Vice versa met Mariska Overman en Marlen Beek-Visser

In 2017 kwam het thrillerdebuut van Mariska Overman uit: Hoofdzaak. In de hoofdrol Isabel Dieudonné, ex-rechercheur en specialist Postmortale zorg. In de tweede thriller 'Voltooid', die begin 2018 uit kwam, speelt Isabel wederom de hoofdrol. Op dit moment werkt Mariska aan het derde deel

Marlens debuut-thriller Stem! (ondertitel 'Als deelname aan een talentenjacht een obsessie wordt') verscheen in 2015. Stem! is een kritische kanttekening naar de maakbaarheid van succes. Dit debuut werd genomineerd voor de Schaduwprijs 2016, de prijs voor het beste oorspronkelijk Nederlandstalige thrillerdebuut.

Onlangs verscheen op Storytel haar Original Latte Macchiato, een spannende dramaserie. Momenteel werkt zij aan haar derde thriller die begin 2019 bzal verschijnen.

Voor Vice versa stelden de twee auteurs elkaar een aantal vragen.

Marlen: In het dagelijkse leven ben je -werktechnisch gezien- veel met de dood bezig. Jouw bureau zet zich in voor een betere bespreekbaarheid van de dood, onder meer door Death Cafés te organiseren en met een ‘Before I Die Wall’  door Nederland rond te toeren. Ook initieerde je publiekscampagnes over de dood, zoals ‘Zullen we over de dood praten?’ In je privéleven heb je te maken gehad met het vroege verlies van dierbaren. En je schrijft thrillers met nogal gruwelijke verhaallijnen, zoals Hoofdzaak, waarbij een hoofd wordt gevonden op de keukentafel.

Is het onderwerp ‘dood’ ook wel eens dag afwezig in jouw leven? En zo nee, hoe zorg je ervoor dat er een balans is tussen leven en dood?

Mariska: Wat een mooie vraag. De dood is eigenlijk geen dag niét aanwezig. Regelmatig denk ik daarover na, of dat een kwalijke zaak is of niet. En eigenlijk kom ik iedere keer tot dezelfde conclusie: het is niet erg. Sterker nog, ik denk dat ik er veel aan te danken heb. Door met de dood bezig te zijn ben ik me vaak bewust van de kwetsbaarheid van het leven. En dat helpt me in keuzes maken (liever film kijken met de kinderen dan stofzuigen bijvoorbeeld, maar ook de grotere keuzes: kiezen voor schrijven, proberen te doen waar je gelukkig van wordt) en het helpt in bewuster genieten van de kleine dingen. Kort gezegd zorgt juist die dood voor de balans, omdat de dood het leven zo zichtbaar maakt. En ook al lijkt het een triest onderwerp, ook juist daardoor hebben we misschien wel bovenmatig veel lol met elkaar. En een goed ontwikkeld gevoel voor zwarte humor… ;-)

Mariska: Mijn eerste vraag aan jou is:

Je hebt net een Storytel Original geschreven: Latte Macchiato. Na twee thrillers, en een thriller in de pen die komend jaar bij Prometheus gaat verschijnen, nu een spannende dramaserie. Hoe was het om dat te doen? Zowel qua opzet (ik kan me voorstellen dat schrijven voor een luisterboek anders werkt?), als qua genre?

Marlen: Een luisterserie is in feite een compleet boek, opgedeeld in tien afleveringen. De basis voor Latte Macchiato, de Storytel Original luisterserie die ik heb geschreven, was een manuscript dat ik voor mijn debuut Stem!schreef. Ik schreef aan de hand hiervan een synopsis en een samenvatting van de tien afleveringen en Storytel vond dit een goede opzet. Al (her)schrijvend merkte ik dat het verhaal eerder een spannend drama was dan een thriller: herkenbaar, een tikkeltje smeuig, met pakkende dialogen en toewerkend naar een climax. Het fijne van Storytel is dat zij minder in hokjes denken dan de boekhandel. Een Original is een Original en moet vooral een pakkend verhaal zijn, waarbij de luisteraar niet kan wachten om de volgende aflevering te luisteren. Dat is, hoop ik, gelukt. Op 2 juli wordt Latte Macchiato gelanceerd.

