Jut en Juul lazen Schaduwstrijder van Pjotr Vreeswijk

Jut en Juul hebben een traditieopgebouwd om af en toe eens een boek samen te lezen en vandaag is dat het nieuwe boek van Pjotr Vreeswijk. Benieuwd wat wij van Schaduwstrijder zouden gaan vinden, starten wij optimistisch met het boek en waren bijna benieuwd naar onze eigen recensie. Maar dat liep wat anders.

Eerst de achterflap van Schaduwstrijder
Een massagraf in de Syrische woestijn, een gevangengenomen moordcommando en de grootste ontdekking uit de geschiedenis van de mens.
Suzanne Boyle, een Britse in dienst van de CIA, zet alles op alles om de wereld van de ondergang te redden. In een zoektocht die haar langs de heetste brandhaarden op aarde voert, roept Suzanne de hulp in van oude en nieuwe vrienden.
Maar leidt het spoor dat ze volgt eigenlijk wel naar redding?
Ontdek het in Schaduwstrijder, waar drie personages langs verschillende wegen naar dezelfde plek op aarde reizen. Alle drie hebben ze een ander doel, hun reizen echter hebben één ding gemeen: een zekere dood voor allen.

Wat vinden wij van de cover?

Juul
Vaag. Een schaduw. Zwart-wit, wat me dan wel aanspreekt. Maar niet echt een hele bijzondere cover. Ik zou er in de winkel zo voorbij lopen.

Ink
Ik snap de cover niet. Zie ik dan vaag de man van de achterflap? Maar door wat heen dan?
Juul antwoordt: Het zal de Schaduwstrijder zijn...
Maar niet echt heel duidelijk inderdaad

Juul
Wat zeker niet onvermeld mag blijven is de auteursfoto op de achterflap.
Wat gaat er door iemand heen om zo op de foto gezet te willen worden? Wat wil je uitstralen? Hoe kan ik een schrijver dan nog serieus nemen? Ik moet er heel hard om lachen.

Ink denkt dat hij een zeemeermax speelt ( de mannelijke uitvoering van zeemeermin). "Het is zo'n foto vergelijkbaar met als dat ik opeens in een supervrouwelijke jurk en make up zou staan..."


Wat verwachten wij van het 3e boek van Pjotr?

Juul
Ik verwacht veel koffie, een achtervolging op een druk marktplein en natuurlijk een ontploffing van het een of ander. Bij voorkeur een auto. En een x-aantal schotwonden.

Ink
Ik verwacht een koffietje of 15, stoere mannen, mooie vrouwen ( karikaturen dus van een actieverhaal) en vooral niet al te veel diepgang. Plat verhaal maar hopelijk wel goed geschreven. Hoop op progressie bij boek 3

Halverwege het boek gekomen

Juul
 Afgezien van het feit dat het er even in komen is met locaties en personages, leest het wel weer lekker weg.
Toch ook duidelijk herkenbaar als een Pjotrboek. Ik ben op blz 60 en er is al iets ontploft en voldoende geschoten.
En pas 2 kopjes koffie

Een dag later schrijft Juul
Ik merk wel dat ik moeite moet doen om door te lezen omdat dit toch niet mijn genre is.

Ink antwoordt dat ze net facebook opende om iets soortgelijks te gaan schrijven

Juul
Vooral het overmatige geweld is iets wat mij stoort.
Aan de andere kant: het is wel wat je kunt en mag verwachten

Ink
Het boek klopt in zijn soort genre wel. Maar wat ik opvallend vind, zijn de zinnen die Pjotr opeens schrijft. Zulke lange zinnen ben ik niet gewend. Er lijkt bijna een cursus te zijn geweest of een mede-auteur te zijn.


Een dag later nadat we besloten door te bijten, leken we ons zo te irriteren en geen plezier te hebben, dat het besluit viel om gewoon te stoppen. Lezen is voor je plezier.

Eindreactie dus na het stoppen

Juul
Laat ik beginnen met eerlijk toe te geven dat ik het boek niet heb uitgelezen. Dat heeft niks met het boek te maken, maar alles met mij en mijn interesses.
Het onderwerp boeit mij niet. Totaal niet. Ook niet een beetje. Daarnaast het vele gebruik van wapens schiet ( hahaha ) mij, als pacifist, in het verkeerde keelgat. Maar...dat is wel wat je kunt en mag verwachten van een actiethriller. En wat dat betreft voldoet het boek zeker aan de verwachtingen. Maar het is niet mijn “ding”.

