Roadtrip Italia van Annette van Luyk

Titel: Roadtrip Italia

Auteur: Annette van Luyk

Uitgever: Ellessy Relax +

Publicatiedatum: december 2019

Recensie door: Jacqueline

Kraaien: 3,5

Cover
Ik ben een liefhebber van foto’s van landschappen en ook. Deze cover vind ik dan ook erg mooi. De bomen, de lucht en de weg die verdwijnt aan de horizon, prachtig! Waar deze weg naar toe leidt...... daar wil ik graag achter komen.

Achterflap
Marloes loopt tegen de veertig en hoewel ze haar biologische klok voelt tikken, heeft ze nog geen partner gevonden met wie ze een gezin zou willen stichten. Maar dan loopt ze hem plotseling tegen het lijf: de charmante levensgenieter Erik. Ze wordt stapelverliefd en tot haar grote verrassing is ze binnen drie maanden zwanger. Tijdens haar zwangerschap ontdekt ze dat Erik niet altijd even open en eerlijk. Tegen haar. Is, maar ze schuift haar onderbuikgevoel opzij.

Na de geboorte van Luna doet Marloes echter een angstaanjagende ontdekking die haar doet besluiten direct te vluchten, ver weg van Erik. Midden in een koude winternacht vertrekt ze halsoverkop met haar baby, zonder een duidelijk plan in haar hoofd. Gaandeweg besluit ze dat dit het juiste moment is om op zoek te gaan naar haar Italiaanse vader, die ze nooit heeft gekend. Het wordt een enerverende roadtrip dwars door Italië, waarbij spannende en gevaarlijke situaties haar zoektocht bemoeilijken.

Mijn mening

Wat een heerlijk boeiend verhaal met romantische, vervelende maar ook zeker bizarre situaties! De auteur Annette van Luyk heeft een prettige, vlotte en ook zeker een meeslepende schrijfstijl met een makkelijk te volgen verhaallijn.

Ik heb me ontzettend in kunnen leven in de spannende gebeurtenissen van Marloes maar ook in die van Erik ondanks dat ik hem op sommige vlakken het een irritante vent vond! Marloes die in het eerste deel van het verhaal toch wel aardig naïef is en zich door Erik voor de gek houden terwijl ze eigenlijk onbewust wel weet dat wat hij zegt niet klopt. Maar zodra ze iets vindt waardoor de schellen van haar ogen vallen besluit ze halsoverkop met Luna te verdwijnen. Ik vond dat Marloes toen lef toonde! Erik helemaal in de stress want dat Marloes met hun baby Luna zou verdwijnen lag niet in de planning. Dit paste totaal niet in het straatje van Erik want die had hele andere plannen. Hij meldt Marloes dan ook als vermist bij de politie. Maar ook aan de politie laat Erik niet het achterste van zijn tong zien en zeker niet wanneer blijkt dat hij meer problemen krijgt dan hij zelf heeft voorzien. En of het Marloes lukt om helemaal van de radar te verdwijnen? Ze doet haar uiterste best totdat Luna dreigt roet in het eten gooien.......

Ik heb het boek zodra het kon opgepakt en had het binnen twee dagen uit. Het verhaal is voor mij een dat ik graag lees na een psychologische of literaire thriller. Meestal kies ik dan een boek van Suzanne Vermeer of Linda van Rijn maar daar voeg ik nu graag boeken van Annette aan toe. Ik heb me met dit boek goed vermaakt en het krijgt dan ook van mij 3,5 kraaien.

Spanning: 3,5

Psychologische ontwikkeling personages: 3,5

Leesplezier: 4

Schrijfstijl: 4

Plot: 3,5
Originaliteit: 3,5

Omdat ik je mis de wereld in

Op zaterdag 29 juni wakker worden, best wel ver weg van het Bredase, in Friesland. In een best wel warm huis. Langzaam wordt het steeds warmer en hikken we er best wel tegenaan dat we straks 1,5 uur in een auto zonder airconditioning moeten gaan rijden. Bovendien, extra argument, speelt het dameselftal om 15.00 een belangrijke wedstrijd en als ik iets graag zie...dus eerlijk is eerlijk: ik loop wat te zeuren rond het ontbijt. Verzin dingen als zal ik op Frodo, de kat van vriendin, passen of het huis bewaken. Maar nee, dat hoeft echt niet. Ik moet mee.

Om half 1 dan maar op pad. In een gloeiend oventje stappen we in en de meeste dingen wennen, maar enorme hitte wordt steeds erger. Lijkt het. Och, en kijk eens hoe wij boffen: er is een stuk weg afgesloten...een stukje omrijden dus en een half uur langer onderweg.