Het schrijven van een luisterserie is in zoverre anders dat je rekening moet houden met het feit dat een luisteraar niet terug kan luisteren. Dat betekent dat een verhaallijn helder moet zijn, dat je niet te veel sprongen in de tijd moet maken en ook niet te veel personages moet opvoeren. Uitgebreide beschrijvingen werken ook minder goed. De luisteraar kan immers  niet ‘screenen’ maar moet de hele scène ‘uitluisteren’. Wat wel werkt is herkenbare dialogen, cliffhangers en lekker veel vaart.

Marlen: Jij hebt twee goed ontvangen thrillers geschreven voor de Crime Compagnie, Hoofdzaak en Voltooid. Hoe ben je bij deze leukeuitgeverij binnengekomen en wat zijn jullie plannen voor de nabije toekomst?

Mariska: Ik had Hoofdzaak in de zomer van 2017 geschreven, en ben online gaan zoeken naar uitgevers die thrillers uitgeven. De site van de Crime Compagnie sprak me direct aan, en ik heb niet verder gezocht, maar heb mijn manuscript opgestuurd. Dat was op een vrijdag, en de maandag erna kreeg ik al een mail van Ilse dat ze erg enthousiast was! Vijf maanden later lag Hoofdzaak in de winkels. Ik kreeg een contract voor twee boeken, en Voltooid volgde niet lang daarna. Inmiddels ben ik bezig met de derde in de Isabelreeks, die kan een van de komende weken naar de uitgever ter beoordeling. Spannend weer! En we hebben nog hele leuke plannen: in juli komt er een kortverhaal in de Flair, een spannend en mysterieus verhaal, een beetje gothicnovel (Spooky, geheimzinnig, en een vleugje romantiek). Dit verhaal speelt zich af in Ierland. Ilse werd er erg enthousiast van (en ik ook), de bedoeling is dat er een compleet boek komt met dezelfde hoofdpersoon als in het korte verhaal. Mooie plannen dus… J

Mariska: Jij bent van uitgever gewisseld, je volgende twee boeken komen uit bij Prometheus: een grote gerenommeerde uitgever. Hoe is dat zo gekomen, ben je er zelf op af gestapt, of ben je benaderd? En ik ben heel erg nieuwsgierig hoe ver het staat met de eerste thriller die je onder hun vlag gaat uitbrengen, kun je daar al iets over kwijt?

Marlen: Vorig jaar was ik aanwezig bij de boekpresentatie van De Doorbraak van Simone van der Vlugt. Het was haar eerste thriller die bij Prometheus verscheen, nadat zij de overstap had gemaakt naar deze uitgeverij. Het feestje vond plaats in het prachtige pand aan de Herengracht in Amsterdam. Toen ik naar het toilet ging, liep ik in de gang Mai Spijkers tegen het lijf. Ik gaf hem een hand en we raakten aan de praat. Het was een leuk gesprek en hij stelde voor om visitekaartjes uit te wisselen. Ook vroeg hij me om het bestand van Meesterdeal, mijn laatste boek, te mailen. Dat heb ik gedaan en enkele weken later kreeg ik een uitnodiging van een redacteur om een kop koffie te komen drinken, om te verkennen of we iets voor elkaar konden betekenen in de nabije toekomst. Met een paar boekideeën in een notitieboekje ging ik naar Amsterdam. Het was een fijn gesprek, waarbij ik veel ruimte kreeg voor mijn eigen invulling van die ideeën. En het resulteerde in een contract voor twee thrillers, waar ik erg blij mee ben, omdat er vertrouwen uit spreekt voor de toekomst.

Inmiddels ben ik begonnen met schrijven. De samenwerking met mijn redacteur is nog steeds heel fijn. Ze denkt mee, geeft waardevolle tips en houdt rekening met mijn schrijfproces, ook als het even lastig is. De planning is dat mijn boek (werktitel: Een lot uit de loterij) in het eerste kwartaal van 2019 verschijnt.