Dat gezegd hebbende wil ik zeker ook nog kwijt dat ik wel vind dat Pjotr behoorlijk vooruit is gegaan in zijn schrijven. Goede, aantrekkelijke zinnen. En zijn bekende "stokpaardjes", zoals de vele koppen koffie, ben ik ook niet tegen gekomen. Nee, aan het schrijven ligt de opgave zeker niet.
Tegen Pjotr wil ik dan ook zeggen: ga zo door!
Een oordeel geven vind ik niet eerlijk omdat ik het boek niet uitgelezen heb.


Ink
 Het boek begint met een nogal lange quote waar je voorheen was gewend aan korte maar krachtige en vervolgens beland ik op de eerste pagina in zinnen die ik niet gewend ben in eerder werk van deze auteur. Een zin bestaande uit vijf regels lijkt te wijzen op een ontwikkeling . Het voelt wat te veel als blabla, maar dat gevoel zakt bij doorlezen. Wel vind ik in tegenstelling tot de lengte van de zinnen de hoofdstukken erg kort. Veel lezers vinden dat prettig omdat het snel doorleest. Ik vind het altijd jammer omdat het wat oppervlakkiger vertelt omdat je minder snel in dat deel van het verhaal komt.

Het boek brengt wat de lelijke rode plek midden op de omslag beloofd: een actiethriller. Die staan bekend om hun niet te veel diepgang van de personages en dat verwacht de fanbase van deze Vreeswijk ook niet. Smaakgevoelig is dat ik na wat ontploffingen en geschiet even een tweede boek pak om even wat anders te lezen. Maar het is zeker niet slecht, maar gewoon mijn soort boek niet.
Leuk te zien dat na het ooit lezen van een eerste manuscript van zijn debuut en men twijfelde door te gaan met het uitbrengen , de man zich echt mooi ontwikkeld lijkt te hebben.

Tijdsbepalingen als heden, recente verleden met coördinaten, kilometers, landen en plaatsnamen boven aan een hoofdstuk doet mij na 3 pogingen al denken van laat maar zit; ik lees er wel overheen.
Maar daar ik dan wel heel snel schuin door de bladzijdes heen banjerde, besloot ik na overleg met mijn medelezer het boek aan de kant te gooien.


Conclusie:
Geen kraaien dus en een boek voor de liefhebber die er vast veel plezier van gaat hebben. Aan ons was het niet besteedt. Terwijl wij zijn vorige boeken toch allebei helemaal wel uitlazen. Ink dan deel 1 als manuscript en vond die vond het zelfs toen zonder correcties een prima boek.

ps: bij deel 4 beginnen we gewoon weer optimistish. Of toch niet....
Nee flauwekul natuurlijk. Een eventueel volgend deel laten we maar gewoon over aan de mensen die van veel geschiet, achtervolgingen, soorten vliegtuigen, militairen en gespioneer houden.

Boekvonnis met Het verraad van Lady Charlamane

Het leek bijna een rustige zomervakantie te worden zonder leesclubs, toen op het nippertje Hans Breuker met een voorstel kwam. Daarop besloten wij een leesclub te gaan draaien met zijn Het verraad van Lady Charlamane, deel 1 met Mack Dime.

De deelnemers waren:
Hilona Schaft-Mol
Claudia Bosman
Wilma Hartman
Petra van der Berg
Joyce Robbers
Inge van de Pol
Jacqueline Musch als begeleider van de leesclub


Waar gaat het over?
Mack Dime is een kruising tussen James Bond en 50 cent. De eerste Nederlandse actieboeken serie.
In het eerste deel wordt Mack in de val gelokt door zijn oud protegé waardoor zijn reputatie wordt beschadigd, niet iets wat hij goed kan gebruiken in zijn functie als eigenaar van het grootste beveiligingsbedrijf van Europa.
Hij wordt vals beschuldigd en ontsnapt aan de politie. Op de vlucht probeert hij zijn onschuld te bewijzen terwijl hij achterna wordt gezeten door de politie en een hele batterij huurlingen. Zijn kantoor wordt bezet en de media berichten dagelijks over Nederlands meest gehate BN-er. Nog niet eerder zat Mack zo diep in de shit. Hij kan alleen maar terug naar zijn oude buurt, de Amsterdamse Bijlmer. Daar vraagt hij zijn oude gangstervrienden om hulp en gaat hij in de aanval.


