Buiten het boekje deel 7 door Nico Baaijens

Ze stinken...

Ik ben gek op boeken. Meer in het bijzonder op elektronische of E-boeken, zoals ’t trouwe lezertjes inmiddels wel zal zijn opgevallen. Neemt niet weg dat ik ook van papieren boeken houd. Het enige wat ik op dit type boeken tegen heb is dat ze stinken. Nou ja, stinken... Laat ik zeggen dat ze mijn gevoelig reukorgaan teisteren met een onaangename geur.
De bron van dit ongemak is de lijm waarmee de bladerbundel van een paperback in de rug bij elkaar wordt gehouden. Daar komt een viezig chemisch luchtje vanaf waar ik me al lezend steeds meer aan stoor. Het gevolg is dat mijn concentratie eronder gaat lijden en ik het boek dichtklap en geërgerd van me af smijt.
Uit gebonden boeken stijgt ook een geurtje op maar dat is heel anders dan dat van paperbacks. Deze boekengeur is veel minder irritant. Ik weet niet of ik de enige ben maar als ik een nostalgisch boek lees, heb ik altijd de neiging om mijn neus diep in het geopende boek te steken en dan de lucht zo diep mogelijk op te snuiven. De geur doet dan iets wonderlijks. Ik krijg dan herinneringen aan vroeger toen geluk nog heel gewoon was. Allerlei jeugdherinneringen buitelen over elkaar heen en komen aan het oppervlak, soms zó erg dat ik dan verbaasd uitroep: ‘Gut! Dat ik me dat nog herinner...!’
Een psycholoog heeft me uitgelegd hoe dat komt.
De geur die vanuit gebrocheerde boeken opstijgt bevat moleculen die via het reukorgaan de hersenen bereiken. Daar kunnen ze uiteengevallen netwerken van zenuwcellen of neuronen herstellen.
Netwerken?
Ja. Herinneringen worden gevormd doordat de zenuwcellen in het geheugen complexe netwerken vormen waarin beeld- en gevoelsinformatie wordt vastgelegd. In het korte termijn-geheugen zijn die netwerken min of meer permanent. Herinneringen die er niet meer zo erg toe doen, verhuizen naar het lange termijn-geheugen: het archief zogezegd. Daar worden ze, net als papieren boeken, door de tand des tijds aangetast en vallen uiteindelijk verkruimeld uiteen. We kunnen ons dan bepaalde dingen niet meer herinneren. Vergeten dus.
De moleculen uit de boekenlijm kunnen die netwerken herstellen. Als me dat overkomt, verbaast het me vaak dat ik me dingen van heel lang geleden weer herinner. Dingen die schijnbaar vanuit het niets van de vergetelheid weer zichtbaar worden.
Ook zonder boekenlijm kunnen we met wat inspanning herinneringen terughalen die we ‘vergeten’ of bijna vergeten zijn. We zeggen dan dat iets ‘op ’t puntje van de tong’ ligt. Na verloop van tijd springt de herinnering terug in het bewustzijn en roepen we triomfantelijk: ‘Ja! Nou schiet ’t me weer te binnen!’
De afgelopen weken heb ik in enkele boekengroepen plaagstootjes uitgedeeld met cartoons pro en contra E-boeken. Dit om de discussie uit te lokken en ik kan zeggen dat dat prima is gelukt.
‘Bij mij komen alleen maar papieren boeken in huis’.
Dat was de eerste die onmiddellijk bijval vond met:
‘Mee eens. Bij mij ook alleen maar papier’.
Voorstanders van de E-reader lieten ook van zich horen:
‘Ik heb al die stofnesten de deur uit gedaan. E-books zijn duurzaam, hygiënisch en een zegen voor de mensheid’.
Dat lokt dan weer een tegenreactie uit:
‘Geef mij maar papieren boeken. Je kunt ze lekker lezen en ze ruiken heerlijk.’
Met die laatste ontboezeming ben ik het niet eens. Maar goed, als smaken verschillen dan zal dat met geuren ook wel zo zijn. En dan kan ook over geur niet getwist worden.
Nog een reactie ten voordele van het papieren boek wil ik niet onvermeld laten:
‘Readers hebben niet wat echte boeken wel hebben: dat lekkere knispergeluidje als je een bladzijde omslaat’.
Het is duidelijk dat deze laatste respondent de ontwikkelingen van de technologie niet op de voet volgt. Er is namelijk al een E-reader waarop niet alleen het omslaan voor- en achteruit van de bladzijden wordt nagebootst. Nee, je hoort er dan ook het karakteristieke knispergeluidje bij. Net als bij de digitale camera die het gefluister van de mechanische sluiter van een dure Leica-camera laat horen. In beide gevallen kun je in Instellingen de geluiden aan- en uitzetten.
Maar de technologie staat niet stil. Er komen binnenkort readers op de markt met een chip die geuren verspreidt. Het bladergeknisper wordt dan vergezeld van een pufje boekengeur. In Instellingen kun je uit vier geuren kiezen: drukinkt, paperback, gebonden boek en antiek boek.
En zo doet de E-reader in helemaal niks meer onder voor zijn concurrent van papier.
Maar wacht nou eens even...
Even terug met de voeten op de grond. Een nieuwe generatie E-readers die bladzijden omslaan, die daarbij dat ‘lekkere knispergeluidje’ laten horen en die ook nog ‘heerlijk ruiken’?
Dat hadden we toch al? 

