Posts tonen met het label spannendaftellen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label spannendaftellen. Alle posts tonen

donderdag 29 september 2016

Anja Feliers Kwijt is terecht!

Donderdag 29 september 

Ik weet niet goed hoe dit dagboek vandaag te beginnen. Gisteren was mijn boekpresentatie en ik ben de hele dag, iedere minuut zo druk bezig geweest dat mijn dagboekje van gisteren is blijven liggen. 
Kort samengevat zag het gedeelte voor de boekpresentatie er zo uit: ’s morgens nog les gegeven, namiddag rond gereden voor last minutespullen nog te halen, kappersbezoekje, de foyer klaar gaan zetten waar de receptie zou plaatsvinden en toen terug naar huis voor een snelle hap, wassen en omkleden en dan terug naar het cultuurcentrum. 

De avond zelf kan ik alleen maar samenvatten in superlatieven. Meer mensen dan zich werkelijk ingeschreven hadden, daagden op, maar dat was niet erg. De schouwburg zat vol met ongeveer 230 gasten. Het was prachtig om te zien hoeveel mensen er zo graag bij wilden zijn.  

Het academisch gedeelte verliep vlot: na een woordje van de bibliothecaris, en een hartelijke en hartverwarmende speech van mijn uitgever Johan Ghysels stelde ik kort het boek voor, las er een aangrijpend fragment uit en stelde ik toen de korte maar aangrijpende boektrailer voor. Daarna volgde een emotioneel maar sereen sofagesprek waarbij enkele aspecten rond het schrijven van Kwijt naar voren kwamen. Vervolgens zong zangeres Ellen Steegen het prachtige nummer van Christina Perri The words. Aangevuld met de beelden van de clip was dit een erg beklijvend moment. Er volgden nog een paar korte speeches en uiteindelijk dankte ik iedereen uitgebreid voor de steun aan mij en mijn boek(en) 
Daarna was signeersessie. En dat werd een complete overrompeling. Mensen schoven geduldig aan maar de immense rij verminderde niet. Het leek wel alsof iedereen meerdere boeken tegelijkertijd mee wilde. Het enthousiasme was groot en werkte hartverwarmend. Ondertussen konden alle aanwezigen genieten van een lekker glaasje cava. 

Om kwart over 1 ’s nachts signeerde ik de laatste boeken en gingen ook de laatste gasten naar huis. Ik was kapot, uitgeput maar ook overgelukkig. Ik ben ervan overtuigd dat dit de beste boekpresentatie was die ik ooit gaf. Niet alleen de presentatie zelf zorgde daarvoor maar vooral de grote warme omhelzing die ik gisterenavond ervaren heb van zovele fans. Het deed iets met me en ook vandaag heb ik het gevoel alsof ik nog steeds in een zalig warm bad zit. 

Kwijt is nu officieel de wereld in. Nu is het hopen dat mensen genieten van het boek, ieder op zijn eigen manier. 

Ik wil Thrillerlezers bedanken voor het posten van mijn dagboekje elke dag opnieuw. Vandaag stuur ik geen foto mee maar de boektrailer van Kwijt. 