Hans waarschuwde vantevoren  dat het een actiethriller is voor mannen. Ik ben eigenwijs en vind boeken voor vrouwen of voor mannen altijd flauwekul. Ik hou absoluut niet van Suzanne Vermeer en sommige mannen bijvoorbeeld weer wel. Zoals het boek omschreven werd, leek het mij inderdaad een lekker actieboek, dus toegangelijk voor iedereen. De deelnemers waren op de hoogte van welk boek zij tot zich gingen nemen. Had Hans gelijk? We gaan het zien!

Wat verwachten de deelnemers eigenlijk?

Zoals Wilma al zegt: "Een spannend actieboek dat me op het puntje van mijn stoel laat zitten..."
Hilona vult dat nog aan met: Ik hoop op een spannend verhaal dat uitnodigt om door te blijven lezen en dat van het begin tot het einde je meevoert in de belevenissen van de hoofdpersoon/personen.

De meningen liggen daar zo'n beetje rond om deze antwoorden. Veel spannender is , als deze deelnemers aan het lezen zijn geraakt.

Adrenaline raasde als een Jack Russel op speed door Macks lijf

Wat vinden zij halverwege het lezen van deze Mack Dime?

Claudia: Ik ben net begonnen maar vlieg er doorheen. Heerlijke schrijfstijl.

Wilma: Was even wennen na wat zwaardere boeken maar schrijfstijl is prettig lekker makkelijk leuk!

Inge: Ik ben nog niet op de helft, maar dat duurt niet lang meer. Wat leest dit lekker makkelijk weg. Tot nu toe vind ik het echt een heerlijk boek. Ben benieuwd naar de rest van het boek.

Joyce: Het boek leest inderdaad makkelijk weg. Het mag van mij echter wel met wat minder geweld. Een beetje te veel van het goede voor mij.

Hilona: Ik durf het bijna niet te zeggen, maar in tegenstelling tot de meesten heb ik echt moeite met de schrijfstijl van deze schrijver, (sorry ☺️Hans Breuker) en voelt het voor mij bijna als een worsteling om echt door te lezen. Ik ben nu bijna op de helft, lees elke avond een stukje en herken dit helemaal niet bij mijzelf. Ik kan normaal vrij vlot en snel lezen maar stoor me nu aan taalfouten en niet lekker lopende zinnen 😅. Tot nu toe lijken het boek en ik geen fan van elkaar. Ik merk dat ik het lastig vind om kritisch te reageren, maar ik wil het ook niet mooier maken dan het is.

Petra: Ik heb ff rustig aan gedaan, zou het boek anders in een zucht uit hebben, maar blijk nu toch achter te lopen 😞. Ga gauw weer verder, want geniet er wel van! 😀

Echter beginnen zich even later wat vrouwen zich te roeren met de opmerking van Claudia als kenmerkend voorbeeld:
 "Ik begin me alleen een beetje te storen aan al die verschillende wapens....Ik vind dat persoonlijk erg afleiden van het verhaal. Mij interesseert het weinig of het een ak47 of magnum of weet ik veel wat is. "
Zou dit dan het mannen/vrouwendingetje gaan worden? Zoals mannen zich helemaal kunnen fixeren op welke velg, hoeveel pk, welk stuurtje enzovoort in een auto kan zitten en een vrouw zegt of ze de kleur mooi vindt. Even kort door de bocht gezegd.

De dikke Matroesjka-pop is een schaap in wolfskleren

We waren erg benieuwd hoe de meningen na het lezen van het boek waren!

Hilona: Ik moest er even inkomen, maar ben toch blij dat ik het boek heb uitgelezen.
De humor in het boek kan ik ontzettend waarderen. Ik mis zelf wat meer diepgang, ondanks dat ik weet dat dit niet de 1e prioriteit van de schrijver heeft. Ik denk dat dit het verhaal zeker ten goede komt. Iets minder geweld deel ik net als de andere lezers ook. Al met al heb ik mij ondanks de wat moeilijke start toch vermaakt bij het lezen.

Inge: Ik heb het boek net dichtgeslagen (nou ja, bij wijze van spreken dan) en als ik eerlijk ben ben ik nu wel heel benieuwd naar waar lady charlamane is...

Wilma: Het gekke is dat ik helemaal niet houd van rondvliegende lijken, drank, drugs en seksistische boeken en dat ik me toch heb vermaakt met dit boek. Wat ik zo leuk vind aan dit debuut is dat het verfrissend anders is dan andere boeken die op de markt komen. Het is zoals inderdaad hiervoor gezegd iets zoals in de film Die Hard. Dus een positief gevoel, een boek met verstand op nul want wat er gebeurt kan helemaal niet in het echt (gelukkig maar ook) en er is totaal geen diepgang maar leest lekker weg, is lekker spannend en prima om je even mee te vermaken.

