Het leesjaar van Karin

MIJN LEESJAAR 2019

Ik begon het jaar heel dapper, met een nieuw notaboekje met, dit keer, een realistische verlanglijst van boeken die ik absoluut in 2019 wilde lezen. Een lijst van 51 boeken, geselecteerd uit mijn volledige lijst van boeken die mijn interesse hadden gewekt. Bijna allemaal thrillers, maar ook een aantal boeken die ik omwille van het enthousiasme van anderen graag wilde gaan lezen. 51 boeken, dat wil zeggen ongeveer 1 boek per week, dat moet haalbaar zijn, dat heb ik nog al gekunnen.

Het zal zeker niet later dan de eede srste week van januari geweest zijn, als ik merk dat ik tijdens het facebooken toch telkens weer opnieuw geprikkeld wordt door nieuw verschenen of zelfs nog te verschijnen boeken, en zo merk ik dat ik stiekem toch af en toe een boek bijschrijf op mijn lijstje, in mijn mooie nieuwe notaboekje.

Bovendien schrijf ik zo af en toe een recensie voor Thrillerlezers, en dan is dat al wel eens op mijn eigen vraag, en soms ook op vraag van Thrillerlezers, en zo merk ik dat ondertussen mijn lijstje gestaag groeit. Laat me zeggen dat ik voor 2019 ondertussen de lijst toch definitief wil afsluiten (als me dat tenminste lukt) en dat dus ondertussen de teller op 146 boeken staat, boeken die ik dit jaar WILDE lezen. Maar hoeveel boeken heb ik effectief gelezen dit jaar ? Op dit moment lees ik boek nummer 49, dus dat is toch bijna 1 boek per week, niet ? Dat deel van mijn voornemen is dus min of meer geslaagd. Ik heb de ambitie om toch nog minstens 3 boeken te lezen, kwestie van toch maar uit te komen op 1 boek per week J

En wat heb ik dan dit jaar zoals gelezen ? Ik las tot nu toe 16 recensieboeken, allemaal voor thrillerlezers, en er staat er sowieso nog eentje op het lijstje, ik mag immers nog de nieuwe Bryndza ‘Bloedgeheim’ vooruitlezen (goed he !!!) dus ik ga aftikken op 17 recensieboeken voor 2019.

Verder las ik 11 boeken van schrijvers uit de BeNeLux, en dus 38 vertaalde boeken, waarvan 9 Scandinaven en 6 Franse (alles wel in het Nederlands vertaald voor de duidelijkheid). Ik vermeld dit even apart, vermits ik pas recent begonnen ben aan de Scandinaven, en Fransen was al helemaal nieuw voor mij, het beviel me allemaal bijzonder prettig.

En wat vond ik van de boeken die ik las ? Jammer waren er 3 boeken die me echt tegenvielen, maar al bij al valt dat in het geheel nogal mee, toch ? En uiteraard waren er een paar boeken die er voor mij met kop en schouders boven uit staken, ik lijst ze even – in willekeurige volgorde – op

·         J.D Barker                           Horen, zien en zwijgen

·         Michael Robotham         De andere vrouw

·         Peter James                       Ultiem bewijs

·         Ellison Cooper                  Gekooid

Verder waren er een aantal nieuwe boeken in de reeksen die ik al een tijdje volg, en dan is het natuurlijk altijd even afwachten of deze ook weer goed zijn, en ja hoor, Toni Coppers, Anja Feliers en Robert Bryndza bevestigden volledig mijn vertrouwen in hun reeksen en hier kijk ik dus alweer uit naar volgende delen in deze series.

Ik vermeld nog even dat ik er in 2019 eindelijk in gelukt ben om te beginnen aan de boeken van MJ Arlidge, dus daar wacht ook nog wel wat moois op me, hoop ik, en nam ik zachtjes afscheid van één van mijn favoriete hoofdpersonages Joe O’Loughlin, uit de boeken van Michael Robotham. Uiteraard hoop ik stiekem dat er toch nog lekker een vervolg komt, maar ik weet dat er een nieuwe reeks begonnen is, dus dit staat uiteraard al op mijn lijstje voor 2020, samen met al die boeken waar ik dit jaar niet toe gekomen ben.

Conclusie : 2019 was een behoorlijk prettig leesjaar, en ik hoop dat 2020 net zo fijn wordt !

Gebroken van B.A. Paris

Titel: Gebroken

Auteur: B.A. Paris

Uitgeverij: Ambo Anthos

Publicatiedatum: juni 2017

Recensie door Karin

Waardering: 5 kraaien

              

Wat vond ik van de cover ?

Een foto van een raam, op zich misschien niet echt iets bijzonders, maar toch heeft de cover voor mij iets mysterieus, misschien zelfs griezeligs over zich.

Wat verwacht ik van tevoren ?

Ik las vorige zomer BA Paris’ debuut ‘Achter gesloten deuren’ en vond dat een schot in de roos, dus ja, ik hoop ook dit keer weer op een goed boek ... Ik lees overigens op de sociale media gemengde reacties, dus benieuwd wat ik er van ga vinden.

