De toppers uit 2022 volgens Karin K

 

En dan is het jaar 2022 alweer (bijna) ten einde! Ik vond het zelf een goed leesjaar en heb een paar hele fijne boeken gelezen.

 

Mijn buitenlandse nummer 1:

Dat is het laatste deel van de trilogie van Niklas Natt och Dag, 1795. De ultieme ontknoping van een prachtig drietal boeken die je niet los kunt lezen. Dat hoeft ook helemaal niet want wanneer je éénmaal aan de eerste, 1793, begonnen bent kun je gewoonweg niet meer stoppen. De naargeestigheid van een historisch maar weerzinwekkend Stockholm. De straten zijn één grote beerput vol rond krioelende ratten en te midden van dit alles huist een wrede moordenaar. Heerlijk!

 

Mijn Vlaamse/Nederlandse nummer 1:

Die is uiteraard van mijn favoriete Vlaamse auteur Kevin Valgaeren, met zijn herwerkte versie van het al eerder uitgebrachte (maar al lange tijd uitverkochte) De Ziener. Het genre Gothic Novel krijgt naar mijn mening weinig aandacht. Reden te meer op dit prachtige pareltje vol bovennatuurlijke sfeer onder de aandacht te brengen. Een op historische feiten gebaseerd verhaal waarbij de melancholie van elke pagina spat en het mooie taalgebruik je in verwondering achter laat.

 

Dan zijn er nog de nummers 2 en 3.

Ik vond ze beiden bijzonder mooi en noem ze daarom in één adem:

 

Vaderskind van Belinda Bauer:

Belinda Bauer sloot ik al in mijn hart sinds haar verbijsterende debuut Rusteloos Land. Vaderskind is van hetzelfde kaliber. Vooral het meekijken door de ogen van een onschuldig kind kan Belinda Bauer als geen ander op haar lezers overbrengen. Ze weet met haar bloemrijke en verhalende manier van schrijven elke omgeving tot leven te brengen. Een naargeestig dorpje aan de rand van een klif, een donker druipend bos, of die rollende golven van de zee. Het bruisen in je oren neemt langzaam toe, en als lezer weet je nog niet of dit nog steeds die zee is, of het geluid van je eigen bloed dat inmiddels langzaam begint te koken van woede en onmacht. Je bent één met de moordenaar in spé.

 

Lotgenoten van Karin Fossum:

Ook Karin Fossum heb ik sinds haar debuut Eva’s oog in mijn hart gesloten, maar dat bleek achteraf niet eens haar beste boek te zijn. Ook Lotgenoten is niet haar allerbeste, maar wel een heel erg goede. Karin Fossum laat heel gewone mensen met heel gewone levens heel langzaam ontsporen en vervolgens laat ze hen op een heel begrijpende wijze een aller vreselijkst misdrijf plegen. Zij weet als geen ander sympathie voor de moordenaar bij haar lezers op te wekken. Elk menselijk gevoel, spanning, angst, vertwijfeling, woede, ze weet ze allen zo goed op je over te brengen dat het onder de huid kruipt. Het nestelt zich in je hoofd en het laat je niet meer los, ook al is het boek allang uit.

 

Ik wens iedereen weer een heerlijk leesbaar 2023 toe en hoop weer op een paar geweldige toppers!

Tamara haar favoriete drie boeken

 

Mijn top 3 van 2022

 

  1. Stephen King - fairy tail

    2.Chris carter - Jager in nacht

    3.Kevin Valgaeren - de ziener en bloedlijn

Ik vond het heel moeilijk een top 3 samen te stellen want deze 3 (eigenlijk 4,ik sjoemel nu een beetje haha) zijn stuk voor stuk geweldige boeken, ieder zijn eigen manier van schrijven en gerne.

Fairy tail vond ik zo goed in elkaar zitten, zo mooi be- en geschreven. Hier was de fantasie van King zoals ik van hem gewent ben.

Maar de boeken van Kevin maken ook iets in mij los. Zijn manier van schrijven pakt en trekt mij elke keer weer! Sommige zinnen zijn zo mooi, dat ik soms blijf herlezen. Wat kan die man beeldend en prachtig vertellen!

Top 3 thrillers gelezen voor Thrillerlezers van Hilona

1: Het bloed van de zwaan – Hugo Luijten
Hugo heeft een fijne schrijfstijl en het boek leest met zijn korte hoofdstukken heerlijk weg. Door de beeldende schrijfstijl komt het verhaal behoorlijk bij mij binnen, want Kürsten, de hoofdpersonage kan er wat van verkrachting tot pyromanie tot de meest gruwelijke moord. Niks is hem te gek. Wat ik zeker ook wil benoemen is de heerlijke dosis cynische humor die Luijten gebruikt. Het geeft, voor zover mogelijk, enig balans aan de toch wel best beladen thema. Het boek is spannend en ik kan het maar moeilijk weg leggen, nieuwsgierig naar hoe het verder gaat. Het kruipt onder mijn huid, laat me gruwelen en er komen verschillende emoties voorbij. Weerzin, verdriet, boosheid, tot gek genoeg ook empathie en medelijden. Ik was al fan van de boeken van Hugo en ik ben daarom ook verheugd dat dit het eerste deel van een nieuwe serie is. Ik kijk nu al uit naar het volgende deel in deze serie en ben benieuwd met welke seriemoordenaar ik dan mag kennismaken.

2: Verknipt – Sandra J. Paul
Met verknipt heeft Sandra J. Paul weer een dijk van een psychologische thriller geschreven. Ik las eerder al haar boeken kwijt, mijn waarheid en paniek en ik durf toch wel te zeggen dat ik een groot fan ben. Iedere keer denk ik dat het laatste boek niet te evenaren lijkt, maar toch flikt ze het hem maar weer mooi. Haar plotwendingen zijn meesterlijk en ik vind het razend knap hoe zij in het hoofd van haar personages weet te kruipen en hun emoties en gevoelens in woorden weet te vatten.

3: De ziener – Kevin Valgaeren
Kevin heeft een fijne schrijfstijl. De proloog grijpt direct en maakt nieuwsgierig. Dan volgt vertraging en langzaam ontvouwen zich het verhaal en de personages. Heden en verleden wisselen elkaar af en de sfeer is zoals je mag verwachten bij een gothic novel, duister en mysterieus. Het verhaal is gebaseerd op historische feiten, wat het extra leuk maakt. Opvallend vind ik ook de grote humor die in het boek verwerkt is. Regelmatig moet ik grinniken om de cynische humor. De Ziener weet mij vanaf de 1e tot de laatste bladzijden geboeid te houden en verschillende emoties bij mij op te wekken. De plot twist komt voor mij onverwacht en raakt me tot op het bot om me bij het lezen van de laatste zinnen verbijstert achter te laten. Hongerig naar meer, uitkijkend naar het vervolg.