Jacqueline: Ik heb genoten van het verhaal tot het me ging storen dat Mack ondanks zijn verwondingen maar door kon blijven gaan.

Claudia: Het eerste wat ik dacht.. blij dat ik m uit heb🙈 ondanks dat ik Mack een leuk personage vind, was ik die schietpartijen zo zat. Het was too much. Het verhaal leest lekker vlot maar ik miste de diepgang van een actiethriller. Misschien oneerbiedig om te zeggen maar ik vind dit boek te vergelijken met een doktersromannetje.
Op claudia's opmerking reageert Wilma: Precies een flutromannetje maar toch heb ik zeker in het begin genoten van het boek kwam ook omdat verwachting van diepgang al getemperd werd door de schrijver. Ik denk als hij kan zorgen voor meer diepgang wat meer psychologie zeg maar dat hij een bijzonder schrijver kan worden.


Joyce: Het verhaal leest erg makkelijk weg en is zeker vermakelijk. Door de niet te lange hoofdstukken, lees je nog makkelijk even een volgende stuk.
Ik had op een gegeven moment wel genoeg van het grote aantal geweld en schiet-/steek-/vechtpartijen. Dit had ik liever iets minder (heftig) gezien en wat meer inhoud.
De humor zat er wel in. Leuk. Toch zou ik het boek zelf niet aanraden of een vervolg lezen.

De lezers hadden ook vragen aan de auteur:
Claudia : Mack is een personage zeg🙈 hoe ben je aan inspiratie gekomen? Waarom gekozen voor een donkere hoofdpersoon?
Hans:  Ik schreef een boek werktitel, De Veteraan. Eigenlijk om ervaring op te doek met schrijven. Ik kreeg voor dat boek de inspiratie van ‘meisje in de trein’. Geheugenverlies vind ik erg interessant en een leuk uitgangspunt. In De Veteraan is een ex soldaat getuige van een moord maar door haar PTSS kan ze geen onderscheid maken tussen realiteit en haar getraumatiseerde geheugen dat opspeelt.
Ze wordt achterna gezeten door de moordenaars en trommelt haar oude legerkameraden op om haar te helpen.
Rationeel/ bedrijfsmatig wilde ik wel al graag een serie schrijven. Maar ik had geen hoofdpersonage. Toen de oude legerkameraden de veteraan kwamen helpen kwam daar ineens een ploert van een vent aanrijden in een dikke BMW 7 serie met dreunende hip hop beats. En toen hij zijn eerste zinnen zei en zijn entree maakte in het verhaal had ik alleen nog maar zin om over hem te schrijven. Ik moest ik serieus huilen van geluk en begon gelijk aan Het Verraad van Lady Charlamane. Althans, dar denk ik. Het creatieve proces nam het toen volledig over.
Dime is een verwijzing naar de oude ‘dime detectives’. De snel geschreven pulp detective boekjes uit begin vorige eeuw. Eigenlijk is Mack Dime een moderne versie van de oude detective die in een kantoortje zat met een matglazen raam waar zijn naam op stond. Dime investigations bijvoorbeeld. Maar dat is wel gedaan natuurlijk. Ik vind het meer bij de tijdsgeest passen dat de man kneiterrijk is, zaken doet en internationaal opereert. Maar dat is de basis.

Wilma: Heb je ervaring in de beveiliging? Of is het compleet fantasie?
Hans: geen enkele ervaring 😃 wel research gedaan. De rest is inderdaad fantasie en wat ik heb gezien en gelezen.

Zou je zelf graag Mack willen zijn?
Hans: als ik schrijf ben ik ‘m. Zou wel lekker zijn als je zo vrij kan zijn. Maar ik ben toch liever mezelf denk ik! Heel blij met hoe alles nu is.

Dan to the point: wat gaven de dames uiteindelijk als eindcijfer?

Nachthandel van Lee Child

Auteur: Lee Child

Titel: Nachthandel

Uitgever: Luitingh-Sijthoff

Jaar van uitgave: 2017

Auteur
Lee Child (Coventry, Engeland, 1954) is het pseudoniem van de thrillerschrijver Jim Grant. Child brak door met zijn eerste boek Killing Floor (Jachtveld) en heeft sindsdien een hele serie bestsellers op zijn naam staan. Hij woont voornamelijk in Manhattan, maar heeft ook een huis in Zuid-Frankrijk.