maandag 26 september 2016

Anja telt nu hard af naar Kwijt

Maandag 26 september 

Gisterenavond, ik was nog wat dingetjes ter promotie van Kwijt op mijn auteurspagina aan het posten, tegelijkertijd surf ik zo wat op verschillende boekenpagina’s, toen mijn blik plotseling viel op een bericht van een lezer. Mijn hart stond even stil toen ik begreep dat die persoon Kwijt al aan het lezen was. Ik knipperde verbaasd met mijn ogen. Wat? Kwijt al aan het lezen? Hoe kan dat? Even later zag ik het. Blijkbaar wordt het e-book al op verschillende webshops aangeboden en toen ik verder ging zoeken, bleek dat zij niet de enige lezer van Kwijt was. Een stroom van berichten kwam mijn kant uit waarin overal enthousiast werd verteld dat ze het e-boek gekocht hadden én al aan het lezen waren. Er gebeurde iets vreemd met me. In no time sloegen de zenuwen keihard toe. Ik kon me niet meer concentreren op wat ik bezig was en een akelige angst sloeg me om het hart. Wat als het boek niet goed is? Wat als het niet spannend genoeg is? Wat als ze het misschien melig vinden? Ineens besefte ik waarom ik zo zenuwachtig was. Er zit zoveel van mezelf in dit boek dat ik er gewoonweg bang van word. Nooit eerder had ik dit gevoel zo intens. Ik loop naar mijn jongste dochter –die 16 is- en vertel wat er aan de hand is. Ze slaat haar armen om me heen als ze ziet dat ik echt overstuur ben. ‘Mama,’ zegt ze wijselijk. ‘Er zitten zoveel spannende scènes in dit boek. Daar heb je dit keer speciaal voor gezorgd. Het is aangrijpend door de vraag of de moeder nog leeft. Maar bovenal gebeuren er ingrijpende dingen in het leven van Kathleen Verlinden, de psychologe. Je bent je aan het opwinden om niets.’ Ik laat haar woorden tot me doordringen en knik langzaam. ‘Ja, misschien heb je gelijk. Maar ik besef nu pas echt wat ik op de wereld heb losgelaten.’ 

Ik blijf de hele avond Facebook afspeuren en net voordat ik wil afsluiten, zie ik daar nog een reactie.  

‘Heb Kwijt uit. Het is een bangelijk goed boek.’ 

Ik slik en klik even later die persoon aan via de chat. Of ik even mag doorvragen hoe ze het boek vond. Dat kan! Een half uur lang geeft ze me feedback. Ik ben na mijn vele vragen aan haar meer dan opgelucht. Nee, ik ben gelukkig. Euforisch zelf. Zoals ik het boek bedoelde, zo heeft ze het gelezen en ervaren. Ik dank haar uitgebreid voor de tijd die ze voor me nam. Dan sluit ik de computer af. Ik loop naar de keuken, schenk mij een glaasje limoncello in en drink het snel uit. Ik beslis onmiddellijk mijn bed in te gaan en alleen maar te denken aan haar lovende woorden. Deze week zullen er nog reacties komen. Of ze positief of negatief zijn, ik zal ze allemaal lezen en ter harte nemen. Maar ik weet nu weer waarom ik dit boek schreef en die reden mag ik niet vergeten. Terwijl ik in de duisternis in mijn bed lig, open ik mijn ogen.  ‘Slaapwel, mama!’ zeg ik stilletjes. ‘Het komt helemaal goed met dat boek van ons.’ 


zondag 25 september 2016

Anja Feliers' 7e dagboekfragment

Zondag 25 september 

Ik word veel te vroeg naar mijn zin wakker geblaft door de hond van onze buren. Met tegenzin stop ik mijn hoofd onder het dekbed en probeer het hardnekkig geblaf buiten te sluiten. Maar het lawaai buiten houdt aan. Vermoeid open ik mijn ogen. Ik heb vannacht tot half drie staan strijken en had gerekend op een uitslaapvoormiddag. Niet dus. Ik ben een nachtraaf. Neem mij steevast voor om op tijd te gaan slapen maar zo tegen tien, elf uur krijg ik altijd een energiestoot waardoor ik nog van alles begin te doen. Ik hijs me uit bed en strompel naar beneden. Gelukkig schijnt de zon. Na een paar stevige koppen koffie en een telefoontje met mijn stiefmoeder voel ik me wat beter.  

Vanmiddag staat er bureauwerk op de planning. Ik moet nog wat verbeterwerk van de jongens van school inhalen én ik moet dringend aan de powerpointpresentatie beginnen die woensdagavond tijdens de boekpresentatie zal worden gebruikt. Nu en dan ontvlucht ik mijn schrijfkamertje en ga dan lekker een kopje koffie drinken met mijn man op ons terras. De zon is zo zalig en ik wil niet de hele dag binnen opgesloten zitten. 