Interview met Kevin Valgaeren

 

Hoeft K. R. Valgaeren nog geïntroduceerd te worden? Jaren voordat zijn eerste boek verscheen, was hij reeds gebeten door het schrijversvirus.  Met zijn debuut De Ziener (2011) won hij in 2012 de Schaduwprijs voor het beste spannende debuut in de Nederlandse taal. Daarna volgden Bloedlijn (2012), Seance (2016), Blackwell (2018), Engelenlust (2019) en Het offer van Scarlington (2020). Eerder dit jaar kwam de herwerkte versie van De Ziener uit. In oktober volgde de nieuwe editie van Bloedlijn: het tweede deel in het tweeluik rond David Mayfair. Thrillerlezers! toog richting Leuven.

 

Dag Kevin. Het tweeluik rond David Mayfair ligt nu herwerkt in de winkel. Wat doet dat met de schrijver?

 

De nieuwe edities van De Ziener en Bloedlijn kwamen er op vraag van de lezers. Op zich is dat voor een auteur al een reusachtig compliment. Toen uitgeverij Houtekiet ervoor zorgde dat er aan die vraag werd voldaan, kon ik mij alleen maar een erg gelukkig man voelen. Boeken in het spannende genre, zeker als ze van Nederlandstalige auteurs zijn, krijgen niet vaak nieuwe uitgaves. Meestal blijft het bij een eerste druk en eventueel enkele bijdrukken en daarna is het verhaal uit. Het is dus een hele eer dat beide boeken op deze manier een tweede leven hebben gekregen.

 

Betekent dit dat het verhaal van David nu definitief is geschreven? Wat verkies jij eigenlijk zelf, een open of gesloten einde?

 

Geloof nooit wat een schrijver zegt, maar ik denk dat Davids verhaal nu wel verteld is. Toen Bloedlijn tien jaar geleden voor het eerst verscheen had het boek een open einde. De vraag die daarin niet beantwoord werd, was of David al dan niet zijn Sterre zou redden door haar het eeuwige leven te schenken. Voor mij was het antwoord duidelijk en ik meende dat lezers dat einde ook voor zichzelf konden invullen, maar daar heb ik mij in vergist. Vandaar dat er in de nieuwe editie van Bloedlijn een lang hoofdstuk is toegevoegd om het verhaal beter af te ronden. Persoonlijk heb ik geen probleem met open eindes, want vind ik het vaak ongeloofwaardig wanneer in spannende en vooral griezelige verhalen alles op de laatste pagina goedkomt. Wie mijn boeken leest zal vast gemerkt hebben dat ik mijn personages, die vaak gruwelijke dingen hebben meegemaakt, moeilijk met de glimlach naar huis kan sturen. Dergelijke gebeurtenissen laten, net als in het echte leven, littekens na en die moet je in het laatste hoofdstuk niet verbergen.

 

Waarom besloot je de twee boeken te herwerken en opnieuw uit te geven?

 

Eigenlijk was het een samenloop van omstandigheden. Ten eerste kreeg ik wekelijks de vraag van iemand of ik nog exemplaren van die boeken had. Ze waren populair, maar niet meer in de handel verkrijgbaar. Ten tweede had ik minder tijd om nieuw materiaal te schrijven, omdat ik op korte tijd tweemaal vader ben geworden. Ten derde vond mijn uitgever het een goed idee om die boeken opnieuw uit te geven. De timing zat dus goed, alleen was mijn voorwaarde dat ik zowel De Ziener als Bloedlijn grondig wou herwerken en opnieuw wou laten redigeren, zodat ze er niet alleen fris uitzagen, maar ook een meerwaarde kregen voor die mensen die de boeken al hadden gelezen.

 

Je mag hier je boek promoten. Hoe overtuig je de Thrillerlezers dat ze dit boek absoluut moeten lezen?

 

Een auteur is naar mijn mening de slechtst mogelijke promotor van zijn eigen werk, omdat hij onmogelijk objectief kan zijn. Dat gezegd zijnde, er zijn verschillende soorten spannende boeken: misdaadverhalen, psychologische thrillers, horror, fantasy, sciencefiction, noem maar op, en iedereen heeft zijn of haar voorkeur. Mijn boeken zijn klassieke griezelverhalen in een nieuw kleedje. Gothic Novels die het vooral van de sfeer en de personages moeten hebben, vaak een historische, op feiten gebaseerd verhaal hebben en misschien qua stijl wat meer te bieden hebben dan andere verhalen uit het genre. De diehard liefhebber van horrorverhalen zal misschien wat teleurgesteld achterblijven, maar iemand die doorgaans stellig van het genre wegblijft, zou wel eens aangenaam verrast kunnen worden. Mijn boeken zijn misschien nog het best te omschrijven als een kruising tussen het werk van Charles Dickens, Anne Rice en Stephen King, zonder mij aan die grote namen te willen meten.

 

Je wijdde al heel wat inkt aan Gothic Novels. Maakt de Gothic deel uit van je dagelijkse leven?

 

Als je daarmee bedoelt dat ik naar aangepaste muziek luister, ik overdag mijn gezicht wit verf, zwarte lijnen onder mijn ogen trek en in lange, zwarte gewaden getooid ga die ik in de carnavalwinkel heb gekocht, dan is het antwoord negatief. Voor de rest spendeer ik wel veel tijd aan mijn studie van het genre, kijk en lees ik veel duistere films en boeken, en bezoek ik graag plekken die belangrijk zijn geweest voor de evolutie van de Gothic. Maar met Halloween blijf ik dus lekker thuis, want ik heb een bloedhekel aan verkleedpartijtjes en de muren van mijn werkkamer zijn gewoon wit.

 

Zieners, vampiers en spekters. Als welke verschijningsvorm zou jij op je best zijn, denk je?

 

Als geesten bestaan, dan zou ik er schrik van hebben. Dus, als Ziener zou ik eerder een Werner van Lissum zijn: iemand die spekters kan waarnemen maar zijn gave haat. Als geest zou ik bang zijn van mezelf en volgens mij is het ook geen prettig bestaan. Ik ga dus voor de vampier, op voorwaarde dat ik eerst tien kilo mag afvallen, want de eeuwigheid wil ik alleen trotseren als ik in topconditie ben. Die eeuwigheid zou mij veel meer tijd geven om alle boeken te lezen die ik nog wil lezen en alle verhalen te schrijven die ik nog wil vertellen. Daarnaast zou ik met mijn bovennatuurlijke ogen nooit genoeg kunnen krijgen van al het moois dat de planeet ons te bieden heeft. Dat ik daarvoor op gezette tijden eens in de hals van een mindere moet prikken, neem ik er hoogstwaarschijnlijk graag bij.

 

De hoofdpersonages houden allen een dagboek bij. Herken je dat ook voor jezelf?

 

Helaas, ik maak erg veel notities en mijn bureau ligt volt met papiertjes waarop staat wat ik nog allemaal moet doen, maar een dagboek heb ik niet.

 

Wat schrijven betreft, David gebruikt heel graag de vulpen van Sterre. Zit daar een betekenis achter? Schrijf jij met pen of op de pc?