Marlen: Je hebt een eigen bedrijf en een gezin en toch schrijf je je boeken in een hoog tempo. Op welke momenten van de dag of week schrijf jij (het best)? En met wie kun je sparren over je schrijfproces? Of is schrijven voor jou een volledig solistische bezigheid?

Mariska: Sinds Hoofdzaak verschenen is, heb ik mijn activiteiten in Bureau MORBidee teruggeschroefd. Ik wil me graag op het schrijven richten, en ik ben niet zo heel erg goed in het combineren van verschillende bezigheden. Ik schrijf op erg wisselende momenten, afhankelijk van mijn energie (ik ben beperkt in energie, helaas), maar veelal is dat in de ochtend. Ik wacht in ieder geval niet op inspiratie, ik begin gewoon. Mijn ervaring is dat dan de ideeën wel gaan stromen. Ik kan gelukkig goed sparren met mijn man, hij is journalist en heeft ook boeken (non-fictie) geschreven. Hij begrijpt goed hoe een schrijfproces kan verlopen, en dat is erg fijn. Hij is ook mijn 1^e lezer. En soms als ik twijfel over iets, dan leg ik het hem voor.

Mariska: Mijn laatste vraag aan jou is:

Heb je nog dromen en wensen voor de toekomst, wat schrijven betreft? Wil je misschien ooit een uitstap naar een ander genre doen? Of wil je het begeleiden van andere schrijvers uitbouwen naar meer?

Marlen: Ik geniet nu al van elke fase van het schrijven en alles wat ik er nu omheen doe. Het zou mooi zijn als ik, in samenwerking met mijn nieuwe uitgever, mijn boeken in de nabije toekomst bij nog meer lezers onder de aandacht kan brengen. Verder hoop ik dat ons collectief Moordwijven (thrillerschrijverscollectief met Isa Maron, Liesbeth van Kempen, Ingrid Oonincx, Anya Niewierra en ik) een soort merk wordt voor lezers, boekwinkels en media. Dat iedereen weet: dit is een Moordwijven-boek, dus dit is een goed boek!

Het begeleiden van beginnende schrijvers vind ik een van de leukste dingen om te doen. Voorlopig beperk ik dat tot twee keer per jaar in Italie, tijdens onze schrijfweek op een toffe locatie. Eenvoudigweg omdat ik een drukke baan heb en vier dagen per week werk. Incidenteel en op verzoek verzorg ik de losse workshops overigens ook in Nederland. Als ik met boeken schrijven meer zou verdienen, zou ik overwegen om minder te werken en naast het schrijven meer tijd te steken in het geven van cursussen.

Maar zoals gezegd, ik geniet nu al elke dag. Dat is maar goed ook, want bij elke wens die uitkomt, heb je meestal weer een volgend doel dat je nastreeft. De kunst is om te genieten van dat wat je nu doet en ervaart.

Schrijven of uitgeven?

Wat vind jij leuker, schrijven of uitgeven? 

Deze vraag werd mij vorige week gesteld door een vriendin. Zonder aarzeling antwoordde ik: ‘Uitgeven! Schrijven is een erg eenzaam gebeuren en met het werk voor de uitgeverij heb ik regelmatig contact met de meest uiteenlopende mensen.’

Dat dit érg kort door de bocht is, realiseer ik me als ik mijn agenda bekijk. Ik heb twee schrijfweken gepland, waarvan de eerste zelfs al over een paar weken. Onder de bezielende leiding van Marlen Beek-Visser vertrekken op 17 september een aantal adspirantschrijvers, waaronder ik, vanuit de haven van Harlingen voor een weekje zeilen en schrijven op de Waddenzee. Uit eerdere ervaring weet ik dat het enorm inspirerend is om de blokkades in je manuscript te delen met anderen. De tips die daaruit voortvloeien zijn vaak goud waard. De coaching van de organiserende auteur zorgt ervoor dat de cursisten meters gaan maken.

In april 2018 volgt er dan nog een niet te versmaden week in de Algarve bij Marelle Boersma die mij aan het begin van de zomer op het juiste spoor heeft gezet. Nu is het zaak om van het boemeltreintje een Intercity te maken.

