LS Sterrenthrillerevent – wintereditie

 

Ons teamlid Anita was aanwezig bij het Aterrenthrillerevent. Razendsnel maakte ze , diezelfde avond een verslag. Echter begint een bepaald persoon wat ouderdomsverschijnselen te krijgen en vergat dit gelijk online te zetten. 

15/11/2021

Om 18u45 kan worden ingelogd voor het digitale LS Sterrenthrillerevent, de wintereditie. 

Onlangs verschenen bij Luitingh-Sijthoff ‘Sneeuwwit’ van Samuel Bjørk en ‘Het donker’ van Emma Haughton.  Beide auteurs zitten in de praatstoel.

Het event verloopt in drie delen.  Samuel Bjørk, pseudoniem voor Frode Sander Øien komt als eerste aan het woord.  Daarna vertelt Emma Haughton over de totstandkoming van ‘Het donker’.

In een tweede deel gaan de auteurs in gesprek met elkaar en beantwoorden ze de vragen gesteld door de genodigden aan het event.

Een quiz bestaande uit tien vragen en met als prijs de twee boeken sluit het event af.

Samuel Bjørk heeft er reeds een gevarieerde carrière opzitten. In Noorwegen oogste hij bekendheid als rockstar, hij was werkzaam in het theater en droomde ervan om acteur te worden.  Dit laatste leek moeilijker dan eerst gedacht vermits het niet in zijn aard ligt om aanwijzingen door anderen gegeven op te volgen.  Toen er een schrijfwedstrijd werd georganiseerd waarmee een fikse geldsom viel te verdienen, dacht hij: “Hoe moeilijk kan het zijn?”.  Hij was immers al altijd een verhalenverteller geweest!  Zijn eerste boek was meteen een internationale sensatie (in wel 40 landen scoorde het boek van heel hoog tot hoogst!).  Hij bedacht een nieuwe naam om zich achter te verbergen (Bjørk betekent ‘berkenboom’) aangezien iedereen in Noorwegen hem kende, en de rest is geschiedenis.

‘Sneeuwwit’ is een prequel die ‘Ik reis alleen’, ‘De doodsvogel’ en ‘De jongen in de sneeuw’ voorafgaat.  Het boek gaat zo’n tien jaar terug in de tijd en vertelt hoe Munch politieman wordt.  Mia Krüger is nog jong, is nog geen alcoholverslaafde, heeft een tweelingzus en droomt ervan om als eerste vrouw ooit het Zweedse SWAT-team te mogen vervoegen.  Mia die naar niemand wil luisteren en Munch de familieman, beide personages hebben wat van Samuel Bjørk.  ‘Sneeuwwit’ was een interessante uitdaging die volgens de auteur goed gelukt is.

De volgende 7, 8 boeken staan al gepland.  Zijn ambitie is series schrijven, zo goed als hij kan en waarbij hij ernaar streeft niet altijd opnieuw hetzelfde te schrijven.  Naar zijn mening kan elk van zijn boeken als stand alone gelezen worden.

Emma Haughton is een Britse schrijfster die met ‘Het donker’ haar eerste volwassen thriller heeft geschreven.  Zij studeerde aan de universiteit van Oxford en was tien à vijftien jaar werkzaam als journaliste.  Toen ze zich eindelijk waagde aan het schrijven van fictie – nooit eerder er de moed voor gehad - liet ze haar boeken meegroeien met de kinderen: van prentenboeken ging ze over naar het schrijven van thrillers voor YA.  En nu debuteert ze met haar eerste fictieboek voor volwassenen.

Spoileren doet ze niet.  Wel vertelt ze hoe het idee voor ‘Het donker’ is ontstaan.  Tijdens het kijken van een documentaire over een Britse basis op Antarctica, terwijl ze helemaal alleen thuis zit, begint ze te fantaseren: wat kan er allemaal misgaan wanneer de crew afgesloten van de wereld heel lang in het donker moet leven?  Heel wat! Volgens haar is het gemakkelijker iemand ter hulp te snellen in een ISS-station dan op zo’n afgelegen plek.

Emma Haughton houdt van verhalen die nieuwsgierig maken en spelen in koude klimaten.  De locatie kent ze echter niet persoonlijk wegens te afgelegen, dus deed ze voor het boek beroep op research en blogs vol info.