Uiteindelijk komen we 15.05 aan. Te laat dus zelfs.
Maar Jacqueline lijkt oprecht blij dat we binnenkomen. Een groot gllas koud water en het feest begint. Auteur Marcella Kleine interviewt Jacqueline. We horen hoe Jacqueline is begonnen met schrijven, dat er ook eens een roman zal gaan komen, waar ze graag schrijft en wat ze bijvoorbeeld zelf graag leest.

Marcella Kleine is trouwens 1 van mijn favoriete auteurs. Veel te onbekend, echt zonde. Ik las vorige week haar nieuwe boek In het verborgene uit en die was opnieuw goed.
Zoals altijd gebeurt wordt er een stuk voorgelezen en daarna het boek uitgereikt. Linda Jansma mocht naar voren komen. Als iemand daar niet blij van wordt om voor een groep te staan...dan is dat deze auteur. Zoals later Jacqueline zei: Linda verdiende het. Positief bedoeld.


Dan is het tijd voor de borrel en signeren. En tijd om met wat mensen te kletsen: gesprekken over bijvoorbeeld puppies, lelijke honden ( de mijne), redactiewerk en boeken. Op een gegeven moment moesten we toch echt dat groene autootje weer in voor de terugrocht. Blik op oneindig, tijd uitzitten en in het dorpje snel de tuin met schaduw in en water tanken.

We hebben het met liefde gedaan, maar nooit meer met temperaturen van 33 graden. 


Ink

Het weeskind van Haamstede van Angelique van der Bijl

Titel: Het weeskind van Haamstede

Auteur: Angelique van der Bijl

Uitgever: Ellessy

Publicatiedatum: februari 2019

Waardering: 4,5 kraaien

Samenvatting:
"We redden het wel samen." Het zijn de woorden
die haar moeder vroeger fluisterde als ze Isa
in hun huis aan de Zeeuwse kust in haar armen
klemde, het voorteken dat Isa weer dagen niet
naar buiten mocht. Isa de Nooijer weet tot op de
dag van vandaag nog steeds niet waarom haar
moeder de buitenwereld vreest. Als geen ander
begrijpt haar vriend, Willem Zuyderhout, dat
talloze vragen haar 's nachts wakker houden.
Zijn vader beroofde Willems moeder en broertje
dertig jaar geleden, op kerstavond, van het leven
en pleegde daarna zelfmoord. Willem bleef als
eenjarige alleen achter.
Als Isa voor het eerst in haar leven echt gelukkig is, 
wordt haar moeder vermoord. Ze duikt in het verleden en 
is verbijsterd als ze vermoedt dat Willems familie iets 
met de moord te maken heeft. Ze raakt meer en meer 
verstrikt in het machtsspel van de familie Zuyderhout, 
die er alles voor over heeft om het verleden te laten rusten…


Mening

Ook al word je gelijk het verhaal ingezogen, moet ik wel even wennen aan de, in mijn ogen, iets te mooi aangezette zinnen.

Vaak toch wel gekunstelde zinnen zoals:

"Verwrongen trekken van pijn en kwelling” zijn voor altijd verankerd in haar door verdriet geteisterde gezicht.

Maar dat vergeet ik al snel en dat komt toch echt doordat de auteur een prettige wijze heeft van een verhaal neerzetten en van, wat ik belangrijk vind, de personages goed uitdiepen. Je leeft met ze mee en sommige vertrouw je...of dat terecht is, blijkt als het verhaal uit is.

Het start in 1985 bij moeder Hannah die een huis inloopt, waarvan de deur wijd open staat en daar vervolgens 3 dode mensen uit 1 gezin ontdekt. De enige overlevende is de latere partner in 2015 van Isa. Heel duidelijk laat Isa's moeder weten dat zij deze relatie met Willem absoluut niet op prijs stelt.

Het verhaal wordt vanuit twee perspectieven verteld: door Hannah in het verleden en Isa in het heden.

Door de achterflap en de proloog is al duidelijk dat iets van uit het verleden doorloopt in het heden. Van der Bijl weet dat zo mooi uit te werken, dat je tot het einde nog niet weet wat er precies aan de hand is.

Als Isa op de verjaardagsdatum van haar overleden vader, naar haar moeder gaat vindt ze Mathilde vermoord. Wat is er allemaal aan de hand? Welke geheimen gaan er boven komen en welk persoon is in dit boek te vertrouwen?

Het plot is goed bedacht want elke keer wordt er weer een klein stukje bekend en wil je maar door blijven lezen. Ik noem dit altijd de perfecte thrillers. Zo schrijven dat de lezer nauwelijks kan of wil stoppen. Irritant wanneer je een hoop andere dingen te doen hebt. Het is ook absoluut geen straf om je uren met dit goede boek door te brengen. Je wordt weliswaar op het verkeerde been gezet, maar niet op een doorzichtige makkelijke wijze. Terwijl je mee puzzelt vraag je je af waar je nu zelf met het raden de fout in gaat en hoe het uiteindelijk af zal lopen.

