Minithrillertjes door Pjotr Vreeswijk

Minithrillertjes

Soms vragen mensen mij welke boeken ik momenteel lees. Mijn antwoord was dan steevast: Niets! Ik schrijf liever. Of: Als ik ook nog eens moet lezen, dan kom ik helemaal nergens meer aan toe. Mijn boek schrijft zich niet vanzelf hè!

Maar je leest het goed, er staat WAS. Ik lees namelijk nogal veel de laatste tijd.

Minithrillertjes noem ik ze.

Soms zijn ze maximaal 140 karakters, of zelfs korter en linken ze je door naar iets wat zo gruwelijk en angstig is, dat dit niet in zo’n klein stukje te omvatten is.

Je raadt het misschien al: ik lees Twitter.

Vind ik Twitter net zo leuk als schrijven of een spannend boek lezen? Nee. In geen duizend jaar. Toch blijft het aan kleven, die foto’s, dreigende koppen en misselijkmakende reacties onderaan de berichten. Twitter is momenteel angstiger dan welk boek dan ook. Mijn prologen, of zoals ik ze zelf graag noem, mijn boekjes in de maak, zijn, hoeveel bloed er ook in vloeit, hoeveel dodelijke virussen of geheime wapens ik ook kan bedenken, niets vergeleken met de korte horrorverhaaltjes waarmee we momenteel worden overspoeld.

Natuurlijk, de inspiratie vliegt me dagelijks om de oren. Laatst nog zag ik een geweldige titel voor een nieuw boek voorbijkomen. De 45^ste - Alexander Roessen. Prachtige titel man, ik koop hem van je! - maar daar gaat het nu niet om. Fictie is leuk. Fictie is spannend en ontspannend tegelijk, ik heb het niet over horror, want dat houdt me geheid uit mijn slaap, maar als je een spannend boek dichtslaat voel je je voldaan.

Met deze digitale minithrillertjes is het anders. Ik krijg er pijn in mijn buik van, ze stuwen mijn bloeddruk omhoog en houden me wakker. Ik moet ze, in de hoop ergens tussen dit spervuur van nieuws, nepnieuws en opinies het antwoord op deze internationale crisis te ontdekken, blijven lezen. Ik wil met mijn vuist op tafel slaan en keihard roepen ‘Waarom doet niemand iets? Journalisten, kranten en nieuwssites, jullie zeggen het allemaal: Donald Trump gaat voor the kill.’

Maar ik durf het niet. Want wie leest er met mij mee? In welke twitterlijst stopt iemand mij?

Het zijn rare tijden. Misschien moeten we met z’n allen wel meer lezen. Weg van de realiteit. Ik moet in ieder geval blijven schrijven. Het neemt me mee naar grotere avonturen zonder echte angst of geweld. Iedereen in mijn verhaal is van papier en ze stoppen met vechten zodra je het boek dicht slaat.

Counting Down The Days

Ik moest het even nakijken: 24 weken geleden was het dat ik mezelf aan jullie voorstelde. Ik had nog nooit een blog of een column gelezen, laat staan geschreven. Als ik nu terugkijk zie ik hoe ik erin gegroeid ben. Ik hoop dat jullie mijn blogs met net zoveel plezier hebben gelezen als dat ik had toen ik ze schreef.

Dit is overigens geen afscheidsbrief! In tegendeel: ik krijg een eigen plekkie op jullie supergezellig platform en mag straks in een nieuw item door bloggen. De opzet blijft nog even geheim, maar ik heb er veel zin in.

Hierna volgt nog één blog, en dan is het topic ‘Van manuscript tot…’ afgerond. Waar stonden die puntjes eigenlijk voor? Van manuscript tot boek? Of tot bestseller? We hebben maar besloten dat het van manuscript tot boekpresentatie moet zijn. En die is heel binnenkort: 15 oktober.

Het belooft een heel leuke middag te worden! Alleen de locatie is al fantastisch. Day by Day in Scheveningen, een strandtent in het hart van mijn werkgebied recht tegenover het Kurhaus. Er komen leuke gasten en zelfs een real life VIP. Had ik al gezegd dat iedereen is uitgenodigd? Ik zal hieronder de link voor het evenement plakken zodat je je kunt inschrijven. Zorg dat je er snel bij bent, want de plaatsen zijn beperkt.

