Thrillerdate 14

 

Vice versa met Mariska Overman en Marlen Beek-Visser

In 2017 kwam het thrillerdebuut van Mariska Overman uit: Hoofdzaak. In de hoofdrol Isabel Dieudonné, ex-rechercheur en specialist Postmortale zorg. In de tweede thriller 'Voltooid', die begin 2018 uit kwam, speelt Isabel wederom de hoofdrol. Op dit moment werkt Mariska aan het derde deel

Marlens debuut-thriller Stem! (ondertitel 'Als deelname aan een talentenjacht een obsessie wordt') verscheen in 2015. Stem! is een kritische kanttekening naar de maakbaarheid van succes. Dit debuut werd genomineerd voor de Schaduwprijs 2016, de prijs voor het beste oorspronkelijk Nederlandstalige thrillerdebuut.

Onlangs verscheen op Storytel haar Original Latte Macchiato, een spannende dramaserie. Momenteel werkt zij aan haar derde thriller die begin 2019 bzal verschijnen.

Voor Vice versa stelden de twee auteurs elkaar een aantal vragen.

Marlen: In het dagelijkse leven ben je -werktechnisch gezien- veel met de dood bezig. Jouw bureau zet zich in voor een betere bespreekbaarheid van de dood, onder meer door Death Cafés te organiseren en met een ‘Before I Die Wall’  door Nederland rond te toeren. Ook initieerde je publiekscampagnes over de dood, zoals ‘Zullen we over de dood praten?’ In je privéleven heb je te maken gehad met het vroege verlies van dierbaren. En je schrijft thrillers met nogal gruwelijke verhaallijnen, zoals Hoofdzaak, waarbij een hoofd wordt gevonden op de keukentafel.

Is het onderwerp ‘dood’ ook wel eens dag afwezig in jouw leven? En zo nee, hoe zorg je ervoor dat er een balans is tussen leven en dood?

Mariska: Wat een mooie vraag. De dood is eigenlijk geen dag niét aanwezig. Regelmatig denk ik daarover na, of dat een kwalijke zaak is of niet. En eigenlijk kom ik iedere keer tot dezelfde conclusie: het is niet erg. Sterker nog, ik denk dat ik er veel aan te danken heb. Door met de dood bezig te zijn ben ik me vaak bewust van de kwetsbaarheid van het leven. En dat helpt me in keuzes maken (liever film kijken met de kinderen dan stofzuigen bijvoorbeeld, maar ook de grotere keuzes: kiezen voor schrijven, proberen te doen waar je gelukkig van wordt) en het helpt in bewuster genieten van de kleine dingen. Kort gezegd zorgt juist die dood voor de balans, omdat de dood het leven zo zichtbaar maakt. En ook al lijkt het een triest onderwerp, ook juist daardoor hebben we misschien wel bovenmatig veel lol met elkaar. En een goed ontwikkeld gevoel voor zwarte humor… ;-)

Mariska: Mijn eerste vraag aan jou is:

Je hebt net een Storytel Original geschreven: Latte Macchiato. Na twee thrillers, en een thriller in de pen die komend jaar bij Prometheus gaat verschijnen, nu een spannende dramaserie. Hoe was het om dat te doen? Zowel qua opzet (ik kan me voorstellen dat schrijven voor een luisterboek anders werkt?), als qua genre?

Marlen: Een luisterserie is in feite een compleet boek, opgedeeld in tien afleveringen. De basis voor Latte Macchiato, de Storytel Original luisterserie die ik heb geschreven, was een manuscript dat ik voor mijn debuut Stem!schreef. Ik schreef aan de hand hiervan een synopsis en een samenvatting van de tien afleveringen en Storytel vond dit een goede opzet. Al (her)schrijvend merkte ik dat het verhaal eerder een spannend drama was dan een thriller: herkenbaar, een tikkeltje smeuig, met pakkende dialogen en toewerkend naar een climax. Het fijne van Storytel is dat zij minder in hokjes denken dan de boekhandel. Een Original is een Original en moet vooral een pakkend verhaal zijn, waarbij de luisteraar niet kan wachten om de volgende aflevering te luisteren. Dat is, hoop ik, gelukt. Op 2 juli wordt Latte Macchiato gelanceerd.

Het schrijven van een luisterserie is in zoverre anders dat je rekening moet houden met het feit dat een luisteraar niet terug kan luisteren. Dat betekent dat een verhaallijn helder moet zijn, dat je niet te veel sprongen in de tijd moet maken en ook niet te veel personages moet opvoeren. Uitgebreide beschrijvingen werken ook minder goed. De luisteraar kan immers  niet ‘screenen’ maar moet de hele scène ‘uitluisteren’. Wat wel werkt is herkenbare dialogen, cliffhangers en lekker veel vaart.