 

Ik ben inderdaad een verzamelaar van mooie pennen en de daarbij horende inkten. Ik schrijf al mijn verhalen eerst met een pen en daarna gaat alles in de computer. Dat proces is waarschijnlijk niet bevorderlijk voor de productiviteit, maar het tempo waarmee ik met de hand schrijf, past beter bij het tempo waarmee de zinnen zich in mijn hoofd vormen. Als ik op de computer schrijf, zit ik vaak te staren naar een flikkerende cursor of te rammen op de backspacetoets en dat vind ik niet prettig.

 

De schrijver K. R. Valgaeren is heel present in het boek: als auteur van een krantenartikel, in de ik-vorm in de verschillende personages. Is het omdat je tijdens het schrijven zo opgaat in het verhaal?

 

Die initialen op het einde van het krantenartikel was eigenlijk een grapje. Leuk dat je hebt opgemerkt. In de literatuurwetenschap bestaat er echter zoiets als intentional fallacy. Daarmee wordt bedoeld dat je nooit mag aannemen dat wat de personages en de verteller zeggen ook de mening of intentie van de auteur is. In de dagboekfragmenten in Bloedlijn zijn de personages aan het woord en niet ik, maar omdat ik tijdens het schrijven volledig opga in het verhaal, zou het best wel eens kunnen dat ik het met de personages eens ben, hoewel het omgekeerde ook vaak het geval is. Personages zijn het allerbelangrijkste in een verhaal. Daarom beeld ik me vaak in dat ik een acteur ben die de personages speelt terwijl de tekst nog geschreven moet worden. Op den duur moet ik daar niet meer bij nadenken en schrijven de personages hun eigen verhaal, zonder dat ik daar weinig over te zeggen heb. Dat is heel boeiend, want zij kunnen de gebeurtenissen een andere richting uitsturen dan wat ik in mijn hoofd had.

 

Hoe voelt het om deel uit te maken van het leven van Zieners, vampiers, spekters? Maken ‘gore’ passages je, net als sommige van je lezers, waaronder Karin K., ook misselijk en emotionele passages emotioneel of beleef je dat als schrijver op een andere manier?

 

Ik denk dat je als schrijver alles intenser beleeft dan een lezer, deels door wat ik daarnet zei. Maar het is niet zo dat ik tijdens het schrijven zit te huiveren, kokhalzen of huilen. Een uitzondering was misschien Engelenlust omdat het in dat boek nodig was om erg ver en diep te gaan. Ik kan niet ontkennen dat ik toen een paar keer heb moeten slikken.

 

Tegelijkertijd maak je ook van de gelegenheid gebruik om hier en daar kritiek te uiten op bv. de ruimtelijke ordening in Turnhout: mooie huizen/gebouwen die zijn verdwenen, dat zijn zaken die pijn doen?

 

Ik geef toe dat ik het op dat gebied eens ben met de opmerkingen van de personages. In de jaren zestig van de vorige eeuw zijn er in Turnhout en elders in naam van de vooruitgang veel mooie gebouwen tegen de vlakte gegaan om plaats te ruimen voor moderne, betonnen monsters. Een recent voorbeeld daarvan in Turnhout is het Turnova project. In het midden van de stad staat sinds enkele jaren een reusachtige, witte woontoren: een prestigeproject waarover decennialang werd gediscussieerd en dat pijn doet aan de ogen. De Turnhoutse skyline, voorheen een fier schouwspel met mooie kerktorens, wordt vandaag gedomineerd door die toren. Het is zelfs zo erg dat je hem vanuit het natuurgebied de Liereman, waar Bloedlijn zich deels afspeelt, kunt zien. Valt het op dat ik daar een beetje boos van word?

 

Zijn er onderwerpen die je nooit zou durven aankaarten in jouw verhalen?

 

Ik kan er niet meteen enkele bedenken, tenzij het onderwerpen zijn die mij minder interesseren. Als ik toch iets moet noemen. Je zal mij niet snel betrappen op het schrijven van een hedendaags politieverhaal, omdat je je dan moet verdiepen in gerechtelijke en politionele procedures en daar heb ik geen zin in. Ik betrap me er zelf wel op dat veel van mijn boeken het impliciet hebben over de positie en de rechten van de vrouw. Meestal is dat in een historische context, maar dat is vandaag nog steeds relevant. In Seance is het hoofdpersonage niet meteen vrouwvriendelijk. Dat heeft deels te maken met de tijdsgeest, maar ook met zijn laffe karakter. In Het offer van Scarlington staat een geperverteerde patriarchale maatschappij lijnrecht tegenover de vrouw van Jericho Blackwell, die een feministe is voor dat er van dat woord sprake was.

 

Werner van Lissum las de zeven delen uit de Harry Potterreeks. Ook een guilty pleasure van jou?

 

Absoluut! Het is te zeggen, ik vind het geen guilty pleasure. De boeken van Rowling zijn simpelweg steengoed.

 

Marcus en Celine beschikken over een indrukwekkende boekencollectie. Als auteur laat je duidelijk blijken dat sommige collecties jou het water in de mond doen lopen. Ben jij de trotse bezitter van één of andere bijzondere collectie? Welke collectie zou jou absoluut oneindig gelukkig maken?

 

Ik geef toe dat mijn vrouw en ik zoveel boeken hebben dat we niet weten waar ze op te bergen. Dat is vermoedelijk het gevolg van het feit dat ik overdag een boekhandelaar ben. Er zijn zeker boeken waar ik week van wordt: eerste edities uit lang vervlogen tijden, bijvoorbeeld. In mijn collectie heb ik een paar boeken waar ik trots op ben. Er zijn veel gesigneerde edities, waaronder een exemplaar van De Vlaschaard van Stijn Streuvels. Er is een eerste editie van Streuvels’ Genoveva van Brabant uit 1919, de Amerikaanse eerste edities van Anne Rice’s The Vampire Chronicles en een facsimile van de eerste druk van Stokers Dracula. Die boeken hebben niet per se een hoge geldelijke waarde, maar wel een persoonlijke en dat is het belangrijkste vind ik.

 

Heeft (Oud-)Turnhout een reputatie wat bovennatuurlijke verschijnselen betreft? Kwam je zelf wel eens bij de Echelkuil? Om bloedzuigers te spotten/vangen?

 

Nee, er valt in Turnhout en omgeving weinig bovennatuurlijks te beleven, hoewel de Kempen vruchtbare bodem is voor volksverhalen. De echelkuilen in landschap De Liereman liggen op wandelafstand van mijn ouderlijke woonst en die ligt, nota bene, vijftig meter van het huis waar David Mayfair opgroeide en honderd meter van het appartement van Sterre. Dus, ik kwam geregeld in de Liereman en durfde soms wel eens een bezoekje aan het Jachthuis te brengen, hoewel dat eigenlijk privédomein is. Na de eerste publicatie van Bloedlijn, mocht ik op uitnodiging van de familie Misonne het Jachthuis vanbinnen gaan bezoeken, waarna we een wandeling rond de voormalige kweekpoelen voor bloedzuigers hebben gemaakt. Blijkt dat daar vandaag nog steeds bloedzuigers zitten. We hebben er toen zelfs een paar gevangen.