Buiten het boekje, deel 6 door Nico Baaijens

Tijd voor de Thrillerlezers!-Literatuurprijs

Ik erger me bont en blauw aan het eeuwige gekoketteer van bekende Nederlandse prijzenuitreikers met de nog veel bekendere schrijvers van onverbiddelijke bestsellers. Om de haverklap paraderen ze in tv-journaals, glossy magazines, dagbladbijlagen en talkshows met vette geldprijzen, sculptuurtjes, ganzenveren en penningen die met demonstratieve klapzoenen en overmaatse boeketten worden overhandigd. Meestal aan overbekende auteurs die al jaren onder de literatuurprijzen gebukt gaan als Mak, Van Dis, Palmen, Grunberg, Siebeling en een enkele excuus-debutant. Vette prijzen en veel publiciteit voor werken met pakkende en intrigerende boektitels als: De man op de fiets, De tuinman met de hark, De geeuw van mijn vader en Herinneringen aan mijn oma.

Enig idee hoeveel van dit soort boekenprijzen er alleen al in Nederland bestaan? Ik wilde ze voor u tellen maar halverwege de vijftig raakte ik de tel kwijt. Dus kijk en huiver zelf even op:

https://nl.wikipedia.org/wiki/Lijst_van_literatuurprijzen#Algemeen

En nu hebben we het alleen nog maar over Nederland. De literatuurprijzen voor het totale Nederlandse taalgebied omvatten een lijst van vele strekkende meters.

Hoe sleep je als veel- of allesbelovend schrijver nou zo’n prijs in de wacht?

Het eerste wat je nodig hebt zijn kruiwagens. Niet een, maar vele. Die brengen je in de buurt van een nominatie maar van de vijftig of zo nominaties halen er hooguit twee of drie de eindstreep. Nee, de vetste prijzen zijn vaak al vergeven nog voordat de winnaar bekend wordt, zoals Geen Stijl ooit eens aan de kaak stelde.

Dat is het ‘werk’ van een jury. Je zou verwachten dat dit soort juryleden (meestal BN-ers die nog wat publiciteit kunnen gebruiken) zich te pletter lezen om na veel onderling gediscussieer en gekrakeel een uiteindelijke winnaar aan te wijzen. Maar zo werkt het niet. Genoemde BN-ers hebben het veel te druk met hun commissariaten en raden van bestuur om tijd voor een boek te vinden. De vraag waarvoor ze zich gesteld weten luidt gewoon aldus: Wie is er deze keer aan de beurt? Vervolgens laten ze een juryrapport schrijven en wordt de PR-kermis gestart ter voorbereiding van de grote uitreiking.