Ondertussen in de uitgeverij

Binnen de uitgeverij is het vertrek van Sandra goed te merken. De meesten kennen haar van de prachtige covers die ze maakt, maar achter de schermen deed ze heel veel meer. Als ik dat al niet wist, dan ben ik daar de afgelopen weken behoorlijk met mijn neus op gedrukt.

Een geluk bij dit ongeluk is, dat Marijke van Leeuwen, o.a. bekend van de covers van haar echtgenoot J. Sharpe, zich bereid heeft verklaard om voortaan de covers van de LetterRijn-boeken voor haar rekening te nemen. Het omslag van Dwaalspoor, de in oktober verschijnende actiethriller van Pjotr Vreeswijk, is nog een gedeelde productie van Sandra en Marijke

Proeflezers

Momenteel buigen een aantal proeflezers zich over een drietal veelbelovende manuscripten: één Young Adult en twee thrillers. Als dit gaat resulteren in het uitgeven ervan, dan heeft LetterRijn een goed gevuld voorjaar. Temeer omdat Bianca Nederlof heeft laten weten dat ze vanwege het herschrijven van haar Ondenkbaar mikt op februari 2018 voor het uitbrengen van de opvolger van haar voor de Schaduwprijs genomineerde Ongrijpbaar.

Over het eerste van de drie genoemde manuscripten wordt aan het begin van deze maand een besluit genomen. Het leuke van dat manuscript is, vind ik persoonlijk, dat het geschreven is door een duo dat ook solo al de nodige successen heeft geboekt.

Thema verhalenwedstrijd 2018

Voor de jaarlijkse verhalenwedstrijd ben ik naarstig op zoek naar een thema. Uitgewerkte suggesties zijn van harte welkom in verhalenwedstrijd@letterrijn.nl

Dus heb je een suggestie én is het een thrillerwaardig spannende, aarzel dan niet en stuur in. Vergeet dan niet om aan te geven welke elementen de verhalen dienen te bevatten. De winnende inzending ontvangt een exemplaar van Verborgen, de verhalenbundel die ontstaan is na de verhalenwedstrijd van 2017.

Groeten en tot een volgende keer.

Theo van Rijn

Meesterdeal - Marlen Beek-Visser

Titel: Meesterdeal

Auteur: Marlen Beek-Visser

Uitgever: Ellessy Crime

Gepubliceerd: December 2016

Het Verhaal

Een dochter, een docent, een verhouding, een slachtoffer.

Als Bo van Lierop ontdekt dat haar 16-jarige dochter Eva een verhouding heeft met haar mentor van school, een man van tweeënveertig, lopen de spanningen binnen het gezin hoog op. Het feit dat Bo en Adam al jaren een geheim met zich meedragen, een geheim dat zij beter eerder hadden kunnen vertellen, maakt de situatie er niet eenvoudiger op. Is dat de reden dat Adam zich steeds vreemder gaat gedragen?

Bo’s enige uitvlucht is haar vrijwilligersbaantje bij de Hulplijn en in het bijzonder Emiel, een cliënt met wie ze een band opbouwt en bij wie ze haar hart kan luchten. Emiel trekt zich Bo’s situatie aan en weet wel een manier om haar te helpen. Net als Bo op het punt staat om de confrontatie met Eva’s mentor aan te gaan, gebeurt er iets wat een schok van ontzetting teweegbrengt.

De Auteur

Marlen Beek-Visser woont en werkt in Leiderdorp, op steenworp afstand van Leiden, waar zij haar middelbareschooltijd doorbracht en waar zij lange tijd woonde. Na een hbo-studie commerciële economie schreef zij als stafmedewerker communicatie en als manager in de kinderopvang voornamelijk zakelijke teksten. Tot zij enkele jaren geleden haar creatieve geest de ruimte gaf en begon met het schrijven van fictie.
Marlen publiceerde een tiental korte verhalen in verhalenbundels. Zo verscheen haar verhaal DNA-test in een bundel voor een goed doel, waarbij de line-up werd gevormd door prominente auteurs als Kees van Kooten, Mensje van Keulen en Susan Smit. Schrijver Abdelkader Benali koos haar verhaal Zwarte kapitein voor publicatie in de bundel Gouden tijden, zwarte bladzijden. Met Project X 75.0 won zij de Literaire Prijs van Wageningen, terwijl zij bij een schrijfwedstrijd voor Margriet een tweede plaats behaalde met haar verhaal
Hulplijn.