Terwijl ik aan de powerpoint bezig ben, dringt het tot me door dat ik nog maar drie dagen heb. Ik moet echt doorwerken. Er is nog zoveel dat moet. Gelukkig begrijpt mijn man me beter dan wie ook. Tegen etenstijd stelt hij voor Grieks gaan af te halen. Ik knik blij. Weer een uurtje uitgespaard waarin ik andere dingen kan doen. En vanavond… dan ga ik echtig plechtig op tijd mijn bed in. Echt waar! 

zaterdag 24 september 2016

Dag 6 van Anja Feliers dagboek

Zaterdag 24 september 

Wanneer ik  ’s morgens om half negen mijn ogen open, voel ik me goed. Ik ben gisteren tijdig gaan slapen en al die uren rust hebben me ontzettend deugd gedaan. Ik sta op, ontbijt, ruim de keuken op en beantwoord nog wat mails. Dan maak ik me klaar want mijn man, mijn dochters en ik hebben besloten vanmiddag een dagje naar Antwerpen te gaan. Shoppen. Op zoek naar hét jurkje. De zon schijnt en we hebben besloten om ons voor niets te haasten. Als we rond twee uur in Antwerpen aankomen, splitsen onze wegen zich. De meiden trekken er alleen op uit, mijn man en ik doen het gezapig aan, genietend van de zon en elkaar. 

Het is druk in Antwerpen. Heel erg druk. Blijkbaar wil iedereen genieten van misschien wel het laatste weekendje overvloedige zon. Opgetogen loop ik met mijn man naar die ene winkel van dat speciale merk dat ik zo graag draag. Ik ben er nog nooit eerder geweest maar het is een monobrand store dus ik vermoed dat ze hier écht wel alles hebben van dat merk. Na lang zoeken vinden we de winkel. Hoopvol gaan we naar binnen, maar al snel bemerk ik dat de kleding die hier hangt niet in aanmerking komt voor mijn boekpresentatie. Tien minuten later staan we weer buiten. De ontgoocheling staat op mijn gezicht te lezen. Ik was er echt van overtuigd hier juichend buiten te komen. Mijn man probeert mij te troosten en troont me mee naar enkele andere leuke winkels maar winkel na winkel kom ik met lege handen naar buiten. 

‘Kom,’ zeg ik na een tijdje. ‘Ik ga niet heel Antwerpen afdweilen, zoekend naar die ene jurk. Laten we een terrasje doen met een bubbeltje.’ En dat doen we. We zoeken een gezellig terras op, bestellen een lekker glaasje cava en wat tapas. Wanneer mijn meiden anderhalf uur later breed glimlachend bij ons aanschuiven, ben ik over mijn teleurstelling heen. Zij hebben wel leuke dingetjes gevonden en blij tonen ze ons hun buit. 

Nu zijn we terug thuis. Mijn dochters hebben me op de terugweg overhaald vanavond wat jurkjes te passen die ik nog niet vaak gedragen heb. Zij zijn ervan overtuigd dat dat vast nog een prachtexemplaar tussen zit. En ja, misschien hebben die slimme meiden van mij wel gelijk. Kijk, ik ga er nu aan beginnen! Tot morgen!  


vrijdag 23 september 2016

Spannend aftellen met Anja Feliers, deel 5

Vrijdag 23 september 

Bij het wakker worden, voel ik hoe moe ik ben. Het was bijna twee uur toen ik vannacht mijn bed inkroop en vanmorgen rinkelde mijn wekker om kwart voor zes weer ongenadig hard. Ik hijs me uit bed want ik mag me niet overslapen. Tijdens de voormiddag geef ik immers les en mijn leerlingen wachten op me. 

Namiddag heb ik een afspraak met Kristof Hayen, radio-dj bij Nostalgie, een groot radiostation in Vlaanderen. Sylvie, mijn hoofdpersonage in Kwijt, is eveneens radio-dj en tijdens het schrijfproces stond Kristof me bij wat research betreft. Ik ben zelfs op bezoek mogen gaan in de prachtige Nostalgiestudio in Antwerpen. Kristof zal woensdagavond ook aanwezig zijn. Samen bespreken we vanmiddag het sofagesprek dat we tijdens mijn boekpresentatie zullen houden. 