De doorsnee veel- of allesbelovende boekenschrijver komt dus vrijwel nooit aan de bak. Kruiwagens zijn dun gezaaid, vandaag de dag. Beginners krijgen bij de grote uitgevers geen poot aan de grond, druk... druk... druk... als die het hebben met de nieuwste manuscripten van Mak, Van Dis, Palmen, Siebeling en Grunberg. Ik spreek uit ervaring: Een manuscript of eerste hoofdstuk, opgestuurd naar bijvoorbeeld de Arbeiderspers gaat ongelezen de prullenbak in en komt zelfs niet voor een ontvangstbevestiging in aanmerking. De arrogantie van de macht.

Geen wonder dat veelbelovende en talentvolle beginnende schrijvers hun toevlucht nemen tot het uitgeven in eigen beheer. Gelukkig kan dat vrij vlot en voordelig met de moderne technieken die printing-on-demand in bescheiden oplagen mogelijk maken.

En in toenemende mate wordt eveneens geprofiteerd van E-publishing. Een manuscript wordt in een speciaal computerprogramma als Sigil verwerkt en opgemaakt tot een leesbaar E-boek in het veelzijdige Epub-formaat. Een betaalbaar alternatief aangezien het software-product Sigil gratis is. Alleen vereist het werken met Sigil de nodige ervaring en doorzettingsvermogen. De eindproducten in Sigil kunnen vervolgens worden gemaild naar Google, Amazon, Kindle of een andere E-publisher. Voor het Apple-platform is het eveneens gratis E-publishing programma iBooks Author beschikbaar. Van daaruit kan het eindproduct in iBooks worden gepubliceerd.

Wordt het niet eens tijd om een rivierbedding te verleggen door de augiasstal van de would-be Nederlandse literatuurprijzen? En er een nieuwe, alternatieve no-nonsense Boekenprijs voor in de plaats te krijgen?

Wat te denken van een Thrillerlezers!-Literatuurprijs? Speciaal voor aanstormend jong talent? Een literatuurprijs die alle andere literatuurprijzen overbodig maakt?

Help me om dit idee verder uit te werken...!

Buiten het boekje, aflevering 5 Nico Baaijens

Boekje open over Epub en PDF

Op mijn E-boekpagina wordt me vaak de vraag gesteld wat het verschil is tussen een Epub- en een PDF-bestand. En ook: hoe met name een Epub-bestand zicht- en leesbaar gemaakt moet worden op een E-reader, een pc, een tablet, een smartphone of een iPad.

De procedure voor het downloaden van Epub- en PDF-bestanden voor E-reader-apparaten als Kobo, Kindle, Icarus, Autovison en Pocketbook Touch verschillen van merk tot merk. Daar valt weinig in z’n algemeenheid over te zeggen.

Nu eerst even over het verschil tussen de twee bestandstypen.

PDF betekent Portable Document Format. Het werd in 1993 ontwikkeld door Adobe voor de veelgebruikte Adobe Document Reader die op bijna elke pc staat. Vrijwel alle handleidingen of manuals voor apparaten staan op de bijbehorende cd-rom als PDF-bestand en worden met de eveneens meegeleverde Adobe Reader gelezen. Dat scheelt kapitalen aan kosten voor bedrukt papier.

(Wie zei ook weer dat bedrukt papier z’n langste tijd gehad heeft...?).

Je kunt een E-boek lezen met een PDF-reader maar de voorkeur moet uitgaan naar Epub. De PDF-reader is niet gemaakt en ook niet erg geschikt voor het lekker lezen van E-boeken. De PDF-reader maakt leesbaar en daar is alles mee gezegd.

Met de Epub-reader daarentegen wordt niet alleen het papieren boek netjes nagebootst, ook het aantal mogelijkheden is veel en veel groter. In mijn vorige column heb ik de meeste voordelen op een rijtje gezet.

Nu de Epub-praktijk.

Net als bij PDF heb je een Epub-reader nodig om het gedownloade Epub-bestand op je beeldscherm te krijgen. Voor de pc vind ik de beste Epub-reader die van Calibre.

(Download veilig op: http://www.snapfiles.com/get/calibre.html).