Alle boeken van Lee Child hebben de Amerikaanse ex-militair Jack Reacher als hoofdpersoon. Reacher, die uit eigen beweging het leger heeft verlaten, leidt een zwervend bestaan in de Verenigde Staten, waar hij zijn avonturen beleeft.

Zijn boek "One Shot" werd verfilmd onder de titel Jack Reacher en de film is eind 2012 première gegaan met Tom Cruise in de rol van Jack Reacher. In 2016 kwam de opvolger Jack Reacher: Never Go Back uit, eveneens met Tom Cruise


Achterflap

Advies: leg Reacher geen strobreed in de weg.

Jack Reacher maakt een wandelingetje in een stad in de Amerikaanse Midwest. In de etalage van een pandjeshuis valt zijn oog toevallig op een sierraad, een kleine damesring van de militaire academie West Point. Wie zou van zoiets afstand doen? Jack Reacher gaat op zoek naar de eigenaresse en laat zich niet dwarsbomen.

Lee Child is de internationale bestsellerauteur van de Jack Reacher-serie. Daarvoor ontving hij in 2013 de prestigieuze Diamond Dagger Award. Het negende boek One Shot (Voltreffer) en het negentiende boek Never go back (Ga nooit terug) zijn verfilmd met Tom Cruise in de hoofdrol.

Mening
Het is lastig om nog objectief met Jack Reacher mee te lezen nadat je Tom Cruise de hoofdrol in een van de films, gebaseerd op de boeken, hebt zien spelen. Het grote lichaam wat Jack in de boeken heeft is dan toch wat vervormd. Hij gaat dit keer op zoek naar de reden waarom een ring van iemand van West Point aangeboden wordt.
De boeken van Lee Child zijn nogal voorspelbaar, maar dat weet je als lezer. Ik heb ze lang niet allemaal gelezen en dat maakt voor het verhaal ook niet uit. Het is niet zo dat Jack Reacher zulke belangrijke persoonlijke dingen meemaakte, die je niet had mogen missen. Ook maakt het geheel niet uit of je een boek uit 2017 of uit bijvoorbeeld 2008 leest. Alle ingredienten zijn aanwezig: zoektocht, lange ritten, lege wegen, vechten, schieten, vrouwelijk schoon en het eind is altijd dat onze Jack de uiteindelijke winnaar was. Spannend is dat dan niet en ook de personages zijn niet bepaald diepgravend beschreven. Maar je weet wat je krijgt en de lezer wil dit dus graag en Lee Child doet dan ook geen moeite om het eens echt anders in een kaftje te laten lijmen. Ik vergelijk dit soort boeken altijd met de ouderwetse Bubblicious kauwgom: lekker lang kauwen en dan opblazen en PANG. Boek is afgelopen.

Conclusie
Voor de vele fans weer een boek om onder de kerstboom te willen hebben. Verstand op nul en gaan met die banaan. Voor mij een lekker tussendoortje waarvan ik vantevoren weet dat het een oke boek zal zijn.

Plot                3,5
Leesplezier    3,5
Spanning       3,5
Orginaliteit    2,5
Pschologie     2,5

Drie kraaien voor Nachthandel

In de vuurlinie van Andy McNab

Auteur: Andy McNab

Titel: In de vuurlinie

Uitgever: A.W. Bruna

Jaar van uitgave: 2017

Achterflap:
Nick Stone zit zonder geld. Wanneer het hoofd van een geheime eenheid binnen de CIA hem een klus aanbiedt die hem in een klap van zijn financiële zorgen zal verlossen, hapt hij dan ook meteen toe. Samen met drie oude kameraden reist hij af naar Estland voor een simpele missie: het ontvoeren van een jonge hacker. Maar heel snel lopen de zaken volledig uit de hand en Stone beseft dat het team midden in een complot is terechtgekomen om de NAVO te destabiliseren. Een complot dat duizenden onschuldige levens zal kosten…

In de vuurlinie is het volgende deel in een serie waar Nick Stone de hoofdrol vervult. Er zijn al 18 eerdere delen verschenen en dit is mijn eerste boek wat ik van de schrijver lees. En waarom, denk ik dan, als ik het met moeite uitgelezen heb. Net zoals ik niet van de romantische thrillers hou, doe ik dan ook niet van de piefpafpoef thrillers. Maar ik vind dat je wel iets moet proberen voor je een mening mag hebben. Als iemand zoveel boeken op zijn naam heeft en zoveel verkoopt, wil ik het ook eens beleven. Heb ik altijd al zoveel medelijden met die heterovrouwen die met hun man meegaan naar een soortgelijke film, want al blij dat de kerel eens een avondje met ze naar de bios wilt, dit doe ik mijzelf aan.

