Meesterprijs voor Tomas Ross

Zaterdagavond 24 november krijgt thrillerauteur Tomas Ross de GNM Meesterprijs uitgereikt voor zijn bijdrage aan het Nederlandstalige thrillergenre.

Tomas Ross verdient de GNM Meesterprijs, omdat hij, naast zijn unieke en onomstreden oeuvre, een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de ontwikkeling van het spannende boek in Nederland. Zijn thrillers, die veelal hun oorsprong vinden in de politieke werkelijkheid, onderscheiden zich door grondig onderzoek en een verrassende afwisseling van feit en fictie. Hij heeft daarmee een genre ontwikkeld dat uniek is voor ons taalgebied.

Ross krijgt de prijs overhandigd tijdens de borrel voorafgaande aan het jaarlijkse Mystery dinner, hét moment waarop de Nederlandse thrillerauteurs elkaar onderling treffen. Hij ontvangt de prijs, een beeldje en de eer, uit handen van Peter Römer, voorzitter van het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs (GNM).

Met deze prijs wil het genootschap auteurs eren die met hun werk een belangrijke bijdrage hebben geleverd aan de ontwikkeling van het genre in het Nederlands taalgebied. De prijs wordt toegekend door het bestuur van het GNM, dat naast voorzitter Peter Römer bestaat uit Michael Berg, Linda Jansma, Isa Maron en René van de Meerakker.

De GNM Meesterprijs is in het leven geroepen in 2003 en werd in het jaar van oprichting uitgereikt aan Appie Baantjer. Hij kreeg de prijs voor zijn on-Nederlandse prestatie door met zestig titels en miljoenen verkochte boeken als Nederlandstalige misdaadauteur een enorm groot publiek te bereiken. In 2013 viel de eer te beurt aan Saskia Noort, om zij het pad effende voor een nieuwe generatie thrillerauteurs.

Persbericht Cargo

Willem Asman ondervraagd

c: Ruud Pos 2017

Willem Asman (1959) studeerde in 1985 af aan de Faculteit der Rechtsgeleerdheid van de Universiteit van Amsterdam, en werkte vervolgens vijftien jaar voor Oracle.


Hij is oprichter en eigenaar van een adviesbureau voor change management en communicatie. Van 2008 tot 2012 was hij voorzitter van het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs en de Stichting Gouden Strop, van 2013 tot 2016 penningmeester van de Stichting Lira.

Hij schreef 7 thrillers waar zijn laatste boek Exit net deze week uit kwam. Deel drie van de Reboundtrilogie.
Afgelopen woensdag 6 juni won hij met deel 1 Enter de Gouden Strop. Bij bekendmaking in onze facebookgroep klonk een anatal keren dat ze het boek niet kenden, maar het nu wel wilden gaan lezen. Ik las het boek onlangs en was verkocht door direct deel twee te gaan lezen. Een boek wat ondergesneeuwd is door alles wat uitkomt, maar verdiend opgepakt te worden.

Thrillerlezers mocht hem wat vragen stellen.



* In auteursland bent u goed bekend, bij onze lezers nog niet, dus wie is Willem Asman?

Willem Asman schrijft over mensen als jij en ik, die met de beste bedoelingen verstrikt raken in Grote Kwesties. Trouw schreef ooit “Eindelijk een spannend boek dat ook nog ergens over gaat” – een mooi compliment dat mijn ambitie goed samenvat.

*Waar kwam het idee vandaan van de Reboundtrilogie?

Iemand raadde me aan eens te denken over een vervolgserie, in plaats van telkens een heel nieuw universum rond mijn personages te creëren. De eerste versie van wat later Rebound werd, gaf antwoord op de vraag wat er vijftien jaar later is geworden van de hoofdrolspeelster uit mijn debuut, De Cassandra Paradox. Zij, in de oerversie van Rebound, is ondergedoken, wordt achtervolgd door mystery men, veiligheidsdiensten en door spoken uit haar verleden. 

* Is schrijven iets wat u vanaf jongs af aan al wilde doen? Wat wilde u graag worden toen u klein was? Wanneer kwam het bovendrijven dat u kon schrijven?