Een ware psychologische thriller is het. Het is ook geen boek waar je constant vol in de actie zit, maar het is meer onderhuids. De spanning die speelt, tussen en met de personages, is dan het thema. Wat in dit "Het weeskind van Haamstede" verhaal precies zo gebeurt. Daarnaast weeft de auteur een stuk echte Zeeuwse geschiedenis met de watersnoodramp van 1953 in het verhaal. Zeeland wordt bovendien zo beschreven dat je lijkt mee te lopen op de plekken waar de hoofdpersonages zich bevinden.

Ik ben van mening dat deze Nederlandse thriller voor 2019 goed gaat scoren op het lijstje van beste thrillers. Zijn er serieus dan nog steeds mensen die durven te beweren dat de Nederlandse auteurs in het niet vallen bij de buitenlandse schrijvers? Dan hebben ze nog een hoop te ontdekken. Begin maar eens met dit weeskind.

Kortom: Het weeskind van Haamstede van Angelique van der Bijl is een psychologische thriller, die uitsteekt boven het gemiddelde boek, door de mooi uitgewerkte personages en een doorwrocht plot waar je jezelf bijna tergt om te willen weten hoe alles nu toch in elkaar zit.

Een welverdiende 4,5 kraaien

Ommekeer van Sophie Esther

Titel: Ommekeer
Auteur: Sophie Ester (Pseudoniem)
Publicatiedatum: november 2017
Uitgeverij: Ellessy



Achterflap:
... en wanneer de dreiging zachtjes is binnengeslopen en stukje bij beetje alle veiligheid doet vervagen, is optimisme het enige wapen dat nog rest ...

Een arrestatie na een verkeersovertreding in San Francisco is het begin van een serie aanslagen. Het begint met de moord op de agent en zijn vrouw, vervolgens een overval op het bureau waar de arrestant gevangen zit. De overval is bijzonder gewelddadig: slechts een enkeling overleefd het. De dader ontkomt. 
Op de muur van het politiebureau staat met verf geschreven: 
Nobody messes with Robert Dayle!
Het is volkomen onduidelijk wie Robert Dayle is en wat zijn connectie met de vermoorde agent is. Maar vanaf dat moment maakt Dayle jacht op diens gezin. Waarom weet niemand. Hij is vastbesloten ze te pakken te krijgen. Een kat en muis spel volgt, wie is slimmer? Wie heeft de langste adem, wie zet de juiste zet? Wie speelt de laatste pion en zorgt ervoor dat Robert Dayle gestopt wordt. 

Een actie met enorme gevolgen. 
Een psychopaat versus een weerloos gezin. 

Hun leven zal nooit meer hetzelfde zijn.


Mening
De kinderen van het gezin Vanhoven moeten na een familiedrama op de vlucht. Met zijn vijfen, Steven, Jamey, Robin, Vincent en Carol proberen op een nieuwe plek met nieuwe namen een nieuw leven op te bouwen.
Hoe het gezin moet overleven en keer op keer een hernieuwde start moet opbrengen wordtop een beklemmende wijze weergegeven en de kracht in het boek is vooral het weergeven hoe het moet voelen voor de personages

Het leest lekker weg door de erg prettige schrijfstijl van Sophie Esther. Alleen had ik als kritische veellezer wel al snel regelmatig dat het allemaal wat te toevallig en voorspelbaar werd. Het gegeven van een gezin waar vader en moeder van vermoord worden en de kinderen in getuigenescherming gaan is leuk bedacht. Dat de moordenaar Robert Dayle  de gasten ontdekt waar ze met  zijn vijfen zijn gaanwonen, maakt het spannend. Vervolgens moeten ze uitelkaar verspreid gaan wonen en dan wordt het snel echt allemaal te toevallig. Als elk van de vijf steeds opnieuw gevonden wordt, zakt de spanningsboog enorm in. En dat is echt jammer! Ook dat terwijl ze elke keer weer gevonden worden de een doodleuk bij de ander gaat werken en ze dus weer makkelijker te vinden zijn, geeft je het idee dat het verhaal zo wel te simpel gaat worden.
Je merkt bij het lezen dat deze auteur inspiratie heeft, creatief is en lekker kan schrijven. Iemand er wat strenger bovenop die wat laat schrappen en de toevalligheden er uit haalt en dan verwacht ik  dat het volgende deel een boek lang spannend kan blijven.