Ik begreep dat de schrijver een van de grondleggers is van het aktiegenre en dan mag ik concluderen dat ik nu echt kan zeggen dat ik niet aan dit soort boeken behoef te beginnen. Het verhaal lijkt er weinig toe te doen, wnat of het nu om Russen, Moslims of welk soort terroristen dan ook, het gaat vanzelfsprekend om de vette actie: schietpartijen, vechten, en achtervolgingen. Ik moet toegeven dat de auteur dat wel op een lekkere smeuiige wijze beschrijft. Uitgebreid, zodat we vooral niet zelf veel hoeven te fantaseren. Het is dat je de bladzijdes nog om moet slaan, maar het lijkt alsof je naar een film kijkt en het voor je ogen ziet afspelen.
Ik denk dat dit boek voor de ware liefhebber weer een waar genot zal zijn en waar onze mannen zich even ook de held mee zullen kunnen voelen.Ik vond het zelf niet spannend, eerder saai, maar dat ligt puur aan mij.
Dit is een actiethriller pur sang. Dat hij zelf bij de Britse elite eenheid de Special Air Service heeft gezeten, geeft een extra dimensie in het kunnens chrijven over dit soort acties. Duidelijk niet iemand die tien actiefilms na elkaar moet kijken en daar de vechtscenes uit op papier zet, maar uit eigen hand kan vertellen.


Geen kraaien dit keer. Dit soort boeken zijn zo niet mijn smaak, dat ik niets kan zeggen over spanning, psychologie en leesplezier. Ik zie dat het geen slecht boek is, maar na twee gevechten, moet ik al gapen.

Boekenduel over Dwaalspoor Pjotr Vreeswijk

Thrillerlezers tweede boekenduel is deze keer met het boek Dwaalspoor van Pjotr Vreeswijk. Ik las zelf het boek ruim voor de officiële datum. En ik vond het per hoofdstuk steeds minder prettig om verder te moeten lezen. Het verhaal was in mijn ogen clichè, alsof de schrijver uit een aantal actiefilms de actiescenes letterlijk opgeschreven had. Nu ben ik geen groot liefhebber van piefpafpoef en klaboem een explosietje hier en daar, dus daar hield ik zelf al rekening mee. 


Maar toen ik al 5 fouten en een aantal echte stijlbreuken constateerde,was mijn geduld met het boek op. 
Na bespreking met mijn medebeheerder besloten we een Boekenduel te gaan laten uitvoeren door twee mensen buiten ons team. Annemarie en Liesbeth: Eentje die het debuut waardeerde met goed en eentje die het werk van Vreeswijk nog niet kende. Beiden zijn ervaren lezers genoeg om een boek op waarde te kunnen schatten, maar ook mensen die stijlbreuken en fouten zouden kunnen zien. Objectief, zonder voorinformatie begonnen zij aan het avontuur.
Een avontuur werd het! Lees nu hun mening over Dwaalspoor en beslis of u het een poging waard vind. 



Titel: Dwaalspoor
Auteur: Pjotr Vreeswijk
Uitgeverij: LetterRijn
Datum van uitgave: oktober 2017
ISBN: 9789491875427
Genre: Actiethriller

Over de auteur
Pjotr Vreeswijk is politieman binnen de eenheid Den Haag, waar hij diverse functies en neventaken heeft vervuld. Zo is hij motorrijder en mountainbikesurveillant in een achterstandswijk geweest en heeft hij als lid van onderzoeksteams verschillende grote rechercheonderzoeken gedraaid. Nu is hij, in de rang van brigadier, werkzaam als wijkagent aan bureau Scheveningen waar hij de spil tussen politie en burgers vormt. Pjotr debuteerde in 2016 met zijn boek Masterplan.

Bij de start

Annemarie:

De mannen droegen camouflagepakken en bivakmutsen.
De buitenste 2 hielden de kalasjnikovs demonstratief voor de borst en de middelste stond met zijn armen stijf over elkaar.

Het boek begint met Ruben Clay waarvan zijn eerste woorden beginnen met: “Au. Godverdomme”
Gelijk raak ik geïrriteerd en vraag me af of het hele boek zo in elkaar steekt.
Omdat ik net ben begonnen, geef ik het verhaal het voordeel van de twijfel.
Alleen lees ik voorlopig niets meer over Ruben Clay.