Mijn recensie :

"Ik weet niet waarom ik opneem. Misschien omdat ik al heb begrepen wat er van me wordt verwacht. Ik wil iets zeggen, ik wil hem vragen wie hij is, maar de verkillende stilte bevriest de woorden in mijn mond, zodat ik alleen maar kan luisteren."

Op een stormachtige avond rijdt Cass voorbij een auto die aan de kant staat, ze ziet een vrouwengezicht, stopt even,maar durft toch niet uit te stappen en rijdt verder. De volgende dag blijkt dat deze vrouw vermoord werd, en dat het gaat om een nieuwe vriendin van Cass. Cass heeft problemen met haar geheugen, zou kunnen lijden aan beginnende dementie – net als haar moeder – en net deze beperkte herinneringen of het ontbreken daarvan maken de zaak extra complex.  Bovendien wordt Cass door deze gaten in haar geheugen hoe langer hoe meer onzeker. Wat is er die bewuste nacht gebeurd ? en wie belt Cass constant zonder iets te zeggen ?

Al heel snel in het boek krijg ik een behoorlijk benauwd gevoel, er is iets totaal fout met Cass, maar wat ? Ik word gegrepen door een zekere onderhuidse spanning, en wordt het boek doorgesleurd richting ontknoping.

 Als je jezelf al niet kan vertrouwen, wie dan wel ?

Is het boek voorspelbaar ? Misschien, maar heb ik van het boek genoten ? Volmondig JA. Voor mij is het allerbelangrijkste dat ik tijdens het lezen de tijd en alles rond mij vergeet, en wees er maar zeker van dat niemand mij mocht storen terwijl ik aan het lezen was J.

Wat mij betreft is ‘Gebroken’ een spannend en meeslepend boek, en ik geef het dan ook met veel plezier 5 kraaien.

Donker water van Robert Bryndza

 Titel: Donker water

Auteur: Robert Bryndza

Uitgeverij: Boekerij

Publicatiedatum: 2 oktober2018

Recensie door Karin

Waardering: 5 kraaien

   

Wat vond ik van de cover ?

Net zoals bij de vorige 2 boeken van Robert Bryndza wordt opnieuw een detail  van een vrouwengezicht benadrukt op de voorplaat. Sowieso is het een mooie, intrigerende cover die uitnodigt tot nader bekijken.

Maar na het lezen van het boek vind ik persoonlijk toch dat de cover iets minder bij de inhoud past dan bij de vorige boeken, maar dit is natuurlijk mijn mening.

Als je de 3 boeken uit het rijtje naast elkaar legt vormt het sowieso een mooi rijtje !

Wat verwacht ik van tevoren ?

Eerder dit jaar las ik ‘Het meisje in het ijs’ en ‘De stalker in de nacht’ van Robert Bryndza, die vond ik allebei meer dan behoorlijk goed, dus ik hoop op een verderzetting in dezelfde lijn !

Mijn recensie :

Na “de stalker in de nacht’ is Erika niet langer werkzaam in het centrum van Londen, nu werkt ze meer in een buitenwijk, en zelfs niet langer bij de sectie moordzaken, maar bij de brigade georganiseerde misdaad. Als haar team bij het zoeken aar een lading drugs per toeval het lichaam van een jong meisje vindt, blijkt het te gaan om een 26 jaar oude verdwijningszaak. Na veel aandringen en de juiste personen contacteren weet Erika haar oversten te overtuigen om haar te zaak te laten onderzoeken en ze start een team op samen met een aantal van haar ex-collega’s. En ook dit keer bijt Erika zich volledig vast in het onderzoek.

"Nu je het lichaam van Jessica hebt gevonden, blijft er misschien maar één persoon over die echt in het niets lijkt te zijn opgelost ... diegene die haar toen heeft meegenomen"

Meer dan in de vorige boeken wordt er ook verhaald rond het privé-leven van Erika, zodat we haar toch steeds meer en meer, beter en beter, leren kennen.

En in tegenstelling tot de vorige zaken, werkt Erika dit keer minder eigenwijs, meer doordacht, minder controversieel ... wordt ze iets meer volwassen ??

‘Donker Water’ laat zich lezen in een sneltreinvaart, met af en toe een beetje zwarte humor, bepaalde spanningen tussen bepaalde personages (ik wil niets verklappen) en het verhaal bouwt heel mooi op naar de ontknoping. Ondanks de vele karakters wordt het nergens verwarrend naar mijn gevoel.

"Dit is de nieuwe ik. Ik doe alles keurig volgens het boekje en hou mijn leidinggevende op de hoogte van mijn doen en laten."

De ontknoping is voor mij toch nog een redelijke verrassing, ik had niet echt verwacht dat het die ene richting zou uitgaan.

Voor mij is ‘Donker water’ een schot in de roos, heb het boek met veel plezier in een behoorlijk tempo gelezen dus voor mij : 5 kraaien voor dit – wat mij betreft – tot nu toe beste boek in de reeks rond Erika Foster.