Daarna rijd ik door naar Bilzen voor een afspraak met bibliothecaris Jannie Nijs (zie foto). Hij zal woensdag de hele avond alle sprekers voorstellen en helpt me nu met alle voorbereidingen. Ik ben erg blij met Jannie. Hij denkt met me mee hoe we deze avond prachtig vorm zullen geven en op het einde van het gesprek voel ik me gerust gesteld dat alles goed zal komen. 

In de late namiddag bel ik met een van de hoofden van Radio Nostalgie. Samen bespreken we hoe we de komende weken via de media promotie voor Kwijt zullen voeren. Het was een aangename en rijke babbel.  

Nu voel ik me uitgeput. Het was een lange maar wel vruchtbare dag. Toch ga ik proberen dit weekend wat rustiger aan te doen. Mijn energielevel is behoorlijk gedaald en er komen nog een paar zware weken. Dat wordt dus batterijen weer opladen. En daar begin ik vanavond al mee. Ik kook lekker niet maar ga een lekkere hap afhalen en dan languit de bank op. Filmpje op en even verstand op nul. Klinkt erg goed! 


donderdag 22 september 2016

Spannend aftellen met Anja Feliers

Donderdag 22 september  

Opnieuw een erg drukke dag vandaag. In de voormiddag begin ik aan een klus die ik steeds opnieuw voor me uitschoof, maar als mijn gezinsleden me melden dat ze aan hun laatste ondergoed bezig zijn en dat ook de gewone kleding’ op’ geraakt, besef ik dat ik het niet langer kan uitstellen. Dus al van ’s morgens vroeg haal ik de strijkplank boven en de manden vol strijkgoed. Ondertussen draait de wasmachine de hele voormiddag op volle toeren. Gelukkig piept het zonnetje vandaag weer tussen de wolken zodat ik al dat wasgoed lekker buiten kan laten drogen. 

Het laatste uur van de voormiddag beantwoord ik nog dringende mails die allemaal wel ergens iets met de boekpresentatie te maken hebben. Ik stel nog snel een toets Nederlands op voor de jongens van mijn derde jaar en begeef me dan snel naar school. 

De jongens op school leiden mij een beetje af van alles wat nog moet en dat heb ik wel even nodig. 

Tegen vier uur - ik ben dan net thuis en wil even op mijn gemak een kopje koffie drinken - komt er een migraine-aanval opzetten. Nee he, die kan ik echt niet gebruiken. Ik grijp onmiddellijk naar de stevige middelen en ga twee uur liggen in een donkere kamer. Ik ben echter zo dom geweest mijn telefoon mee te nemen en regelmatig word ik wakker gebiept. Niet leuk, maar mijn jongste dochter is op terugweg van school en dan wil ik altijd bereikbaar zijn. Je weet maar nooit. 

Nu heb ik net het avondeten achter de kiezen – mijn migraine is gelukkig weg - en moet ik nog naar een vergadering van de adviesraad van de bibliotheek waar ik in zit. Mijn excuses dus, dat dit dagboekfragment er zo laat aankomt. Ik zal proberen het nooit meer te doen ;-) 


woensdag 21 september 2016

Anja Feliers telt af, dag drie

Woensdag 21 september 

Binnen precies één week is mijn boekpresentatie. Er zijn nogal wat zaakjes die nog moeten worden afgerond maar vandaag zal ik daar niet aan toekomen. Woensdag is immers een lesdag. Ja, naast het schrijven, geef ik ook parttime les op een middelbare school. Ik doceer Nederlands aan jongens –en één meisje- van ongeveer vijftien, zestien jaar. En dat doe ik graag. Heel graag. Mijn uitgever heeft me al eens voorgesteld om fulltime te gaan schrijven maar ik zou het contact missen met onze jongeren en zeker ook met mijn collega-leerkrachten. Wij hebben een hecht leerkrachtenteam en ook dat is een verrijking in mijn leven. Dus sta ik tijdens de voormiddag voor de klas en probeer ik alle beslommeringen rond mijn boek even aan de kant te schuiven. 