Wat ik ervan vond

Bo van Lierop haalt me het bloed onder de nagels vandaan.
Zo, hè hè, dat is eruit. Mede omdat Bo als vrijwilliger bij een hulplijn een rots in de branding is voor anderen, en in het begin nog redelijk in staat lijkt tot weloverwogen en rationeel gedrag, word je verrast door de beslissingen die Bo neemt in Meesterdeal. Ergens kun je haar het niet kwalijk nemen dat ze enigszins lijkt te ontsporen wanneer ze ontdekt dat de relatie tussen haar dochter en haar (veel oudere) mentor nog steeds gaande is, in tegenstelling tot wat haar dochter beweert. Wie zou daar rustig onder blijven?

In deze zin is Bo een geweldig personage. Ze ontlokt je echt de ene na de andere ongelovige reactie. Soms wil je haar gewoon door elkaar schudden en “denk nou toch eens na!!” roepen.

En het blijft niet alleen bij Bo. Dochter Eva, man Adam, vriend Yannick, mentor Sten... Vooral op deze manier zorgt de auteur dat haar personages echt iets met je doen en je bijblijven.

Tegelijkertijd zorgt dit, vooral in het begin van het verhaal, herhaaldelijk voor irritatie tijdens het lezen.

Maar laat dat je niet afschrikken! Meesterdeal heeft niet alleen personages die iets bij je teweegbrengen, het boek zit ook slim in elkaar. Soms is Bo’s innerlijke monoloog nogal een informatiedump, terwijl het op andere momenten wel weer erg beknopt is. Door je dan weer heel veel en dan weer net te weinig informatie te geven, wordt je heel dicht bij het plot gebracht en tegelijkertijd met succes afgeleid.

Vooral de laatste, pak ‘m beet, 70 pagina’s kun je het boek amper wegleggen omdat alles dan ook nog eens erg spannend wordt. Het einde van het verhaal bevat de ingrediënten van een klassieke thriller: niet per se een verrassing, maar zo subtiel dat het een plotpunt in een Sherlock Holmes-verhaal had kunnen zijn.

Plot: 4
Originaliteit: 3.5
Spanning: 4
Schrijfstijl: 3

Psychologie: 4
Leesplezier: 3

Ik moest echt aan de schrijfstijl wennen en slaagde daar niet helemaal in, waardoor het leesplezier ook laat op gang kwam. Toch heb ik bewondering voor de constructie van Meesterdeal en haar menselijke personages. Marlen Beek-Visser verdient wat mij betreft 4 sterren voor Meesterdeal!

- Yfke Brandhout

Meesterdeal - Marlen Beek-Visser

Achterflap

Als Bo van Lierop ontdekt dat haar 16-jarige dochter Eva een verhouding heeft met haar mentor, een man van tweeënveertig, lopen de spanningen binnen het gezin hoog op. Het feit dat Bo en Adam al jaren een geheim met zich meedragen, een geheim dat zij beter eerder hadden kunnen vertellen, maakt de situatie er niet eenvoudiger op. Is dat de reden dat Adam zich steeds vreemder gaat gedragen?
Net als Bo op het punt staat om de confrontatie aan te gaan, gebeurt er iets wat een schok van ontzetting teweegbrengt. 

Mening

Wat mij ten eerste opvalt tijdens het lezen van Meesterdeal is hoe goed Marlen Beek-Visser in de hoofden van haar hoofdpersonen laat meekijken. De puber Eva, moeder Bo en leraar Sten: ze zijn levensechte personen. Ware realistische personen zet ze neer waarmee je op de place misère in een film lijkt rond te lopen. Zoals de scène die ze beschrijft die plaatsvindt in een Italiaans restaurant en volkomen uit de hand loopt. Op een bijna slapstickachtige wijze ontwikkelt de situatie zich razendsnel. Je voelt je een echte toeschouwer tijdens deze gebeurtenis.
Maar hoe goed zijn de hoofdpersonen die ze neerzet als je naar leraar Sten kijkt?

