To publish or not to publish

Ik ben de afgelopen weken gigantisch aan het lezen. Zoveel dat er nu een stapel boeken ligt waar ik nog allemaal recensies van moet maken. De stapel begint een berg te worden. Het is niet dat die hele stapel gelezen boeken heel hard zorg dat de Mount Everest in Huize Kroon smelt. Integendeel: er valt deze week niet tegen op te lezen met wat er allemaal door mijn mattie de postbode gebracht wordt. Steeds breder lachend klopt hij dagelijks op mijn raam. Elke keer meldend dat hij er best wat zou willen hebben. Lieve jongen, dan moet ik ze toch eerst lezen en daarna mogen ze best met hem weer weg.
Ik hoor mezelf zeuren hoor...en denk ook: waar zeur je eigenlijk over? Heel simpel: ik vind het zo lullig dat ik die boeken niet allemaal snel kan lezen en er een recensie van kan maken. Vaak zitten mensen echt te wachten op mijn mening. Hartstikke goed voor je boekenego natuurlijk. Maar dat ego zit mij eigenlijk momenteel dwars. Misschien kunnen jullie mij advies geven? Graag zelfs. Hier volgt de kwestie.

In boekenland zijn inmiddels tientallen of misschien honderden boekenblogs met de een wat meer bezoekers dan de andere. Toen ik begon werd ik al snel bekend als de helleveeg die, als een boek niet goed was, dat uitgebreid met voorbeelden opschreef. Dus nooit van dit boek was ruk, maar met uitleg waarom. Maar...nu is het voor veel schrijvers hun kindje wat ze de wereld in werpen. Er zijn nu nog steeds mensen woest om recensies van toendertijd.  Die liever roepen dat ik om prive redenen hun boek afkraak. Want, zeggen ze dan: op Bol.com staan allemaal vijf sterrenrecensies. Nemen jullie die Bolrecensies trouwens serieus? Bijna iedereen weet toch wel dat het grotendeels vrienden, famlie en fans zijn die plaatsen? Ook als je een klein blog hebt en gratis boeken wil, is het lastig echt kritisch te zijn. Krijg je nog wel gratis boeken als je je kritisch uitlaat? En 'die ene schrijfster reageert altijd zo leuk op mijn facebookberichten'. Ik volg maar heel weinig blogs. Minimaal vier sterren bij elk boek en ook nog vaak vijf heeft geen waarde. Die bewijzen mij enkel dat er andere argumenten zijn voor recensies online te zetten. Prima ook! Ik heb makkelijk kletsen he met al die boeken die binnenvallen. Maar voor mij geldt dat vijf sterren enkel voor een boek is wat je graag nog eens zal lezen en in jouw top tien van allerbeste boeken hoort. Je kan geen top 100 van allerbeste boeken voor jezelf hebben. In een jaar tijd dan niet.

Maar nu las ik een boek en naast dat het niet het soort thriller is waar mijn voorkeur naar uitgaat, kwam ik de eerste 25 bladzijden vreemde dingen tegen. Dat je denkt wat lees ik nu? Nog een keer de bladzijde overnieuw. Iemand opbellen en het voorlezen. Iemand appen en het vragen. In de ijdele hoop dat ik mij vergiste. In de gesprekken kijkend hoe het eventueel bedoeld zou kunnen worden, zodat het alsnog past. Ik snap die dingen gewoon nooit. Je leest je manuscript zelf toch, maar oke op een gegeven moment kijk je daar over heen, dat stuk snap ik. Dan laat je een kundig iemand kijken en dan gaat het naar je uitgever, waar een proffesioneel  redacteur het gaat bekijken. Hoop ik.
Vaak gaat het dan ook nog naar proeflezers. Wat verwacht men van proeflezers? Ik sprak wat schrijvers en de een hoopt dat diegene fouten er uit haalt. De ander enkel of het verhaal lekker leest, want het is de redacteur zijn vak fouten uit het manuscript te halen. In het geval van dit boek weet ik dat 20 mensen het lazen voor het gedrukt werd? HOE?
Ik heb drie recensies gemaakt: een hele kritische, een grappige met een aantal voorbeelden uit het verhaal waar je om kan lachen en eentje waar ik begin met alle positieve dingen uit het boek (5 zinnen) en dan voorzichtig de punten benoemend die ik minder goed vond (35 zinnen). Die laatste zou het beste zijn, maar niet erg in evenwicht met wat goed en minder goed (gewoon slecht) is.
Wat doe je dan? Publiceer je? Wetend dat de schrijver niet tegen kritische geluiden kan en woest zal zijn. Maar in tegenstelling tot veel boekenwurmen hoef ik niet zo nodig "bevriend" te raken met schrijvers. Door de jaren heen ontdek je een klik en raak je wel met een enkeling bevriend, maar dat het beroep schrijver is, is dan meer toeval. Veel mensen zijn aardig en sommige wat minder. Voor mij staat het altijd los van het boek en de recensie. Ik heb de leeftijd dat mijn uitgangspunt als vrouw niet meer is dat mensen mij aardig moeten vinden. Maar iemand kwetsen is een ander punt. 

