de personages eventueel verdergaan na de horror?

Klopt, ik wil niet voorkauwen wat er hierna gebeurt met hen. Dat is aan de lezer om te beslissen of zelf uit te maken. Dat maakt het voor mij ook erg interessant, ik lees ook niet graag boeken met volledig gesloten eindes. Het is leuker om na te denken over hoe het dan verder gaat met hen. Dat maakt een verhaal zo bijzonder.

• ‘Paniek’ is een verhaal vol emoties.  Welke emotie treft jou het meest?

In mijn persoonlijk leven? Ik denk vooral liefde voor mijn kinderen en mijn partner. Dat is erg belangrijk voor me. Ik eindig elke dag met een ‘love you’ tegen mijn gezin, omdat het belangrijk is om dat te zeggen. En ik zal nooit vertrekken in ruzie, het is té belangrijk om zo nooit afscheid te nemen van elkaar.

• ‘Schuldig’, ‘medeplichtig’ of ‘slachtoffer’?  Het is niet evident om zomaar in een-twee-drie een oordeel te vellen.  Dat was ook jouw bedoeling? 

Klopt. Maar waarom moet de lezer zelf maar ontdekken!

• Met welk gevoel heb je ‘Paniek’ afgerond?

Dat het compleet was, mijn verhaal. En dat ik geslaagd was in mijn opzet dat het kort, krachtig en intens moest zijn. Maar ook dat niet iedereen zal houden van wat ik heb geschreven, want het is geen gemakkelijk boek.

• Het zou toch fantastisch zijn mocht het boek verfilmd worden.  Heb je plannen in die richting?

Haha, als jij de juiste mensen kent, graag. 😉 Hoewel het boek momenteel meedoet in een Engelstalige versie met de jaarlijkse Screencraft wedstrijd voor cinematic books. In de afgelopen jaren heb ik meermaals de halve finale bereikt, en ik hoop dat dit misschien weer mag gebeuren. Dat zou ik erg fijn vinden!

• Welke acteurs zou jij zelf graag casten voor ‘Paniek’?

Pfoe, dat vind ik een erg moeilijke vraag. Als het internationaal zou zijn, dan zou ik Dylan O’Brien nemen voor Jake. Hij is een van mijn favoriete jonge auteurs van het moment, en hij zou die rol denk ik met glans op zich nemen. Hij heeft dat onschuldige in zich waar ik van hou. Voor Willem zou ik dan richting Karl Urban gaan, omdat ik dat een geweldige acteur vind die ook een bijzondere stijl en een karakterkop heeft. Daar hou ik van. Ook Paul Rudd staat dan op mijn lijstje.

• Tja, en dan de onvermijdelijke vraag:  wat voor moois heb je voor de lezer in petto voor in de nabije en verre toekomst?  Al ideeën voor een nieuwe thriller?  En mogen wij daar al iets meer over weten?

Als jeugdauteur ben ik momenteel volop bezig met de vier nieuwe Hamley-boekjes die uitkomen in 2022. Voor zij die dit niet weten: de Hamley-reeks is een kinderboekenreeks voor 7+ lezers die gaat over een zwart katje met magie in zich. Daarnaast is net het vierde deel van de spannende jeugdboekenreeks rond Kraaidorp uitgekomen (De Verdwenen Burcht) en ben ik volop het vijfde en laatste deel aan het afwerken. Dat verschijnt in mei.

Qua thriller heb ik momenteel twee ideeën waar ik aan denk. De muze heeft nog niet beslist welk idee het eerstvolgende zal zijn, maar voorlopig wint een bepaald idee over iemand die iets doet met iemand omdat daar iets gebeurd is. Is dat vaag genoeg? 😉 Zeker! 😊

Het was alweer leuk ‘babbelen’ met jou!  Bedankt voor jouw tijd en hopelijk kom je vlug met nieuw werk waarmee je ons weer op een originele manier verrast!

Bedankt ook alweer voor de fijne vragen!

Anita