 Thuis was het woord in overvloed aanwezig – veel boeken, veel geschiedenis, veel Engelstalig, veel langspeelplaten van cabaret. Lang voor ik het begreep citeerde ik woord voor woord de oudjaarsconferences van Wim Kan. Mijn vader hield van toespraken, in een van mijn eerste herinneringen staat hij op, hij tikt tegen zijn glas; dan volgt het magische moment van verwachting in de stilte rond de tafel. 

*Wie lijkt het meest op u: Oz of Gar? Oftewel heeft u veel dingen van u zelf meegegeven in het boek?

Ze zijn me beiden even dierbaar, beiden even autobiografisch. Het is fictie, maar alles is zeer persoonlijk.  

* Als het verfilmd zou worden wie zou u zelf graag in de rol van de hoofdpersonages zien. Droom wild zonder restricties.

 Ik pas  bij deze vraag, als je het niet erg vindt. Een boek is een coproductie tussen schrijver en lezer. Als ik al te veel beschrijving op mijn karakters plak, ontneem ik de lezer de ruimte en het plezier om zelf een beeld te vormen. Uiteraard speel ik zelf, a la Hitchcock, een cameo.

* Plot u het verhaal van tevoren om het dan uit te gaan schrijven of neemt het verhaal u mee?

Ik doe beide, de kunst is te weten wanneer je de teugels moet laten vieren en wanneer juist niet. Bij Rebound, met vele spanningsbogen in de afzonderlijke delen, die allemaal ook weer moesten haken in de koepel van de trilogie, ontkwam ik niet aan meer plotten. Ondanks dat ik de lezers al vanaf de eerste pagina alles en iedereen liet wantrouwen, wilde ik tot de laatste punt blijven verrassen.

*Heeft u een bepaalde schrijfroutine?

Elke dag aan het werk, of je nu zin hebt of niet, of het lukt of niet, of het nu kerst is of je verjaardag of niet. Wat ontstaat is, wie weet, iets magisch, maar het begint met discipline. 

* Bent u een veellezer? Wat zijn uw favoriete auteurs en waarom juist die?

 Dat ben ik zeker. Tom Wolfe, Scott Turow, John le Carré. Nederlandstalig ben ik meer van W.F. Hermans, minder van Reve of Mulisch. Meer van Worthy dan van A.F.Th. Maar dat gezegd hebbend: ik stel mijn vooroordelen graag ter discussie. Soms word ik gegrepen door het plot of het karakter, maar altijd gaat het bij mij om stijl. 

*Welke thriller raadt u aan als mensen met droge ogen beweren dat Nederlandse thrillers nooit goed zijn?

Vooroordelen zijn soms verdiend, altijd hardnekkig. Pak eens een Charles den Tex of een Esther Verhoef.

* Wat maakt een thriller een goede thriller?

Ik wil worden gegrepen, geïntrigeerd. Niet kunnen stoppen, ook al ben ik doodmoe en moet ik eigenlijk gaan slapen. En dan als het uit is, wil ik bevredigd zijn, maar ook uitgedaagd. De beste thrillers zijn meer dan een escape. 



* Waarom moeten de mensen de Rebound trilogie gaan oppakken?



Dwang is een onbetrouwbare motivator, dus “moeten” zou ik het niet willen noemen. Als je van spanning en cliffhangers houdt, van mysterie en tempo en levensechte karakters, probeer dan Enter - Rebound 1. Dan kun je bepalen of je het eens bent met de jury van de BookSpot Gouden Strop 2018. En kun je me laten weten of het me gelukt is je tot de allerlaatste bladzijde van Exit – Rebound 3 te verrassen. 