Beide auteurs houden van een ijskoude setting als locatie.  Beide boeken hebben iets claustrofobisch.  De voorbije lockdowns leefden we als het ware in ons eigen Antarctica, volgens Emma, dus het is niet moeilijk om je in te leven in ‘Het donker’.  Samuel beaamt door te zeggen dat heel veel mensen echt gek worden door isolatie.  De setting vinden ze heel belangrijk en is bijna als een bijkomend karakter.  Emma vindt inspiratie in wat ze leest en ziet, Samuel in zijn eigen gekke hoofd.  Het plot ligt nooit echt helemaal vast en kan veranderen tijdens het schrijven.  Karakters evolueren immers niet altijd zoals gedacht op voorhand, aldus Samuel.  Volgens Emma levert het onderbewuste brein soms de beste twists.  Of ze hun verhalen graag verfilmd zien voor TV of cinema?  Noch Emma, noch Samuel is daar echt mee bezig.  Als de lezer het boek ingaat en het boek beleeft, dan heeft Samuel zijn doel bereikt.

Nu, wat beide auteurs hebben bereikt, is dat ik nu nog meer verlekkerd ben op hun boek en ze nu gedeeld aan de top staan van mijn wil-ik-lezen-lijst!

Dank je wel Luitingh-Sijthoff voor het organiseren van het event!

Op slot van Chris McGeorge

 

Titel: Op slot

Auteur: Chris McGeorge

Uitgeverij: Luitingh- Sijthoff

Publicatiedatum: oktober 2020

Recensie door: Tamara

Kraaien: 2

Cara Lockhart is net begonnen aan haar levenslange gevangenisstraf in HMP North Fern – een gloednieuwe zwaarbewaakte gevangenis voor vrouwen. Ze is veroordeeld voor een moord die ze zweert niet te hebben gepleegd.
En dan wordt ze op een ochtend ook nog wakker naast haar vermoorde celmaat. De deur is de hele nacht op slot geweest, en dus is Cara de enige verdachte. Er is alleen een probleem – Cara weet zeker dat zíj het niet gedaan heeft. Dus wie wel? En houdt het verband met haar onterechte veroordeling?

Hoe vind je een moordenaar op een plek waar iedereen er een is?

“Wie ben jij?” schreeuwde ze door de Put.

Zijn vorige boek “Tik tok” heb ik met gemengde gevoelens dichtgeslagen. En dit boek net zo. Waar het boek scoort op zijn originaliteit, zo verliest hij enorm veel punten aan het plot! Maar laat ik even bij het begin beginnen…

Cara wordt op een avond opgeroepen om op te passen. En niet lang nadat de ouders zijn weggegaan, worden de 2 kinderen doodgeschoten en Cara wordt als enige verdachte gezien en zal een levenslange straf moeten uitzitten.
Op het moment dat zij wordt overgeplaatst naar een andere gevangenis zal niets meer hetzelfde zijn.

Het boek begint goed en heeft mijn volledige aandacht. Je blijft lezen, dit ondanks dat het gevangenisgebeuren veel herkenning oproept want volgens mij gaan alle verhalen in de gevangenis op deze manier.
Maar dan… Begint het verhaal ineens, uit het niets, bij Essie. (En ja, het heeft met elkaar te maken, maar de logica is er niet om dat halverwege het verhaal in te gooien.)
En dan ben je ook ineens weer bij Cara.

Maar dan het plot…. Wat is dat ver gezocht! Sommige auteurs hebben wel eens een handje van om te overdrijven, maar deze man slaagt daar met vlag en wimpel voor! Het is wat ik dacht toen ik het boek uit had: “Wat een werk allemaal!” voor iets… wat eigenlijk helemaal niet meer relevant is.

Maar buiten het plot om wat waardeloos was, zijn ook bepaalde fouten echt not done! En dan heb ik het niet over raar lopende zinnen maar een fout als: 31 september… JA echt! 31 september. Hoe kan dit in hemelsnaam niet zijn opgevallen door de auteur, de proeflezer(s). De uitgever en iedereen die het voor het drukken in handen hebben gehad!
Maar dan heb je ook slecht lopende zinnen als: “De timing zou bijna komisch zijn geweest als het niet zo ontzettend was.”…
 Of ”Ze bleef als bevroren staan denken, terwijl diegene iemand vast heeft die de afgrond dreigt in te vallen.”
Of “handboeien losmaken met een stukje plastic…” En zo kan ik wel even doorgaan.

Kortom: Het boek begon goed maar verliest snel zijn geloofwaardigheid door een overijverige pen en iets te veel enthousiasme van de auteur.