Wat heb ik in de aanloop naar de boekpresentatie allemaal gedaan? Best veel eigenlijk. Gelukkig heb ik een ijverige uitgever die mij veel uit handen heeft genomen. Hij heeft samen met zijn mensen mooi promotiemateriaal gemaakt, een gruwelijk lange lijst met recensieverzoeken de deur uit gedaan, teasers gemaakt, noem maar op. Ze hebben er zelfs voor gezorgd dat mijn boek nu al te koop is! Wie het voor 15 oktober bestelt krijgt het gesigneerd in de bus.

Vandaag heb ik een interview afgegeven voor het AD. Deze zaterdag (gisteren dus) staat het paginagroot in de Haagse editie van de krant. Volgende week heb ik nog een afspraak op de presentatielocatie om de laatste dingen door te nemen. Wat mij betreft kan het feest daarna beginnen. Ik ben al geboekt om ergens in den lande een lezing te komen geven. Hoe cool! Dit had ik een jaar geleden niet durven dromen.

Ongelofelijk wat er in 24 weken kan gebeuren met een manuscript. Een digitaal document, uit elkaar gerukt en weer netjes in elkaar gezet. Gelezen, herschreven en vervloekt. Een proefdruk met een glimmende cover en een schitterende lay-out. Een quote van Max van Olden en de strenge woorden van mijn redacteur. Ik heb ervan genoten. En ik kan haast niet wachten op wat er allemaal nog komen gaat!

Wie weet zie ik jullie op de boekpresentatie.

https://www.facebook.com/events/184655448625620/

Groetjes Pjotr

Volg mij op Twitter @pjotrschrijft en op Facebook

https://www.facebook.com/actiethriller/

Van manuscript tot.....Masterplan

Het is bijna gebeurd. Masterplan staat op het punt om naar de drukker te worden verzonden. Vorige week kreeg ik de proefdruk in handen en de week ervoor mocht ik de cover al bekend maken.

Ik had hem maanden geleden, tijdens onze vakantie in Amerika voor het eerst al eens gezien. De uitgever had me een WhatsApp gestuurd waardoor ik ineens hals over kop op zoek moest naar een goede wifi-verbinding. Een paar minuten later hingen we met z’n vieren om een piepkleine afbeelding van de cover. Dat gaf een bijzonder, onwerkelijk gevoel kan ik je vertellen. Eindelijk krijgt je boek een gezicht. En een goede cover maken is kennelijk nog niet eens zo simpel heb ik me laten vertellen.

Sandra Salome van LetterRijn heeft daar zo haar eigen aanpak voor. Ze verzamelt beelden, plaatjes en teksten die op welke manier dan ook, binding hebben met het verhaal. Ze maakt daarna verschillende schetsjes. Digitaal volgens mij.

Een goede cover moet aan meerdere eisen voldoen. Je wilt natuurlijk je doelgroep bereiken. In het geval van Masterplan moest de cover er spannend uitzien en moet je in één opslag kunnen zien wat voor een soort verhaal je in handen hebt. Ik denk trouwens dat het woordje actiethriller op de voorkant hier ook wel aan bijdraagt.

De achterflap is net zo belangrijk. Naast een mooie foto van jezelf moet je in een paar regels net zoveel vertellen dat de lezer je boek wilt meenemen maar ook weer niet meteen weet hoe het verhaal gaat aflopen. Ik vond het de lastigste regels uit mijn hele manuscript.

Nadat ik de cover op Facebook bekend had gemaakt werd ik door reacties overspoeld. Ze waren enthousiast en opbouwend en hebben uiteindelijk tot wat kleine veranderingen in het ontwerp geleid.

Zo hebben we de kleur hier en daar wat aangepast en de leesbaarheid verbeterd. Ook zal de cover uiteindelijk in een matte versie in plaats van een glanzende worden gedrukt.

Ik wil iedereen dan ook bedanken voor jullie feedback. We hebben er ongelofelijk veel aan gehad.

Ik heb ook veel gelezen deze week. In Masterplan welteverstaan. Heerlijk om het verhaal nu eens van papier en bijna als lezer te ervaren. Dat is toch wel iets heel anders dan vanaf een computerscherm. Op de een of andere manier is het overzichtelijker en komt er nog meer vaart in het verhaal. De opmaak van het boek is overigens ook perfect gedaan. Niet te veel woorden op een pagina, veel wit en voldoende ruimte rondom. Daar hou ik van, een fris boek.