Marlen: Jij hebt twee goed ontvangen thrillers geschreven voor de Crime Compagnie, Hoofdzaak en Voltooid. Hoe ben je bij deze leukeuitgeverij binnengekomen en wat zijn jullie plannen voor de nabije toekomst?

Mariska: Ik had Hoofdzaak in de zomer van 2017 geschreven, en ben online gaan zoeken naar uitgevers die thrillers uitgeven. De site van de Crime Compagnie sprak me direct aan, en ik heb niet verder gezocht, maar heb mijn manuscript opgestuurd. Dat was op een vrijdag, en de maandag erna kreeg ik al een mail van Ilse dat ze erg enthousiast was! Vijf maanden later lag Hoofdzaak in de winkels. Ik kreeg een contract voor twee boeken, en Voltooid volgde niet lang daarna. Inmiddels ben ik bezig met de derde in de Isabelreeks, die kan een van de komende weken naar de uitgever ter beoordeling. Spannend weer! En we hebben nog hele leuke plannen: in juli komt er een kortverhaal in de Flair, een spannend en mysterieus verhaal, een beetje gothicnovel (Spooky, geheimzinnig, en een vleugje romantiek). Dit verhaal speelt zich af in Ierland. Ilse werd er erg enthousiast van (en ik ook), de bedoeling is dat er een compleet boek komt met dezelfde hoofdpersoon als in het korte verhaal. Mooie plannen dus… J

Mariska: Jij bent van uitgever gewisseld, je volgende twee boeken komen uit bij Prometheus: een grote gerenommeerde uitgever. Hoe is dat zo gekomen, ben je er zelf op af gestapt, of ben je benaderd? En ik ben heel erg nieuwsgierig hoe ver het staat met de eerste thriller die je onder hun vlag gaat uitbrengen, kun je daar al iets over kwijt?

Marlen: Vorig jaar was ik aanwezig bij de boekpresentatie van De Doorbraak van Simone van der Vlugt. Het was haar eerste thriller die bij Prometheus verscheen, nadat zij de overstap had gemaakt naar deze uitgeverij. Het feestje vond plaats in het prachtige pand aan de Herengracht in Amsterdam. Toen ik naar het toilet ging, liep ik in de gang Mai Spijkers tegen het lijf. Ik gaf hem een hand en we raakten aan de praat. Het was een leuk gesprek en hij stelde voor om visitekaartjes uit te wisselen. Ook vroeg hij me om het bestand van Meesterdeal, mijn laatste boek, te mailen. Dat heb ik gedaan en enkele weken later kreeg ik een uitnodiging van een redacteur om een kop koffie te komen drinken, om te verkennen of we iets voor elkaar konden betekenen in de nabije toekomst. Met een paar boekideeën in een notitieboekje ging ik naar Amsterdam. Het was een fijn gesprek, waarbij ik veel ruimte kreeg voor mijn eigen invulling van die ideeën. En het resulteerde in een contract voor twee thrillers, waar ik erg blij mee ben, omdat er vertrouwen uit spreekt voor de toekomst.

Inmiddels ben ik begonnen met schrijven. De samenwerking met mijn redacteur is nog steeds heel fijn. Ze denkt mee, geeft waardevolle tips en houdt rekening met mijn schrijfproces, ook als het even lastig is. De planning is dat mijn boek (werktitel: Een lot uit de loterij) in het eerste kwartaal van 2019 verschijnt.

Marlen: Je hebt een eigen bedrijf en een gezin en toch schrijf je je boeken in een hoog tempo. Op welke momenten van de dag of week schrijf jij (het best)? En met wie kun je sparren over je schrijfproces? Of is schrijven voor jou een volledig solistische bezigheid?

Mariska: Sinds Hoofdzaak verschenen is, heb ik mijn activiteiten in Bureau MORBidee teruggeschroefd. Ik wil me graag op het schrijven richten, en ik ben niet zo heel erg goed in het combineren van verschillende bezigheden. Ik schrijf op erg wisselende momenten, afhankelijk van mijn energie (ik ben beperkt in energie, helaas), maar veelal is dat in de ochtend. Ik wacht in ieder geval niet op inspiratie, ik begin gewoon. Mijn ervaring is dat dan de ideeën wel gaan stromen. Ik kan gelukkig goed sparren met mijn man, hij is journalist en heeft ook boeken (non-fictie) geschreven. Hij begrijpt goed hoe een schrijfproces kan verlopen, en dat is erg fijn. Hij is ook mijn 1^e lezer. En soms als ik twijfel over iets, dan leg ik het hem voor.