Liesbeth:

Masterplan heb ik beoordeeld als debuut en gaf het 4 sterren. Mijn verwachting voor het tweede deel was dan ook hoog. Het gaat hier om een actiethriller, die geschreven wordt in korte zinnen, om de spanning en vaart in het verhaal te houden. Zelf houd ik daar niet zo van, zeker niet omdat er wel onnodige details gebruikt worden, waardoor het verhaal niet zo snel gaat en soms zelfs niet lijkt te kloppen.

Tijdens het lezen

Annemarie:
Tot bladzijde 50 leest het wel prettig omdat het korte hoofdstukken zijn. 
Alleen voelde ik nog geen spanning in het verhaal. Het kwam erg ongeloofwaardig over.
Te pas en te onpas en op de meest rare locaties zat de hoofdpersoon Alex aan de dampende koffie. 
Het verhaal is zo warrig en onsamenhangend geschreven dat het me steeds meer ging tegen staan.

Liesbeth:
Soms worden zinnen gebruikt, die mij eerder de neiging gaven het boek weg te leggen dan uit te lezen, zoals "Ze was er godverdomme bijna niet meer geweest toen ze onder zijn leiding ternauwernood aan de dood was ontsnapt" en “Ze spartelde even tegen, maar de bloedverwurging zat als gegoten”. Kennelijk betekent bloedverwurging overigens niet, dat degene die het overkomt, ook daadwerkelijk sterft. Het verhaal wordt vanuit meerdere perspectieven verteld, maar het is niet duidelijk waar het toe gaat leiden.

Annemarie:

Bij bladzijde 100 wilde ik er de brui aan geven maar omdat Liesbeth en ik het boek voor de lancering mochten lezen, vond ik het wel zo netjes om het uit te lezen.
Heel veel later komt Ruben Clay terug in het verhaal

In het verhaal komt ook Lynn Diaz voor die een aanslag meemaakt en achterna gezeten wordt door terroristen. 
Ze komt mij over als een stoere vrouw die haar mannetje wel staat.
Zonder problemen schakelt ze de één na de ander uit die haar in de weg staat.
Ook over Lynn lees ik verder voorlopig niets meer. Zo om de 14 hoofdstukken duikt ze weer eens op in het verhaal. 


Conclusie

Liesbeth:
Doordat het een actiethriller is, wordt het karakter van Alex niet uitgediept, hoewel ik dat in een tweede boek over de hoofdpersoon wel meer verwacht had. Dwaalspoor is goed te begrijpen zonder Masterplan eerst gelezen te hebben. Er zitten wel dubbele verwijzingen in naar hoe Alex en Suzanne Masterplan overleefd hebben. Of het aan mijn te hoge verwachtingen ligt, aan de hele goede boeken die ik hiervoor gelezen heb, aan de spelfouten of aan mijn e-reader, die alleen bij dit boek echt vastliep, dat weet ik niet. Heel eerlijk, het is me tegengevallen en dat vind ik erg jammer.

Spanning:2
Plot: 2
Leesplezier: 2
Schrijfstijl: 2
Originaliteit: 2
Oftewel: twee kraaien van Liesbeth voor Dwaalspoor

Annemarie:
Het heeft even geduurd voordat ik het boek uit had.
Ondanks het voor een thriller door moet gaan, heb ik dit niet zo begrepen.
Het boek is zo van de hak op de tak geschreven dat ik de draad van het verhaal kwijt was.
Personen die in het verhaal langs komen en ook ineens verdwijnen om vervolgens veel later weer op te duiken.

Hier houdt het voor me op en ik kan geen positieve recensie over Dwaalspoor schrijven.
Het is jammer en het is nooit eerder voor gekomen dat ik een boek maar 2* geef.

Voor mij was het zeker een dwaalspoor en ik vind de titel ook helemaal van toepassing.