Ik schreef hierboven dat ik het bijna als lezer heb ervaren, want er was ook nog werk aan de winkel, namelijk foutjes opsporen. Ik heb er best nog wel wat gevonden. Kleintjes weliswaar, maar we willen ervoor zorgen dat Masterplan perfect is – als het even kan. Ook heb ik links en rechts nog wat woordjes gevonden die geschrapt konden worden of die ik liever door een ander vervangen zag worden. Het lijstje is bijna compleet en ik stuur hem van de week naar mijn redacteur. Hij is de afgelopen week zelf ook druk aan het lezen geweest en zal zijn eigen lijstje hebben. Al met al was het een bewogen weekje en als ik een ding heb geleerd: een boek maken doe je echt met z’n allen.

Tot gauw weer.

Volg mij op Twitter @pjotrschrijft en op Facebook

https://www.facebook.com/actiethriller/

The end is near

The end is near…

Nog even en dan is het zover. Mijn manuscript wordt een boek.

De afgelopen week was ik druk met het verwerken van de tweede redactieronde. Even voor je beeldvorming: een manuscript heeft na de eerste redactieronde ongeveer net zo veel kleuren als een regenboog en staat bol van onbegrijpelijke tekens en cryptische verwijzingen. Pas als je het voor de tweede keer terugkrijgt herken je er weer iets van een verhaal in. 
Zoals ik al eerder vertelde was mijn redacteur met het Groene Boekje in de weer geweest en had ik van één van mijn proeflezers, een freelance misdaadjournalist bij het AD, nog een aantal gouden tips ontvangen. Journalisten zijn doorgaans kort van stof. Ze hebben nou eenmaal geen driehonderd pagina’s tot hun beschikking om hun verhaal te vertellen. Less is more in dit geval. 
En man man man… Wat heb ik genoten zeg. Masterplan loopt als de gesmeerde bliksem en dendert, van A tot Z, als een goederentrein voorbij. Never a dull moment, al zeg ik het zelf. 

Vanmiddag deed ik het manuscript retour aan mijn redacteur. Het is soms net een schaakspel, dat heen en weer mailen. Voor m’n gevoel sta ik nu schaakmat, maar ik ben benieuwd naar zijn zet over een week of twee. Ik stuurde ook nog wat andere zaken mee: een nawoord, een mooi citaat, een goeie foto van mezelf en nog iets… Dat laatste hou ik liever nog even geheim. 

De volgende en laatste stap is de proefdruk. LetterRijn laat twee exemplaren printen. We kunnen dan precies zien hoe het boek er straks, in gedrukte vorm, uit komt te zien. Dat is echt een mijlpaal, want wat een waanzinnig gevoel moet het geven als ik mijn boek straks echt in papieren vorm in handen heb. Maar die proefdruk is niet alleen een leuk hebbedingentje voor in de boekenkast. Voor de laatste keer is er serieus werk aan de winkel. We kammen het boek uit. Iedere pagina, iedere letter, spatie, punt, komma. Alles wordt onder de loep genomen. Want we willen natuurlijk geen fouten. 

Ondertussen is er ook nog genoeg te doen. Mijn website www.pjotrvreeswijk.nl staat in de steigers, ik moet de achterflaptekst nog schrijven, social media bijhouden en een geschikte locatie voor mijn boekpresentatie zoeken. Ik heb trouwens al een waanzinnige plek in gedachten. Als dát doorgaat… 

En dan is er natuurlijk nog zoiets als schrijven. Dat blijf ik tussen alle bedrijven door gewoon doen. Ik heb veel nieuwe ideeën die ik op de harde schijf wil vastleggen. Dat doe ik meestal door korte opzetjes te maken of alvast een spannend proloog te verzinnen. Een proloog werkt voor mij als een soort kickstarter. Als dat lekker loopt, dan komt het verhaal vanzelf. Heerlijk. Ik krijg daar zo’n energie van.
Ik ben trouwens ook al een heel eind onderweg met mijn nieuwe actiethriller Dwaalspoor. 
Maar ja, daar wil ik het voorlopig nog maar niet over hebben. 

First things first. Masterplan. 

Groetjes,

Pjotr

Volg mij op Twitter @pjotrschrijft en op Facebook 
https://www.facebook.com/actiethriller/

Digitale globetrotter

Dit is alweer mijn tiende blog sinds de ondertekening van mijn boekencontract bij LetterRijn. En ik geniet er telkens weer van om deze stukjes voor jullie te mogen schrijven. Ik heb de afgelopen keren vooral verteld over de fases die het manuscript heeft doorgemaakt. Het leek me nu eens leuk te vertellen wat het met mij doet, dat schrijven. Een kijkje in mijn ‘schrijversbrein’.