Naar de namiddag heb ik uitgekeken. Samen met mijn twee dochters laat ik me uitgebreid verwennen bij mijn kapper. Kleurtje, knippen, brushen en dat onder het genot van mijn vrolijk babbelende meiden én bijhorend kopje koffie. Daarbij kan ik ook even stoom aflaten bij mijn kapper Nassèr (zie foto) die me altijd weer op een fijne manier aan het lachen krijgt. Ik heb dit bezoekje bewust een week voor mijn presentatie gepland. Dan is ook dat alweer in orde voordat de echte grote drukte mij te beurt valt. 

Met mijn man spreek ik af dat we ook nog ergens een shopmiddag moeten inbouwen in de toch al volgepropte week. Ik ben immers al tijden op zoek naar het ideale jurkje dat ik wil dragen op mijn bijzondere avond maar tot nog toe vond ik het nog niet. Ik word er een beetje wanhopig van. Misschien liggen mijn eisen wel te hoog. Misschien moet ik met een meer open blik gaan winkelen. Zucht…! Niet panikeren, Feliers. Je hebt nog een week. Wie weet komt het perfecte jurkje ergens zomaar uit de lucht gevallen… 

dinsdag 20 september 2016

Anja Feliers telt af naar de Boekpresentatie van Kwijt, dag twee

Dinsdag 20 september 

Drukke dag vandaag. Het nuttige gekoppeld aan het aangename. 

Vanochtend had ik een uitgebreid Skypegesprek met twee Nederlandse heren die me een geweldige aanbieding deden die verband houdt met mijn boeken. Jammer genoeg kan ik er nog niet veel over vertellen maar als de deal doorgaat – en dat weet ik pas binnen een kleine maand- dan zullen vooral de Nederlandse fans meer van mij gaan horen. Alleszins is het een superleuk aanbod maar ook eentje dat veel werk met zich zal meebrengen. Als het doorgaat zal ik rigoureus moeten gaan plannen en een ijzeren discipline aan de dag leggen om alle deadlines te halen. Spannend is het dus wel. 

Vanmiddag bracht ik een bezoekje aan het huis waar ik samen met mijn mama ben opgegroeid. Enkele jaren na hoor dood verhuisden we toen mijn vader hertrouwde. Mijn grootouders bleven er wel nog even wonen. Na hun dood werd het huis verkocht. Ik was al twintig jaar niet meer in het huis geweest maar de huidige bewoonster nodigde me een tijd geleden uit een kijkje te komen nemen. Dat stelde ik steeds uit totdat de nieuwe thriller Kwijt af was omdat ik tijdens het schrijven toch al zo veel met mijn verleden geconfronteerd werd. 

Maar het bezoek was prachtig. Het hele huis was sfeervol ingericht en aangepast aan de smaak van de huidige bewoners. Het voelde wel een beetje raar om er terug te zijn na al die jaren. Het raakte me diep om sommige originele elementen van het huis terug te zien, zoals ze waren toen ik er opgroeide. De ruimtes leken ook veel kleiner dan in mijn herinnering maar ja, ik bekeek het toen ook als kind. Het was een mooie ervaring. Het voelde alsof mijn mama, oma en opa er een beetje bij waren. En dat was een beklijvend gevoel. Een die ik koester.  

En nu is het avond en voel ik de positieve energie door mijn lichaam stromen. En ook al ligt Kwijt nog niet in de winkel, in mijn hoofd ben ik al bezig met een nieuw idee voor de volgende thriller. Voordat ik aan het avondeten begin, zonder ik me een paar uurtjes af van het leven in huis. In mijn speciale aantekenboekje schrijf ik dingen op die ik vandaag ervaren en gevoeld heb. Want ja, alles wat vandaag gebeurd is, zorgde voor nieuwe inspiratie. Wordt zeker vervolgd …