Shortlist Schaduwprijs

Terwijl ik mij opmaakte om naar een musical in Utrecht te gaan, werd ik bestookt met berichtjes of ik de nominaties al wist voor de shortlist voor de Schaduwprijs van dit jaar. Voor de BookSpot Schaduwprijs, de prijs voor het beste oorspronkelijk Nederlandstalige thrillerdebuut, zijn de volgende titels genomineerd: Een nieuw begin van Angelique Haak (de Crime Compagnie), King Coke van Dannis Kramers (Xander) en Over het Spoor van Eva Keuris (Prometheus). De winnaar van de BookSpot Schaduwprijs wordt op 6 juni bekendgemaakt. De prijzen zijn een initiatief van het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs (GNM).
Twee van de drie nominaties zijn geen verrassing voor mij. Ik las bijna alle debuten van de afgelopen periode en voor mij sprongen deze twee er boven uit. Zelf gokte ik op Geen kind meer van Esther Boek als nummer drie. 
De felicitaties gaan natuurlijk uit naar alle drie, maar stiekum juichte ik wel hard voor Angelique Haak. Om een of andere reden gun ik het die zo. Maar ik gok dat Over het spoor van Eva Keuris gaat winnen. 


De BookSpot Schaduwprijs wordt in 2018 voor de 22ste keer uitgereikt. De prijs werd in 1997 ingesteld door het GNM om aankomende schrijvers in het genre te stimuleren. De prijs is vernoemd naar 'De Schaduw', de legendarische hoofdpersoon uit de detectiveromans van Havank. De winnaar ontvangt een geldbedrag van € 2.000,-. Vorig jaar won Bling Bling. Diamantroof van Jan Van der Cruysse. Deze auteur is trouwens met de opvolger Bling Bling twee in de volksmond geheten genomineerd dit jaar voor de Gouden Strop.

 De jury van de BookSpot Schaduwprijs 2018 bestaat uit: juryvoorzitter Peter Römer (auteur en voorzitter GNM), Michel van Bergen Henegouwen (thrillerauteur, GNM bestuur), Linda Jansma (thrillerauteur, GNM bestuur), Marian Lerchbaumer (Bibliotheek Kennemerwaard) en Isa Maron (thrillerauteur, GNM bestuur). 

Prijzen doen niet extra verkopen

Precies datgene wat ik al zo vaak roep rondom al die, toch behalve de Gouden Strop ietwat halfslachtige prijzen in thrillerland, bewees een column welke ik las afgelopen week.

Ik ben al langer overtuigd dat al die zelf bedachte prijsjes, die men onderling uitdeelt en soms ook wat stuurt, geen mallemoer helpen bij de verkoop van het genomineerde of zelfs gewonnen boek. Vol trots poseert een auteur met een award. De uitgeverij plakt een sticker met de naam van de site op het boek en de auteur wordt door vele lezers op zijn of haar facebookpagina gefeliciteert. Keileuk! Het levert de site extra reclame op , want de stemmers en fans zien de naam van de site extra voorbij komen
Maar het brent geen geld in het laatje van de uitgever en auteur. En dat is toch wel wat nodig is om nieuwe boeken uit te kunnen geven. Het is dus eigenlijk gewoon goede PR voor de site, die het organiseert.

Ik geef eerlijk toe dat ook ik eind vorig jaar na heb zitten denken om een prijs te gaan opzetten. Een site met een erg kleine groep volgers toen nog kwam opeens met een verkiezing. Daar al verschillende schrijvers in de loop der jaren riepen waarom wij toch niet eens  met zoveel bezoekers van het blog en facebookleden een prijs zouden inroepen,  begon het te kriebelen. Maar ik vond (en vind) na lang beraad met mijzelf het toch wat sneu en een vorm van grootheidswaanzin om een eigen prijs in te gaan stellen.

Uiteindelijk geldt in deze tijd toch wie het beste via social media de meeste stemmers kan oproepen. Kijk naar de NS publiekprijs bijvoorbeeld. Elk jaar dat er een boek uitkomt wat de heren van een voetbalprograma promoten en een oproep doen tijdens een uitzending is de winnaar. Er is dan trouwens wel eerlijk gekozen door het publiek. Daar stemden rond de 100.000 mensen. Een ware publieksprijs.

Bij Hebban stemden 5000 mensen voor de beste thrillers. Dat scheelt al een slok op een borrel. Bij de eerste prijs die Thrillzone weggaf waren er een paar honderd stemmers. Ik meen rond de

400 toen, verdeeld over 3 categorietjes. Je moet je dan nog voorstellen dat mensen gelokt worden met boekenpakketten die weggegeven worden als je stemt. Laten we eerlijk zijn: zou jij anders stemmen? Ik vermoed dat het dan vooral neer zal komen op familie, vrienden en collega's.
Hoeveel objectiever zou het zijn , als mensen gewoon tot stemmen opgeroepen werden?
Zonder de hoop op een boekenpakket. Er zouden nog veel minder mensen stemmen, ben ik bang.