Calibre is in feite veel meer dan enkel een Epub-reader. Het is een compleet en veelzijdig Ebook Management System met ingebouwde reader. Je kunt hele E-bibliotheken aanleggen en beheren in Calibre.

Vergelijkbaar met Calibre is het programma iBooks op de Mac en op de iPad. Op de iPad kan een PDF-bestand overigens onmiddellijk zichtbaar worden gemaakt door er op te klikken. Helaas kan dat niet met Epub. Zo’n bestand moet eerst worden gedownload. Het komt dan in de default download-directory te staan. Aldaar kan het bestand worden aangeklikt. Als een standaard Epub-reader is ingesteld, wordt het bestand daarin leesbaar gemaakt. Bij mij is die standaard Epub-reader uiteraard de Ebook Reader van Calibre.

Je kunt ook rechts op het Epub-bestand klikken en naar ‘Openen met...’ gaan. Je krijgt dan een lijstje met programma’s die de Epub mogelijkerwijs zichtbaar kunnen maken. In Windows 10 staat in dat lijstje altijd de webbrowser Microsoft Edge. Deze maakt Epub leesbaar maar de manier waarop verdient geen schoonheidsprijs.

Een aantrekkelijke alternatieve Epub-reader voor de pc is Sumatra. Het is een veelzijdige reader die zowel PDF als Epub zichtbaar maakt. Ook hier geldt voor Epub dat er aan de weergave nog veel verbeterd kan worden. Behalve PDF en Epub is Sumatra geschikt voor de E-boekformaten: Mobi, XPS, DjVu, CHM en CBZ/CBR voor E-stripboeken (Comics).

U kunt Sumatra veilig downloaden op:

http://www.snapfiles.com/get/sumatrapdf.html

Een plaatje (screendump) van een E-boek in Sumatra gaat hierbij.(Bovenaan)

Tot slot voor degenen die het nog niet weten of nog niet zelf hebben ontdekt: U kunt geheel gratis veel van mijn korte E-verhalen downloaden (Epub en/of PDF) op mijn E-boekpagina:

goo.gl/nsnH5K

De lange lijst met E-verhalen wordt geregeld aangevuld.

Veel E-boek leesgenoegen.