Van de week postte ik deze foto op Twitter. Ik zie een liftster. Ze is onderweg naar Wonderland. Deze foto zegt meer over mij dan je zult denken, want naast mijn bestaan als politieman, vader en sportman schuilt er in mij ook een fantast, een dromer, een reiziger.

Terwijl ik me laat meevoeren met de avonturen van mijn personages naar verre landen, verdwijnen de problemen van alledag. Ik ga zitten, open mijn laptop en weg ben ik.

Als ik klaar ben of moet stoppen, voelt het allemaal weer keurig opgeruimd in mijn hoofd. Ik heb wat zinnen verplaatst, toch het proloog nog wat aangepast of een nieuw hoofdstukje geschreven. Minimaal een minuutje of twintig schrijven per dag is alles wat ik nodig heb.

Ook als ik over straat loop of voor de televisie zit, draait mijn ‘schrijversbrein’ door.

Zo zag ik laatst tijdens mijn werk een schip in de haven van Scheveningen liggen. De Cmt. Fourcoult (alleen die naam al). Op het dek van dit zwart geschilderde schip liepen twee dobermann pinchers zenuwachtig heen en weer. Vier breedgeschouderde mannen stonden met hun getatoeëerde onderarmen over elkaar heen. Ze keken me nors aan. Daar begon weer een nieuwe reis.

Overigens vond ik dit voorbeeld te mooi om te negeren. Ik heb het verhaal al klaar. Althans in mijn hoofd.

Een tijdje daarvoor zag ik het woord ‘Big data’ voorbij komen. Zonder precies te weten wat dit betekende zag ik een volgend avontuur beginnen. Wat bijvoorbeeld als die supercomputer, want dat stelde ik me erbij voor, zou crashen? Wat als alles wat wij in onze samenleving voor lief nemen ineens niet meer bestaat? Stel je de chaos eens voor!

Nog een voorbeeld. Laatst zag ik een televisieprogramma over Edward Snowden. Ik voelde de energie bijna letterlijk in mijn hoofd knetteren. Ik wil dan onmiddellijk beginnen met schrijven. Niet over Snowden zelf, maar over de smerige staatsgeheimen, de complotten en het verraad. Of wat denk je van de Amerikaanse verkiezingen. Man man man… Wat een inspiratiebron.

De ene reis is nog spannender dan de ander. Ik wil ze allemaal opschrijven. Jongensboeken komen in mijn hoofd tot leven. Schrijven is reizen, maar dan zonder de barrières. En ik reis de hele wereld over. Ik hoef er alleen mijn laptop maar voor aan te zetten.

Pjotr

Volg mij op Twitter @pjotrschrijft en op Facebook

https://www.facebook.com/actiethriller/

Lelijke eendjes en andere vreemde vogels.

Beste Thrillerlezers,

Mijn manuscript ligt momenteel bij Uitgeverij LetterRijn voor laatste redactieronde. De redacteur leest het nu nog eens, maar deze keer houdt hij Het Groene Boekje, de officiële spellinggids van de Nederlands Taal, ernaast.

Hiervoor ben ik eindeloos bezig geweest met herschrijven, waar ik al eens een blog aan wijdde. http://thrillerlezers.blogspot.nl/2016/06/van-manuscript-tot-herschrijven.html

Maar een week of zes geleden, toen ik het resultaat van de eerste redactieronde aan het verwerken was, viel me wat op: lelijke eendjes. Ik zag ze ineens overal weer!

Waar kwamen die tongbrekers toch vandaan? De weken ervoor was ik toch als een bezetene door het manuscript gerausd? Fout waren ze niet. De spellingscontrole van Word zei er niets over en nog veel belangrijker: mijn redacteur zei er ook niets over. Uren heb ik erover liggen piekeren, toen ineens het licht begon te schijnen.

Het waren probleemgevalletjes. Dat waren het al die tijd al geweest. Probleemgevalletjes zijn zinnen waarvan je, iedere keer dat je ze leest, denkt… neh… maar die je toch laat staan. Tijdens het schrijfproces zag ik ze soms drie, vier keer voorbijkomen. Ze overleefden de eerste redactie die ik ooit op het manuscript losliet, het herschrijven dat daar meteen op volgde en de eerste redactieronde bij LetterRijn. Waarom toch?