Mariska: Mijn laatste vraag aan jou is:

Heb je nog dromen en wensen voor de toekomst, wat schrijven betreft? Wil je misschien ooit een uitstap naar een ander genre doen? Of wil je het begeleiden van andere schrijvers uitbouwen naar meer?

Marlen: Ik geniet nu al van elke fase van het schrijven en alles wat ik er nu omheen doe. Het zou mooi zijn als ik, in samenwerking met mijn nieuwe uitgever, mijn boeken in de nabije toekomst bij nog meer lezers onder de aandacht kan brengen. Verder hoop ik dat ons collectief Moordwijven (thrillerschrijverscollectief met Isa Maron, Liesbeth van Kempen, Ingrid Oonincx, Anya Niewierra en ik) een soort merk wordt voor lezers, boekwinkels en media. Dat iedereen weet: dit is een Moordwijven-boek, dus dit is een goed boek!

Het begeleiden van beginnende schrijvers vind ik een van de leukste dingen om te doen. Voorlopig beperk ik dat tot twee keer per jaar in Italie, tijdens onze schrijfweek op een toffe locatie. Eenvoudigweg omdat ik een drukke baan heb en vier dagen per week werk. Incidenteel en op verzoek verzorg ik de losse workshops overigens ook in Nederland. Als ik met boeken schrijven meer zou verdienen, zou ik overwegen om minder te werken en naast het schrijven meer tijd te steken in het geven van cursussen.

Maar zoals gezegd, ik geniet nu al elke dag. Dat is maar goed ook, want bij elke wens die uitkomt, heb je meestal weer een volgend doel dat je nastreeft. De kunst is om te genieten van dat wat je nu doet en ervaart.

Marlen Beek-Visser ondervraagd

Marlen en Max van Olden

Marlen Beek-Visser is auteur van twee boeken: Stem!(ondertitel 'Als deelname aan een talentenjacht een obsessie wordt') verscheen in 2015.  Dit debuut werd genomineerd voor de Schaduwprijs 2016, de prijs voor het beste oorspronkelijk Nederlandstalige thrillerdebuut. En eind van vorig jaar verscheen de tweede thriller Meesterdeal. Een thriller waarin hoofdpersoon Bo ontdekt dat haar zestienjarige dochter een verhouding heeft met haar docent (42). 

Om eens wat andere vragen te stellen dan die altijd gesteld worden, legden wij Marlen 15 vragen voor, waardoor we haar weer een beetje anders leren kennen.

1. Wat is het leukste wat je gisteren hebt gedaan? 

Ik had gisteren (zaterdag) eindelijk eens een dag zonder afspraken, een blanco pagina in mijn agenda. De meeste zaterdagen zijn in deze periode gevuld met signeersessies in boekwinkels. Dat vind ik een van de leukste dingen om te doen: in gesprek gaan met klanten/lezers, waarbij vrijwel altijd mooie (levens)verhalen naar boven komen. Mensen vertellen graag over hun eigen leven en blijkbaar ben ik iemand tegen wie ze makkelijk aan praten. Als ze dan ook nog mijn boek kopen, is dat mooi meegenomen. Maar zo’n zaterdag zonder planning is ook wel eens fijn. Dan kan ik orde op zaken stellen: in alle rust mijn mails beantwoorden, een planning maken voor de komende tijd, wat schrijven, een boodschap doen met mijn dochter, het huis poetsen (jawel) en eindelijk een uurtje lezen. Geen hoogtepunten dus, maar in de volle breedte erg prettig. 

2. Wat wilde je als klein kind worden?

Eerst dierenarts en toen ik iets ouder was arts. Nu moet ik er niet aan denken om daar waar nodig met een mes(je) iemands huid te openen...

3. Welk klusje heb je een hekel aan?

Boodschappen opruimen. Het doen van de weekendboodschappen vind ik best oké. Maar vervolgens een kwartier lang alles op z’n plek leggen en zetten, dat vind ik zo’n stomme klus. Ik ben er te ongeduldig voor, denk ik. Regelmatig schakel ik hiervoor vaak de kinderen in.