Ik kijk alvast uit naar het volgende boek in de reeks ! Wat me trouwens ook telkens charmeert in deze boeken is het feit dat Robert Bryndza telkens op het einde van het boek de lezer rechtstreeks aanspreekt. ’t Is misschien een kleine moeite, maar voor mij is het echt een meerwaarde, de schrijver laat op die manier bijna persoonlijk blijken dat hij weet dat er iemand ‘aan de andere kant’ is J

Valse hoop van Clare Mackintosh

Titel: Valse hoop

Auteur: Clare Mackintosh

Uitgeverij: De Fontein

Publicatiedatum: augustus 2018

Recensie door Karin

Waardering: vijf kraaien

Wat vond ik van de cover ?

De cover vind ik op zich wel mooi, hoewel er toch een zeker tristesse van af straalt, beetje weemoedig, misschien ook een beetje griezelig. Kan niet zo goed omschrijven wat ik er juist bij voel, maar sowieso trekt de cover mijn aandacht en zou ik in de boekenwinkel het boek zeker en vast oppakken om eens goed te bekijken ...

Wat verwacht ik van tevoren ?

Het derde boek van Clare Mackintosh ... Ik las eerder ‘Ik zie jou’ en ‘Mea Culpa’ en vond beide boeken bijzonder goed, vooral ‘Mea Culpa’ waarbij ik halfweg het boek doorhad dat ik al een hele tijd op het verkeerde spoor zat, en dus mijn lezen helemaal moest ‘herdenken’. Ik hoop dus nu opnieuw op een bijzonder goed boek. Schrijfster Paula Hawkins zegt over het boek :

‘Niemand schrijft zulke vernuftige twists als Clare Mackintosh. ‘Valse hoop’ is verslavend goed!’

Ik hou zelf ook van plot-twist, dus dit klinkt absoluut veelbelovend !

·      

·        

Mijn recensie :

‘Valse hoop’ wordt vanuit 3 perspectieven verteld : Anna, Murray en een derde (niet geïdentificeerd) persoon. Anna – het hoofdpersonnage – rouwt nog steeds om haar beide ouders, ze pleegden kort na elkaar op identiek dezelfde manier zelfmoord. Tot Anna een kaart in de bus vindt, die de hele zelfmoordtheorie in vraag stelt. Ze gaat met de kaart naar de politie, en komt terecht bij medewerker Murray, ex-politieagent, nu baliemedewerker. Terwijl Murray zich verdiept in zijn eigen kleine onderzoek naar de kaart en het verhaal hierachter, neemt hij ons ook gedeeltelijk mee in zijn privéleven, en leren we de mens Murray beter kennen. En dan is er nog die derde verteller ... in de loop van het boek wordt één en ander hierrond duidelijker.

Het boek is opgedeeld in 3 delen, waarbij elk deel eindigt met een behoorlijke twist ... en dat is natuurlijk waar je op zit te wachten, want het wordt al snel duidelijk dat er best wel meer aan de hand is.

 We hadden moediger moeten zijn, eerlijker tegenover elkaar. Als één van ons was vertrokken, zouden we nu allebei het leven hebben gekregen dat we wilden. Als één van ons was vertrokken, zou niemand bloed aan zijn handen hebben gehad.

Wat mij betreft waren de hoofdstukken uit deel 1 net iets te lang, zodat het voor mij net iets minder vlot las, maar dat gaat helemaal beter vanaf deel 2, het leestempo gaat vlot de hoogte in, en de race naar de ontknoping is snel ingezet.

Voor mij is ‘Valse hoop’ een voltreffer, ik lees hier en daar minder positieve commentaren, maar voor mij is het vooral belangrijk dat het boek me (figuurlijk) bij de keel grijpt, en dat ik met plezier door het boek ga, en geboeid blijf doorlezen; en daar is Clare Mackintosh dus andermaal in geslaagd, en daarom krijgt het boek van mij dan ook 5 kraaien. De plot-twists zijn misschien iets minder onverwacht, maar an sich toch nog wel verrassend, en het boek houdt je gegarandeerd heel wat uren in zijn ban.

Erfenis van Apotheker & Van Dissel

Titel: Erfenis

Auteurs: Apotheker & Van Dissel

Uitgeverij: LS

Publicatiedatum: april 2018

Recensent: Karin

Waardering: 3,5 kraaien

Wat vond ik van de cover ?

In eerste instantie komt de vrouwenfiguur, gespiegeld in het water, misschien een beetje melancholisch over, maar bij een tweede blik, straalt deze figuur een zeker strijdlust uit.

Mooie cover, misschien net iets anders dan wat op dit moment vaak voorbijkomt.

Wat verwacht ik van tevoren ?

De korte inhoud doe een spannend boek vermoeden, een zoektocht naar een vermist kind, contacten met een misdaadfamilie, klinkt alleszins goed.

Mijn recensie :

Hoofdpersonage Chris lijkt soms wel superwoman, of 007, met haar eigen ‘snufjesman Q (Max), ze denkt razendsnel, is op de hoogte van de nieuwste hoogtechnologische snufjes. Als ze wordt gevraagd om de ontvoerde Matthias op te sporen, geraakt Chris veel sneller dan alle anderen op het juiste spoor, terwijl ze van de ene gevaarlijke situatie in de andere rolt.

Het tweede deel van het boek speelt zich vooral af in het buitenland, en ook daar verloopt alles quasi als vanzelf, zeker als solo-vrouw, en ook als het moeilijk en gevaarlijk wordt, komt Chris er toch telkens minstens goed van af.