Buiten het boekje door Nico Baaijens, deel 4

Het (E) boek van de toekomst

Het papieren boek heeft geen toekomst meer. Zo lang het bestaat; dat is sinds de uitvinding van de boekdrukkunst, heeft het de lezers nauwelijks of geen innovaties gebracht. Het papieren boek is nog steeds wat het altijd is geweest: een kaft met als inhoud een bundel aan beide zijden bedrukte pagina’s die in de rug bij elkaar worden gehouden.
Technologisch is het P-boek een achterblijvertje. Het heeft de snelle technologische ontwikkelingen niet kunnen bijbenen. In de loop der vele jaren zijn geen noemenswaardige verbeteringen te melden of het zou de introductie van het pocketboek in de jaren vijftig moeten zijn. Gevolgd door de wat steviger paperback. Dat was wel nodig ook aangezien het pocketboek tijdens al het lezen uit de band viel en er na twee keer lezen niet meer over bleef dan een losbladig systeem.
Vandaag laat de moderne e-reader zijn primitieve papieren voorganger ver achter zich. Met de e-reader bepaalt de lezer zijn eigen lettertype en grootte. Hij kan bladwijzers plaatsen, aantekeningen of annotaties aanbrengen, een eigen boekenplank en zelfs een hele bibliotheek inrichten, een onbekend woord markeren en direct een onderliggend verklarend woordenboek of encyclopedie raadplegen, snel zoeken op een woord of zinsdeel, op een hyperlink klikken om een relevante website te bezoeken, een e-mailtje versturen naar de auteur, videootjes bekijken die als illustraties in de pagina’s zijn aangebracht en nieuwe titels direct bestellen, betalen en downloaden in plaats van geduldig dagen lang wachten op de postbode of pakketbezorger.
Maar dat is nog niet alles! Interactiviteit is het toverwoord van E-reader toekomst. Want er de E-reader belooft nog veel meer mogelijkheden en voordelen.
Wat dacht je van: direct een lovende of vernietigende recensie schrijven na lezing? Persoonlijk (video)contact met de auteur en/of met medelezers via een ingebouwde Messenger? Er komen ook cursus E-boeken voor klassikaal onderricht via E-learning. En dan nog: directe koppelingen met interactieve apps als Google Earth en Street View.
De laatst genoemde ontwikkelingen worden de voorlopers van nog veel opwindender mogelijkheden voor de E-reader van de toekomst. Hoog gespannen zijn de verwachtingen van de koppeling tussen de interactieve E-reader en de (letterlijk) onbegrensde mogelijkheden van Virtual Reality. 
Dat gaat binnenkort al beginnen met een nieuwe, sterk verbeterde versie van de Google Glass: de intelligente bril die webpagina’s direct op het netvlies projecteert. De nieuwe Smart Glasses, zoals ze worden genoemd, laat e-boeken niet alleen lekker lezen, ze kunnen ook via een oortje door een stem naar keuze worden voorgelezen: lekker lui liggen luisteren dus.
Nog een stapje verder en de Smart Glass-drager sluit zijn ogen en stapt de droomwerelden van zijn keuze binnen. Wonderlijke fantasiewerelden die hij kent van beroemde tv-series als de Game of Thrones, Star Trek, The Hobbit en The Walking Dead. Het worden ‘role-playing E-adventures’, dat wil zeggen dat net als in moderne videogames de ‘lezer’ een actieve rol te spelen krijgt in de wonderbaarlijke 4D-avonturen die zich aan zijn verbijsterde ogen zullen ontrollen.
En dat is allemaal nog maar een begin. In de wat verderop gelegen toekomst zullen er zó veel mensen verslaafd raken aan de E-realities dat de virtual reality-visors niet aan te slepen zullen zijn. 
Want smart of slim worden de VR-apps van de toekomst zeer zeker. Een voorbeeld: ze krijgen sensors die de gemoedstoestand van de ‘lezer’ vaststellen. Zo kan de VR-app zich automatisch aanpassen aan zijn IQ, zijn gemoedstoestand, zijn verwachtingspatroon en zijn 

Steeds meer mensen die van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat (en nog later) in deze droomwerelden vertoeven, zullen op den duur niet langer het onderscheid kunnen maken tussen de ware werkelijkheid en het reuzenrad dat de computers van de toekomst hen voor ogen draaien.
Bezorgd? Verontrust? Geërgerd?
Laat ’t me weten. Dan houd ik daar in de volgende columns rekening mee.
Troost u met de gedachte dat u het allerergste op dit gebied niet meer zult meemaken. Dat is voorbehouden aan de mens van de toekomst die is opgegroeid en heeft leren leven met de zegeningen van de moderne, immer voorwaarts stormende technologie waarin de sky de limit is en altijd zal blijven.

Buiten het boekje door Nico Baaijens

Het boek waar ik maar niet van af kan komen

In mijn (papieren) boekenkast staan een stuk of vijf gebonden boeken. Dat is alles wat mijn opruimwoede waarover ik ’t in mijn vorige column had, heeft overleefd. In mijn elektronische en online boekenverzameling daarentegen beschik ik over vele tienduizenden E-boeken. Ik kom dus niets te kort om mijn leeshonger te stillen, als u zich daarover zorgen mocht maken.

U vraagt: Wat zijn dat dan voor boeken die de kringloopdans hebben weten te ontspringen?

Wel, los van mijn eigen productie zijn dat min of meer verplichte nummers. De Bijbel bijvoorbeeld, een loodzware maar door Wikipedia overbodig geworden encyclopie, een Linux handleiding van meer dan 1300 pagina’s en een dik nostalgisch sprookjesboek met zwart-wit tekeningen dat ik als kind meermalen van kaft tot kaft heb gelezen.

Dan is er nog één prachtband die ik kan missen als kiespijn maar waar ik door de jaren heen met geen mogelijkheid van af kon komen. Een nogal zonderling verhaal dat ik hier graag in geuren en kleuren wil vertellen, als u een momentje hebt.