 

Spanning: 2

Originaliteit: 5

Psychologische ontwikkeling personages: 3

Leesplezier: 2

Schrijfstijl: 2

Plot: 0

Verdraaid van Steve Cavanagh

Titel: Verdraaid

Auteur: Steve Cavanagh

Uitgeverij: Luitingh Sijthoff

Publicatiedatum: februari 2020

Recensie door: Tamara

Kraaien: 3,5

JT LeBeau is een succesvolle thrillerschrijver met geweldige verkoopcijfers. Alleen weet niemand wie hij is, ondanks talloze pogingen om zijn identiteit te achterhalen; door de media, uitgevers en anderen. LeBeau is beroemd en berucht om zijn moorddadig goede plotwendingen die niemand ooit ziet aankomen.
Maria denkt te weten wie LeBeau is, maar ze is gewaarschuwd, net als de lezer. Voordat je dit boek gaat lezen, wil LeBeau dat je drie dingen weet:
1. De politie wil me aanklagen voor moord.
2. Niemand weet wie ik ben. Of hoe ik het heb gedaan.
3. Als je denkt dat je weet wie ik ben, kom ik hierna achter jou aan.
Als je dit boek uit hebt, dan weet je: de waarheid is verdraaid...

 “Er belandde nog meer bloed op hem en haar lichaam begon te stuiptrekken.”

Na het dichtslaan van dit boek had ik meteen het idee dat dit boek helemaal het einde wordt gevonden of gewoon mwah. Ik val onder de laatste categorie.

Het verhaal zelf is erg origineel, dat moet ik toegeven. Maar ik vond het jammer dat sommige dingen vrij snel bekend werd gemaakt, soms wel iets dat tegen het langdradige aanhing. Het einde was wel een beetje verrassend. In dit boek is niets wat het lijkt.

Het verhaal begint gelijk goed, de opmerking van de auteur deed mij meteen al een beetje wiebelen op de bank. Dit beloofde wat!! Gaandeweg begon dat gewiebel af te nemen en langzaam over te gaan in boek wegleggen, oppakken, wegleggen, oppakken... ik vond het geen verhaal om in 1 ruk uit te lezen. Doordat er in het begin al veel dingen wordt prijsgegeven, miste ik echt het “wauw- effect” bij het plot. Het plot weegt voor mij heel zwaar. Een boek kan steengoed zijn, maar als het plot bagger is dan zakt meteen de waardering voor het boek.

De karakters in het boek blijven voor mij wat oppervlakkig. Met geen ééntje had ik een diepgang.

Sommige verhaallijnen, zoals de het naakte lichaam wat jaren geleden gevonden is, ging als een rode draad door het verhaal. Vervolgens denkt Dole het antwoord gevonden te hebben, maar dit wordt vervolgens niet uitgewerkt. In theorie blijft het een puzzelstukje wat boven de puzzel blijft zweven. Maar ook waarom Paul zijn eigen broek nat gegooid heeft. Ik kon nergens weer terugvinden waarom hij dat gedaan heeft. Maar ook feit dat de kelder hier en daar betonplekken had en weinig onverharde bodem. Als leek zou ik juist afvragen wat er dan onder de stukken beton verstopt zou zitten. Maar beide agenten deden er niets mee.

Ook denkt de moordenaar terug aan al zijn moorden, maar het zijn er te veel om zijn boeken te vullen die hij geschreven heeft maar ook waarom had hij ze vermoord...? Kortom, veel meer vragen dan antwoorden voor mij bij dit boek. Dit boek krijgt van mij 3,5 kraai maar dat is omdat hij van mij 5 kraaien kreeg voor de originaliteit, anders had hij het echt niet gered om tot een voldoende uit te komen.

Jammer, want de meeste recensies zijn veruit lovend, tot bejubelend goed.