Eindcijfer bij TL

 Zo won Wouter Helders met zijn debuut Machtsstrijd de Hebbanaward voor best Nederlands debuut. Ook kreeg hij voor hetzelfde boek nog wat nominaties bij Thrillzone, die sowieso graag de eigen columnisten nomineert als je ook naar de huidige longlist voor 2017 kijkt. Maar de uitgever kwam onlangs tot het besluit om het volgende 3e manuscript niet meer uit te brengen.
Machtstrijd verkocht ongeveer 1200 exemplaren. Hoeveel van die 1200 dan door de winnende award gekomen zijn is onbekend.  Niet veel ben ik bang. Een aantal jaren geleden won Donald Nolet zowel de Gouden Strop als De Schaduwprijs, maar bleek daarna nauwelijks extra boeken verkocht.

 Nu is Helders opnieuw genomineerd met zijn tweede boek voor beste thriller op een site die zich voornamelijk richt op de mannenactiethriller. Goede doelgroep dus zou je denken.
 Echter zoals Michael Berg onlangs vertelde, zijn het hoofdzakelijk vrouwen die veel thrillers kopen. Als we even cliché, kort door de bocht gaan: het grootste deel van de vrouwen houdt niet van actiethrillers. Het is leuk voor Wouter een tweede sticker op een boek te kunnen plakken maar ook een eventuele nieuwe overwinning zal weinig zoden aan de dijk zetten. Helaas.
Als we bijvoorbeeld eens kijken naar de winnaar van het beste debuut vorig jaar Pjotr Vreeswijk bij Thrillzone. De uitgever plakte op het volgende boek het etiket van de prijs. Echter, die etiketjes werken in een boekwinkel waar je het fysieke exemplaar ziet liggen. Als lezer kan je dan het boek oppakken , omdat het etiketje zou kunnen opvallen.  Alleen hebben de meeste boekwinkels (zo'n 99 procent) geen boeken van zijn uitgever in de winkel liggen.
De conclusie is dan toch weer: een prijs is goed voor het ego van de auteur, maar levert nauwelijks brood op de plank.  


In het stuk wat Wouter schreef proef je teleurstelling, naast dat hij ook blij is dat men zijn twee vorige boeken wel uitgaf. Hij moet op zoek naar een nieuwe uitgever. En dat wordt lastig, daar de huidige uitgever bekend staat om het uitgeven van de zogenaamde mannenthrillers. Daarnaast staan de meeste uitgeverijen niet te springen om Nederlandse thrillerschrijvers.  Maar Wouter, serieus, je talent is overduidelijk aanwezig en we duimen mee voor je. Voor een uitgeverij! En vooruit, die prijs mag je van mij ook winnen.

Bron: column Wouter Helders

Pjotr bij het GNM

GNM

Een maand of drie geleden werd ik lid van het GNM, voluit; Het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs. Alleen het woord genootschap al … Want zeg nou eerlijk, wie wil er nou geen lid van een genootschap zijn?
Het leek mij een goed idee om de contributie zo snel mogelijk over te maken, want het jaarlijkse Mystery Diner stond voor de deur.

Een week of twee geleden was het dan zover; met de trein naar Amsterdam en vervolgens op de pont naar de Tolhuistuinen in Amsterdam-Noord. Voor mijn gevoel had ik ergens in een park met heel veel groen terecht moeten komen, maar toen ik halverwege het IJ over de reling van het schip hing, begon ik toch te twijfelen. Ik zag niets anders dan gebouwen. Ik vroeg me af of ik wel op de goede boot was gestapt.

Gelukkig was het maar een klein stukje varen en toen ik weer aan wal stond, lag het complex van de Tolhuistuinen recht voor me. Licht gespannen nam ik het mezelf toch een beetje kwalijk dat ik de uitnodiging maar met een half oog had bekeken. Moest ik de trap nou op … of was het toch af? Ik koos voor het eerste en belandde in het restaurant. Vanuit mijn ooghoek zag ik eigenlijk al waar ik moest zijn maar ik sloot toch netjes aan in de rij en liet me verwijzen naar het zaaltje achter een draaideur aan de zijkant van het complex.