To publish or not to publish?

We gaan het zien!

Fijne week voor iedereen

Schrijven of uitgeven?

Wat vind jij leuker, schrijven of uitgeven? 

Deze vraag werd mij vorige week gesteld door een vriendin. Zonder aarzeling antwoordde ik: ‘Uitgeven! Schrijven is een erg eenzaam gebeuren en met het werk voor de uitgeverij heb ik regelmatig contact met de meest uiteenlopende mensen.’

Dat dit érg kort door de bocht is, realiseer ik me als ik mijn agenda bekijk. Ik heb twee schrijfweken gepland, waarvan de eerste zelfs al over een paar weken. Onder de bezielende leiding van Marlen Beek-Visser vertrekken op 17 september een aantal adspirantschrijvers, waaronder ik, vanuit de haven van Harlingen voor een weekje zeilen en schrijven op de Waddenzee. Uit eerdere ervaring weet ik dat het enorm inspirerend is om de blokkades in je manuscript te delen met anderen. De tips die daaruit voortvloeien zijn vaak goud waard. De coaching van de organiserende auteur zorgt ervoor dat de cursisten meters gaan maken.

In april 2018 volgt er dan nog een niet te versmaden week in de Algarve bij Marelle Boersma die mij aan het begin van de zomer op het juiste spoor heeft gezet. Nu is het zaak om van het boemeltreintje een Intercity te maken.

Ondertussen in de uitgeverij

Binnen de uitgeverij is het vertrek van Sandra goed te merken. De meesten kennen haar van de prachtige covers die ze maakt, maar achter de schermen deed ze heel veel meer. Als ik dat al niet wist, dan ben ik daar de afgelopen weken behoorlijk met mijn neus op gedrukt.

Een geluk bij dit ongeluk is, dat Marijke van Leeuwen, o.a. bekend van de covers van haar echtgenoot J. Sharpe, zich bereid heeft verklaard om voortaan de covers van de LetterRijn-boeken voor haar rekening te nemen. Het omslag van Dwaalspoor, de in oktober verschijnende actiethriller van Pjotr Vreeswijk, is nog een gedeelde productie van Sandra en Marijke

Proeflezers

Momenteel buigen een aantal proeflezers zich over een drietal veelbelovende manuscripten: één Young Adult en twee thrillers. Als dit gaat resulteren in het uitgeven ervan, dan heeft LetterRijn een goed gevuld voorjaar. Temeer omdat Bianca Nederlof heeft laten weten dat ze vanwege het herschrijven van haar Ondenkbaar mikt op februari 2018 voor het uitbrengen van de opvolger van haar voor de Schaduwprijs genomineerde Ongrijpbaar.

Over het eerste van de drie genoemde manuscripten wordt aan het begin van deze maand een besluit genomen. Het leuke van dat manuscript is, vind ik persoonlijk, dat het geschreven is door een duo dat ook solo al de nodige successen heeft geboekt.

Thema verhalenwedstrijd 2018

Voor de jaarlijkse verhalenwedstrijd ben ik naarstig op zoek naar een thema. Uitgewerkte suggesties zijn van harte welkom in verhalenwedstrijd@letterrijn.nl

Dus heb je een suggestie én is het een thrillerwaardig spannende, aarzel dan niet en stuur in. Vergeet dan niet om aan te geven welke elementen de verhalen dienen te bevatten. De winnende inzending ontvangt een exemplaar van Verborgen, de verhalenbundel die ontstaan is na de verhalenwedstrijd van 2017.

Groeten en tot een volgende keer.

Theo van Rijn

Derde boek wordt geproefd

Joyce Spijker is de afgelopen maanden hard bezig geweest met haar derde boek. Donderdag schreef ze op haar pagina dat de 1e versie nu naar proeflezers is ...."Nu begint het ongeduldige wachten op de eerste reacties", verzucht ze.
Thrillerlezers had vorig jaar haar In de familie in onze leesclub en dat boek werd zeer enthousiast ontvangen toen. Dus wij kijken uit naar de volgende, Joyce!