Spanning: 3

Originaliteit: 5

Psychologische ontwikkeling personages: 3

Leesplezier: 3

Schrijfstijl: 3

Plot: 4

Doggerland Misleiding van Maria Adolfson

Titel: Doggerland misleiding

Auteur: Maria Adolfsson

Uitgeverij: Luitingh- Sijthoff

Publicatiedatum: april 2019

Recensie door: Tamara

Kraaien: 3

Inspecteur Karen Hornby moet alles op alles zetten om de geheimen van het eiland Doggerland te ontrafelen.
Het is de ochtend na Oistra, het oesterfestival op de Doggerlandeilanden. Inspecteur Karen Hornby wordt wakker met een verschrikkelijke kater – maar dat is nog de minste van haar problemen. Naast haar in bed ligt haar baas. Dan komt het bericht dat er een vrouw bruut is vermoord. Karen wordt op de zaak gezet, en daarna blijkt dat het slachtoffer de ex is van haar baas. Terwijl de situatie steeds gecompliceerder wordt, realiseert Karen zich dat de persoonlijke verhoudingen en de geschiedenis van het eiland het onderzoek nogal vertroebelen… 

“In de brij van bloed vormen de restanten van haar verbrijzelde gebit een groteske grijns.”

Het verhaal begint op het moment dat Karen ontwaakt naast haar baas en terwijl zij later naar huis rijdt, ziet ze de ex vrouw van het baas richting haar huis lopen. Niet veel later wordt zij vermoordt gevonden.

De auteur heeft heel erg haar best gedaan om de omgeving tot in het kleinste detail te beschrijven. Elk huisje en elk kiezeltje wordt benoemd. In het begin vond ik het niet heel erg, maar als bijna alles tot in het detail wordt beschreven, ga ik dingen overslaan. Ik hoef niet zo nodig te weten hoe de keukens van de mensen daar eruit zien. Soms kon ik gewoon halve pagina's overslaan.

Het verhaal zelf vond ik echt matig, bijna op het saaie af. Op de moord na, gebeurt er weinig en ligt er veel nadruk op het onderzoek zelf. Ook het verleden van Karen wordt mondjesmaat benoemd, terwijl je graag wilt weten wat er nu met haar man en zoontje is gebeurd. Heel af en toe, maar dan ook echt heel af en toe, komt er wat spanning in het boek, maar eigenlijk is dat te verwaarlozen.

Zo ineens komt er een inbreker voor en iemand die vrouwen bewerkt met een kapotte fles. Ik vond dit meer een beetje opvulling dan toevoeging.

Ook worden de namen (te) vaak voluit geschreven. De ene keer is het gewoon Karen en dan ineens weer Karen eiken Hornby. Voorbeeld: Karen was op zoek naar een parkeerplaats en drie zinnen later loopt Karen eiken Hornby de parkeerplaats af. Persoonlijk vond ik dat een beetje onzinnig en kreeg het gevoel dat dit een beetje als opvulling diende.

Het plot kwam ineens vol spanning te staan, wat ik in het gehele boek had gemist. Maar dat was ook maar heel kort, helaas. Diegene die de moorden gepleegd had, deed mij echt mijn ogen rollen. Vond het een beetje een clou voor een hele slechte film.

Het enige wat het boek nog een beetje opkrikt, zijn de ontwikkelingen van de personages. Iedereen krijgt een goede omschrijving en komt ook goed uit de verf.

Dit boek is erg geschikt voor mensen die niet houden van actie, moord, doodslag en bloed. Maar ik zal de komende delen niet zo heel snel oppakken.

Spanning: 2

Psychologische ontwikkeling personages: 4

Leesplezier: 3

Schrijfstijl: 3

Plot: 3

Tamara Haagmans over fatsoen

Afgelopen vrijdag mocht ik aanwezig zijn bij de boekpresentatie van ‘Echo’ (Van Thomas OldeHeuvelt.) Twee en half uur heen, en twee en half uur terug, om te zien hoe een van mijn favoriete horror-auteurs zijn boek uitgereikt kreeg. Ik had het ervoor over. Ons plan om eerst nog iets leuks te doen in Amsterdam viel in het water door een tegenwerkende TomTom maar ach, uiteindelijk kun je altijd naar Amsterdam en dit maak je niet elke dag mee! We waren lekker op tijd waar we zijn moesten, en toen was het wachten tot we naar binnen mochten.

Ruim op tijd namen we plaats in de zaal, en langzaam liep het vol. Twee ‘gezellige’ personen namen achter ons plaats, en hoewel ik ruim twee meter bij ze vandaan zat, kon ik woord voor woord volgen waar ze het over hadden. Ik hoorde een -voor mij bekende- naam en ik moest er wel om lachen terwijl ik me bedacht dat ik die een berichtje ging sturen dat iemand het over haar boek had. Maar toen! Het licht ging uit en de presentatie begon, en waar je dan denkt dat mensen hun mond houden, vonden die twee gezellige personen het gezelliger om hun praatje af te maken. 