4. Als je getuige zou kunnen zijn van elke gebeurtenis in het verleden, heden of toekomst, welke zou het dan zijn?

Ik zou graag een kijkje nemen in het leven van mijn opa en oma in oorlogstijd. Ze hadden tien kinderen, maar hadden het naar omstandigheden redelijk goed. Daarom lieten ze vaak ook andere kinderen mee-eten, die het slechter hadden getroffen. Dat vind ik mooi. Ik zou graag zien hoe het eraan toe ging wanneer ze met zo’n grote club aan tafel gingen.

5. Als je de loterij zou winnen, wat zou je dan als eerste doen?

Tijd kopen. Oftewel, mijn leven zo inrichten dat ik minder tijd aan betaalde arbeid zou hoeven te besteden en meer tijd kon steken in schrijven en schrijfgerelateerde zaken. En ik zou vrijwilligerswerk gaan doen, bijvoorbeeld voor eenzame en/of dementerende ouderen. Verder zou ik, als het bedrag toereikend was, een bescheiden huisje kopen voor onze kinderen. Een gift aan een goed doel zou (uiteraard) ook op het lijstje staan.

6.Als je ervoor kon kiezen om voor altijd één bepaalde leeftijd te hebben, welke zou dat dan zijn?(natuurlijk ook waarom die).

37 jaar. Oud genoeg om enigszins te kunnen overzien wat echt belangrijk is in het leven, maar toch nog lekker ‘jong’ en fit. Alhoewel ik nu ook een handstand in de woonkamer doe en een ‘achteroverduik’ in het zwembad :-)

7. Wat was het eerste dat je kocht van je eerste salaris?

Al sla je me dood. Het had vast iets te maken met kleding. Wat ik nog wel, is dat ik mijn man en zijn pleegvader heb getrakteerd op een etentje. 

8. Wat heb je als achtergrondfoto op je mobiel?

Een foto van mijn zoon en dochter op de screensaver en een foto van mijn man, drinkend uit een kokosnoot :-), als gewone achtergrondfoto.

9. Je gaat lunchen; wat bestel je?

Het liefst iets met vis, ook in geval van een diner.

10. Huil je wel eens bij een film?

Ik huil vrijwel nooit bij een film an sich, maar ik kan wel ontroerd raken door muziek. Dus als bij een filmscene gevoelige muziek klinkt, dan worden mijn ogen een enkele keer nat.

11.Wat is je guilty pleasure op het gebied van televisie?

Ik kijk weinig tv. Eigenlijk alleen het journaal en soms een talkshow. Behalve op vrijdagavond. Dan kijk ik af en toe naar The Voice met onze dochter. Ik vind het commerciële circus eromheen niks, maar ik hou ervan als mensen mooi kunnen zingen. Dan gaat het volume hard en mag niemand erdoorheen praten. Ik wil elke noot horen. 

12. Wat is het laatste liedje dat je hebt geluisterd?

Wherever you will go van The Calling. Gisteravond heb ik het voluit meegezongen toen ik over de snelweg reed. Heerlijk! Ik hou sowieso van rock, met ruige stemmen en gierende gitaren.

https://www.youtube.com/watch?v=iAP9AF6DCu4

13. Naar wie was je laatste appje? En mogen we weten wat je stuurde?

Naar een deelneemster van de laatste schrijfweek. Zij heeft haar manuscript af en is op zoek naar een uitgever. Ik heb haar beloofd om haar naam te noemen bij mijn contacten in de uitgeverswereld. Ik ben onder de indruk van haar bijzondere verhaal en haar sobere, rake schrijfstijl. 

14. Waar kun je je enorm aan ergeren?

Negativiteit en gezeur. Denken in problemen in plaats van in oplossingen. Ik krijg van veel dingen energie, maar dit vind ik energieverslindend. 

15. Wat is je meest gebruikte emoji?

Ik denk de knipoog. Ik vind dat je jezelf niet te serieus moet nemen en moet kunnen lachen om dingen die mis gaan. Een prikkelende stelling naar een ander toe doe ik ook graag, maar alleen als ik zeker weet dat die ander het kan hebben. En voorzien van een knipoog, dus. Voor de zekerheid ;-)

Meesterdeal - Marlen Beek-Visser

Achterflap

Als Bo van Lierop ontdekt dat haar 16-jarige dochter Eva een verhouding heeft met haar mentor, een man van tweeënveertig, lopen de spanningen binnen het gezin hoog op. Het feit dat Bo en Adam al jaren een geheim met zich meedragen, een geheim dat zij beter eerder hadden kunnen vertellen, maakt de situatie er niet eenvoudiger op. Is dat de reden dat Adam zich steeds vreemder gaat gedragen?
Net als Bo op het punt staat om de confrontatie aan te gaan, gebeurt er iets wat een schok van ontzetting teweegbrengt. 