De gebeurtenissen blijven mekaar in sneltempo opvolgen, maar zijn voor mij soms moeilijk te bevatten. Wel geef ik graag toe dat dit verhaal mij heel erg goed geschikt lijkt voor een actiefilm of –serie, maar het boek op zich is niet echt mijn smaak, omdat het voor mij te technisch en te snel is.

Maar, dan is er ook nog de verhaallijn rond Chris’ biologische moeder, een verhaallijn die ons met een serieuze cliffhanger achterlaat ...

Ben ik nieuwsgierig genoeg om een eventueel vervolg te gaan lezen ? misschien wel, de tijd zal het uitwijzen ...

Wat mij betreft krijgt ‘Erfenis’ 3 ½ kraaien omdat het boek omwille van al het bovenstaande mijn aandacht toch niet volledig kon vasthouden.

Doodsangst van Peter James

Wat vond ik van de cover ?

2 vrouwenvoeten in een badkuip, bijzonder ... het zegt niet echt veel, het is een beetje een bizarrre cover, maar wel mooi, en deze cover past perfect in het rijtje van de andere boeken rond Roy Grace en de zijnen.

Wat verwacht ik van tevoren ?

Ik ben sowieso fan van Peter James en Roy Grace. De vorige 3 boeken heb ik recht na elkaar gelezen; deze liepen quasi naadloos in mekaar over. Dat is ondertussen alweer ruim een half jaar geleden, dus ik hoop dat ik de draad gewoon kan oppakken en me weer in een goed boek kan onderdompelen. Verder hoop ik uiteraard dat de cliffhanger / teaser van ‘dodelijke affaire’ verder wordt uitgewerkt.

Mijn recensie :

En ja hoor, ook dit keer neemt Peter James de draad weer op en vervolgt in ‘Doodsangst’ het leven van Roy Grace daar waar ‘Dodelijke affaire’ ons had achtergelaten. Ondanks een tijdspanne van een goed half jaar en zo’n 30 boeken tussen in, lijkt het wel of Roy Grace nooit is weggeweest. In een melige bui zou je bijna durven stellen dat het boek vertrouwd aanvoelt, en zelfs een beetje als thuiskomen.

       "Als je niet op de rand leefde, nam je te veel ruimte in. En als je wel op het randje leefde, kreeg je wel de hoogtepunten mee, maar dat was ook de plek waar de shit het hardst toesloeg. Zo hard dat het pijn deed."

En toch is ‘Doodsangst’ naar mijn gevoel anders dan de voorgaande boeken rond Roy Grace, meestal begint het boek met een aantal verschillende lijnen die stilaan naar elkaar toegroeien, dit keer is er één duidelijk verhaal dat – hoewel het simpel lijkt – zich hoe langer hoe complexer ontvouwt. Dit alles zonder dat het verhaal onnodig ingewikkeld wordt.

Ook anders dit keer, is het feit dat Roy’s vaste ‘sidekicks’ Norman en vooral Glenn dit keer minder aanwezig zijn en zelfs maar vanaf het tweede deel van het boek meer in beeld beginnen komen; anders dan anders dus, maar daarom niet minder goed of aangenaam om lezen.

Wel zoals in de vorige boeken wordt er aandacht besteed aan het privéleven ‘onze’ Roy en ook hier ontplooit zich één en ander wat misschien wel eens tot verhaallijnen voor volgende boeken zou kunnen ontwikkelen. En ja hoor, ook personages uit vorige boeken komen weer voorbij en nemen alvast een optie op een rolletje in één van de volgende boeken rond Roy Grace.

 "Het leven breekt ons allemaal, maar naderhand zijn sommigen sterk op de gebroken plekken."

Wat het plot betreft, ben ik aangenaam verrast door de ontwikkelingen doorheen het boek, en na het opvoeren van een vrij onverwachte hoofdverdachte, wat zorgt voor een mooie twist en een zekere nieuwsgierigheid naar de finale ontknoping.

"Je kon de smerigheid afspoelen, de geur wegwassen. En als je mentaal sterk genoeg was, kon je de herinnering wegspoelen."

Eindconclusie : ‘Doodsangst’ is een mooi vervolg in de reeks rond Roy Grace, goed opgebouwd, met fijn uitgewerkte personages en een rode draad doorheen de boeken die je steeds opnieuw doet verlangen naar een vervolg J Ik kijk alvast halsreikend uit naar de volgende !

Mijn score voor ‘Doodsangst’ : 5 kraaien !!

Karin

De vrouw die terug moest van Lina Bengstdotter

Titel: De vrouw die terug moest
Auteur: Lina Bengstdotter
Publicatiedatum: april 2018
Uitgeverij: Harper Collins

Korte inhoud

Op een warme zomeravond verdwijnt de zeventienjarige Annabelle uit het afgelegen dorpje Gullspång. De politie kan geen enkele aanwijzing vinden, haar ouders zijn radeloos.
In Stockholm krijgt de ervaren rechercheur Charline 'Charlie' Lager te horen dat zij op de zaak wordt gezet. Met tegenzin gaat Charlie naar Gullspång - het dorp waar ze is geboren. Ze is er sinds haar veertiende niet meer geweest, en met reden. Charlie gedraagt zich namelijk niet zoals men van vrouwen verwacht: veel korte seksuele relaties, geen kinderwens en niet bezig met wat anderen van haar vinden.
Tijdens haar zoektocht naar de waarheid over Annabelle wordt ze hardhandig geconfronteerd met haar eigen verleden, en de geheimen die in Gullspång altijd diep weggestopt werden. Kan ze iets voor de verdwenen Annabelle doen? En kan Charlie zelf nog wel geholpen worden?

