Buiten haar boekje met Barbara De Smedt

Links Joke en rechts Barbara

J.B. Ocean is een schrijversduo bestaande uit twee vriendinnen, Joke Vander Aa en Barbara De
Smedt.

Barbara: ‘Ik ben een echte boekenwurm, vrees ik, al van kleins af aan. Zondag was het hoogtepunt van mijn week, dan gingen we met heel het gezin naar de Antwerpse stadsbieb die ik algauw helemaal uitgelezen had. Ik zie me daar nog zitten in de leeshoek, met een kussen achter mijn rug en een stapel boeken voor me. Mijn idee van de hemel. Ook schreef ik verhaaltjes en begon ik af en toe aan een ‘boek’ of een ‘script’, sommige daarvan heb ik nu nog, maar geen enkel is ooit klaar geraakt. Het duurde uiteindelijk meer dan dertig jaar voor ik me echt schrijver kon noemen.’

Ze debuteerden in juni 2019 met ‘Blauw’, een roman die ze in eigen beheer uitbrachten. Het boek werd na enkele weken opgemerkt door Hamley Books en is nu – deels herwerkt – opnieuw net uitgekomen.

Vandaag beantwoordt Barbara vragen rondom wat ze zelf graag las of juist niet.



*Welk boek heb je niet uitgelezen?
'Een klein leven' (Yanagihara), ik raakte er echt niet door. Dat lag niet aan de manier waarop het geschreven was, maar aan de zwaarte van het verhaal. Met ‘Het smelt’ van Lize Spit had ik het ook moeilijk, maar de drang om het raadsel te ontrafelen overheerste
uiteindelijk toch.

*Welk boek geef je graag kado?
Ik geef wel vaker boeken cadeau, maar het hangt van de ontvanger af wat ik geef. Meestal een non-fictie boek, zoals ‘Een werkweek van 4 uur’ van Timothy Ferris. 

*Welk boek had je graag zelf geschreven willen hebben?
Alle boeken van Lianne Moriarty (Truly Madly Guilty) en Elizabeth Gilbert (Eat, Pray Love)

*Welk boek lees je graag voor aan je kinderen vroeger of nu?
Mijn kinderen zijn nu te groot, maar ik las voor uit Puk en de Petteflet en alle boeken van Roald Dahl. De GVR was mijn persoonlijke favoriet.

*Welk boek las je vroeger stuk?
Het geheime dagboek van Adriaan Mole, 13 en 3/4 jaar. Daar heb ik echt
tranen mee gelachen, pubers met puisten, zo heerlijk herkenbaar! 

De boekenkast van Liesbeth Rorik

Al jaren lid van thrillerlezers! en eindelijk een boekenkast die ik op de foto kan zetten. In de kast staan niet alleen boeken, maar ook onder andere een gesigneerde CD van Anne Murray en wat lieve cadeautjes. Ik ben Liesbeth (42) en woon met dochter en zoon in Huizen. De boekenkast is gevuld met boeken van ons alledrie.

*Hoe divers is jouw boekenkast?

Mijn boekenkast deel ik met mijn twee kinderen. Naast mijn thrillers en biografieën staan boeken over boomhutten, ruimtevaart en Minecraft. Mijn dochter verslindt de boeken van Mel Wallis de Vries, dus die hebben ook een eigen plek in de kast. Een gedeelte van de kast is gereserveerd voor spelletjes.

*Staan ze op alfabetische volgorde, kleur of andere wijze gesorteerd?

De boeken staan voornamelijk gesorteerd op auteur of serie.

*Wat zijn de 3 mooiste boeken die je hebt?

Ik ben gehecht aan de serie van Karin Slaughter. Al haar boeken staan op een rij. Diverse boeken daarvan zijn ook gesigneerd. Ik koop deze boeken meteen zodra ze uitkomen, dus de kaften, lay-out etc. passen dan ook perfect bij elkaar. De andere serie die ik erg goed vind, staat ook gesigneerd naast elkaar: de Noordzeemoorden van Isa Maron. De autobiografie van Anne Murray is ook een boek dat ik altijd zal bewaren. In de boekenkast heb ik ook een ingelijste gesigneerde CD van haar staan.

*Staat jouw favoriete boek aller tijden daar ook tussen?

Nee, mijn favoriete boek aller tijden is toch The Never Ending Story. Deze heb ik zo vaak gelezen toen ik jong was. Ik kon me dan helemaal afsluiten van de buitenwereld om te lezen.

*Belandt elk boek in de kast of doe je ook makkelijk weg?

Niet elk boek belandt in de kast. Ik heb op zolder nog een paar dozen staan, die ik uit moet zoeken. Deze zitten vol literatuur die ik op de middelbare school gelezen heb. Vier talen had ik mijn pakket en dat betekende heel veel lezen. Ik geef boeken aan de kringloopwinkel of de kerk en de kinderen hebben ze ook een paar jaar verkocht op koningsdag.