Conclusie: slechts een schamele twee kraaien voor Dwaalspoor

Dank jullie wel dames voor het meewerken aan dit Boekenduel

Nieuwe Wilbur Smith in oktober

Op 11 oktober verschijnt: 

Prooi van de tijger
van
Wilbur Smith
‘Al meer dan een halve eeuw houdt Wilbur Smith zijn lezers in spanning.’
Algemeen Dagblad

Door de gokschulden van zijn stiefvader laat Francis Courtney noodgedwongen zijn comfortabele leventje in Devonshire achter. Hij zet koers richting Zuid-Afrika, waar zijn oom Tom Courtney zijn vader doodde. Francis is vastberaden hem te wreken en zijn verloren fortuin weer op te bouwen. In Kaapstad doet hij echter een verbluffende ontdekking, die zijn wereld op zijn kop zet…

Christopher Courtney geeft ondertussen zijn beschermde leven als zoon van de Gouverneur van Bombay op om de wereld te ontdekken. Gehard door de gevaren en avonturen op zijn reis, komt Christopher steeds vaker in aanraking met geweld en verraad. Wat gebeurt er als de levens van de twee mannen verstrengeld raken? Welke zonden uit het verleden van hun vaders houden hen in de greep?

Wilbur Smith (1933) verkocht al meer dan 120 miljoen boeken. Sinds zijn eerste succes in 1964 zijn al zijn 36 titels bestsellers geworden. Smith is met zijn rijke fantasie en krachtige vertelkunst nog steeds immens populair. Hij woont met zijn vrouw in Londen. 

Leesclub Orphan X: de omslag

The end is near

The end is near…

Nog even en dan is het zover. Mijn manuscript wordt een boek.

De afgelopen week was ik druk met het verwerken van de tweede redactieronde. Even voor je beeldvorming: een manuscript heeft na de eerste redactieronde ongeveer net zo veel kleuren als een regenboog en staat bol van onbegrijpelijke tekens en cryptische verwijzingen. Pas als je het voor de tweede keer terugkrijgt herken je er weer iets van een verhaal in. 
Zoals ik al eerder vertelde was mijn redacteur met het Groene Boekje in de weer geweest en had ik van één van mijn proeflezers, een freelance misdaadjournalist bij het AD, nog een aantal gouden tips ontvangen. Journalisten zijn doorgaans kort van stof. Ze hebben nou eenmaal geen driehonderd pagina’s tot hun beschikking om hun verhaal te vertellen. Less is more in dit geval. 
En man man man… Wat heb ik genoten zeg. Masterplan loopt als de gesmeerde bliksem en dendert, van A tot Z, als een goederentrein voorbij. Never a dull moment, al zeg ik het zelf. 

Vanmiddag deed ik het manuscript retour aan mijn redacteur. Het is soms net een schaakspel, dat heen en weer mailen. Voor m’n gevoel sta ik nu schaakmat, maar ik ben benieuwd naar zijn zet over een week of twee. Ik stuurde ook nog wat andere zaken mee: een nawoord, een mooi citaat, een goeie foto van mezelf en nog iets… Dat laatste hou ik liever nog even geheim. 

De volgende en laatste stap is de proefdruk. LetterRijn laat twee exemplaren printen. We kunnen dan precies zien hoe het boek er straks, in gedrukte vorm, uit komt te zien. Dat is echt een mijlpaal, want wat een waanzinnig gevoel moet het geven als ik mijn boek straks echt in papieren vorm in handen heb. Maar die proefdruk is niet alleen een leuk hebbedingentje voor in de boekenkast. Voor de laatste keer is er serieus werk aan de winkel. We kammen het boek uit. Iedere pagina, iedere letter, spatie, punt, komma. Alles wordt onder de loep genomen. Want we willen natuurlijk geen fouten. 

Ondertussen is er ook nog genoeg te doen. Mijn website www.pjotrvreeswijk.nl staat in de steigers, ik moet de achterflaptekst nog schrijven, social media bijhouden en een geschikte locatie voor mijn boekpresentatie zoeken. Ik heb trouwens al een waanzinnige plek in gedachten. Als dát doorgaat… 

En dan is er natuurlijk nog zoiets als schrijven. Dat blijf ik tussen alle bedrijven door gewoon doen. Ik heb veel nieuwe ideeën die ik op de harde schijf wil vastleggen. Dat doe ik meestal door korte opzetjes te maken of alvast een spannend proloog te verzinnen. Een proloog werkt voor mij als een soort kickstarter. Als dat lekker loopt, dan komt het verhaal vanzelf. Heerlijk. Ik krijg daar zo’n energie van.
Ik ben trouwens ook al een heel eind onderweg met mijn nieuwe actiethriller Dwaalspoor. 
Maar ja, daar wil ik het voorlopig nog maar niet over hebben. 

First things first. Masterplan. 

Groetjes,

Pjotr

Volg mij op Twitter @pjotrschrijft en op Facebook 
https://www.facebook.com/actiethriller/