Wat vond ik van de cover ?

Ik  hou wel van een sobere cover, in deze tinten. De cover straalt een zekere rust uit, met een enzame (vrouwen)figuur op de rotsen ... mij spreekt de cover alleszins aan ! Vind trouwens ook de manier op de auteursnaam te vermelden behoorlijk origineel, zo met die "Lina" in de "O".

Wat verwacht ik van tevoren ?

Wat verwacht ik van de auteur / het boek ? Ik heb eigenlijk best wel weinig ervaring met Scandinavische schrijvers, heb altijd het idee gehad dat die boeken nogal langzaam lezen, maar heb mijn mening na een aantal Ahnhems vorig jaar wel herzien. Ik wilde dus ook graag dit boek lezen om te zien of ik het inderdaad al dit jaren fout had ingeschat. Ik hoop alleszins op een spannend, vlot en boeiend boek.

 'je kunt het meisje uit het dorp halen, maar het dorp niet uit het meisje'

trouwens net nog een mooi citaat gelezen 'voor alles wat je haat aan jezelf - vergeef jezelf'

Mijn recensie :

Van bij het begin stapelen de vragen zich op, zowel over de situatie en de verdwijning van Annabelle, als over het leven en verleden van Charlie. Maar je merkt ook dat gaandeweg het verhaal zich ontvouwt en dat beetje bij beetje de mysteries min of meer worden opgehelderd. Bovendien schetst het boek een schrijnend beeld van het leven in Gullspang. Ik raak eerlijk gezegd bij Scandinavische thrillers altijd een beetje in de war van de vaak minder bekend klinkende persoons- en plaatsnamen, maar het lijkt of ik me daar alsmaar gemakkelijker kan overzetten. Halfweg vind ik het boek tot nu toe alleszins prima in orde, ben benieuwd hoe het verder gaat, uiteraard met Annabelle, maar toch ook wel met Charlie, vind het best een sympathiek hoofdpersonage !

Boek is uit, wat een einde !!

Ik heb altijd het (wellicht foute idee) gehad dat scandinavische thrillers 'traag' lezen, dat is bij dit boek absoluut niet het geval, ik hou van de snelle schrijfstijl die perfect bij een thriller past

Zelden tijdens het lezen van een recensieboek zoveel nota's gemaakt over vragen en namen en onduidelijkheden, maar wat ontvouwt het verhaal zich geweldig ... en ondanks al het pennen, wat leest het boek geweldig vlot ... fantastisch debuut !

Karin

Dochter van het moeras van Karen Dionne

Titel: Dochter van het moeras

Auteur: Karen Dionne

Publicatiedatum: mei 2018

Uitgeverij: De Fontein

Korte inhoud

Helena's moeder is als tiener ontvoerd en in een afgelegen hut diep in het moerasgebied bij Michigan vastgehouden. Geen elektriciteit of stromend water, geen mensen in de buurt. Helena, die twee jaar later geboren werd, hield van het leven daar: jagen, vissen, één zijn met de natuur. Ondanks haar vaders temperament en vaak brute gedrag, hield ze van hem. Tot het moment dat ze ontdekte hoe wreed hij werkelijk was.

Twintig jaar later heeft Helena een stabiel leven opgebouwd. Maar dan ontsnapt haar vader uit de gevangenis. Hij houdt zich waarschijnlijk schuil in het moerasgebied dat hij als geen ander kent. De politie zet een grote klopjacht in, maar Helena weet dat die geen schijn van kans maakt. Zij is de enige die haar vader kan vinden, want zij heeft de geheimen van het moerasgebied juist van hém geleerd.

“Pas als de laatste boom dood is en de laatste rivier is vergiftigd en de laatste vis is gevangen, zal de blanke man beseffen dat hij geld niet kan eten. We erven de aarde niet van onze voorouders, we lenen hem van onze kinderen”

Wat vond ik van de cover ?

Mooie sfeervolle cover, bovendien mooie foto op de binnenkant van de flap, blij dat ik dit keer een papieren boek lees in plaats van epub.

Wat verwacht ik van tevoren ?

De aanbevelingen van Karin Slaughter en Clare Mackintosh klinken veelbelovend : beklemmend, spectaculaire ontknoping ... ik ben benieuwd ...

“Als iemand zich in een positie bevindt waarin de straffen strenger worden hoe meer ze zich verzet, duur het niet lang voordat ze leert precies te doen wat haar ontvoerder wil. Dit is niet het Stockholm syndroom, psychologen noemen het aangeleerde hulpeloosheid.”