Ik denk dat het komt doordat ze simpelweg lastig waren. Het lukte me maar niet om die bruggetjes, stukjes dialoog of omschrijvingen naar m’n zin te krijgen, de juiste toon ervoor te vinden. Dus liet ik de kromme zinnetjes maar staan. Tot een paar weken terug althans. De oplossing bleek wederom simpel. Weg ermee.

Maar er zwommen nog meer vreemde vogels in de vijver. Met lastige namen…

Mijn hoofdpersonage heet Alex De Klerck. (De met een hoofdletter, want dat hoort zo in Zuid-Afrika). Een van de bad guys (een girl in dit geval) heet Alexandra. Niks aan de hand zou je zeggen. Maar wat ik toen nog niet wist was dat Alex en Alexandra op een gegeven moment samen zouden komen. Dat zag er natuurlijk niet uit. Alex en Alexandra dit, Alex en Alexandra dat… je voelt hem al aankomen; Alexandra ging er als eerste aan. Haar naam althans.

O ja. Ik heb er nog eentje. De dienst waarvoor Alex werkt heette ECI. Maar ik vond achteraf vreemd om een antiterroristische eenheid naar een boek- en platenclub te vernoemen. Ook had ik nog een bedrijf verzonnen dat al bestond, een slechterik met een maffe naam en een personage waarbij ineens de twijfel ontstond of ik hem wel zo mocht noemen. Echt leuk hoor, dat schrijven. Arrrrgghhhh…

Ik verwacht het manuscript eind juli terug. Samen met mijn redacteur kijken we het voor een aller- aller- allerlaatste keer door. En dan… De proefdruk. LetterRijn laat twee proefdrukjes maken. Helemaal zoals het boek wordt. Van cover tot de achterflap en alles daartussenin. Het lijkt me zo cool om dat boek in handen te hebben. We lezen het gezamenlijk nog één keer door. Een soort operatie stofkam op puntkommaniveau.

Misschien dat ik tegen die tijd eens mag vertellen waar Masterplan eigenlijk over gaat. Ik doe er deze keer twee spannende foto’s bij. Deze afbeeldingen vertellen iets over het proloog.

Wie van jullie denkt aan de foto’s te kunnen zien waar het proloog zich afspeelt? Of welke in tijd?

Als je het denkt te weten, laat eens een bericht voor me achter of stuur me een mail.

Ik ben benieuwd naar jullie ideeën

Tot de volgende keer maar weer.

Pjotr

Volg mij op Twitter @pjotrschrijft en op Facebook https://www.facebook.com/actiethriller/

Van manuscript tot...: Me, myself and Masterplan

Waar haal jij je inspiratie eigenlijk vandaan? Hoe verzin je zo’n verhaal? Is het autobiografisch? Gaat het over een politieagent? Dit zijn enkele vragen die mij gesteld worden als ik weer eens over mijn manuscript Masterplan begin.

Meestal reageer ik wat schouderophalend. ‘Ach, ik heb gewoon een spannend verhaal geschreven.’ Maar is dat eigenlijk wel zo? Gaat het toch stiekem niet een beetje over mijzelf? Is het eigenlijk wel mogelijk een verhaal te schrijven zonder uit je eigen ervaringen te putten?

Want als ik naar mijn hoofdpersonage kijk valt me toch het een en ander op.

Mijn hoofdpersonage:

Om te beginnen heeft hij mijn leeftijd. Op zich is dit niet zo spannend, dat hebben wel meer mensen, maar toch. Ook onze achtergrond hebben wat raakvlakken. Alex De Klerck is militair én politieman geweest. Hé, dat is toevallig. Ik ook.

Alex is net als ik sportief, maar ik heb zeker geen superheld van hem gemaakt. Ik zou hem eerder een soort antiheld noemen. Zaken lopen zelden zoals hij ze gepland heeft en tijdens zijn werk zoekt hij regelmatig steun bij zijn collega’s. Al weet ik zeker dat ik Alex niet ben, ik kan me goed in hem verplaatsen.