Plot 3,5
Spanning 3,5
Orginaliteit 4
Psychologie 4
Schrijfstijl 4

3,5 kraai voor Ommekeer

Ondervraagd: Sophie Esther

Daar verscheen opeens het boek Ommekeer van Sophie Esther. Een boek wat mij gelijk opviel in de hele stapel boeken die uitkwamen zo voor de Sint en Kerst. De omslag trok dus mijn aandacht, omdat het eens iets anders dan wat je vaak ziet aan de geijkte meisjes in een rood jasje, of nu de nieuwste trend met vrouwfiguren op hun rug gezien, vaak met wat bomen op de achtergrond ook. Let maar eens op hoe vaak je die ziet verschijnen.
Toen ik ook nog eens las dat de naam Sophie Esther een pseudoniem was, ging speurneus op onderzoek. En mocht Thrillerlezers de auteur wat vragen stellen:

*Wil je jezelf aan de hand van 5 kenmerken voorstellen aan de lezers?

Sociaal, gedreven, vasthoudend, duizendpoot, ADHD-er Ik denk dat je me daar goed mee kunt uittekenen.

*Je hebt nu bij Ommekeer , in tegenstelling tot vorige boeken, een auteursnaam: wat is de reden om een andere naam te kiezen en hoe kwam je op deze naam?

Omdat Ommekeer een compleet ander genre is dan wat ik toe nu toe schreeft, leek het mijn uitgever een goed idee om het onder pseudonieum te doen. Maar wel een pseudoniem waarbij iedereen weet dat ik het ben. Kirstin schrijft kinderboeken, romans, themaboeken en stuiverromannetjes en Sophie schrijft misdaadromans. 

Sophie Ester is de naam van mijn oma: Marie Sophie Ester-van Losser. Op die manier eer ik mijn grootouders een beetje. 


*Wanneer begon je met het schrijven van verhalen? Hoe ontdekte je dat je beter was dan de doorsnee schrijver?

Als kind schreef ik al graag, maar ik ben "in het echt" begonnen in 1992, met Klopjacht, nu het eerste deel van Ommekeer. Dat sudderde een beetje door en daar heb ik destijds niet veel mee gedaan. De echte schrijven begon ongeveer in 2007, toen onze zoon ernstig gepest werd op de basisschool. Ik stelde mezelf voor de keuze: of alle ruiten ingooien op school (zo boos was ik, vooral op de leerkracht die toekeek en het liet gebeuren) of er een boek over schrijven. Dat jaar is "Knopen in je touw" uitgegeven, waarmee ik op de shortlist voor de Nieuwe Schrijversprijs van de AKO kwam. Ik werd tweede (de winnaar was een beroemde BNér)

*Je boek Ommekeer is net uit: je hebt een opvallend andere omslag dan vaak gebruikelijk. Mocht je meedenken met het ontwerp?
Is een omslag belangrijk voor jou?

Ja, de omslag maakt of breekt het boek, vind ik. Ik mag van mijn uitgever voorbeelden aanleveren en samen met de vormgever overleggen we dan tot er iets uitkomt waarmee we beiden kunnen leven. Mijn idee was een schedel, maar dat mocht niet. Na nog tig voorstellen kwamen we hierop uit en ik ben er erg blij mee.

Heb je voorbeelden van een boek wat jij echt geweldig mooi vindt?

 Ik kan zo eigenlijk geen andere omslagen bedenken die mij zeer aanspreken. 

*Ommekeer gaat over 5 gezinsleden die op de vlucht zijn en in een beschermingsprogramma zitten. Ik ben benieuwd hoe je op dit idee voor een boek kwam?

Het "veroorzaker"van de hele serie is de rockgroep Heart. Ooit, dat zal ergens in 1991 of 1992 zijn geweest, hoorde ik voor het eerst "Cruel Night" en hoppa, dat was het begin. 

Cruel Nights speelt een erg belangrijke rol in de overige delen (met toestemming uiteraard en vermelding van artiest en label en copyright. De aanzet tot waar dit liedje een grote rol gaat spelen zijn voornamelijk tv-series, songteksten en mijn zeer rijkelijke fantasie. 

*Een van de hoofdpersonen Vincent vind ik duidelijk uitgebreider geschetst dan de anderen. Hij is erg bezeten van muziek en heeft ook een duidelijk beschreven uiterlijk. Is het toeval of heb je ook echt iets met dit personage?

Ja, absoluut. De serie draait eigenlijk om Vincent en in het eerste deel is hij daarom een beetje op de voorgrond geplaatst. 

*Nu zeggen ze dat een auteur wat van zichzelf in een boek schrijft, dus welk personage heeft veel van jou weg? 

Dat zal zeker Vincent zijn. Zijn gedrevenheid, zijn wilskracht en zijn vermogen om dingen weer op te pakken op het moment dat het slecht gaat, komen overeen met mijn manier van leven. 

*Hoelang deed je over het schrijven van Ommekeer?