 

Stel: je wordt herboren als vampier. Zou je in België blijven of naar het land van Bram Stoker vertrekken? Waar zou jij als vampier het best gedijen?

 

Als vampier heb je natuurlijk tijd zat en ben je niet gebonden aan een bepaalde locatie. Dus, als ik vampier was, zou ik als thuisbasis een middelgroot huis met veel boeken in het Lake District nemen en een appartement in Londen. Maar niets zou mij tegenhouden om de rest van de wereld te ontdekken, op zoek naar soortgenoten.

 

Als vampier, welke van jouw menselijke trekken zou je koste wat kost verdedigen en willen behouden?

 

Ik vind respect, eerlijkheid en integriteit enorm belangrijke eigenschappen. Die zou ik koste wat kost bewaken.

 

En dan dient zich een bovennatuurlijk buitenkansje aan: je gaat terug in de tijd en je mag Bram Stoker ontmoeten. Wat zou je samen met hem willen doen?

 

Haha, ik zou eerst een beetje bijpraten met hem op café, maar ik vermoed dat hij mij in een mum van tijd onder tafel drinkt. Daarna mag hij mij een rondleiding geven in het Lyceum Theatre in het Londen van zijn tijd. Schrijven was namelijk niet Stokers hoofdberoep. Hij was destijds de zakelijk leider van dat theater en de manager van de wereldberoemde Shakespeareacteur Henry Irving, die een inspiratiebron was voor het hoofdpersonage in Dracula. Het theater is vandaag vooral bekend als de thuisbasis van de musical The Lion King.

 

Er is interesse om het verhaal van David te verfilmen. Wie zou je als regisseur willen? Wie zie je in de belangrijkste rollen?  Zou je zelf een rol in de film willen? Welke?

 

Moeilijke vragen met veel mogelijke antwoorden. Mike Flanagan is tegenwoordig een van de meest populaire griezelregisseurs, dus die mag van mij een poging wagen, op voorwaarde dat ik over zijn schouder mag meekijken, want soms slaat hij de bal wel eens mis. Timothée Chalamet is een sterke acteur die in de huid van David kan kruipen. Dakota Fanning als Sterre? Of is zij al te oud? En misschien Luke Evans als Valeth. Die is zeker en vast te oud voor de rol, maar dat was Antonio Banderas ook, toen die in Interview With the Vampire Armand vertolkte en daar heeft ook niemand over geklaagd. Voor mij hoeft er niet meteen een rol klaar te liggen. Ik werk liever achter de schermen mee. Als het dan toch moet, dan kies voor een cameo. Dat is altijd leuk.

 

Deze tijd van het jaar leent zich uitstekend tot het lezen van gothic novels. Wat lees jij tegenwoordig? Een gothic novel?

 

Ik lees verschillende dingen door elkaar en sinds ik kinderen heb minder dan ik zou willen. Op dit moment lees ik L van Marita Mathijsen. Dat is een bijzonder goed en mooi boek over de Nederlandse literatuur van de negentiende eeuw, maar dan geschreven vanuit het standpunt van de lezer van die tijd. Waar haalde hij zijn boeken vandaan? En las de lezer van toen vooral de werken die zijn opgenomen in de Canon, of waren dat andere titels? Ik heb ook net Hell House van Richard Matheson uit. Dat is een moderne klassieker die bekend staat als het beste boek over een spookhuis ooit geschreven. Ik zou dat zelf niet durven beweren, maar het was zeker geen slecht boek. Ik heb ook net John D. MacDonalds The Executioners gelezen: een naoorlogse klassieker over een psychopaat voor dat er in de literatuur sprake was van psychopaten en seriemoordenaars. Het boek is tegenwoordig bekend onder de titel Cape Fear en dat zal waarschijnlijk een belletje doen rinkelen. Vorige week heb ik de adaptatie van Martin Scorsese nog eens bekeken en dat is nog steeds een beest van een film.

 

Tot slot: Wat nu? Komt er een nieuw gothic verhaal en zo ja, wie zal het hoofdpersonage zijn en in welke hoedanigheid zal hij/zij in het verhaal voorkomen? Heb je al een titel en enig idee over de verschijningsdatum?

 

Er komt binnenkort iets nieuws. Een Gothic Novel in drie delen, waarvan het eerste deel misschien eind volgend jaar verschijnt. Ik zeg ‘misschien’ want het is een erg groot project dat zich in vijf verschillende tijdsvakken afspeelt en de research die ik daarvoor heb moeten doen, heeft langer geduurd dan verwacht. Het hoofdpersonage zal een dame zijn die met haar dochter een appartement huurt in een gebouw dat voordien een psychiatrische instelling was. Het zal wellicht niet verbazen dat de hoofdpersonages al snel spijt krijgen dat ze daar zijn gaan wonen. Er is een titel, maar die houd ik nog even voor mezelf.

 

Of komt er een vervolg op de verhaallijnen met Blackwell?

 

Ik denk het wel, maar als dat gebeurt, zal het geheel onverwacht zijn, op een manier die velen zal verrassen.

 

Dat klinkt allemaal weer veelbelovend!  Jij weet de lezer wel nieuwsgierig te maken.  Het gegeven is alvast intrigerend: de dames hebben dan wel spijt dat ze daar zijn gaan wonen, wij van onze kant kijken reikhalzend uit naar dit nieuwe project van jou.  En verras ons maar met Blackwell; we zijn er klaar voor!  Goed te weten dat je nog helemaal niet bent uitverteld! 

Dank je wel voor jouw tijd en leuke antwoorden!

Anita

 

Kort geding met Bloedlijn geschreven door K.R. Valgaeren.

 

Wat is een Kort geding?

1 boek: Bloedlijn

5 lezers: Tamara, Karin, Hilona, Fany en Anita

5 meningen 

Karin K:

Door de heftige proloog zit ik meteen midden in het verhaal. Toegegeven, voor mij was het niet nieuw, ik ken de eerste versie al, maar ik smul zo van deze heerlijk cynische humor.

Bloedlijn is een echte Gothic Novel. De sfeer is ook nu weer duister, maar het romantische neemt in dit deel wel een veel groter deel in beslag dan bij zijn voorganger De Ziener.

Het verhaal is in de ik-vorm geschreven waardoor het voor mijn gevoel ook veel meer bij je binnen komt. De schrijfwijze is soepel en beeldend en het taalgebruik is ronduit prachtig en vol van mooie vergelijkingen.

Ondanks dat ik een groot liefhebber ben van alle boeken van Kevin toch een kleine kritische noot…

Ik heb namelijk wat moeite met de romantische stukken die bij tijd en wijle overlopen van totale aanbidding en adoratie. Soms dacht ik zelfs te doen te hebben met een YA, zei het niet dat er genoeg stukken inzitten die in mijn ogen niet echt (lees: echt niet) geschikt zijn voor een YA-boek. Ik ga hier vanwege mogelijk spoilers niet over uitweiden, wie het leest weet wel wat ik bedoel. Ook het extra hoofdstuk had van mij niet persé gehoeven maar het schept wel alle mogelijkheden voor…???