*Lees je veel?

Wat is veel? Het ene moment verslind ik heel veel boeken, het andere moment kijk ik liever films, zit ik buiten zonder iets te willen doen of wil ik liever zingen. Dit jaar heb ik al 30 boeken gelezen.

*Waar lees je het allerliefste?

Lekker op de bank.

*Aan welke boeken uit je jeugd heb je mooie herinneringen en bezit je die ook?

Het oneindige verhaal heb ik nog steeds, net als Kruistocht in Spijkerbroek. Wekelijks ging ik vroeger naar de bibliotheek. Ik las eerst de boeken van Bolke de Beer, Pietje Bell en Marjoleintje van het Pleintje, daarna ook De GVR, Hekse, Boy en Solo van Roald Dahl en de series van Enid Blyton.

*Kom je uit een gezin waar veel gelezen werd?

Mijn ouders lezen, mijn zussen ook. We werden ook altijd uitgebreid voorgelezen. Nu zijn vooral mijn moeder en ik van het lezen. Mijn tante en ik lezen graag thrillers.

*Leen je wel eens boeken uit?

Boeken die in mijn boekenkast mogen, leen ik niet graag uit. Alleen als ik zeker weet dat ik een boek netjes terugkrijg, dan maak ik een uitzondering.

Buiten het boekje door Nico Baaijens

Het boek waar ik maar niet van af kan komen

In mijn (papieren) boekenkast staan een stuk of vijf gebonden boeken. Dat is alles wat mijn opruimwoede waarover ik ’t in mijn vorige column had, heeft overleefd. In mijn elektronische en online boekenverzameling daarentegen beschik ik over vele tienduizenden E-boeken. Ik kom dus niets te kort om mijn leeshonger te stillen, als u zich daarover zorgen mocht maken.

U vraagt: Wat zijn dat dan voor boeken die de kringloopdans hebben weten te ontspringen?

Wel, los van mijn eigen productie zijn dat min of meer verplichte nummers. De Bijbel bijvoorbeeld, een loodzware maar door Wikipedia overbodig geworden encyclopie, een Linux handleiding van meer dan 1300 pagina’s en een dik nostalgisch sprookjesboek met zwart-wit tekeningen dat ik als kind meermalen van kaft tot kaft heb gelezen.

Dan is er nog één prachtband die ik kan missen als kiespijn maar waar ik door de jaren heen met geen mogelijkheid van af kon komen. Een nogal zonderling verhaal dat ik hier graag in geuren en kleuren wil vertellen, als u een momentje hebt.

Het boek is getiteld Zeemansleven. Het bevat zeemansverhalen van diverse auteurs en het is tot stand gekomen onder redactie van prof. dr. H. Bergmans. De uitgever is G.F. Callenbach te Nijkerk. Ik kom er niet achter hoe oud het beduimelde boek is maar het moet van vóór 1940 zijn.

Als kind heb ik elke dag tegen de rug van dit kloeke deel aan moeten kijken. Het stond in de boekenkast bij de ontbijttafel. Het leek of dat boek me steeds toefluisterde:

‘Pak me. Bekijk me. Blader me door. Bewonder mijn tekeningen. Lees me. Herlees me.’

Op een goed moment kon ik de lokroep niet langer weerstaan. Ik pakte, bekeek, bladerde door, bewonderde de tekeningen en las en herlas de verhalen. Een sfeervolle jeugdherinnering, dat wèl.

Veel later, toen bleek dat Zeemansleven al meer dan vijf verhuizingen had overleefd, begon de rug  van dat boek in mijn boekenkast me ontzettend tegen te staan. Het herinnerde me aan vroeger. En aan al die oubollige verhalen over stoere zeelieden in hoge zeeën, onverschrokken noormannen, arme schipbreukelingen, Hollande brave hendrikken en aan de tijd dat de schepen nog van hout en de mannen van ijzer waren.

In de loop der jaren heb ik Zeemansleven vaak uitgeleend. Maar in tegenstelling tot andere boeken die ik uitleende, keerde Zeemansleven tot mijn spijt altijd weer bij mij terug. En daar stond ie dan weer met zijn vergeelde rug vanuit de boekenkast naar me te staren.

Ten einde raad heb ik Zeemansleven met nog meer ongeregeld goed op Marktplaats gezet. Voor een appel en een ei. Geen belangstelling.

‘En nou is ’t met jou gedaan’, lispelde ik toen de noodlijdende n.h. kerk in mijn dorp een rommelmarkt organiseerde om een nieuwe orgel te kunnen bekostigen.

‘Daar ga je, Zeemansleven’, dacht ik hardop en niet zonder leedvermaak. De kerk ontfermde zich over het boek en daarmee was ik er eindelijk van af.