Dan het decor:

De zanderige stad Khartoem, het bruisende Buenos Aires. Ik droom van wereldsteden ver van mij vandaan. De chaos, de drukkende hitte en de exotische geuren. Het is daar net even anders dan bij ons, in ons kleine kikkerlandje. Ik houd van reizen. De gejaagde sfeer op de luchthaven. Het bijna onwerkelijke gevoel dat je krijgt als je na een halve dag vliegen in een andere wereld weer uitstapt. I love it!

Toen ik Masterplan schreef mocht ik onbeperkt en zonder die vervelende jetlag reizen.

Politie-ervaring:

Waarom heb je geen politiethriller geschreven? Die vraag hoor ik ook vaak. Je bent toch politieman?

‘Klopt,’ zeg ik dan. ‘Maar dat ben ik iedere dag al. Moet ik dat op mijn vrije dag dan ook nog zijn?’

Ik zal het eerlijk bekennen. Het personage in mijn allereerste manuscript, dat overigens na twee weken al in de prullenbak verdween, ging wel over een echte agent. Ik kwam er gauw achter dat schrijven over mijn werk mij niet de voldoening gaf die ik zocht. Ik kreeg het gevoel dat mijn werkdagen ineens met de helft werden verlengd. Nee, doe dat toch maar niet.

Maar natuurlijk ontkwam ik er niet aan om mijn praktijkervaringen in Masterplan te verwerken. De Klerck kijkt met politie-ogen, beweegt als een agent en al mijn contacten met de honderden boeven van de afgelopen jaren kwamen heel goed van pas tijdens de vele achtervolgingen, schietpartijen en verhoren. Ik zou gek zijn als ik ze niet zou gebruiken. Het maakt Masterplan ondanks het hoge fictiegehalte lekker echt.

Pjotr

Volg mij op Twitter: @pjotrschrijft en op Facebook https://www.facebook.com/

Van manuscript tot..... Herschrijven

Beste Thrillerlezers,

Momenteel zit Masterplan midden in de redactiefase en wordt het manuscript na ruim drie jaar eindelijk zoals ik het destijds voor ogen had. Het verhaal zelf stond al lang en breed op papier. Waarom duurde het dan toch nog zo lang voordat het werd wat het nu bijna is?

Kill your darlings, schrijven is schrappen, al de clichés zijn waar, maar blijkbaar komt die kennis in fases.

Masterplan schreef ik in één keer. Van A tot Z… Maar ik moet eerlijk toegeven, niet ieder hoofdstuk werd meteen een succes.

Zo kan ik me een scène herinneren waarin ik mijn bad guys in middeleeuwse kleding liet rondrennen terwijl ze een of ander vaag ritueel opvoerden. Ik had zelfs de muziek die ze hoorden erbij beschreven. Kun je nagaan! Achteraf voldeden wel meer scènes niet. Sommige waren ronduit lachwekkend. Schrappen dus.

Dan is er nog zoiets als taal. Dat schijnt ook wel een dingetje te zijn als je een boek schrijft.

Ik had nogal de neiging om alles te laten blinken, shinen en glanzen. En als er iemand sloop, dan ging dat langzaam, geruisloos en stap voor stap. Ook schrappen!

Schrappen, schrappen en nog eens schrappen. Eerst alleen woorden, daarna hele zinnen en uiteindelijk vlogen complete alinea’s de prullenbak in. Met één druk op de knop. Weg!

Angstvallig zag ik het aantal woorden onderaan in mijn Word-werkbalk teruglopen. Het deed even zeer, maar uiteindelijk werden de sluippartijen echt stil en de grote glanzende glazen lift werd gewoon, een lift.

Tot slot mijn darlings. Oh! Wat waren ze mooi. De tranen stoomden over mijn wangen als ik mijn hoofdpersonage weer eens diep in zijn ziel liet kijken nadat hij net zijn magazijn had leeggeschoten. Soms schoot ik dramatisch uit de bocht (aldus mijn redacteur in de tekstballonnetjes naast de tekst). Met pijn in het hart nam ik dus afscheid van mijn zelfverzonnen stukjes proza.

Achteraf denk ik dat alles een functie heeft gehad. Die suffe hoofdstukken bleken bruggetjes om met het verhaal door te kunnen. Mijn darlings gaven mijn personages een ziel en de grote glanzende glazen lift… Nee. Die was eigenlijk nergens voor nodig geweest.

Ja, na drie jaar durf ik te zeggen: mijn Masterplan is geworden zoals ik het voor ogen had.