Ik heb weer genoten van dit boek en er was gelukkig nog genoeg ruimte over voor die getergde zielen die zich wentelen in melancholie en radeloosheid, en waar ik zo van houd, haha!

 

Ik geef Bloedlijn 4 kraaien!

 

Fany:

Bloedlijn van Kevin Valgaeren is het vervolg op De Ziener. Dit boek heeft me omver geblazen en ik was ontzettend nieuwsgierig of ik terug van de wereld zou zijn tijdens het lezen van Bloedlijn.

Opnieuw werd ik getrakteerd op magnifiek taalgebruik, aparte en bijtende humor en een bijzonder mysterie. Bloedlijn, het herwerkte vervolg op De Ziener, focust naast dood ook op liefde. De buitengewone monsters en mensen hun worstelingen worden prachtig weergegeven en de dramatische liefdesrelaties zijn misschien wel heel erg aanwezig maar passen wel in het concept.

Naast David Mayfair leerde ik andere personages hun kwellingen kennen en vertoefde ik tijdens het Kort Geding in Turnhout. Wat ik vooral niet kan vergeten is hoe menselijk sommige van deze creaturen willen zijn. Monsters zijn niet altijd monsters en hun strijd zal mij nog lang bijblijven.

 

4 kraaien

 

Hilona:

Voor Kort Geding van Thrillerlezers mocht ik het boek Bloedlijn van Kevin Valgaeren lezen. Bloedlijn
is het vervolg op het reeds eerder gelezen De Ziener, die we ook als leesclubboek hebben gelezen. Net als De Ziener is ook Bloedlijn een herziene uitgave.

Mijn leeservaring:

Waar we in de Ziener lezen over David Mayfair, de Ziener lezen we in Bloedlijn het verhaal van David Mayfair, de vampier. David is wanhopig op zoek is naar zijn jeugdliefde Sterre Schermers, omdat hij ervan is overtuigd dat Valeth, zijn maker, achter haar aan zit. Door middel van verschillende dagboekfragmenten geschreven vanuit verschillende personages, die zich zowel in het heden als in het verleden afspelen krijgen we langzaam een inzicht in wat er in het verleden is gebeurd en wat dit met het heden te maken heeft.

Wat mij direct weer opvalt is de mooie schrijfstijl van Valgaeren. Prachtige zinnen en een heerlijke beeldende schrijfstijl maken dat ik me al lezende onderdeel van het verhaal voel. Hoewel ik nog nooit in Turnhout ben geweest, heb ik het gevoel alsof ik elke plek die omschreven wordt herken. Het boek wordt opgedeeld in drie delen en in ieder deel wordt een klein stukje van de sluier opgelicht. Het maakt me intens nieuwsgierig naar het einde, al heb ik ondertussen zelf zo mijn ideeën. De opbouw van het verhaal is wat mij betreft precies goed, niet te snel, maar zeker ook niet te traag. De uiteindelijke ontknoping kwam voor mij niet geheel onverwacht, doch bleef boeiend. Wat ik begrijp uit het dankwoord is dat Kevin het boek aanvankelijk met een open einde heeft geschreven, maar dat hij hier veel kritiek op heeft gekregen, waardoor in de herziene versie is gekozen voor een gesloten eind. Het eind is prima, maar ik vraag mezelf af of ik, die juist houdt van een open eind met daarmee de mogelijkheid om zelf te fantaseren over dit einde, liever toch het open einde had willen behouden. Het blijft altijd lastig, beide hebben voor- en tegenstanders

Mijn eindoordeel:

Ook deze keer heb ik weer enorm genoten van dit boek. Kevin is en blijft een meesterverteller met oog voor mooi taalgebruik en heerlijke cynische humor en dan heb je mij al snel ingepakt. Ook dit boek heeft mij weer veel mooie leesuurtjes gegeven. Het eerste deel blies mij van de sokken, dat had ik dit deel ietsje minder.

 

Daarom krijgt Bloedlijn van Kevin Valgaeren van mij 4 kraaien.

 

Anita:

David Mayfair is terug in Turnhout, België. Niet alleen is hij nog steeds niet in het reine met zijn wedergeboorte, hij moet Sterre, zijn jeugdliefde sinds zijn vroege puberteit, zien terug te vinden vooraleer Valeth dat doet.

Kevin Valgaeren vertelt op meesterlijke wijze de lotgevallen van de vampier David en de personages die met hem het plot bevolken. In de ik-vorm maken zij de lezer deelgenoot van de gebeurtenissen in en rond Turnhout en het Jachthuis aan de Echelkuil in de Liereman. De plaatsbeschrijvingen zijn zo realistisch dat je je op locatie waant. Ook al bewandelt de plot bovennatuurlijke paden, het verhaal zuigt je mee de gebeurtenissen in. De personages, Ziener of vampiers, voelen heel nabij: de connectie is er!

Dat de personages de nood voelen om verslag te doen van wat hen overkomt, levert mooie zinnen vanuit verschillende perspectieven. Alzo voelt auteur Kevin Valgaeren in elk van zijn personages heel dichtbij.

‘Bloedlijn’ verkeert in een constante toestand van naderend onheil. Het is voortdurend mee anticiperen en vrezen voor de finale die sowieso gaat komen. En of er potten worden gebroken!

‘Bloedlijn’ is het sluitstuk van een tweeluik waarvan ‘De Ziener’ het eerste deel is. ‘De Ziener’ lezen is een plus, maar niet echt noodzakelijk om ten volle te genieten van ‘Bloedlijn’: indien nodig, worden gebeurtenissen in het eerste boek bondig samengevat in deel twee. Echter, gezien het leesplezier dat beide boeken bezorgen, beveel ik het lezen van de twee delen warm aan.

 

4.5 kraaien

 

Tamara:

Phoe, hoe moet ik beginnen... Waar moet ik beginnen?

Ik moet eerlijk bekennen dat ik een paar dagen heb gewacht met de laatste 2 hoofdstukken. Puur omdat ik niet wou dat het boek uit was en omdat ik niet wou weten hoe het afliep!

Dit boek is voor mij weer eentje om in te pakken. Wat een pracht verhaal, van begin tot het eind boeiend. Perfect vervolg van de Ziener en, als ik ongevraagd advies mag geven, koop beide boeken en geniet van de duistere wereld die Kevin tot in de kleinste details weet te beschrijven.

Tijdens het lezen volgen vele emoties elkaar op en je wilt doorlezen maar eigenlijk ook weer niet en dat maakt een boek voor mij eentje om te bewaren en nog eens te lezen. Deze man is eentje om in de gaten te houden en hij staat hoog op mijn favoriete auteurs lijst!

 

Voor mij 5 dikke kraaien!!!!