Het boek is getiteld Zeemansleven. Het bevat zeemansverhalen van diverse auteurs en het is tot stand gekomen onder redactie van prof. dr. H. Bergmans. De uitgever is G.F. Callenbach te Nijkerk. Ik kom er niet achter hoe oud het beduimelde boek is maar het moet van vóór 1940 zijn.

Als kind heb ik elke dag tegen de rug van dit kloeke deel aan moeten kijken. Het stond in de boekenkast bij de ontbijttafel. Het leek of dat boek me steeds toefluisterde:

‘Pak me. Bekijk me. Blader me door. Bewonder mijn tekeningen. Lees me. Herlees me.’

Op een goed moment kon ik de lokroep niet langer weerstaan. Ik pakte, bekeek, bladerde door, bewonderde de tekeningen en las en herlas de verhalen. Een sfeervolle jeugdherinnering, dat wèl.

Veel later, toen bleek dat Zeemansleven al meer dan vijf verhuizingen had overleefd, begon de rug  van dat boek in mijn boekenkast me ontzettend tegen te staan. Het herinnerde me aan vroeger. En aan al die oubollige verhalen over stoere zeelieden in hoge zeeën, onverschrokken noormannen, arme schipbreukelingen, Hollande brave hendrikken en aan de tijd dat de schepen nog van hout en de mannen van ijzer waren.

In de loop der jaren heb ik Zeemansleven vaak uitgeleend. Maar in tegenstelling tot andere boeken die ik uitleende, keerde Zeemansleven tot mijn spijt altijd weer bij mij terug. En daar stond ie dan weer met zijn vergeelde rug vanuit de boekenkast naar me te staren.

Ten einde raad heb ik Zeemansleven met nog meer ongeregeld goed op Marktplaats gezet. Voor een appel en een ei. Geen belangstelling.

‘En nou is ’t met jou gedaan’, lispelde ik toen de noodlijdende n.h. kerk in mijn dorp een rommelmarkt organiseerde om een nieuwe orgel te kunnen bekostigen.

‘Daar ga je, Zeemansleven’, dacht ik hardop en niet zonder leedvermaak. De kerk ontfermde zich over het boek en daarmee was ik er eindelijk van af.

Of toch niet? Vanaf de kansel was het me bij herhaling voorgehouden: De geest is gewillig maar het vlees is zwak. Dat dit een waarheid als een koe is, bleek toen ik met mijn vrouw een bezoek bracht aan genoemde rommelmarkt om voor weinig geld wat overbodige dingen te kopen voor het goeie doel.

Je ontkomt er niet aan als je op een rommelmarkt rondneust. Je kent dat. Of je wilt of niet,  je wordt toch aangetrokken door de vele  tweedehands boeken die daar liggen. Zo van: Ach kijk... Nijntje van Dick Bruna. En: Tarzan van de apen. En zelfs: De GVR van Roald Dahl. En daar: Het schaap Veronica van Annie M.G.

Toen viel mijn blik op de vergeelde rug van een boek dat me bekend voor kwam. U raadt het: Zeemansleven.

En ze stormden allemaal op me af: de Hollandse zeemannen, de arme schipbreukelingen, de brave hendrikken en de onverschrokken noormannen

Ach, over herinneringen gesproken. En aan de tijden toen het leven nog goed en geluk nog heel gewoon was. Wie doet zo’n boek nou weg voor een paar eurocenten? En voor ik ’t wist riep ik de kraamhouder:

‘Hé...! Wat moet dit boek kosten?’

Eerlijk waar. Ik heb het teruggekocht. In een moment van zwakte en verwarring.

En tot op de dag van vandaag staart de rug van dat vermaledijde boek me nog altijd aan vanuit mijn zo goed als lege papieren boekenkast. Hoe kom ik er echt van af?

Wie het wil hebben mag het komen halen. Maar op één voorwaarde:

Ik neem ’t niet meer terug!