Mijn recensie :

Dochter van het moeras neemt ons mee in de speurtocht van Helena naar haar vader, een ontsnapte misdadiger. Zij kent haar vader door en door, ze leefde meer dan 12 jaar samen met hem en haar moeder in het moeras, ver weg van anderen en de hedendaagse wereld. Helena’s moeder werd immers als 15-jarige door Helena’s vader ontvoerd en al die jaren vastgehouden.

Na het nieuws van de ontsnapping beseft Helena dat zij de enige is die haar vader kan opsporen en ze begint dan ook een intense zoektocht.

Niet alleen volgen we Helena tijdens deze tocht, maar vooral ontdekken we tijdens het boek hoe Helena’s jeugd geweest is, en hoe haar vader al vanaf jonge leeftijd alles leerde over het leven in de moerasgebieden, overleven en jagen. Al die jaren heeft ze een oneindige bewondering voor haar vader, tot ze stilaan tot het besef komt dat de situatie waarin ze leeft geen normale omgeving is, en ze uiteindelijk samen met haar moeder ontsnapt.

Naar mijn gevoel is de zoektocht naar haar ontsnapte vader misschien zelfs ondergeschikt aan het verhaal over Helena’s jeugd. Ondanks de vele beschrijvingen en de wisselende tijdsperspectieven heeft het boek me behoorlijk geboeid.

Alhoewel je het boek misschien geen spannende thriller an sich kan noemen, is het voor mij toch een behoorlijk interessant boek geweest en een fijne kennismaking met een voor mij onbekende schrijfster.

Wat mij betreft een mooie 5 kraaien voor ‘Dochter van het Moeras’; voor de uurtjes leesplezier en bijkomend een blijk van appreciatie naar Karen Dionne, die ik in een facebookpost tagde, waarop ze best wel lief reageerde.

Karin

Keer niet terug van Clare Donoghue

Wat vond ik van de cover ?

De cover van het tweede boek van Clare Donoghue is zeker in de stijl van het eerste boek ‘Kijk niet om’, ook in dit geval zien we bloedvlekken en wordt het boek aanbevolen, dit keer als zijnde ‘overtuigend en verontrustend’ (aanbeveling door David Hewson)

Wat verwacht ik van tevoren ?

‘Kijk niet om’ vond ik een topboek, dus ik hoop op een spannend vervolg dat het niveau van Clare Donoghue’s debuut kan aanhouden.

Quotes die ik het vermelden waard vind :

De quote voor het begin van het verhaal vat helemaal de sfeer van het boek samen :

Ik sloeg met mijn armen wild om me heen, in alle richtingen. Ik voelde niets; toch durfde ik geen voet te verzetten, uit angst dat ik op de muren van een grafkelder zou stuiten.

– Edgar Allan Poe, De put en de slinger

Ik schreeuwde en riep, in de hoop dat iemand zou antwoorden. Iemand die ook hier in het donker zat. En me zou kunnen redden. Maar er is niemand. Ik ben alleen. Ik huil niet meer. Er is niet genoeg vocht over in mijn lichaam om tranen aan te maken. Ik ben leeg.

Mijn recensie :

De eerste paar hoofdstukken van het boek zijn behoorlijk eng en gruwelijk gedetailleerd, zodat het boek je meteen bij de keel grijpt. In tegenstelling tot ‘Kijk niet om’ is in ‘Keer niet terug’ niet zozeer Mike Lockyer het hoofdpersonage, maar eerder Jane Benett.  Beide boeken lopen quasi naadloos in elkaar over, Mike draagt de gevolgen van de vorige zaak en sluit zich af van zijn collega’s. Jane heeft het behoorlijk moeilijk met de situatie en krijgt tegelijkertijd 2 moeilijke zaken toegewezen : de gruwelijke moord op een  jonge vrouw en de vermissing van een ex-collega. Is er een verband tussen beide zaken ?

Halfweg het boek slagen Jane en Mike er eindelijk in om de situatie tussen hen beide uit te klaren, zodat ze opnieuw een ijzersterk team volgen, waarbij Jane de leiding behoudt, en Mike een prima klankbord vormt. Vanaf dat moment versnelt de leessnelheid van boek aanzienlijk, en eens het tempo hoger wordt, wordt het boek ook spannender. Toch brengt het boek me af en toe in de war en vraag ik me af of ik iets gemist heb in het verhaal, maar gelukkig wordt dit verwarring wel snel uitgeklaard verder in het verhaal. De ontknoping van het boek is bijna explosief , er komt heel veel info tegelijk vrij en toch krijgen we nog een stevige plot-twist.

Al  bij al is ‘Keer niet terug’ een onderhoudend en boeiend boek, met opnieuw best wel wat raakpunten met het werk van Peter James.

Ook dit boek van Clare Donoghue geef ik 4 ½ kraaien, alhoewel ik het misschien net iets minder vind dan het debuutboek, alleszins, zeker goed voor een aantal prettige, spannende en soms redelijk enge uurtjes leesplezier.

Karin

Kijk niet om van Clare Donoghue

        .

Wat vond ik van de cover ?

De cover trekt zeker mijn aandacht, een vrouw die wegwandelt of wegloopt, bloed op de muur. Volgens de achterflap gaat het om een pageturner, en dat vind ik natuurlijk altijd interessant. Verder is er een verwijzing naar Peter James, en laat dat nu één van de schrijvers zijn die ik "bijna verslind ...