Niks geen ranzige neergezette leraar, maar eentje met verwarring hoe hij met de aantrekkingskracht van zijn leerlinge Eva om moet gaan. Adam, de man van Bo, wordt neergezet zoals het grote deel van de lezers ook zouden reageren als hun dochter een relatie met haar docent zou hebben: bozig en afkeurend en intussen de rol van de sukkel toebedeeld krijgen: de vaderrol past hem niet en zijn werk gaat niet oké. Hij verdrinkt zich figuurlijk.
Eva als het pubermeisje dat opkijkt naar haar docent en zich door hem begrepen voelt. Thuis opstandig en dwars.
Bo, de bezorgde moeder die geleerd heeft ook niet in de aanval te gaan en het zo graag goed wil doen. Bang haar dochter verder van zich af te duwen.

Lang heb ik een ploteinde in mijn hoofd waarvan ik stiekem hoop dat het dat niet wordt. Uiteindelijk blijk ik (gelukkig) enorm fout te zitten met die gedachte en dat vrolijkte me op. Marlen zette me niet alleen op het verkeerde been, maar geeft ook tegen het einde nog een snelle hoeveel schoten waarmee je per bladzijde twijfelt hoe iets nu zit en je op die manier toe trekt naar de laatst bladzijden.  Je wilt zien wat nu de zogenaamde waarheid is. 

Dat uiteindelijk het ploteinde juist wel een soort van ranzige nasmaak laat proeven behoort uitstekend bij het opgebouwde plot. Goed bedacht en mooi naartoe geschreven door de schrijfster.

Kortom:
Ik heb genoten en als een razende het boek uit willen lezen. De plotwendingen waren op een aantal plekken zeer onverwachts maar zeer passend in het verhaal. Marlen Beek-Visser heeft een grote stap genomen na haar prima debuut Stem!. Ze durfde het aan een gewaagd thema aan te pakken met vooral een ander uitgangspunt (wat makkelijk en willen scorend op de loer zou hebben gelegen).

Plot 4,5
Schrijfstijl 4,5
Leesplezier 5
Psychologie 4,5
Originaliteit 4
Spanning 4

4,5 ster voor Meesterdeal

Ink

De Moordwijven in Voorschoten

Zondag 6 maart waren 3 van de Moordwijven in de bibliotheek van Voorschoten. Omdat Voorschoten voor mij letterlijk om de hoek is kon ik natuurlijk niet ontbreken. Voor de gezelligheid ging Inge (de ex van mijn ex) ook mee.

Veel te vroeg waren we aanwezig. Sterker nog, de Moordwijven waren nog nergens te bekennen. En de koffieautomaat deed het ook al niet. Gelukkig waren we in een bibliotheek, dus we hoefden ons niet te vervelen.

De opkomst viel wat tegen, ik denk dat we in totaal met zo'n 15 mensen waren. Maar het was wel een enthousiaste groep mensen. Er kwamen genoeg vragen en opmerkingen uit het publiek. Erg leuk, want vaak genoeg durft niemand iets te zeggen in zo'n groep vreemden.

Na de primeur, een kort filmpje dat de dames voor de boekenweek hebben gemaakt, namen Ingrid Oonincx, Liesbeth van Kempen en Marlen Beek-Visser plaats op een verhoging. De "angstige" blik van Liesbeth toen ze op het klapstoeltje ging zitten was herkenbaar. Zo kijk ik waarschijnlijk ook als ik op zo'n klapstoeltje mag gaan zitten.

Er volgt een korte voorstelronde:

* Ingrid Oonincx uit Tilburg, heeft inmiddels 4 boeken geschreven

* Liesbeth van Kempen uit Friesland, heeft 1 boek geschreven

* Marlen Beek-Visser uit Leiderdorp, heeft ook 1 boek geschreven.