Buiten het boekje, deel 2 door Nico Baaijens

Het papieren boek is ten dode opgeschreven

Profiteer ervan, zwelg erin, ga je er aan te buiten en spaar ze op tot ze het wc-raampje uitkomen. Papieren boeken bedoel ik; hierna te noemen P-boeken om ze te onderscheiden van E-boeken die de toekomst hebben.

Zo... Ga d’r maar even voor zitten want dit wordt de column die alle andere columns overbodig maakt.

Tot voor kort was ik ook zo’n ouderwetse bibliofiel. In mijn huiskamer waren alle wanden bedekt met boekenrekken tot aan het plafond. Dat was mijn trots en mijn visitekaartje.

Zo van... Kijk mij eens...! Wat ik allemaal gelezen heb! En kijk eens wat voor goede smaak ik heb. Want ze staan er allemaal, de verplichte nummers. Kijk maar op de ruggen: Louis Couperus, Harry Mulisch, Guy de Maupassant, Emile Zola, Arthur Schopenhauer, Søren Kierkegaard, Karl Marx (jawel...!), Bertrand Russell en op een in een oog springend plaatsje netjes in het gelid: de P-boeken die ik zelf heb geschreven.

Toen ging ik verhuizen. Als een berg zag ik op tegen het leeghalen van al die schappen en het inpakken in niet te tillen verhuisdozen. Dat was nog niet het ergste. Dat zou pas komen in mijn nieuwe woning waar ik, uitgeput als ik al was, het verhuistraject in omgekeerde volgorde zou moeten afleggen.

Zo ver wilde ik het niet laten komen. Ik was niet van plan om mijn huiskamer weer om te bouwen tot een filiaal van De Slegte. Daarom ontwikkelde ik een strenge selectiestrategie. Al mijn boeken heb ik één voor één ter hand genomen en de vraag gesteld:

‘Zal ik jou ooit nog eens lezen, raadplegen of doorbladeren? Nee...? Dan weg ermee!’

Op mijn eigen boeken na heb ik ze allemaal naar de kringloop gebracht. Vele kubieke meters heb ik vervoerd van A naar B en in B in de daartoe aangewezen containers gestort.

Of ze daarna nog in andere handen komen, weet ik niet. Liever niet, eigenlijk. Want wat ik hoop is dat het oude papier gerecycled wordt. Dan kunnen ze daar nieuwe P-boeken, P-kranten en P-tijdschriften van maken. Dat scheelt in de ontbossingen die nu op wereldwijde schaal desastreuze vormen aannemen gezien de klimaatverandering, de modderlawines, de overstromingen en de wassende stromen ‘klimaatvluchtelingen’.

‘Zo. Wat heerlijk fris en schoon’, dacht ik toen ik in mijn nieuwe huis de wanden zonder boekenrekken bezag.

Of dat dan geen leegte achterlaat, hoor ik menig lezertje hardop denken. Je gaat toch hechten aan de boeken die je gelezen hebt en die in feite dwarsgebakken herinneringen zijn. Zijn ze dan niet het Erfgoed der Vaderen?

‘Nou nee...’, antwoord ik dan.

‘Milieubelastend papier is uit. Duurzame bits en byes zijn in. Ik bedoel: ik heb een mooie e-reader, een smartphone, een pc, een Mac, een iPad en nog een Android-tablet. Daar ga ik vanuit mijn luie leesstoel mee naar de wereldbibliotheek van het Gutenberg Project

(www.gutenberg.org/catalog)

en daar download ik me een slag in de rondte. Ze hebben daar alles! De sky is de limit!

En kijk...: Na een paar dagen had ik ze allemaal weer terug zonder dat ze mijn huiskamer ontsieren: Couperus, Mulisch, De Maupassant, Zola, Schopenhauer, Kierkegaard, Marx, Russell, enzovoorts.

Welk een genot! En wat een comfort!

Voorbeeldje: Ik zoek werken van Couperus. En pats...! Daar staan ze, gesorteerd op populariteit. Ik kies de klassieker ‘Van oude mensen en dingen die voorbij gaan’.

Hoe had u dit E-boek gehad willen hebben?