In het midden stond een grote ronde bar. Het leek me op dat moment de veiligste plek om even te gaan hangen maar toen ik een biertje bestelde keek de barjuffrouw me een tikkeltje wantrouwend aan met een blik die leek te vragen: waar is jouw sticker? Damn! Ik moest dus toch echt eerst tussen al die onbekende mensen door lopen om bij de voorzitter een naamplaatje te gaan halen.

Nou ben ik niet bepaald mensenschuw, maar wat moest ik zeggen? Hallo, ik ben nieuw hier. Of hallo, ik ben Pjotr Vreeswijk en mijn eerste boek is net drie weken geleden uitgekomen? Ik voelde me lullig en vroeg me af wat ik hier eigenlijk deed. Ik voelde me een indringer.

Na het stickerincidentje werd het al snel beter. Ik zag mijn grote vriend Max van Olden aan een statafeltje staan. Hij had net als ik een glas bier in zijn hand. Het voelde als een bevrijding. Ken je dat gevoel, dat geluksmoment dat je ervaart als je op zo’n moment een bekende tegenkomt?

Later werd het zelfs echt leuk. We gingen aan tafel en tussen iedere gang wisselden we van plaats. Perfect voor het netwerken. En wat heb ik een leuke mensen ontmoet. Chantal van Mierlo, zij had mijn boek voor de leesclub gelezen, Loes den Hollander, Marlen Beek-Visser, ondertussen een oude bekende van me, Ika, mijn LetterRijn-collega en nog veel meer leuke mensen. O ja, Melissa Skaye - ook al een collega bij LetterRijn - en Linda Jansma heb ik bijna gesproken. De avond was helaas om voordat ik er erg in had.

Terug op het pontje overdacht ik het diner. Het eten was heerlijk, en de biertjes smaakten prima. Maar het mooiste was dat ik achteraf helemaal geen indringer bleek te zijn. Ik hoorde er gewoon bij. Volgend jaar maar weer.

Groetjes Pjotr

Volg mij op twitter of op Facebook 

De vrouw die niet zwijgen wilde

Titel: De vrouw die niet zwijgen wilde

Auteur: John Brosens

Uitgeverij: Mira Loves Books

304 bladzijden

Verschenen: Maart 2016

Op de achterflap

Levensmiddelenproducent Filoux komt door dalende omzetten in een neerwaartse spiraal terecht. Maar gelukkig, er dient zich een vers succes aan in de vorm van CoolSpread, een nieuw type margarine dat ook bij hoge temperaturen compact en smeerbaar blijft. Een gouden greep: in tropische landen denkt Filoux een gewillige markt aan te boren. Het pad naar de miljoenen wordt met een Unescosubsidie geëffend.

Maar laboratoriummedewerkster Donna komt een fatale bijwerking op het spoor. Zij slaat alarm. Dan slaan er binnen en buiten het bedrijf krachten toe die haar de mond willen snoeren. En dat gebeurt meedogenloos. Donna weigert toe te geven. Ze komt in een maalstroom van gebeurtenissen terecht en moet vrezen voor haar leven.

Over de auteur

John Brosens (1946) publiceert ook jeugdromans en gedichten onder het pseudoniem Adriaan Broos. Vanaf 1982 schreef hij onderwijskundige producties, voornamelijk Engelse schoolboeken, blauwdrukken voor onderwijsmethodes en een aantal lees- en literatuurboekjes. In 1998 verscheen zijn eerste jeugdroman, Door de duistere diepten; een fantasy-achtig verhaal dat weliswaar goede kritieken oogstte maar geen spectaculaire oplagen opleverde. In 2003 verscheen zijn gedichtenbundel Wateren & Luchten.