Al met al ruim 25 jaar. Maar het heeft ook jaren op de plank gelegen, is keer op keer herschreven en overdacht. 

*Hoe schreef je het letterlijk: waar( thuis in de woonkamer of aparte kamer), hoe (pc?), wanneer enz

Ik schrijf meestal overdag, achter mijn laptop, aan de tafel of op mijn hoekje van de bank. Hond naast me, muziek aan. De mooiste stukken produceer ik onder druk, wanneer ik nog heel even wil schrijven (tot een bepaalde tijd) of 's avonds, maar daar is met een gezin nauwelijks tijd voor. 




*Heb je een auteur die jij als voorbeeld voor jezelf hebt?

Nee, eigenlijk niet.  Ieder doet wat hij of zij het beste kan en waar diens hart ligt.

*Lees jezelf graag? En wat lees je graag?

Ja, ik lees graag, maar neem er geen tijd meer voor (mede te danken aan de ADHD, die ik na mijn CVA's in 2014 heb opgelopen). Ik lees het liefst romans (streekromans) of waargebeurde verhalen. 

*Is er een boek wat je , behalve jouw eigen boeken, zou aanraden?

Zonder twijfel de Thule serie van Thea Beckmann. Volwassen lectuur in een kinderjasje met zoveel verborgen boodschappen. Daar heb ik een neus voor, tussen de regels doorlezen. Zo vond ik de Grey-serie ook heel goed, omdat ik veel meer zag, las en begreep dan wat er stond. Het verhaal gaat veel dieper dan de inkt op die bladzijdes vertellen. 

Dan nog wat andere vragen:

*Waar kunnen ze jou s'nachts voor wakker maken?

Hmm... je moet van erg goede huize komen wil je mij 's nacht wakker maken en mij dan nog aardig vinden ;-) Momenteel zou ik iets voorstellen met salted caramel. Dat mogen dan donuts of iets anders taarterig zijn of spannende koffie. 

*Welk muziekstuk/nummer luisterde jij het meest in 2017? 

Hmmm.. muziek waar ik veel inspiratie van krijg: Love on the brain van Rihanna, de mashup van Ed Sheeran vs Distubed: Shape of the sickness, Empire of the Sun: We are the people  en  niet te vergeten Bruno Mars met It will rain. Zeer gevarieerd, maar dit werkt (samen met de overige 41 andere nummers van mijn playlist van Youtube erg lekker in het schrijfproces.

Bruno Mars met Will it rain

*Welke film bracht jou tot tranen?

O, ik ben een watje met films. Ik ben al in tranen bij de kerstreclames van de Plus en de AH, dus die waterlanders stromen snel. Tranen met tuiten bij Schindlers list (vooral het enige stukje rood in de film is goed voor een doos tissues), La vie est belle, Marley and me (vooral nu we een hond hebben...) en andere gevoelige films. Maar ik ga ook voor de Lord of the rings etc. 

*Welke 3 bekende Nederlanders wil jij wel meedoen aan Expeditie Robinson?

Meedoen? Op een eiland, zonder zeep, toiletpapier, dekens, eten en vooral mijn gezin? Nee dank je, ik doe niet mee. 

Maar wanneer het dan toch moet: het lijkt me gezellig met Richard Groenendijk, Marjan van den Berg en Martine Bijl. 

Cover van de week

Onlangs viel Ommekeer van Sophie Esther in de bus en ik ben al begonnen te lezen. Nu is dit eens een omslag anders dan we vaak zien. Ik ben weer eens benieuwd naar jullie mening! Wat vinden jullie? Mooi of niet? Pak je hem op in de winkel of laat je hem liggen. Maakt de foto jouw nieuwsgierig om de achterflap te gaan lezen? Graag jullie mening in de facebookgroep.

Ik heb hem express even bij mij in de tuin in de sneeuw gezet,omdat ik dacht dat de foto weg zou vallen, maar hij springt er mooi boven uit

Voor als je al een beetje nieuwsgierig bent, hier de tekst van de achterflap:


Een arrestatie na een verkeersovertreding in San Francisco is het begin van een serie aanslagen. Het begint met de moord op de agent en zijn vrouw, vervolgens een overval op het bureau waar de arrestant gevangen zit. De overval is bijzonder gewelddadig: slechts een enkeling overleefd het. De dader ontkomt. Op de muur van het politiebureau staat met verf geschreven: Nobody messes with Robert Dayle! Het is volkomen onduidelijk wie Robert Dayle is en wat zijn connectie met de vermoorde agent is. Maar vanaf dat moment maakt Dayle jacht op diens gezin. Waarom weet niemand. Hij is vastbesloten ze te pakken te krijgen. Een kat en muis spel volgt, wie is slimmer? Wie heeft de langste adem, wie zet de juiste zet? Wie speelt de laatste pion en zorgt ervoor dat Robert Dayle gestopt wordt. ... en wanneer de dreiging zachtjes is binnengeslopen en stukje bij beetje alle veiligheid doet vervagen, is optimisme het enige wapen dat nog rest ... Een actie met enorme gevolgen. Een psychopaat versus een weerloos gezin. Hun leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Ommekeer is het eerste deel van een vierdelige misdaadromanserie over het leven van Steven, Jamey, Robin, Vincent en Carol Vanhoven. Sophie Ester (1967)is een pseudoniem. De auteur woont in Overijssel. Ze debuteert in het misdaadgenre. Met deze roman, de eerste in een vierdelige serie, laat ze de lezers kennis maken met een psychopaat, die geen grenzen kent.