Mening

Wat mij ten eerste opvalt tijdens het lezen van Meesterdeal is hoe goed Marlen Beek-Visser in de hoofden van haar hoofdpersonen laat meekijken. De puber Eva, moeder Bo en leraar Sten: ze zijn levensechte personen. Ware realistische personen zet ze neer waarmee je op de place misère in een film lijkt rond te lopen. Zoals de scène die ze beschrijft die plaatsvindt in een Italiaans restaurant en volkomen uit de hand loopt. Op een bijna slapstickachtige wijze ontwikkelt de situatie zich razendsnel. Je voelt je een echte toeschouwer tijdens deze gebeurtenis.
Maar hoe goed zijn de hoofdpersonen die ze neerzet als je naar leraar Sten kijkt?

Niks geen ranzige neergezette leraar, maar eentje met verwarring hoe hij met de aantrekkingskracht van zijn leerlinge Eva om moet gaan. Adam, de man van Bo, wordt neergezet zoals het grote deel van de lezers ook zouden reageren als hun dochter een relatie met haar docent zou hebben: bozig en afkeurend en intussen de rol van de sukkel toebedeeld krijgen: de vaderrol past hem niet en zijn werk gaat niet oké. Hij verdrinkt zich figuurlijk.
Eva als het pubermeisje dat opkijkt naar haar docent en zich door hem begrepen voelt. Thuis opstandig en dwars.
Bo, de bezorgde moeder die geleerd heeft ook niet in de aanval te gaan en het zo graag goed wil doen. Bang haar dochter verder van zich af te duwen.

Lang heb ik een ploteinde in mijn hoofd waarvan ik stiekem hoop dat het dat niet wordt. Uiteindelijk blijk ik (gelukkig) enorm fout te zitten met die gedachte en dat vrolijkte me op. Marlen zette me niet alleen op het verkeerde been, maar geeft ook tegen het einde nog een snelle hoeveel schoten waarmee je per bladzijde twijfelt hoe iets nu zit en je op die manier toe trekt naar de laatst bladzijden.  Je wilt zien wat nu de zogenaamde waarheid is. 

Dat uiteindelijk het ploteinde juist wel een soort van ranzige nasmaak laat proeven behoort uitstekend bij het opgebouwde plot. Goed bedacht en mooi naartoe geschreven door de schrijfster.

Kortom:
Ik heb genoten en als een razende het boek uit willen lezen. De plotwendingen waren op een aantal plekken zeer onverwachts maar zeer passend in het verhaal. Marlen Beek-Visser heeft een grote stap genomen na haar prima debuut Stem!. Ze durfde het aan een gewaagd thema aan te pakken met vooral een ander uitgangspunt (wat makkelijk en willen scorend op de loer zou hebben gelegen).

Plot 4,5
Schrijfstijl 4,5
Leesplezier 5
Psychologie 4,5
Originaliteit 4
Spanning 4

4,5 ster voor Meesterdeal

Ink

Foto van deze week

Aanstaande vrijdag is de boekpresentatie van Meesterdeal. Het nieuwe boek van Marlen Beek Visser verschijnt eindelijk na haar zeer goed ontvangen boek Stem.
Enkele dagen eerder had de schrijfster het boek al in handen.

De vakantiekoffer van John Brosens

Van begin mei tot half juni zat ik in Frankrijk voor een gecombineerde research- en relaxvakantie. Ik bezoek een heel lijstje locaties in verband met een nieuw jeugdboek.

Welke boeken heb ik bij me? 
* De Bende van Jan de Lichte;
* De Da Vinci Code (herlezen);
* Secrets of The Da Vinci Code (feit of fictie);
* Stem!;
* Lieve Edelachtbare.

Wat ik jullie aanraad om te lezen? Ha ha, uiteraard 'De Vrouw Die Niet Zwijgen Wilde'...

De vakantiekoffer van Marlen Beek Visser

Soms komen stukjes op het laatste moment binnen. Zoals Marlen Beek Visser die rechtstreeks vanaf Schiphol haar vakantiekoffer stuurde.

Waar ga je dit jaar heen op vakantie?
Wij staan op het punt om te vertrekken naar de Dominicaanse republiek.

Wat neem ik mee om te lezen? Het geprinte manuscript van mijn tweede thriller Meesterdeal, dat ik in zijn geheel ga lezen na een eerste redigeerronde. Het helpt om er vanuit de helicopterview naar te kijken. Drie proeflezers doen komende week hetzelfde.