Groetjes,

Pjotr

Volg mij op Twitter @pjotrschrijft   https://www.facebook.com/actiethriller/

Van manuscript tot....

ac·tie (de; v; meervoud: acties)  thril·ler (de; m; meervoud: thrillers)

beweging: in actie komen           spannende roman of film

Beste thrillerlezer,

In deze blog wil ik graag wat meer over mijn boek vertellen. Masterplan. Natuurlijk ga ik niet nu al verklappen waar het over gaat, dat zou zonde zijn. Ik wil het hebben over het soort boek. Het leek me leuk om eens te kijken wat Wikipedia hierover te vertellen had. Dit is wat ik na een muisklik ontdekte.

Thriller:

Een thriller (afgeleid van het Engelse to thrill, in vervoering brengen) is een spannend misdaadverhaal waarbij de klemtoon ligt op actie en gevaar. Het onderscheid met een whodunit ligt erin dat de schurk al vóór de ontknoping bekend is. Het doel is de lezer of kijker voortdurend in spanning te houden. Een thriller kan een roman zijn, een film of een toneelstuk.

So far so good, dacht ik. Ik scrolde verder en ontdekte nog wat: een thriller draait vaak uit op een climax met een confrontatie tussen de held en de schurk. Volgens Wikipedia is Masterplan dus een rasechte actiethriller!

Helden uit mijn boekenkast, zoals luitenant-kolonel Jon Smith of Jason Bourne van Robert Ludlum stonden model voor mijn held. Boeven uit films als James Bond vormden de schurk en ook de vrouwen in Masterplan zijn allemaal fris en uitgeslapen.

Via brute achtervolgingen, schietpartijen, list en bedrog stevent het verhaal in sneltreinvaart af op een larger-than-life climax aan de andere kant van de wereld… Al benieuwd? 

Voor het leesgemak heb ik wel alle pieletjes, palletjes en eeuwigdurende beschrijvingen weggelaten. Lekker snel dus.

Volgende keer meer.

Pjotr

@pjotrschrijft op Twitter

www.facebook.com/actiethriller/

Van manuscript tot.....

America … Home Of The Brave

Beste Thrillerlezers,

Ook op vakantie laat het schrijven mij niet los. Zelfs al zou ik het willen – wat niet het geval is – dan wordt me dat onmogelijk gemaakt; de inspiratie spettert je hier werkelijk overal tegemoet.

Van de week reed ik langs een gevangenis. Het lage gebouw stond achter drie rijen hekwerk met daarbovenop nog eens duizenden meters vlijmscherp prikkeldraad. Op iedere hoek stak een wachttoren hoog boven het terrein uit. Ik denk dat als ik ‘s nachts langsgereden zou zijn, ik de zoeklichten er ook nog wel bij had kunnen verzinnen.

Toen ik even verderop voor het stoplicht stond, zag ik een enorm reclamebord met de tekst: Machine Gun America. Life is Short … Live Full Auto. Een zwaar opgemaakte vrouw met een machinegeweer in haar handen keek woest op mij neer. Ik keek opzij en vroeg me af wat voor een soort vuurwapen mijn buurman in zijn handschoenenkastje zou hebben liggen.

In de middenberm zie ik drie politiewagens van de State Troopers naast elkaar. Achter het donkere glas van een van de wagens vang ik een glimp van een deputy op. Hij draagt een cowboyhoed en zijn gouden ster glinsterde kort in het zonlicht.

Alles wat ik zie lijkt materiaal voor een eerste zin van een spannend verhaal.

Toen ik met Masterplan begon had ik ook zo’n eerste zin of eigenlijk twee:

‘Op de donkere landweg tussen Kolce en Sierpnica trapte Sturmbannführer Schwartz het gaspedaal van zijn dienstwagen tot op de bodemplaat in. De krachtige achtcilinder bulderde uit alle macht. Hij was onderweg naar misschien wel de belangrijkste opdracht in zijn leven.’

Deze eerste zin was bepalend voor de sfeer van de rest van het verhaal. Het maakte mij nieuwsgierig. Waar reed Schwartz in het holst van de nacht in allerijl naartoe en wat maakte die opdracht zo belangrijk voor hem?

Ik liet mij inspireren door geheimen uit een ver en donker verleden. Hoe kon een project dat ooit voor de ommekeer in de tweede wereldoorlog had moeten zorgen, onze maatschappij vandaag de dag nog zo ernstig bedreigen?