PS: het boek leest heerlijk snel weg. Over het verhaal zelf wat zeggen, ben ik nog niet ver genoeg na 50 blz

Marlen Beek Visser naar Premier League

Bij de voetbal is de datum voorbij voor transfers, maar bij de schrijvers lijkt het nu hoogtij: Kim Moelands naar Ambo. Maar ook Patricia Snel en bijvoorbeeld Marlen Beek Visser naar Prometheus. 
Een enorme aderlating voor Ellessy, want 1 van de best verkopende auteurs vertrekt  uit die stal. 

Vooral voor Marlen Beek Visser is het een grote mooie stap vooruit. Alsof ze van FC Volendam naar de Premier league , om het in voetbaltermen te houden, springt.
In Nederland wil ongeveer 90 procent van de lezers ooit ook een boek schrijven. De schrijfcursussen springen dan ook uit de grond. De ene na de andere schrijver organiseert in Nederland of buitenland een zoveeldaagse cursus en vaak zie ik op Facebook groepen mensen zitten, dus ze slaan aan. Ach ieder zijn hobby, maar veel boeken zullen we niet in de CPNB 60 gaan terugvinden. Het houdt zowel de mensen van de straat en het maakt mensen wel echt beter met schrijven en ook  levert het de schrijver in de tijd van alle illegale downloads geld op en je merkt toch dat deelnemers zich naderhand dan fanatieker op het schrijven storten. Ook Marlen zelf geeft cursussen. Maar van alle manuscripten zien wij maar heel weinig als lezer. Je boek wordt niet snel uitgegeven en de uitgeverijen staan niet dik in de rij om juist jouw manuscript binnen te hengelen.

De zogenaamde echte uitgeverijen zijn die waar zeer kritisch naar boeken gekeken wordt en 95 procent afgewezen wordt. Waar een echte redacteur, en niet iemand die het er even bij doet, het werk doorneemt en met vele aanwijzingen ter verbetering het teruggeeft. Waar niet een standaard bestandje van dezelfde proeflezers steeds benaderd wordt, die juichend op facebook roepen dat ze weer mogen en weinig kritiek geven of nog erger: de gevonden fouten gewoon blijven staan ( het gebeurd echt!). Waar je niet jouw eigen boekpresentatie moet organiseren en betalen. Waar niet jouw boek uit is en dat is het dan! PR kost geld en dat is er te weinig bij kleine uitgeverijen. De keuze of heel veel uitgeven of minder boeken uitbrengen en dan zorgvuldiger de boeken onder de aandacht brengen is  vaak lastig. Als de eerste oplage al niet uitverkoopt, kost het al veel geld.  
Marlen Beek Visser is een voorbeeld van hoe je zelf je echte PR moet doen en er voor zorgt dat de standaard Boekengroepen je kennen. Rent de benen onder haar kont vandaan en heeft voor een ieder een leuk praatje. Ik heb er vaak met bewondering naar gekeken. Altijd even enthousiast het land doorrijdend. Hoe gaaf dat juist zij dan deze week een contract tekent bij een grote uitgever. Iemand die je het oprecht gunt! De meeste gewone lezers zal het worst zijn en weten de verschillen niet tussen al de uitgevers. Wat er trouwens regelmatig voor zorgt dat bij ons wordt geroepen hoe het kan dat een boek zoveel fouten heeft of waarom het überhaupt uitgegeven is. 

Marlen zit vanaf 2018 met haar nieuwe boek bij de prestigieuze Prometheus. Waar veel literatuur uitgebracht wordt, zoals van bijvoorbeeld Griet op de Beek en Brusselmans. En waar de thrillers bijna altijd uit zeer goede kwaliteit bestaan. De literaire thrillers zijn daar bijna bedacht zeg maar.
Het maakt mij zeer nieuwsgierig naar het nieuwe werk van haar. Ze mag aan de bak met zeer kritische mensen , maar wat haar werk alleen maar naar een hoger plan zal gaan tillen. Hoe trots zullen ze zijn in Huize Beek Visser!