Wat verwacht ik van tevoren ?

‘Kijk niet om’ stond om mijn ‘verlanglijstje’, maar ik was er nog niet toe gekomen om het boek ook effectief te lezen, tot ik de aanbieding kreeg om het vervolg ‘keer niet terug’ voor een recensie te lezen, dus maar eerst even het eerste boek rond Mike Lockyer & Jane Bennet even lezen. Vooral de verwijzing naar Peter James maakt me enthousiast, alhoewel de verzwijzing van Lee Child me een beetje verontrust, ik ben niet zo’n fan van de boeken rond Jack Ryan (misschien heb ik er gewoon nog niet genoeg gelezen ??) De korte inhoud klinkt alleszins veelbelovend, en het gaat om een debuut, dus wie wordt die opnieuw een fijne kennismaking met een voor mijn onbekende auteur.

Quotes die ik het vermelden waard vind :

"het bloed suisde in zijn oren, zijn rechteroog trilde, zijn huid jeukte en prikte van de adrenal‘ine die door zijn systeem joeg, woede maakte zich meester van zijn lichaam’

 ‘Hoe kon je’

  ‘je bent van mij’

Mijn recensie :

‘Kijk niet om’ werd geschreven vanuit 3 vertelperspectieven : inspecteur Mike Lockyer, de dader, en een slachtoffer van stalking; de constantie wisseling van deze perspectieven verhoogt het leestempo en zorgt uiteraard voor afwisseling. Bovendien is het boek bijzonder vlot geschreven en worden de karakters mooi uitgewerkt, vooral hoofdpersonage Mike, die je niet alleen als een gedreven inspecteur leert kennen, maar die ook gaandeweg privé duidelijker en menselijker wordt.

Je wordt in het boek overstelpt door behoorlijk wat informatie, die in de loop van het verhaal stilaan naar elkaar toe komt, wat ook zeer herkenbaar is in de boeken van Peter James, en net zoals in de reeks rond Roy Grace, is ook het privéleven van Mike Lockyer, en in mindere mate dat van Jane Bennett, belangrijk doorheen het boek.

Wat mij betreft is dit een behoorlijk spannend boek, met een knappe, spannende ontknoping, zeer geschikt voor fans van Peter James, een goed debuut, wat van mij een dikke 4 ½ kraai krijgt, en nu maar hopen dat ‘Keer niet terug’ een waardige opvolger zal blijken te zijn.

Karin

Belofte maakt schuld van Sarah Pinborough

Titel: Belofte maakt schuld

Auteur: Sarah Pinsborough

Publicatiedatum: 4 juni 2018

Uitgeverij: The House of Books

  Achterflap

 Drie vrouwen, en een van hen leeft een leugen. Maar wie? 

Is het Lisa? Achtervolgd door haar tragische verleden, wil ze niets anders dan een rustig leven met haar dochter Ava.

Is het Ava? Zij wordt een held als ze een jongetje redt, maar ze zit helemaal niet op al die aandacht te wachten.

Of is het Marilyn? Die heeft een perfect leven: man, goeie baan, mooi huis. Zo lijkt het tenminste.

Eén moment zal de levens van de vrouwen voorgoed veranderen. Hun geheimen kunnen hun ondergang betekenen. Redden ze zich hieruit?     

Wat vond ik van de cover ?

De cover vind ik op zich best wel interessant, ik zou het boek zeker en vast in detail bekijken als ik het in de boekhandel zou zien liggen. Ook op de verschillende facebook-pagina’s die ik voor thrillers volg, zag ik het boek voorbijkomen, en trok het zeker en vast mijn aandacht. Bovendien wordt het boek aangeprezen door Harlan Coben, altijd een goeie verkooptruc J

Wat verwacht ik van tevoren ?

Ik heb via de sociale media veel reacties zien voorbijkomen op ‘wat jij niet ziet’ van Sarah Pinborugh, maar heb het boek zelf nog niet gelezen. De reacties waren zowel positief als negatief, dus ik ben benieuwd wat ik van dit boek ga vinden, en of dit boek me zal aanzetten tot het lezen van de andere boeken van deze schrijfster.

Mijn recensie :

‘Belofte maakt schuld’ is opgebouwd in 3 delen. In het eerste delen maken we kennis met 3 vrouwen en hun leefwereld, Lisa, haar dochter Ava en Lisa’s beste vriendin en collega Marylin. Al van in het begin wordt duidelijk dat er bij Lisa iets speelt waardoor ze niet voor 100% op haar gemak is, tot na een heldhaftige reddingsactie van Ava, Lisa’s verleden volledig openbaar wordt gemaakt en haar wereld compleet instort. Ondertussen wordt ook duidelijk dat zowel Ava als Marilyn ook geheimen hebben. Doorheen deel 2 wordt steeds meer een tipje van de verschillende sluiers opgelicht, terwijl in deel 3 naar de ontknoping wordt toegewerk.