Als ik weer bij het stoplicht optrek en in de auto naast me kijk, zie ik een lief gezinnetje dat, net als wij, waarschijnlijk onderweg is naar Disney World. De politiewagens in de middenberm staan er slechts om het verkeer te regelen en de gevangenis blijkt achteraf een waterzuiveringsinstallatie te zijn.

Het is niet toevallig dat dit land mij zo inspireert. Mijn grootste voorbeelden komen er vandaan.

Groetjes vanuit sunny Florida. Tot snel.

Volg mij op Twitter @pjotrschrijft

En op Facebook https://www.facebook.com/actiethriller/

Van manuscript tot...

Beste thrillerlezers,

Gister heb ik weer honderd pagina’s van Masterplan naar mijn redacteur gemaild. Wat een heerlijk gevoel als je op ‘enter’ drukt. Het is weg en dat blijft het voorlopig ook. Voorlopig dan…

Toen ik naar het voortgangsbalkje van mijn mail keek vroeg ik me af hoe vaak ik die tekst al bewerkt had. Ik kwam tot de conclusie dat er al vier versies aan vooraf waren gegaan.

Ooit las ik eens iets over een bekende schrijver, zijn naam en de titel van zijn boek ben ik vergeten. Maar wat ik wel onthouden heb is dat hij maar liefst vijf versies had geschreven voordat zijn boek af was.

Ik weet het nog heel goed. Ik liep (wederom) met mijn hond buiten en las het op mijn telefoonschermpje. Ik schrok er van, fronste mijn wenkbrauwen en klikte het bericht weg. Vijf versies!

Ik was toen net begonnen met schrijven aan Masterplan. Wist je dat dit mijn allereerste manuscript ooit is?

Het begon allemaal een jaar of vier geleden. In mijn schuur vond ik een oud multomapje. Het zat ergens verstopt onder een stapel vergeelde foto’s in een doos. Ik sloeg het open en zag tot mijn verbazing dat er allemaal handgeschreven verhaaltjes in stonden. Met rode potlood had ik er bloeddruppels op getekend en in de hoekjes wat spinnenwebben. Ineens wist ik het weer: vroeger hield ik van schrijven.

Het mapje was allang weer in de oude doos verdwenen toen ik op een dag door een parkeergarage in Delft liep. Er zat zo’n nieuwe, krakerige vloer in. Er kwam een auto aan gereden en ik hoorde het piepen van zijn banden op de ruwe vloer. Niets aan de hand, zou je zeggen.

Maar voordat ik er erg in had zag ik een geheim agent voorbij rennen. Hij had zijn pistool al in zijn hand en gleed soepel met zijn achterste over een motorkap. Vanuit de aanstormde auto werd op hem geschoten. Kogels boorden zich in betonnen pijlers en ik moest er bijna dekking voor zoeken. Bijna dan. Want het gebeurde alleen in mijn hoofd.

Vanaf dat moment wist ik het: ik ga weer schrijven.

Die vijfde versie komt er ook. Maar ik doe het met passie. En ik doe het lachend!

Pjotr

Volg mij op Twitter @pjotrschrijft

En op Facebook: https://www.facebook.com/actiethriller/

Van manuscript tot..... to write or not to write (not dus)

To Write or not to Write. (Not dus)

Hashtag, trending, feed, viral of handle? Pagina, profiel of website?

Wie kunnen mij vinden? Wie kunnen mij liken? Of toch maar vriendjes worden? En als je voor het één kiest blijkt het andere ineens niet meer te kunnen. Grrr…

Deze vragen spookten de afgelopen weken door mijn hoofd. Social media; oh zo handig maar wat een wespennest! Ik wil niet eens beginnen met lezen als ik voor de zoveelste maal de privacy-instellingen van Facebook open. Ze zijn me bij de eerste zin al kwijt. Herkenbaar?

Volgens mij had ik ook nog een ander klusje… Driehonderd pagina’s Masterplan doorspitten en alle ‘terwijls’ en ‘plostklapsen’ verwijderen. Maar hier vertel ik volgende keer over, anders heb ik er nog een afleiding bij: het verzinnen van een leuk onderwerp om over te bloggen. En eigenlijk wil ik alleen maar schrijven… Maar er komt zoveel meer bij kijken.

Gelukkig ben ik er inmiddels uit met het socialmediavraagstuk: op Twitter ben ik @pjotrschrijft en op Facebook heb ik een pagina. www.facebook.com/actiethriller

Check it out!

Pjotr