Win De ziener van kevin Valgaeren gesigneerd GESLOTEN

 In Borley komen duistere krachten terug tot leven. David Mayfair is geen gewone jongeman: hij kan voorbij het leven kijken en de dood observeren. Na het overlijden van zijn ouders wordt hij geadopteerd door zijn Britse oom, Dorian Walpole, die hem in Londen opleidt tot een Ziener. Wanneer in Borley, een klein dorp in het zuidoosten van Engeland, twee tienermeisjes op gruwelijke wijze worden vermoord, wordt de Ziener door de politie ingeschakeld om het onderzoek mee te voeren. Maar Borley heeft een duister geheim dat zich niet zomaar wil prijsgeven, zeker wanneer blijkt dat de aanwezigheid van David Mayfair geen toeval is… De Ziener is een ijzingwekkend thriller die gebaseerd werd op historische feiten. Valgaeren neemt in deze gothic novel de lezer mee van België naar Engeland om een eeuwenoud mysterie te ontrafelen. De Ziener van K.R. Valgaeren verscheen voor het eerst in 2011 en was een instant succes. Een jaar later kreeg het boek de Schaduwprijs voor het beste spannende debuut in de Nederlandse taal. Op verzoek van de vele lezers is er na tien jaar eindelijk deze nieuwe editie. De Ziener werd voor de gelegenheid grondig herwerkt door de auteur en voorzien van een nieuw en uitgebreid nawoord.

Het vervolg Bloedlijn kwam net uit, maar nu kan je nog een gesigneerd exemplaar van De ziener winnen.

Waarom werd De ziener opnieuw uitgebracht? Stuur het antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv De ziener.

Deel je de actie ook even op jouw tijdlijn?

Kort geding met De ziener van Kevin Valgaeren

 

Karin K:

 

‘Alles leek erop te wijzen dat de meester van Borley Hall op de drempel van het hiernamaals vertoefde, als daar zijn azuurblauwe ogen niet waren geweest die in de kassen van zijn broze schedel schitterden als een onuitputtelijke bron van levenslust.’

 

De Ziener is een pracht van een Gothic Novel die gebaseerd is op historische feiten. De sfeer is duister, er zijn een hoop bovennatuurlijke elementen, en de personages ademen allen een melancholie en een treurigheid uit die zo kenmerkend zijn voor dit genre.

De schrijfwijze van Kevin is vloeiend en beeldend, makkelijk leesbaar ook, en toch zo vol van een prachtig taalgebruik. Voeg daar een dosis cynische humor bij en het beeld is compleet.

 

Deze nieuwe herwerkte versie is hier en daar ingekort ten opzichte van de editie uit 2011 en de zinnen lopen nog vloeiender. Het maakt het verhaal nog boeiender en het zorgt ervoor dat ik als een speer door het verhaal ga. Ik houd hier zo van!

 

Ik geef het de volle 5 Kraaien!

 

 

Tamara:

 

“ Zijn hele lichaam schokte van de snikken, maar hij wou hen koste wat het kost observeren.”

 

Om te beginnen moet ik mij echt inhouden om niet meteen als een gek te gaan lopen gillen hoe enthousiast ik ben over dit boek. Maar Kevin heeft hier een meesterwerk afgeleverd. Dit boek zit vol met verdriet, ongeloof, verraad, spekters, vampiers en mythes.

Een genre waar Kevin vaker in mag schrijven!

 

Dit boek (415blz tellend) neemt je mee en laat je ook niet meer los. Kevin is een meesterverteller en dat merk je. Voor je het weet ben je al het besef van tijd en plaats kwijt en leef je alleen nog maar in de wereld, geschetst door Kevin. Moeiteloos neemt hij je mee door verschillende tijdlijnen en moeiteloos lees je alles wat hij je voorschrijft. Zijn manier van schrijven is zo soepel, dat je moeiteloos het bestaan van een vampier gelooft.

Het einde is rauw. En ik voelde het, diep in mijn tenen. Volgens mijn zoontje mompelde ik zelfs “klootzak” tegen het boek.

 

 

Hilona:

 

Voor Thrillerlezers! deed ik mee aan de leesclub De Ziener van K. R. Valgaeren. Lang keek ik net als veel andere lezers uit naar de heruitgave van dit debuutboek en man oh man, wat kan Kevin Valgaeren toch geweldig schrijven. Van de 1e tot de laatste bladzijden wist hij mij met zijn mooie, fijne, humoristische schrijfstijl te pakken en al lezende word ik gegrepen door verschillende emoties.

 

Het verhaal, gebaseerd op historische feiten, is zoals je van een gothic novel mag verwachten mysterieus, ijzig koud en duister. De spanning wordt langzaam opgevoerd, zwelt naar mate het verhaal vordert aan om mij met een geheel onverwachte plot twist tot op het bot te raken en me met het lezen van de laatste zinnen verbijsterd achter te laten, hongerig naar meer.

 

De Ziener van Kevin Valgaeren krijgt van mij 4.5 kraai.

 

 

Fany:

 

Kevin Valgaeren schrijft prachtige en vaak poëtische zinnen. Door dit meesterlijk te combineren met zijn unieke mix van historische feiten en een heerlijke dosis cynisme in een boek dat wanhoop maar ook liefde ademt is dit een adembenemende bovennatuurlijke belevenis.

 

Als je dacht met vampieren alles gezien te hebben lees dan 'De Ziener' en laat jezelf meevoeren in een uniek universum. Het einde is verpletterend en laat me verbijsterd achter maar het past perfect in dit gothic genre.

 

De Ziener lees ik niet maar beleef ik. Het avontuur verandert in een nachtmerrie die onder mijn huid kruipt en wie weet is er ergens in Engeland wel meer dan we denken…

 

5 kraaien

 

 Anita :

 

Naam in de wind

 Borley wordt opgeschrikt door verontrustende gebeurtenissen: 2 jonge meisjes worden kort na elkaar vermoord. Overmoedig en geheel tegen de zin van Dorian vertrekt David die door zijn oom wordt opgeleid als ziener in zijn eentje naar Borley.

 

In ‘De Ziener’ wisselen heden en verleden elkaar af. Kevin Valgaeren toont zich een bedreven verteller. Eens je in het boek bent begonnen is er geen weg meer terug: de verteller trekt je nillens willens mee het verhaal in.

 

De auteur schept in een heel beeldende stijl een decor dat perfect beantwoordt aan de eisen van de gothic novel: nevel en mist, pikdonker, ijskoud, een geïsoleerde gemeenschap, geesten, spekters en vampieren. De pastorie van Borley ook wel ‘spookhuis’ genoemd (zie Wikipedia) maakt het plaatje compleet. Die ‘vinger van ijs’ voel je meermaals over je eigen nekvel krassen. De melancholie zo kenmerkend voor de romantiek hangt als een deken over het verhaal. Grote namen uit de traditie van de gothic novel en de romantiek onthullen waar Kevin Valgaeren de mosterd is gaan halen.

 

‘De Ziener’ is een gothic novel die de lezer meevoert in een wereld van spekters, geesten en vampieren, die je nekharen overeind zet en je aan het boek gekluisterd houdt tot op de laatste bladzijde, tot voorbij het laatste woord.