Verder duik ik eindelijk de Noordzee(moorden) in en neem ik Galgenveld mee van collega-Moordwijf Isa Maron. Je ziet, ik heb nogal wat leesachterstand door alle drukte van werk, schrijven, schrijfweken in Italië, etc.
Verder gaat Muidhond mee. Een boek, dat ik kreeg van de bedrijfsleider van boekhandel Dekker en van der Vegt in Nijmegen, toen ik daar signeerde. Eigenlijk heb ik het zelf uitgezocht, ik was er al een tijdje nieuwsgierig naar.
Tenslotte de Bakkersdochter. Die ligt ook al een tijd geduldig te wachten. Omdat ik zelf vroeger dochter van de bakker was, is dat een mustread.

Het lijkt me genoeg voor een week, want er moet ook gezwommen en salsa gedanst worden natuurlijk.

De Moordwijven in Voorschoten

Zondag 6 maart waren 3 van de Moordwijven in de bibliotheek van Voorschoten. Omdat Voorschoten voor mij letterlijk om de hoek is kon ik natuurlijk niet ontbreken. Voor de gezelligheid ging Inge (de ex van mijn ex) ook mee.

Veel te vroeg waren we aanwezig. Sterker nog, de Moordwijven waren nog nergens te bekennen. En de koffieautomaat deed het ook al niet. Gelukkig waren we in een bibliotheek, dus we hoefden ons niet te vervelen.

De opkomst viel wat tegen, ik denk dat we in totaal met zo'n 15 mensen waren. Maar het was wel een enthousiaste groep mensen. Er kwamen genoeg vragen en opmerkingen uit het publiek. Erg leuk, want vaak genoeg durft niemand iets te zeggen in zo'n groep vreemden.

Na de primeur, een kort filmpje dat de dames voor de boekenweek hebben gemaakt, namen Ingrid Oonincx, Liesbeth van Kempen en Marlen Beek-Visser plaats op een verhoging. De "angstige" blik van Liesbeth toen ze op het klapstoeltje ging zitten was herkenbaar. Zo kijk ik waarschijnlijk ook als ik op zo'n klapstoeltje mag gaan zitten.

Er volgt een korte voorstelronde:

* Ingrid Oonincx uit Tilburg, heeft inmiddels 4 boeken geschreven

* Liesbeth van Kempen uit Friesland, heeft 1 boek geschreven

* Marlen Beek-Visser uit Leiderdorp, heeft ook 1 boek geschreven.

Het idee voor de Moordwijven ontstond toen Anita Larkens een artikel las over de Killer Women in Engeland. Dat vond ze een goed idee en ging met Isa Maron, Liesbeth en Marlen om de tafel zitten. Zo ontstonden de Moordwijven. Uiteindelijk waren ze met 10, maar 4 zijn er inmiddels afgehaakt omdat ze het moeilijk te combineren vonden.

De 6 Moordwijven zijn nu:

- Anita Larkens

- Liesbeth van Kempen

- Anja Feliers

- Ingrid Oonincx

- Isa Maron

- Marlen Beek-Visser

En toen....was het weer tijd voor mijn eigen thrillermoment, het zal niet....Mijn pen hield er mee op, en alles onthouden, dat leek mij een te grote uitdaging. Natuurlijk had ik geen reservepen bij me (leermoment!), de pen van Inge deed het ook niet. En de pen die een mevrouw mij gaf...die begaf het ook al na 1 zin. Dus ben ik maar even snel naar de balie gerend. Op de weg terug kwam ik Harold, de man van Marlen, nog tegen dus die heb ik meteen op sleeptouw genomen naar de ruimte waar we zaten.

Goed...ik kon verder...

Waarom zijn de dames gaan schrijven?

* Ingrid

Is in 2008/2009 begonnen met schrijven. Als ze 's avonds thuis zat, en de kinderen al op bed lagen, verveelde ze zich. Toen is ze   maar begonnen met schrijven. Ze heeft een journalistieke achtergrond, dus onlogisch was het niet. 

Ze heeft met haar eerste manuscript een wedstrijd op "Vrouwenthrillers"gewonnen.

En inmiddels is ze 4 boeken verder. Zelf omschrijft ze haar eerste 3 boeken als vrouwenthrillers, terwijl in Medicijn meer actie zit.

* Liesbeth

Schrijft al zolang ze zich kan herinneren. Ze heeft er ook haar werk van gemaakt.

Toen ze vanwege omstandigheden thuis kwam te zitten is ze gaan schrijven. 