TWEE UUR LANG. Voor ons stond Thomas O. iets te vertellen, kwam Dick Maas iets vertellen (Nou was dat laatste verre van interessant maar ik hield toch mijn mond voor het geval andere mensen het wél wilden horen…) en daarna kwam iemand Thomas interviewen. Maar ook dat vonden ze niet interessant want het enige wat ik hoorde was hoe zij op praten-in-de-kroeg-niveau bleven converseren achter ons. Een paar keer omkijken hielp niet en ik ben niet zo’n held dat ik er iets van zeg. Niet in de laatste plaats omdat -wanneer ze daarop zouden reageren- er nog meer overlast zou ontstaan waar ik dan schuldig aan ben. En… niemand anders zei iets, dus misschien waren wij wel de enigen die er last van hadden.

Dat brengt mij bij mijn punt. Waarom ga je naar een boekpresentatie toe als je toch niet wil horen wat ze daar vertellen? Als je het over een ander boek wil hebben, kan dat toch ook gewoon thuis met een biertje erbij? Je boodschappenlijstje of wat jij vorige week tegen iemand hebt gezegd kun je toch ook thuis bespreken? Waar is het fatsoen gebleven, en vooral het respect voor de persoon die daar op dat podium zijn boek staat te presenteren? Waarschijnlijk heeft Thomas het niet gehoord, er geen last van gehad. Dat hoop ik voor hem. Op dit kleine puntje na was de avond namelijk geweldig (Net als het boek!) en dat was de hoofdzaak. Ook al was op de terugweg de A2 dicht en mochten we via de A73 (En een uur extra reistijd…) naar huis rijden.

Het allerergste kwam de volgende dag pas. Twee uur lang hebben mijn man en ik ons zitten ‘opvreten’ over het geklets achter ons. Open ik de volgende dag mijn mail op mijn laptop en zie ik er eentje in mijn spam-map zitten van de uitgever van ‘Echo’ , (Ook mijn uitgever) waar in staat dat ze plaatsen in het gereserveerde gedeelte voor ons hadden. Met een béétje geluk hadden we ze daar niet gehoord.

Ik heb zes juli mijn boekpresentatie. Ik hoop dat de mensen die ik uitnodig wel over dat fatsoen beschikken om stil te zijn, maar zo niet bestaat de kans dat iemand je komt vragen om je gesprek buiten voort te zetten. Gewoon omdat het kan 😛

Erfenis van Apotheker & Van Dissel

Titel: Erfenis

Auteurs: Apotheker & Van Dissel

Uitgeverij: LS

Publicatiedatum: april 2018

Recensent: Karin

Waardering: 3,5 kraaien

Wat vond ik van de cover ?

In eerste instantie komt de vrouwenfiguur, gespiegeld in het water, misschien een beetje melancholisch over, maar bij een tweede blik, straalt deze figuur een zeker strijdlust uit.

Mooie cover, misschien net iets anders dan wat op dit moment vaak voorbijkomt.

Wat verwacht ik van tevoren ?

De korte inhoud doe een spannend boek vermoeden, een zoektocht naar een vermist kind, contacten met een misdaadfamilie, klinkt alleszins goed.

Mijn recensie :

Hoofdpersonage Chris lijkt soms wel superwoman, of 007, met haar eigen ‘snufjesman Q (Max), ze denkt razendsnel, is op de hoogte van de nieuwste hoogtechnologische snufjes. Als ze wordt gevraagd om de ontvoerde Matthias op te sporen, geraakt Chris veel sneller dan alle anderen op het juiste spoor, terwijl ze van de ene gevaarlijke situatie in de andere rolt.

Het tweede deel van het boek speelt zich vooral af in het buitenland, en ook daar verloopt alles quasi als vanzelf, zeker als solo-vrouw, en ook als het moeilijk en gevaarlijk wordt, komt Chris er toch telkens minstens goed van af.

De gebeurtenissen blijven mekaar in sneltempo opvolgen, maar zijn voor mij soms moeilijk te bevatten. Wel geef ik graag toe dat dit verhaal mij heel erg goed geschikt lijkt voor een actiefilm of –serie, maar het boek op zich is niet echt mijn smaak, omdat het voor mij te technisch en te snel is.

Maar, dan is er ook nog de verhaallijn rond Chris’ biologische moeder, een verhaallijn die ons met een serieuze cliffhanger achterlaat ...

Ben ik nieuwsgierig genoeg om een eventueel vervolg te gaan lezen ? misschien wel, de tijd zal het uitwijzen ...