Het idee voor de Moordwijven ontstond toen Anita Larkens een artikel las over de Killer Women in Engeland. Dat vond ze een goed idee en ging met Isa Maron, Liesbeth en Marlen om de tafel zitten. Zo ontstonden de Moordwijven. Uiteindelijk waren ze met 10, maar 4 zijn er inmiddels afgehaakt omdat ze het moeilijk te combineren vonden.

De 6 Moordwijven zijn nu:

- Anita Larkens

- Liesbeth van Kempen

- Anja Feliers

- Ingrid Oonincx

- Isa Maron

- Marlen Beek-Visser

En toen....was het weer tijd voor mijn eigen thrillermoment, het zal niet....Mijn pen hield er mee op, en alles onthouden, dat leek mij een te grote uitdaging. Natuurlijk had ik geen reservepen bij me (leermoment!), de pen van Inge deed het ook niet. En de pen die een mevrouw mij gaf...die begaf het ook al na 1 zin. Dus ben ik maar even snel naar de balie gerend. Op de weg terug kwam ik Harold, de man van Marlen, nog tegen dus die heb ik meteen op sleeptouw genomen naar de ruimte waar we zaten.

Goed...ik kon verder...

Waarom zijn de dames gaan schrijven?

* Ingrid

Is in 2008/2009 begonnen met schrijven. Als ze 's avonds thuis zat, en de kinderen al op bed lagen, verveelde ze zich. Toen is ze   maar begonnen met schrijven. Ze heeft een journalistieke achtergrond, dus onlogisch was het niet. 

Ze heeft met haar eerste manuscript een wedstrijd op "Vrouwenthrillers"gewonnen.

En inmiddels is ze 4 boeken verder. Zelf omschrijft ze haar eerste 3 boeken als vrouwenthrillers, terwijl in Medicijn meer actie zit.

* Liesbeth

Schrijft al zolang ze zich kan herinneren. Ze heeft er ook haar werk van gemaakt.

Toen ze vanwege omstandigheden thuis kwam te zitten is ze gaan schrijven. 

Ze miste 3 bepaalde type vrouwen in haar leven, dus is ze ze gaan creeëren. Dit klinkt overigens eenzamer dan ze is hoor! Maar zo ontstond wel haar eerste boek.

* Marlen

Dochter Ginger was begonnen aan een boek. Marlen probeerde haar te motiveren. Op een dag had Ginger geen zin meer en heeft ze de 80 pagina's die ze had weggegooid. Dat vond Marlen zo jammer. En toen stond het idee om zelf een boek te gaan schrijven.

Doel van het schrijven is eigenlijk voor allemaal: het vermaken van de lezers, en ook jezelf.

Liesbeth had nog een andere reden: ze wilde een boek schrijven met lesbische personages die niet alleen te koop zou zijn in een gay-boekhandel, maar in alle boekhandels. Die missie is geslaagd kun je wel zeggen.

Hoe onstaat een boek?

* Ingrid

Het 1e boek is uit de losse pols geschreven, geen vooraf bedachte structuur.

Bij het 2e boek had ze een duidelijk structuur opgeschreven. Bij de 3e liet ze die structuur alweer een beetje los en bij de 4e nog meer. Een vastgelegde structuur zorgt ervoor dat je niet meer ( of minder ) openstaat voor spontane invallen. Wel heeft ze een kort cv van de personages.

Het helemaal loslaten van een structuur kan niet, alleen al omdat je je volgende boek moet pitchen bij de uitgeverij.

* Liesbeth

Omschrijft het als volgt:

Er staat een huis, je moet het alleen nog inrichten.

In haar enthousiasme om het duidelijker te maken geeft ze bijna het plot van Gevaarlijk spel weg.

Ze is nu bezig met haar 2e boek dat De Workshop gaat heten. Hier komen 7 personages in voor en van elk van die personages heeft ze een cv. Anders zijn ze niet te onthouden.

* Marlen

Stem is organisch ontstaan.

