Boekpresentatie De juiste man van Max van Olden

Iedereen al verbaasd hebbend door mijn opmerking dat ik een afspraak had met een agent en een advocaat en men dus dacht dat er wel heel veel aan de hand moest zijn, maar natuurlijk ging ik op een doordeweekse dag wijkagent Pjotr Vreeswijk en advocaat Max van Olden zien. 
Max van Olden presenteerde op 13 februari zijn tweede boek in Amsterdam in het gebouw van Anthos. Onderweg naar Amsterdam nam ik met de trein een omweggetje via Den Haag en pikte Pjotr op.

Twee kwekken bij elkaar zorgen voor een arsenaal van onderwerpen die nergens afgemaakt worden. Alex stapte in Leiden erbij. En het ging over vakanties in Amerika via schrijven naar..Ja naar wat eigenlijk niet? Een treinreisje gaat dan erg snel voorbij. Volgens mij hadden we ook de hele Indian Pacific vol kunnen kletsen; een treinreis van vier dagen en 4000 kilometer.

Zat Ambo|Anthos voorheen in een prachtige oud herenpand aan een van de grachten waar ik ooit in de mooie tuin de toekomst kreeg voorspelt, nu zaten ze in een ander gebouw. De ruimte was al goed bevolkt met etende mensen. Er was een heerlijk buffet en samen met Pjotr beleefde ik een eigen snertevent. Snel een vast volgende afspraak voor sotosoep gepland. Al snel nadat wij aankwamen, kwam ook Marlen Beek Visser aansluiten. Het is steeds opnieuw een leuk samenzijn met deze zelfde mensen.

Op een gegeven moment begint de zogenaamde tante Liesbeth van Ambo|Anthos (de redacteur) met haar speech, waarna Max het speechstokje overneemt. Een ware advocaat draait zijn hand niet om voor een klinkende speech en mooie woorden op een humorvolle wijze vulden de ruimte. Na eerst Marlen Beek-Visser genoemd te hebben - de twee ontmoetten elkaar vorig jaar tijdens de Avond van het Spannende Boek waar ze beiden genomineerd waren,

volgde een vernoeming en bedankje aan Pjotr Vreeswijk. Met agent Pjotr was hij een dagje mee op pad geweest tijdens een dienst in Scheveningen.
Leuk dacht ik nog voor de twee om genoemd te worden. Tot er opeens: "Waar is Ink?" klonk. Mijn hart zakte even 3 meter naar beneden en de wangen werden per direct knalrood. Mooie woorden met een kwinkslag werden tot mij gericht. Max benoemde Thrillerlezers en mijn recensie. Men had zogenaamd opdracht gekregen om mij de hele avond goed van een drankje en hapje te voorzien. Uit veiligheid.

De juiste man werd vervolgens uitgereikt aan een oude (in de zin van een lange periode) vriend, die wat citaten uit een eerder schrijfsel van Max voorlas. Zinnen waar op sommige momenten de tenen van kromden. 
Daarna stond Max heel veel boeken te signeren en wij nog met verschillende mensen te kletsen. Het voorstel om een eind verderop een nazit in een kroeg op de Nieuwmarkt te doen, moesten we afwijzen. Soms is het goed om eens verstandig te doen. Op het even voorgestelde idee om dan even 1 biertje te gaan drinken, bedachten we dat 1 biertje al heel snel twee biertjes zouden gaan worden. Tot het moment dat je denkt wat maakt het nog uit en je tot sluitingstijd blijft hangen. Daar het nog een aardige reis terug was en ik weer 8 uur klanten te woord mocht gaan staan de volgende dag, reden we braaf naar het station.

Onze wegen splitsten en op de flink langdurende reis zag ik op verschillende locaties al leuke foto's van de avond voorbij komen.

Het boek De juiste man had ik voor deze avond al gelezen en mijn recensie kan je lezen via
http://thrillerlezers.blogspot.nl/2017/02/de-juiste-man-van-max-van-olden.html

Morgen vind je op de site een leuke actie met het boek van Max.

Pjotr over schrijven

Een boek schrijven


Een jaar of drie geleden kreeg ik een idee. Ik had ooit eens zo’n tegeltje met een boodschap erop aan de muur zien hangen, je kent ze vast wel die tegeltjeswijsheden. Ik kan me niet meer de complete tekst voor de geest halen, maar één zin herinner ik me nog wel: Later, schrijf ik een boek.
De laatste zin ken ik trouwens ook nog: Later is nu.

Dat het daarna nog jaren duurde voordat ik er echt zou beginnen, is weer een heel ander verhaal, maar die tekst is me altijd bijgebleven. Vol goede moed klom ik op een dag in de pen en begon aan mijn manuscript. Ik had geen flauw benul van waar ik mee bezig was. Misschien was dat wel beter ook, want als ik van tevoren had geweten wat ik mezelf op de hals zou halen, was ik er wellicht nooit aan begonnen.

Maar goed. Om een lang verhaal kort te maken; drie jaar later lag daar dan toch ineens mijn debuut. Masterplan. Ik heb er al veel en vaak over verteld.


Toch wil ik er nog wat over kwijt, over dat schrijven.
Ik ben er ondertussen achter gekomen dat er heel veel mensen zijn die het heel goed kunnen, en ik ontdekte dat er ongeveer net zo veel manieren zijn om het te doen.
Maar hoe doe je dat nou, een boek schrijven? Die vraag wordt best vaak aan mij gesteld. Het leek me leuk om mijn manier eens nader toe te lichten.