 

4.5 kraaien

Karin K in gesprek met Kevin Valgaeren

 

Hallo, Kevin Valgaeren. Graag wil ik jou, naar aanleiding van je boek De Ziener, wat vragen stellen namens Thrillerlezers!

 

 

Hoe zou jij je voorstellen aan de lezers die jou nog niet kennen?

Ik ben een schrijver van duistere thrillers die vaak een bovennatuurlijk kantje hebben. Doorgaans spelen de verhalen zich af in het Engeland van de negentiende eeuw. Klassieke griezelverhalen met een twist, dus. Gothic Novels. Ik schrijf al verhalen sinds ik schaamhaar begon te krijgen, maar een echt boek kwam er pas in 2011, na vijf jaar schrijven en ploeteren. Ik woon in het Belgische Leuven met mijn vrouw en twee kinderen. Als ik niet aan het schrijven ben, ben ik vooral met de familie bezig, of lees ik. Af en toe durf ik wel eens mijn Playstation opzetten en als er geld over is, koop ik stiekem een mooie vulpen.

 

Was het vreemd om je debuut boek De Ziener (en ook het vervolg Bloedlijn) na 10 jaar te herwerken en opnieuw uit te brengen en waarover moest je vooral waken tijdens dat proces?

‘De Ziener’ herwerken was vreemd, in de zin dat er in de originele versie nog weinig van mijn typische stijl aanwezig was. Het herschrijven was dan ook een voorwaarde om het boek opnieuw uit te brengen. Het gevolg is dat zowat elke zin is veranderd en dat er een vijftigtal pagina’s overbodige informatie uit geschrapt zijn. Opvallend vond ik ook dat in ‘Bloedlijn’ mijn stijl er al wel helemaal was. Daar is ook veel veranderd, maar minder drastisch dan in ‘De Ziener’. Voor ‘Bloedlijn’ heb ik een lang hoofdstuk toegevoegd aan het einde van het verhaal om het geheel mooier af te ronden, want toen dat boek in 2012 verscheen, hadden veel lezers nog vragen over hoe het met de personages verder moest. Waar ik tijdens het herwerken vooral mee rekening moest houden, was om zo weinig mogelijk aan de plot te veranderen, want dan zou ik een heel nieuw boek aan het schrijven zijn geweest en dat was niet de bedoeling.

 

Zijn er persoonlijke ervaringen verwerkt in je boek of is er een personage dat veel eigenschappen of trekjes heeft van jezelf?

Veel van mijn personages hebben kleine dingen die van mezelf of mijn directe omgeving zijn, zonder dat ze mij per se moeten voorstellen. Het huis waar David in Turnhout opgroeide staat bijvoorbeeld op de hoek van de straat waar ik zelf heb gewoond. Zijn passie voor lezen, Engeland en Victoriaanse pommade deel ik ook. In ‘Bloedlijn’ is de flat van Sterre de flat waar ik zelf vijf jaar heb gewoond, toen Turnhout nog mijn thuis was. Ze geeft les op de school waar ik zes jaar van mijn leven ben kwijtgespeeld en ze is dol op het schrijven met een vulpen. Blackwell en Dawkins uit ‘Blackwell’ en ‘Scarlington’ delen alle twee veel karaktereigenschappen met mij. Zowel de goede als de slechte. 😊

 

Hoe kies je de namen van je personages? Zitten er in het boek verwijzingen (namen en data) naar personen of personages die je zelf bewondert? Ik kreeg namelijk sterk dat vermoeden, en heb daar ook erg van genoten, of heb ik het nu helemaal mis?

Nee, je hebt helemaal gelijk. Namen vind ik erg belangrijk en waar mogelijk probeer ik er steeds ergens naar te vewijzen. David Mayfair is uiteraard een naam die een ode is aan het oeuvre van Anne Rice (David Talbot en de Mayfair heksen). Dorian Walpole is vernoemd naar Dorian Gray en Horace Walpole. Radcliffe naar Anne Radcliffe. O’Brien is de echte naam van Anne Rice, en ga zo maar door. Ik ‘Blackwell’ zijn de meeste personages vernoemd naar de kinderen uit ‘Oliver Twist’. Oh, en een geheimpje waarop niemand mij ooit al heeft aangesproken: als er in mijn boeken een begrafenisondernemer voorkomt, dan heet die altijd Dacre Eathroad. D. Eathroad. Deathroad.

 

Heeft iemand je attent gemaakt op de waargebeurde feiten die verwerkt zitten in dit verhaal, of was je op de hoogte van die informatie? Hoe gaat het vinden van een onderwerp voor je boek in zijn werk?

In het nawoord van ‘De Ziener’ vertel ik dat verhaal al. Eigenlijk had ik het verhaal van ‘Bloedlijn’ eerst, maar omdat ik David wou introduceren in een proloog die zich in Borley afspeelde, ben ik het een en ander gaan onderzoeken. Ik vond de geschiedenis van pastorie zo interessant dat het uiteindelijk een volwaardig boek is geworden.

 

Je bent persoonlijk een kijkje wezen nemen op de plek van het klooster en de later daarop gebouwde pastorie van Borley, als ik juist geïnformeerd ben,  hoe was dat om daar te zijn? Heb je er onverklaarbare verschijnselen mee gemaakt en geloof je zelf in een soort hiernamaals of in bovennatuurlijke verschijnselen?

Dat zijn veel vragen waar ik nog uren over kan praten, maar ik zal het kort houden. De plekken in ‘De Ziener’ heb ik allemaal bezocht, behalve Borley, want daar valt tegenwoordig niets meer te zien. In 1939 werd de pastorie verwoest door een brand, anders dan in het boek dus. Enkele jaren later werden de restanten met de grond gelijkgemaakt en tegenwoordig staan er op de site enkele saaie huisjes. The Swan bestaat ook niet, maar het huis van Michael Lightner staat er wel nog.

Ik heb zelf nog nooit onverklaarbare evenementen meegemaakt en ik geloof, denk ik, niet in het hiernamaals. Eigenlijk ben ik een redelijk nuchtere jongen en ben ik van mening dat zaken waar je in moet geloven vooraleer ze waar zijn, doorgaans nooit echt waar zijn. Dat neemt niet weg dat die dingen mij mateloos fascineren, want de grote zwakte van wetenschappelijk onderzoek is doorgaans dat dat wat niet verklaard kan worden met de huidige middelen dan maar genegeerd moet worden. En dat vind ik kort door de bocht. De bovennatuurlijke elementen in mijn verhalen zijn veeleer metaforen voor de echte angsten van de personages, of, in het geval van David, het gebrek daaraan.

 

Wat was als kind jouw grootste angst op thriller gebied (boek of film) en wat is nu nog je grootste angst?