Of toch niet? Vanaf de kansel was het me bij herhaling voorgehouden: De geest is gewillig maar het vlees is zwak. Dat dit een waarheid als een koe is, bleek toen ik met mijn vrouw een bezoek bracht aan genoemde rommelmarkt om voor weinig geld wat overbodige dingen te kopen voor het goeie doel.

Je ontkomt er niet aan als je op een rommelmarkt rondneust. Je kent dat. Of je wilt of niet,  je wordt toch aangetrokken door de vele  tweedehands boeken die daar liggen. Zo van: Ach kijk... Nijntje van Dick Bruna. En: Tarzan van de apen. En zelfs: De GVR van Roald Dahl. En daar: Het schaap Veronica van Annie M.G.

Toen viel mijn blik op de vergeelde rug van een boek dat me bekend voor kwam. U raadt het: Zeemansleven.

En ze stormden allemaal op me af: de Hollandse zeemannen, de arme schipbreukelingen, de brave hendrikken en de onverschrokken noormannen

Ach, over herinneringen gesproken. En aan de tijden toen het leven nog goed en geluk nog heel gewoon was. Wie doet zo’n boek nou weg voor een paar eurocenten? En voor ik ’t wist riep ik de kraamhouder:

‘Hé...! Wat moet dit boek kosten?’

Eerlijk waar. Ik heb het teruggekocht. In een moment van zwakte en verwarring.

En tot op de dag van vandaag staart de rug van dat vermaledijde boek me nog altijd aan vanuit mijn zo goed als lege papieren boekenkast. Hoe kom ik er echt van af?

Wie het wil hebben mag het komen halen. Maar op één voorwaarde:

Ik neem ’t niet meer terug!

De boekenkast van Pjotr Vreeswijk

Pjotr Vreeswijk bracht zijn debuut Masterplan vorig jaar uit en binnenkort kotm zijn tweede boek alweer uit. Wat leest hij zelf eigenlijk? Kijk je mee in zijn boekenkast?

Wat was het eerste boek wat je ooit las en je herinnert?

Mijn eerste boekjes die ik las, als kind zijn toch echt de avonturen van geheim agent Lennet door luitenant X Het was een serie van vier boekjes.

De eerste heet Geheim agent Lennet, de tweede Geheim agent Lennet contra de spionnen, de derde geheim Lennet en de Kosmosnauten en de vierde heet geheim agent Lennet en de Misdaad. Echt mijn eerste herinneringen aan lezen en achteraf ook een inspiratiebron voor mijn eigen Masterplan.



Welk boek uit jouw jeugd roept mooie herinneringen op?

Het boek dat de meeste herinneringen uit mijn jeugd oproepen is de GVR van Roald Dahl. (De grote Vriendelijke Reus) Wat een te gek boek. Ik kan me nog herinneren dat ik hem kreeg. Een flink boek, dik ook met een hele dikke kaft eromheen. Ik heb dat boek een paar jaar terug nog voor Mike voorgelezen.

Welke soort boeken staan er in je kast? Is er een bepaald genre meer aanwezig?

Tja welke boeken staan er in mijn kast. Om eerlijk te zijn, de meeste zijn van Mariska. Vooral Karin Slaughter. Nicci French, Mave Binchy voor mij zijn het de grote namen zoals Dan Brown, Ludlum en Baldacci. Ik lees te weinig. Veel te weinig. Ik ga daar, zodra mijn tweede manuscript bij LetterRijn ligt zeker verandering in brengen. Oh, ik heb ook nog een boek van Clive Cussler.


Heb je een bepaalde sorteer methode? Op alfabet, genre, kleur?


Staan onze boek in volgorde...hahahaha… Nee. Mijn boeken staan meestal op mijn ieniemienie plankje en de rest van de kast is van Mariska. Mike gebuikt de boeken als fort voor zijn poppetjes of hij gebruikt ze als versteviging van een hut of tent. De kids vinden het ook leuk om boeken als schans voor auto’s te gebruiken. Dus tja….

Leen je boeken uit?
Ja ik leen weleens wat uit maar daar ben ik niet zo blij mee. De boeken die uit uitleende ben ik kwijt. Dus ik wil daar eigenlijk mee stoppen. Nou moet ik erbij zeggen dat ik niet zo heel erg gehecht ben aan mijn boekskes. Ik weet het, voor de meeste Thrillerlezers is dat als vloeken in de kerk.

Welke  boeken vind je het mooist in jouw kast?

natuurlijk Pjotrs eigen boek

Ik vind die cover van Saskia Noort heel mooi, met die rode lippen en die kers. Maar de mooiste boeken die ik uit mijn kast las waren toch wel die van Dan Brown. Dat zijn gewoon wereldboeken.