Ze miste 3 bepaalde type vrouwen in haar leven, dus is ze ze gaan creeëren. Dit klinkt overigens eenzamer dan ze is hoor! Maar zo ontstond wel haar eerste boek.

* Marlen

Dochter Ginger was begonnen aan een boek. Marlen probeerde haar te motiveren. Op een dag had Ginger geen zin meer en heeft ze de 80 pagina's die ze had weggegooid. Dat vond Marlen zo jammer. En toen stond het idee om zelf een boek te gaan schrijven.

Doel van het schrijven is eigenlijk voor allemaal: het vermaken van de lezers, en ook jezelf.

Liesbeth had nog een andere reden: ze wilde een boek schrijven met lesbische personages die niet alleen te koop zou zijn in een gay-boekhandel, maar in alle boekhandels. Die missie is geslaagd kun je wel zeggen.

Hoe onstaat een boek?

* Ingrid

Het 1e boek is uit de losse pols geschreven, geen vooraf bedachte structuur.

Bij het 2e boek had ze een duidelijk structuur opgeschreven. Bij de 3e liet ze die structuur alweer een beetje los en bij de 4e nog meer. Een vastgelegde structuur zorgt ervoor dat je niet meer ( of minder ) openstaat voor spontane invallen. Wel heeft ze een kort cv van de personages.

Het helemaal loslaten van een structuur kan niet, alleen al omdat je je volgende boek moet pitchen bij de uitgeverij.

* Liesbeth

Omschrijft het als volgt:

Er staat een huis, je moet het alleen nog inrichten.

In haar enthousiasme om het duidelijker te maken geeft ze bijna het plot van Gevaarlijk spel weg.

Ze is nu bezig met haar 2e boek dat De Workshop gaat heten. Hier komen 7 personages in voor en van elk van die personages heeft ze een cv. Anders zijn ze niet te onthouden.

* Marlen

Stem is organisch ontstaan.

Maar haar 2e boek is veel meer een worsteling (schijnt het Tweede Boeksyndroom te heten).

Ze heeft inmiddels wel het laatste hoofdstuk vast geschreven. Een meneer vraagt zich af of ze nu niet teveel beperkt wordt in haar   verhaal omdat de uitkomst nu al vast staat. Marlen is het daar niet mee eens, in dit geval werkt het voor haar juist wel.

Ook gaat het nog over waarom een thriller?

Volgens Marlen omdat het goed bij haar schrijfstijl past, want er zit vaart in. Ze heeft overigens wel een verhaal voor een roman in haar hoofd.

Maar de grens tussen wel of geen thriller kan vaag zijn. Ik benoem bijvoorbeeld de winnaar van de Diamanten Kogel dit jaar, Smeergeld van Nausicaa Marbe, waar best wat discussie over is. Is het wel een thriller?

Eerder is dit ook al gebeurd toen Peter Buwalda met Bonita Avenue genomineerd was voor de Gouden Strop.

Wij als publiek krijgen ook nog een vraag: Moet er een dode vallen in een thriller?

De meerderheid vindt van niet. Toch wordt er vaak, van buitenaf, minimaal 1 dode verwacht.

Alles moet een functie hebben bij een thriller. Als de moordenaar bv in zijn neus peutert, dan moet dat te maken hebben met zijn moorden. Zomaar neuspeuteren wordt niet geaccepteerd.

Lastig is ook als het manuscript voor de eerste keer terugkomt van de uitgever. De opmerkingen zijn tenslotte wel over iets waar jij met hart en ziel aan gewerkt hebt.

Zo was er een keer een vrouwelijke topvrouw als personage en die giechelde. Dat accepteerde de uitgever absoluut niet. Topvrouwen giechelen niet. Punt.

En er was ook nog iets met een (ongeloofwaardige) buurman....

Tenslotte werd gevraagd naar de persoonlijke aanraders:
* Ingrid tipt Bram Dehouck. Bijvoorbeeld Zomer zonder slaap of Minzame minnaar

* Liesbeth tipt Gerbrand Bakker. Bv Boven is het stil en haar favoriet Juni.

* Marlen tipt Peter Buwalda, Bonita Avenue.

En uiteraard alle boeken van de Moordwijven!

Dit verslag is verre van compleet. Maar het geeft volgens mij wel een goed beeld van de leuke middag die we hebben gehad.

Na afloop was er nog gelegenheid tot het kopen van boeken. Signeren of op de foto.

Mochten de Moordwijven bij jou in de buurt zijn: ga zeker langs! 

Juul

Boekenfeestje boek Stem!