Als kind moet dat de film ‘De lift’ zijn geweest. Een draak van een horrorfilm, maar nooit vergeet ik een bepaalde scene die ik per ongeluk door de vingers van mijn moeder heb gezien, toen die mij voor die fake gruwel wou beschermen. In die scène zit een personage in de beruchte lift en vallen er enkele druppels bloed op diens schouders. Even later zakt er een zwaar verminkt lijk door het plafond. Toen ik die film jaren later opnieuw terugzag, heb ik daarmee hartelijk moeten lachen. Mijn grootste angst nu is die waanzinnige Russische despoot. Het is een beetje raar, want vroeger zou ik daar minder zwaar aan hebben getild, maar nu ik kinderen heb, maar ik mij erg veel zorgen over hun toekomst.

 

Een drukke tijd voor jou, want je bent recent voor de 2e keer vader geworden. Lees jij je kinderen graag voor, en kies je dan voor een spannend verhaal of ga je dat straks langzaam opvoeren als ze wat ouder zijn?

Dat kan je wel zeggen. Tijd is mijn grootste vijand, maar ik dwing ‘m af. 😊 Ik lees mijn kinderen erg graag voor. De jongste is net twee maanden, dus die moet nog even wachten, maar mijn dochter is dol op verhalen en ik lees ze voor en speel dan een hele stemmencast. Voorlopig zijn de verhalen nog niet erg spannend, hoewel er eentje is waar op het eind een ballon ontploft. Die knal heeft al het een en ander teweeggebracht 😊 De spanning zal ik langzaam opvoeren, maar ik hoop dat ik tegen haar vijfde verjaardag een Stephen King kan voorlezen. Hèhèhè!

 

In september dit jaar komt het vervolg van De Ziener, Bloedlijn, uit waar we héél erg naar uitkijken maar ben je ook al bezig met een heel nieuw verhaal en kun je aan Thrillerlezers al een tipje van de sluier oplichten over het onderwerp, of de datum van uitbrengen?

En op het moment dat er een idee borrelt in je hoofd voor een nieuw boek, deel je dit dan en met wie?

Op dit moment ben ik het geredigeerde manuscript van ‘Bloedlijn’ aan het nalezen en heb ik grotendeels het complexe research proces voor drie nieuw boeken afgerond. Een tipje? Het wordt een drieluik over een psychiatrische instelling. Drie verhalen die zich allemaal op dezelfde plek afspelen, maar op verschillende momenten in de geschiedenis. En uiteraard is de lucht in die instelling zwanger van een duister verleden. De bedoeling is om het eerste deel in het najaar van 2023 uit te brengen, maar dan moet ik echt wel opschieten, want er staat nog geen letter op papier.

 

Welke vraag hoop je dat wij je niet gaan stellen?

En zouden we er dan toch antwoord op mogen krijgen?

Staan er nog tikfouten in ‘De Ziener’? Het antwoord: Ja, zelfs op de achterflap staat een woord te veel. Schandalig!

 

 Heel erg bedankt voor het beantwoorden van al onze vragen. We kijken reikhalzend uit naar Bloedlijn in september.

 

Jullie zijn bedankt om zo graag mijn boeken te lezen. Het blijft een hele eer dat ik niet de enige ben die mijn verhalen graag leest. Er zijn dan wel erg veel boeken beschikbaar, maar toch is dat niet evident.

 

De Ziener van Kevin Valgaeren

 

De Ziener was het debuut van Kevin Valgaeren en verscheen voor het eerst in 2011. Het jaar daarna ontving hij er de Schaduwprijs voor, een prijs die wordt uitgereikt voor het beste spannende debuut dat is geschreven in de Nederlandse taal. Na enige jaren was het boek echter niet meer te verkrijgen en op velerlei verzoek van wanhopige lezers is er na tien jaar deze nieuwe en herwerkte editie uitgebracht. Bovendien wordt het boek afgesloten met een heel boeiend en verhelderend nawoord.

 

Ik ben één van de gelukkige die in het bezit is van de 1^e editie uit 2011 en het verhaal van David Mayfair, die de gave bezit van ziener, is mij dus bekend. Toch kon ik niet wachten om deze herwerkte versie in mijn armen te sluiten, te strelen en te koesteren. Én uiteraard te lezen!

 

In de uitgebreide proloog vernemen we de dramatische voorgeschiedenis van het klooster in Borley, die zo belangrijk is voor de rest van het verhaal. Het is erg beeldend omschreven en de historische setting en het kloosterleven met zijn verschil in hiërarchie komt echt bij je binnen.

Na deze proloog begint het gedeelte waarin het hoofdpersonage David Mayfair zijn intrede doet. Heel langzaam wordt de informatie over hem opgebouwd uit stukjes heden afgewisseld met stukjes verleden, herinneringen en flashbacks. Zo kom je er als lezer ook achter hoe het voor David was om te ontdekken dat hij ‘een ziener’ was. Als gevolg van een gruwelijke tragedie belandt de nog jonge David bij zijn oom Dorian Walpole in Engeland. Ook Dorian is ziener en hij ontfermt zich over zijn neefje en diens opleiding. Maar ook nu is Davids leven nog verre van rustig. Door een speling van het lot krijgt hij echter de kans te laten zien wat hij als ziener kan betekenen, als hij naar Borley afreist om daar de dood van twee jonge meisjes te onderzoeken. Het gerucht gaat immers dat de oude pastorie met zijn spookverhalen daar wel eens mee te maken zou kunnen hebben.

 

Kevin Valgaeren heeft met ‘De Ziener’ een pracht van een Gothic Novel geschreven. Het is gebaseerd op historische feiten die door het hele verhaal heen zijn verwerkt. De sfeer is duister, er zijn een boel bovennatuurlijke elementen aanwezig en de personages ademen geregeld een melancholie en een treurigheid uit die zo kenmerkend zijn voor dit genre.

De schrijfwijze is vloeiend en beeldend, makkelijk leesbaar ook, en toch zo vol van een prachtig taalgebruik. Voeg daar nog eens een dosis humor bij, die van het cynische soort, en ik ben helemaal in mijn element.

 

‘Het eten was van middeleeuwse kwaliteit, evenals de sanitaire voorzieningen: een huisje waarin hij zijn schrale kont boven een gat in een plank moest heffen; een gat dat veel te groot was, omzwermd was door een reusachtige kolonie groene vliegen en waardoor hij de resten van zijn voorgangers kon zien en ruiken.’

 

Deze herwerkte versie is hier en daar ingekort ten opzichte van de editie uit 2011. Bovendien lopen zinnen nog vloeiender en al met al maakt het dat ik het verhaal nog boeiender vind en mocht ik mij wel eens afvragen waarom ik nou zo’n fan ben, dan weet ik dat nu dus weer… gewoon hierom!

 

Heeft het dan helemaal geen nadelen? Misschien de cover, die in 1^e instantie niet helemaal favoriet was bij mij, maar éénmaal in mijn handen toch best wel mooi bleek te zijn. Het grootste nadeel is natuurlijk dat het uit is, maar goed nieuws want de herwerkte versie van Bloedlijn, het vervolg van De Ziener, komt eraan. Vermoedelijk aankomende september al. Nog nooit keek ik aan het begin van de lente zo reikhalzend uit naar de herfst!

 

Ik geef het 5 Kraaien!

 

Karin K.