Gek genoeg begin ik met een proloog. Nu beginnen de meeste boeken daarmee, maar ik schrijf hem ook als eerste. Een lekker proloog is voor mij de voorbode van een goed verhaal. Ik heb er echt tientallen in mijn laptop staan. Ik gooi ze nooit weg, want het zijn feitelijk kleine boekjes in de maak. Een vette proloog bepaalt de sfeer, de feel waarin ik verder wil schrijven.
Het verhaal heb ik als een dun lijntje in mijn hoofd. Van A tot Z. Zo gaaf dan, als je eigen brein plotseling een loopje met je neemt en een plot een andere wending laat nemen. Of dat die ene personage, die eigenlijk de held had moeten zijn, ineens slecht blijkt te zijn. Dat vind ik het mooie aan schrijven; Je hebt een leeg scherm voor je neus en de woorden, de zinnen, de hoofdstukken komen er bijna als vanzelf op terecht. Ik meen het als ik zeg dat ik zelf geen flauw idee heb hoe het verhaal afloopt.

Voor mijn tweede manuscript heb ik een iets andere aanpak geprobeerd. Ik schreef iedere verhaallijn los van elkaar. Iedere personage kreeg een eigen Word-document. Ik deed dit om de ontwikkeling van mijn personage beter te kunnen volgen, maar ook om de draad niet kwijt te raken. Schrijven is eigenlijk net zoiets als puzzelen. Een enorme legpuzzel van ruim tachtigduizend stukjes. Ahhhhh ...


Ik vraag me af hoeveel aspirant schrijvers er zich eigenlijk onder jullie bevinden? Wat is jullie aanpak? Of is er iets dat je nog tegenhoudt?
Denk dan eens aan die tegel. Later is nu!

Pjotr bij het GNM

GNM

Een maand of drie geleden werd ik lid van het GNM, voluit; Het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs. Alleen het woord genootschap al … Want zeg nou eerlijk, wie wil er nou geen lid van een genootschap zijn?
Het leek mij een goed idee om de contributie zo snel mogelijk over te maken, want het jaarlijkse Mystery Diner stond voor de deur.

Een week of twee geleden was het dan zover; met de trein naar Amsterdam en vervolgens op de pont naar de Tolhuistuinen in Amsterdam-Noord. Voor mijn gevoel had ik ergens in een park met heel veel groen terecht moeten komen, maar toen ik halverwege het IJ over de reling van het schip hing, begon ik toch te twijfelen. Ik zag niets anders dan gebouwen. Ik vroeg me af of ik wel op de goede boot was gestapt.

Gelukkig was het maar een klein stukje varen en toen ik weer aan wal stond, lag het complex van de Tolhuistuinen recht voor me. Licht gespannen nam ik het mezelf toch een beetje kwalijk dat ik de uitnodiging maar met een half oog had bekeken. Moest ik de trap nou op … of was het toch af? Ik koos voor het eerste en belandde in het restaurant. Vanuit mijn ooghoek zag ik eigenlijk al waar ik moest zijn maar ik sloot toch netjes aan in de rij en liet me verwijzen naar het zaaltje achter een draaideur aan de zijkant van het complex.

In het midden stond een grote ronde bar. Het leek me op dat moment de veiligste plek om even te gaan hangen maar toen ik een biertje bestelde keek de barjuffrouw me een tikkeltje wantrouwend aan met een blik die leek te vragen: waar is jouw sticker? Damn! Ik moest dus toch echt eerst tussen al die onbekende mensen door lopen om bij de voorzitter een naamplaatje te gaan halen.

Nou ben ik niet bepaald mensenschuw, maar wat moest ik zeggen? Hallo, ik ben nieuw hier. Of hallo, ik ben Pjotr Vreeswijk en mijn eerste boek is net drie weken geleden uitgekomen? Ik voelde me lullig en vroeg me af wat ik hier eigenlijk deed. Ik voelde me een indringer.

Na het stickerincidentje werd het al snel beter. Ik zag mijn grote vriend Max van Olden aan een statafeltje staan. Hij had net als ik een glas bier in zijn hand. Het voelde als een bevrijding. Ken je dat gevoel, dat geluksmoment dat je ervaart als je op zo’n moment een bekende tegenkomt?

Later werd het zelfs echt leuk. We gingen aan tafel en tussen iedere gang wisselden we van plaats. Perfect voor het netwerken. En wat heb ik een leuke mensen ontmoet. Chantal van Mierlo, zij had mijn boek voor de leesclub gelezen, Loes den Hollander, Marlen Beek-Visser, ondertussen een oude bekende van me, Ika, mijn LetterRijn-collega en nog veel meer leuke mensen. O ja, Melissa Skaye - ook al een collega bij LetterRijn - en Linda Jansma heb ik bijna gesproken. De avond was helaas om voordat ik er erg in had.

Terug op het pontje overdacht ik het diner. Het eten was heerlijk, en de biertjes smaakten prima. Maar het mooiste was dat ik achteraf helemaal geen indringer bleek te zijn. Ik hoorde er gewoon bij. Volgend jaar maar weer.

Groetjes Pjotr

Volg mij op twitter of op Facebook