Maar haar 2e boek is veel meer een worsteling (schijnt het Tweede Boeksyndroom te heten).

Ze heeft inmiddels wel het laatste hoofdstuk vast geschreven. Een meneer vraagt zich af of ze nu niet teveel beperkt wordt in haar   verhaal omdat de uitkomst nu al vast staat. Marlen is het daar niet mee eens, in dit geval werkt het voor haar juist wel.

Ook gaat het nog over waarom een thriller?

Volgens Marlen omdat het goed bij haar schrijfstijl past, want er zit vaart in. Ze heeft overigens wel een verhaal voor een roman in haar hoofd.

Maar de grens tussen wel of geen thriller kan vaag zijn. Ik benoem bijvoorbeeld de winnaar van de Diamanten Kogel dit jaar, Smeergeld van Nausicaa Marbe, waar best wat discussie over is. Is het wel een thriller?

Eerder is dit ook al gebeurd toen Peter Buwalda met Bonita Avenue genomineerd was voor de Gouden Strop.

Wij als publiek krijgen ook nog een vraag: Moet er een dode vallen in een thriller?

De meerderheid vindt van niet. Toch wordt er vaak, van buitenaf, minimaal 1 dode verwacht.

Alles moet een functie hebben bij een thriller. Als de moordenaar bv in zijn neus peutert, dan moet dat te maken hebben met zijn moorden. Zomaar neuspeuteren wordt niet geaccepteerd.

Lastig is ook als het manuscript voor de eerste keer terugkomt van de uitgever. De opmerkingen zijn tenslotte wel over iets waar jij met hart en ziel aan gewerkt hebt.

Zo was er een keer een vrouwelijke topvrouw als personage en die giechelde. Dat accepteerde de uitgever absoluut niet. Topvrouwen giechelen niet. Punt.

En er was ook nog iets met een (ongeloofwaardige) buurman....

Tenslotte werd gevraagd naar de persoonlijke aanraders:
* Ingrid tipt Bram Dehouck. Bijvoorbeeld Zomer zonder slaap of Minzame minnaar

* Liesbeth tipt Gerbrand Bakker. Bv Boven is het stil en haar favoriet Juni.

* Marlen tipt Peter Buwalda, Bonita Avenue.

En uiteraard alle boeken van de Moordwijven!

Dit verslag is verre van compleet. Maar het geeft volgens mij wel een goed beeld van de leuke middag die we hebben gehad.

Na afloop was er nog gelegenheid tot het kopen van boeken. Signeren of op de foto.

Mochten de Moordwijven bij jou in de buurt zijn: ga zeker langs! 

Juul

Ontmoet morgen de Moordwijven in Voorschoten

Moordwijven

Van 14:00 tot 15:30 | Bibliotheek Voorschoten

Kosten: Leden €4,- / niet-leden €5,-

zo06mrt

Ontmoet meerdere Moordwijven in één keer!

In navolging van ‘Killer Women’ in Engeland, is een aantal Nederlandstalige thrillerschrijfsters in de zomer van 2015 het schrijverscollectief ‘Moordwijven’ gestart. Dit om hun krachten te bundelen en zich met hun werk te onderscheiden in het overweldigende aanbod van Nederlandstalige thrillers. Het collectief bestaat uit vijf Nederlandse thrillerschrijfsters (Anita Larkens, Liesbeth van Kempen, Marlen Beek-Visser, Isa Maron en Ingrid Oonincx) en een Vlaamse (Anja Feliers).

Gezamenlijke presentaties, workshops en signeersessies staan op de agenda. Een aantal Moordwijven zal zich presenteren in bibliotheek Voorschoten. Zij zullen elkaar interviewen en er is gelegenheid tot het stellen van vragen.

Meer te weten komen over Moordwijven en hoe hun thrillers tot stand zijn gekomen? Kom zondag 6 maart naar de bieb voor deze unieke kans om meerdere Moordwijven in één keer te ontmoeten!

Een leuk uitje op een saaie zondagmiddag als je in de buurt woont! Thrillerlezers is natuurlijk ook aanwezig. Een verslag volgt in de komende week.