Boekpresentatie STEM! van Marlen Beek - Visser

Op deze mooie vrijdag presenteerde Marlen haar debuut: STEM! bij boekhandel De Kler in de Winkelhof in Leiderdorp.

Ook ik was erbij namens de Thrillerlezers. Het was voor mij op fietsafstand :).

Ik was er ongeveer 10 minuten van te voren. Er stonden al wel een aantal mensen te wachten. Maar er liepen ook ietwat verdwaasde winkelende mensen met hun volle boodschappenkarren. Die hadden geen idee wat er aan de hand was. Maar bleven ook niet hangen, jammer....

Na even rond gekeken te hebben zag ik de meneer van de uitgeverij staan. Ik ben er meteen op af gestapt en heb me voorgesteld als razende reporter van de Thrillerlezers. Leuk gesprek gehad, meteen ook boeken geregeld voor een winactie (binnenkort op het blog!) en ook afgesproken contact te houden.

Toen zag ik Judith Visser staan, dus ben ik ook op haar afgestapt en mij voorgesteld. Ze herkende mijn naam van het blog. Toch wel een klein stuitermomentje. 

Even gezellig gekletst, gevraagd hoe het met de hond is na het avontuur met de zwijnen. Het gaat goed, maar ze gaat nooit meer naar de Veluwe ;).

Ook nog even gelegenheid gehad om Marlen te begroeten en toen een mooi plekje gezocht voor de boekpresentatie.

De meneer van de boekhandel heette iedereen welkom en daarna was het de beurt aan de uitgever Larry.

Hij vertelde dat zijn dochter het intro van the Voice heeft ingezongen en dat haar silhouet ook is gebruikt.

Met het onderwerp van het boek, een jonge vrouw die mee gaat doen aan een talentenjacht, een leuk en grappig detail.

Toen was het de beurt aan Marlen.

Ze vertelde dat haar dochter, Ginger, toen ze 11 was het plan had opgevat om een boek te gaan schrijven. Maar na 80 bladzijden was ze het zat en heeft ze alles weggegooid.

Dat vond Marlen jammer, maar het bracht haar ook op het idee om dan zelf een boek te gaan schrijven.

En al vrij snel, na een paar maanden, was het boek een feit. Maar met schrijven alleen ben je er natuurlijk niet. Dus stuurde ze haar boek op naar uitgeverijen. De eerste afwijzing deed pijn, daarna werd het makkelijker en nam ze het advies ook ter harte. Wat ze onder andere hoorde was dat haar verhaal niet onderscheidend genoeg was.

Nadat ze een filmpje van een afgewezen kandidaat van de engelse X-factor had gezien wist ze waar haar boek over moest gaan. Dit bewuste filmpje laat ze ook zien (Zoe Alexander, X-factor en dan zou je het ook moeten kunnen vinden op YouTube). En dat was het begin van STEM!

Uiteindelijk durfde uitgeverij Ellessy het aan en nu stonden we hier met z'n allen bij de presentatie van haar boek.

Het eerste exemplaar reikte Marlen uit aan Judith Visser. Marlen heeft ooit een schrijversworkshop gevolgd bij Judith. Ook heeft Judith haar geïntroduceerd bij 2 uitgeverijen (die het overigens niet zijn geworden). En dat ze dan ook nog Visser heet, maakte dat het niet anders kon.

Het tweede exemplaar reikte Marlen uit aan haar oude schoolmeester meester Stolk. Toen ze 11 was kreeg ze haar opstel terug met daarop de opmerking dat ze een boek moest gaan schrijven. Ze hebben toen nog een tijdje in de vorm van een heen-en-weer-schriftje geschreven, maar zoals dat gaat op die leeftijd: de interesse vervloog en turnen was belangrijker.

Na de presentatie was er gelegenheid om het boek te kopen en te laten signeren. Daar werd gretig gebruik van gemaakt. Er stond een behoorlijke rij en het liep ook behoorlijk door.

Uiteindelijk was ik de laatste van wie ze het boek signeerde.

Er was ook ruimte voor een hapje en een drankje. Het was gezellig en erg leuk vond ik de oudere, verstandelijk beperkte man die lekker stond te dansen op de muziek en ook nog even met dochter Ginger. 

Ik denk dat Marlen terug kan kijken op een zeer geslaagde avond. Het was drukker dan ik had verwacht, het boek werd goed verkocht en mensen waren nieuwsgierig naar het boek.

Ik ook! Ik ga er snel in beginnen en wat ik er van vond....dat lezen jullie binnenkort hier!

Juul