Wat mij betreft krijgt ‘Erfenis’ 3 ½ kraaien omdat het boek omwille van al het bovenstaande mijn aandacht toch niet volledig kon vasthouden.

Vermoorde onschuld van Jennefer Mellink

Of Jennefer Mellink heeft sinds het vorige boek een gruwelijke grote stap in haar ontwikkeling gemaakt of ze heeft nu met haar nieuwe uitgeverij een redacteur die haar tot grote hoogtes heeft gestuwd. Haar nieuwste boek Vermoorde onschuld steekt namelijk ver uit in het rijtje boeken wat ze op haar naam heeft staan. Waarmee ik dus niet zeg, dat haar vorige boeken slecht waren. Integendeel namelijk. Moeitoos lijkt ze in dit boek het gevoelsleven van een 18 jarige jongen op te roepen.  En wat een medelijden krijg je tijdens het lezen met deze Stephan door de auteur haar schrijfstijl.

Stephan's moeder is al overleden en hij woont al wat jaren met zijn pa en stiefmoeder Monica en stiefzusje Abby tot zijn vader de dood vindt. Eerst wordt gedacht aan zelfmoord maar na een tip wordt Stephan opgepakt als verdachte van moord op zijn vader.
Hij kan zich echter niks herinneren van de dag van overlijden. Met behulp van Stella krijgt hij wekelijks hypnotherapie van haar in de gevangenis. De therapie begint bij een jaar of acht geleden tot uiteindelijk na weken hypnose, ze bij de bewuste datum gaan komen. Wanhopig is hij op zoek naar de belangrijke antwoorden.

Tijdens die sessies leer je het leven in een complex kil koud gezin kennen waar veel ruzies waren en veel geheimen. Stephan is een eenzame jongen die zijn dagen vulde met gamen, zonder vrienden en op school gepest wordt. 
Er zijn veel overeenkomsten tussen de wereld buiten en binnen de gevangenis. Zo leeft Stephan binnen ook in een beperkte kleine ruimte zijn cel en wordt hij weer gepest.
Jij gaat als lezer mee in zijn frustratie dat het lang duurt voor zijn therapeut hem mee wil nemen naar de bewuste dag. Zal hij schuldig zijn of niet? Jennefer houdt dit heel goed in het midden, want tot bijna de.laatste bladzijde kan het nog beide kanten op. Je wilt sneller gaan lezen om te weten wat er uit de hypnose gaat komen.

In een bijzonder beperkte setting van een gevangenis en weinig personages worden vooral de herinneringen en gedachten van Stephan gedeeld. Maar door de schrijfstijl houdt zij het voor de lezer erg spannend. De psychologische spanning is nadrukkelijk aanwezig en ik hoop dat Jennefer zo doorgaat. Vermoorde onschuld is het soort boek wat ik graag van haar lees. 

4,5 kraai
Ink

Omslag nieuwe Jennefer Mellink bekend

Young Adult/ jeugdthriller schrijfster Jennefer Mellink tekende dit jaar een contract bij een nieuwe uitgeverij Luitingh Sijthoff. Wat extra leuk was, omdat deze uitgeverij echt de uitgever van haar dromen was.
Het manuscript was al klaar, maar nu werd vast de omslag en de korte inhoud bekend gemaakt voor het boek wat in het voorjaar van 2018 zal gaan uitkomen.


Waar gaat het over?
Stephan is 18 jaar en zit vast voor de verdenking van moord op zijn vader. Omdat hij een black-out heeft en zich niets meer van zijn vaders dood kan herinneren, probeert hij via hypnotherapie de waarheid te achterhalen. Langzaam maar zeker komen er flarden uit zijn verleden naar boven, die niet alleen Stephan maar ook de lezer verrassen…

Vermoorde onschuld is de waanzinnig spannende psychologische YA-thriller van Jennefer Mellink, auteur van Gebroken, Kwaad bloed en Gevarenzone.

Tijdens het gesprek wat ik met Jennefer, spatte het enthousiasme er van af. Ze omschrijft het als fris en vernieuwend. Ook zal dit vierde boek afwijken van haar vorige boeken in stijl. Het verhaal richt zich nu meer op onderhuidse spanning in plaats van achtervolgingen bijvoorbeeld. En voor het eerst eens een jongen in de hoofdrol bij haar boeken. Ik ben in ieder geval al nieuwsgierig gemaakt en jullie?