Het verhaal wordt dan ook vanuit verschillende persoons- en tijdsperspectieven verteld, wat soms wel wat extra aandacht vraagt, ik heb regelmatig even moeten terug’swipen’ om te zien vanuit wiens perspectief verteld werd. Plots komt er dan ook nog eens een perspectief ‘ZIJ’ bij. Het maakt het natuurlijk deels interessanter om vanuit verschillende hoeken naar het plot toe te werken, maar soms is het ook een beetje verwarrend. Al bij al komen de verschillende verhalen doelgericht bij elkaar in een redelijk goed opgebouwde ontknoping, maar persoonlijk vind ik de karakters misschien net iets te gesofisticeerd, ik word bijna moe van de verschillende rollen die ze spelen.

Toch vond ik ‘Belofte maakt schuld’ een behoorlijk boek, het krijgt van mij een goeie 4 kraaien voor best wat leuke uren leesplezier, maar een echte topper vind ik het net niet.

Karin

Spiegel van Cara Delevigne

Titel: Spiegel
Auteur: Cara Delevingne
Uitgeverij: Harper Collins

Achterflap

Misschien ben ik wel helemaal niet degene die ik altijd dacht te zijn.

Misschien ben ik eigenlijk wel door en door slecht...

De zestienjarige Red, Leo, Rose en Naomi horen er niet echt bij op school. Het leven is niet bepaald gemakkelijk voor hen, maar de muziek brengt hen samen, en ze hebben hoge verwachtingen van hun band, Mirror, Mirror. Tenminste, tot Naomi bewusteloos uit de Theems wordt gehaald en in coma in het ziekenhuis terechtkomt.

De politie doet het af als een mislukte zelfmoord, maar is dat wel zo? Terwijl Naomi in coma ligt, probeert Red achter de waarheid te komen. Een zoektocht die Reds hele wereld op zijn kop zet en een aantal duistere geheimen aan het licht brengt. Hoe goed kennen ze Naomi eigenlijk - en elkaar?

Niets zal ooit meer zo zijn als het was, want een versplinterde spiegel kan nooit meer worden gemaakt.

Wat vond ik van de cover ?

Mijn eerste indruk was een gebalde vuist met een tekst over de onderarm, bij een eerste oogopslag denk je aan een tattoo, maar dan zie je dat de tekst niet echt op de arm zit. Ik heb trouwens geprobeerd om de tekst te ontcijferen, maar ben daar maar voor een heel klein stukje in gelukt ... is trouwens helemaal niet belangrijk ... denk ik J.  Het boek geeft later wel een hint ...

Al bij al is het wel een stoere cover, en behoorlijk opvallend door de gele achergrond

“’normaal zijn’ is namelijk maar net wat je zelf wilt zijn”

Wat verwacht ik van tevoren ?

Mijn eerste indruk van het boek is niet echt positief, het boek benoemd als chicklit & spannend, ik heb eerlijk gezegd geen idee wat ik kan of mag verwachten, dit boek valt niet echt in de categorie van boeken die ik meestal lees, maar ik ben absoluut bereid om met een ‘open geest’ aan het boek te beginnen.

Ook wat de schrijfster betreft, ben ik redelijk sceptisch, een topmodel/actrice die een boek schrijft, ik ben niet helemaal overtuigd vrees ik.

Maar dan ga ik een beetje rondneuzen, ik stel vast dat de co-auteur van dit boek wel een ‘echte’ schrijfster is, ik lees hier en daar wel wat en stilaan word ik toch wel een beetje nieuwsgierig ...

“als je zoiets belangrijks ontdekt, zoiets schokkend, hoe moet je dan verder ? hoe begeef je je naar de volgende seconde, en die daarna ...”

Mijn recensie :

Uit een muzikaal schoolproject ontstaat ‘Mirror Mirror’, een behoorlijk succesvol bandje, samengesteld uit 4 totaal verschillende karakters die gaandeweg hechte vrienden worden, elk met zijn/haar verhaal, elk met zijn/haar problemen. Het boek neemt ons mee in de zoektocht van Leo, Red en Rose naar hun vriendin Naomi, die verdwenen is. Tot op een dag Naomi zwaar gewond en in coma wordt teruggevonden. Wat is er met haar gebeurd de afgelopen weken ? De vrienden proberen de waarheid te achterhalen, en komen in dit proces zichzelf, vriendschappen worden op de proef gesteld of net hechter, ze worden op deze manier behoorlijk snel volwassen. Een aantal herkenbare en actuele thema’s worden aangesneden.

Elk hoofdstuk van het boek wordt afgesloten met bvb songteksten of sms- of messengerberichten, vooral die laatste vond ik op de reader niet altijd even duidelijk leesbaar, die heb ik dan ook vaak overgeslagen, maar misschien was dit niet echt erg ... of misschien net wel ...

Is dit een young adult ? Als je de thema’s bekijkt, misschien niet echt helemaal, tenzij je wil verwittigen voor de gevaren van de wereld ...

Is dit een goed boek ? ik gaf voor het lezen aan dat ik behoorlijk sceptisch was, maar ik geef graag toe dat het boek me positief verrast heeft. Het boek wordt naarmate het verhaal vordert steeds interessanter en zelfs spannend met een behoorlijke ontknoping.

Van mij krijgt ‘Spiegels’ ruim 4 kraaien !

Karin