Muurbloem van Gaby Rasters

Titel            : Muurbloem
Auteur        : Gaby Rasters
Uitgever      : Ellessy
Pagina’s      :  205
Verschenen  : September 2017

Over de auteur:
Gaby Rasters (1975) is net een duizendpoot en heeft na het succes van haar eerdere boeken in de feelgood-sfeer nu gekozen om een klein uitstapje te maken naar een genre met iets meer spanning. Net als in haar eerdere boeken zijn het de personages die je meenemen in het verhaal en je niet meer loslaten. Muurbloem is het thrillerdebuut van Gaby Rasters.

Cover:
 Op de cover zien we een muur met op de achtergrond een vage afbeelding van een vrouw. De titel is in grote witte letters gedrukt en de naam van de auteur in het roze.  Boven staat klein gedrukt dat het om een spannende liefdesroman gaat. Ik zou het boek oppakken omdat ik Gaby haar andere boeken feelgood romans  heb gelezen 
Deze heten Follow, Like en Share.  


Achterflap: 
Wanneer Daantje van haar baas de opdracht krijgt om een kijkje te nemen in de wereld achter 'overspeldatingsites', vraagt ze zich af waarom juist zij deze opdracht krijgt. 
Volgens hem kan zij, als muurbloempje, wel met een goed verhaal komen voor hun tijdschrift.  Muurbloem is dan ook de naam waaronder ze zich inschrijft op de datingsite voor vreemdgangers. Van gezellige gesprekken tot pure vunzigheid belandt Daan al heel snel in een film ,waarin ze liever niet had willen spelen. Iemand heeft het op deze Muurbloem gemunt en al snel kan Daan niemand meer vertrouwen. Al haar vrienden lijken zich van haar af te keren vanwege haar vreemde gedrag. Maar is het Daantje wel die zich zo vreemd gedraagt. In de online wereld is niets wat het lijkt, maar ook in de fysieke wereld is Daan niet meer veilig. 

 De handpalmen van meneer Stevens boren zich tijdens de sessies met psycholoog Patrick altijd in zijn stoel. Dat meneer Stevens een probleem met vrouwen heeft is wel duidelijk. Maar hoe ver gaan die problemen en wat is de oorzaak hiervan ?

                                  
Mijn mening:
Auteur Gaby Rasters heeft al drie boeken op haar naam staan; een trilogie Follow, Like en Share . Deze zijn een ander genre, namelijk de feelgood roman. Gaby heeft met Muurbloem de stoute schoenen aangetrokken en zich gericht op een  thriller. Ik vind het gewaagd en ik kan me voorstellen dat je dan als auteur afvraagd  wat de lezers zullen vinden en of het je gelukt om een spannende boek te schrijven. Nou Gaby ,het is je gelukt! Ik heb namelijk genoten van Muurbloem.  Het is een boek waar je letterlijk de kriebels van krijgt met actuele onderwerpen als internetcriminaliteit, cyberpesten, stalking en misbruik. Onderwerpen waar je zomaar van de een op andere dag ook zelf slachtoffer van zou kunnen worden. Met het lezen van Muurbloem wordt je op de feiten gedrukt hoe gevaarlijk internet kan zijn. 

“ De ene dag heb je alles en de andere dag heb je niks meer” 

Het boek bestaat uit 35 korte  hoofdstukken, waardoor het lekker vlot leest met een fijne schrijfstijl, geen moeilijke verhaallijnen , geen vele personages waardoor je telkens moet afvragen wie dat ook alweer is. Nee, Gaby Rasters haar thrillerdebuut is mij goed bevallen. De personages nemen je mee op reis. Het verhaal bestaat uit twee verhaallijnen, die op het einde mooi samenvloeien. De chatsessies van Muurbloem met andere mannen zijn dik gedrukt, dat is goed bedacht , want het is duidelijk en overzichtelijk. De spanning is niet direct vanaf de start. Net als Daantje begin ik mij ook tijdens het lezen af te vragen wie kan je nog vertrouwen en wie werkt haar zo tegen. 
De tweede verhaallijn is mysterieus, want wie is toch deze meneer Stevens , die in de stoel zit bij psycholoog Patrick. Waarom heeft meneer Stevens hulp nodig. Wat is de reden? Ik zat tijdens het lezen vol met vragen.
 Maar helaas Gaby laat niets te vroeg los. Het verhaal triggert daarom ook om verder te lezen. De spanning wordt langzaam opgevoerd. En dan op het eind de finale! Het verhaal belandt in een totaal thrillerachtige sfeer. Dit zag ik niet aankomen. Bij het dichtslaan van het boek moest ik het verhaal even laten bezinken en daar kan ik de reden niet van verklappen. Lees Muurbloem en laat je meevoeren in het verhaal ,maar laat het ook een boodschap zijn. Want niets is wat het lijkt in dit verhaal.  Na het lezen besef je hoe kwetsbaar mensen kunnen zijn, wat bepaalde gebeurtenissen met een mens kan doen. Een voorbeeld uit dit verhaal is Internetcriminaliteit. Het is lijkt bizar ,maar het gebeurt ook in het echte leven. Vanachter een pc kan iemands leven totaal  verpest worden. 
 Ik vind het gewaagde sprong om als auteur een andere genre te schrijven. Ze heeft een spannende liefdesroman geschreven waar ze trots op mag zijn.