Online lezen, Epub met beeld, Epub zonder beeld, op de Kindle e-reader of op iets anders? Printen kan ook maar dat kost veel papier en dan zijn we nog even ver.

De sky is de limit, zei ik. En inderdaad want behalve Gutenberg is er nog zo veel meer. Een simpel zoekje op Google brengt me al meteen naar: 20 Online Resources for Free E-books.

De wrange herinnering die ik nog aan mijn afgedankte P-boekenbestand heb, luidt: Wat heeft dat bedrukte papier me nou allemaal in de loop der jaren gekost? Toen ik al rekenend en tellend een bedrag in Euri met vier nullen naderde, ben ik gestopt. Weggegooid geld dus.

Maar als modern mens put troost uit het gevleugelde Engelse gezegde:

The best things in life are free...!

Buiten het boekje aflevering 1 door Nico Baaijens

De roman van Mien Dobbelsteen al gelezen?


Als bekend e-boekenlezer en -schrijver heb ik het voor elkaar gekregen om voor Thrillerlezers een wekelijkse, zaterdagse column te mogen schrijven. Een vrije opdracht maar wel met de kanttekening dat het geen zoetsappige stukkies over niks moeten worden. Een beetje sterk gekruid mag best en moet zelfs om de aandacht te vangen en de discussies uit te lokken.
Aan mij de taak om voor de nodige provocaties te zorgen.
Daar gaan we dan…
Het woord ‘e-boekenlezer’ is al gevallen. Die zijn nog in de minderheid als je het geheel overziet. Dat het papieren boek nog steeds hoogtij viert en een opkomende vloedgolf van e-boeken heeft weten te onderdrukken, is een gegeven feit. Ik zal de laatste zijn om daar tegenin te gaan.
Papieren boeken vieren hun hoogtij in de boekhandels die ik zeer vaak bezoek om op de hoogte te blijven van de nieuwste titels.
Maar wat een overweldigend aanbod, zeg! Elke zaterdag weer sta ik aan de rand van vele kubieke meters pulp. Hoog opgestapelde, zojuist verschenen pockets, paperbacks en gebonden prachtbanden. Er wordt wat afgeschreven de laatste jaren, denk ik dan. Zelfs BN-ers als Mien Dobbelsteen, Max Verstappen en Sjef van Oekel moeten voor hun fatsoen ten minste één boek op hun naam hebben gebracht. Daar hebben ze natuurlijk geen tijd voor en/of geen zin in of ze kunnen ‘t gewoon niet dus laten ze ‘t schrijven. Door een arme broodschrijver die nog wel wat probeersels op de plank heeft liggen. En dat natuurlijk onder ‘pakkende’ en contradictionele titels als ‘Herinneringen aan me oma’ of ‘Lachen is ongezond’. Elke uitgever valt voor de naam; niet voor de inhoud. De naam belooft immers een lucratieve oplage. Daar kom je als jong en talentvol aanstormend schrijverstalent niet aan te pas. Ook niet of hooguit nauwelijks als dat aanbod van hoge literaire kwaliteit is.
Ik koop ze nooit maar als snellezer blader ik ze vaak door, die pulpproducten, daar in de boekhandel.
Dit soort boeken staan vol met amusante taal-, spel- en stijlfouten. Maar ze worden verkocht! En daar gaat het maar om in de pulpindustrie. Als warme broodjes over de toonbanken, getuige het onverminderde aanbod en de uitgehongerde vraag naar dit genre.
Maar... Wat wordt er dan verkocht, vraag ik me af? De geestverheffende inhoud of de naam onder de niet eerder geziene foto op de achterflap van de auteur met een menigte fans die alles van hun idolen willen zien, horen en… lezen?

Maar laat ik geen vertekend beeld geven. In de boekhandel bevindt zich ook koren onder het kaf. Literatuur met een hoofdletter bestaat nog steeds hoewel het aanbod schaars is. En om een helder beeld te krijgen van wat dan onder ‘literatuur’ moet worden verstaan, zou ik graag de mening van de lieve lezertjes willen vernemen.
Wie durft?

Nico