Ik heb genoten en daarom geef ik Muurbloem 3,5 kraaien.

Lydia

Boekpresentatie Muurbloem van Gaby Rasters

Zondag 17 september was in de Bruna in Weert de lancering van Gaby Rasters’ eerste thriller ‘Muurbloem.’ (Uitgeverij Ellessy) 
Omdat wij vanuit Heerlen naar Weert moesten, besloten we op tijd te vertrekken en dat was maar goed ook, want ergens voor Roermond bleek de A2 al afgesloten te zijn. Tot Eindhoven. Dus binnendoor. Met onderweg ook nog een wegafzetting i.v.m. wielrennen dus kwamen we nog bijna te laat.
Gaby was er al, druk bezig met het regelen van hapjes en drankjes en het uitstallen van haar boeken. Ik had natuurlijk Muurbloem al gelezen, en het was ontzettend leuk om nu een echt boek te zien liggen in plaats van een document op de computer. Ik kende Gaby eerst alleen van Like/Share/Follow bij Zomer&Keuning en was blij verrast dat ze ook een thriller had geschreven. Terwijl ik wachtte op het begin van de presentatie kletste ik wat met de aanwezigen. ( ‘Jij bent toch Tamara, of niet soms?’ Het blijft de beste zin ooit als hij van iemand komt die jij niet kent!!)

Buiten speelde een band op een podium récht voor de Bruna, dus ik was even bang dat niemand Gaby zou verstaan. Gelukkig stopten ze een minuut voor het begin van de presentatie en langzaam maar zeker liep de winkel vol met vrienden en bekenden. De presentator praatte over het boek en dat het in een maand geschreven is en kondigde de Wethouder aan die het eerste exemplaar in ontvangst zou nemen. Wethouder Geert Gabriëls gaf een prachtige speech over dat Gaby een inspiratie voor hem was en dat hij jaloers was op haar ondernemingslust en nam het boek in ontvangst. Daarna rende hij ermee naar buiten en gilde het over het plein dat er een ‘boekpresentatie gaande was in de winkel,’ Het heeft vast wat mensen naar binnen gelokt, want het liep ineens helemaal vol, je kon bijna nergens meer staan. Mensen klapten en gaven Gaby schouderklopjes, en ik dacht nog ‘Zou je dat ook doen als je het gelezen hebt? Dat er zoiets verknipts uit zo’n schattig vrouwtje kan komen!’

Na het praatje van de wethouder, (Die meteen vertrok omdat de gouverneur ook ergens door Weert liep) was het tijd voor het praatje van een ander belangrijk persoon: Patrick Haagmans, de regisseur van Coriovillum. Hij kwam samen met zijn assistent regisseur Dennis Jaspar vertellen over de plannen die er zijn met Muurbloem. En die zijn niet mis: Muurbloem wordt een film. Met behulp van Crowdfunding en sponsoring, iets dat zowel Gaby als Patrick niet vreemd is, gaan we proberen een prachtige kortfilm te maken van Muurbloem.  Ik ken Patrick vrij goed, dus dat vond ik niet zo interessant, en ik bladerde weer door een paar boeken, bedenkend of ik er eentje zou kopen tot ik applaus hoorde. Verdorie. Hij was alweer klaar. Ik hoorde hem nog net zeggen: ‘Het kost vooral heel veel tijd en heel veel geld.’  Normaal kletst hij ook vijf kwartier in een uur maar op het moment dat ik andere dingen doe is hij ineens binnen vijf minuten klaar.

Nog even luisteren naar iemand die een stukje voorlas (Maar ik stond zo ver achteraan dat ik haar niet kon verstaan…) en toen kwam het leukste gedeelte. Ik weet niet hoe dat voor Gaby is, maar ik vind het veel leuker om mensen te knuffelen, iets in hun boek te schrijven en foto’s met ze te maken dan het officiële gedeelte. Ik maakte nog wat foto’s en omdat we nog een andere afspraak hadden later die dag besloten we op tijd terug naar huis te gaan en Gaby haar feestje te gunnen. En een feestje, dat was het! Na een dikke knuffel, een foto én een gesigneerd exemplaar gingen we tevreden richting Heerlen.