Sinds 2002 wijdt hij zich geheel aan het schrijven van fictie. In oktober 2004 verscheen bij Ellessy Crime zijn eerste thriller, Jacht op de jager. In november 2005 volgde Duijkers dossiers, het verhaal over een dubbele moord aan een der boulevards in Vlissingen. Eind 2006 bracht hij zijn derde spannende boek uit: Zwart fortuin - geen speurdersroman, doch een psychologische thriller. Begin december 2007 verscheen Dubbel gepakt - wederom een psychologische thriller, ditmaal in de vorm van een stalkerverhaal. In oktober 2008 kwam Het spoor van de Pandora uit. In juni 2010 verscheen bij Compaan uitgevers de zesde thriller op rij, Project Luvarine. Zijn zevende thriller, Laag bij de grond, is als novelle geschreven en maakt met drie korte verhalen deel uit van de verhalenbundel Perspectief, uitgegeven door ParelZ. 

Cover
Een vrouw die aan het verdrinken is. Een Rotterdamse brug op de achtergrond.

Op de achterkant loopt de brug door.

In combinatie met de intrigerende titel zou ik het boek wel oppakken in de winkel om de achterflap te lezen. En daar is meteen een probleem: door de doorlopende afbeelding van de brug vind ik de flaptekst lastig te lezen. Het zou voor mij een reden zijn om het boek niet verder te bekijken.

Ook staat in de flaptekst de naam Donna, terwijl het hoofdpersonage Bella heet. Dit is bekend bij de schrijver en zal in volgende edities aangepast worden.

Mijn mening

Het is mijn eerste kennismaking met deze schrijver. Ik ging dus helemaal blanco aan het boek beginnen.

Het verhaal is spannend, al zijn er hier en daar wat mij betreft iets teveel toevalligheden. Bella en Felix die dezelfde bende achter zich aan hebben en net Felix redt Bella van een moordaanslag. En de dubbelganger van Felix, het is net iets te handig voor het verhaal. En lijkt daardoor minder geloofwaardig. Jammer.

Het onderwerp op zich is origineel. Ik zou niet zo snel een thriller verwachten die zich rondom margarine afspeelt. Door de internationale link ( Unesco, EU ) heeft het verhaal net even wat meer dimensie.

Of het verhaal geloofwaardig is? Het zou mij niks verbazen als zulke dingen in de werkelijkheid gebeuren. Beangstigend genoeg. De ontknoping is voor mij wat vergezocht, maar dat komt denk ik ook door de toevalligheden waar gebruik van gemaakt wordt.

Er zit ook nog een klein continuïteitsfoutje in: de bad guy heeft steeds een hap uit zijn linker oor, en opeens is het zijn rechter oor.

De schrijfstijl is fijn. Ondanks alle minpunten is het een lekker boek om te lezen. En als je wat minder kritisch bent heb je er een leuk boek aan.

Toch wel een aanrader, maar met kritische noten.

Plot: 3

Spanning: 4

Schrijfstijl: 4

Leesplezier: 3,5

Originaliteit: 3,5

3,5 sterren

Juul

Juryrapport van De Schaduwprijs

 SCHADUWPRIJS 2016
Uit het juryrapport van het CPNB

De jury van de Schaduwprijs 2016 bestond uit: John Brosens, auteur en GNM-bestuurslid, Linda Jansma, auteur en GNM-lid, Peter Römer, auteur en GNM-lid, Marian Lerchbaumer, bibliotheek Kennemerwaard en juryvoorzitter Wendela de Vos, voorzitter van het GNM en helft van het schrijversduo Tupla M.

De Schaduwprijs werd uitgereikt door Jo Claes, winnaar van De Gouden Strop 2015.

De onderstaande boeken waren genomineerd voor de Schaduwprijs 2016:
Stem! - Marlen Beek-Visser (uitgeverij Ellessy)
Lieve Edelachtbare - Max van Olden (uitgeverij Ambo│Anthos)

De Kamers - Lucas de Waard (uitgeverij de Geus)

De winnaar van de Schaduwprijs 2016 is Lieve edelachtbare van Max van Olden geworden


Wat is De Schaduwprijs?

De Schaduwprijs is een aanmoedigingsprijs voor de beste spannende debuutroman, ingesteld door het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs (GNM) en is, samen met De Gouden Strop, onderdeel van de campagne Spannende Boeken Weken 2016.
De Schaduwprijs wordt dit jaar voor de 20ste keer uitgereikt. Vijftien boeken werden beoordeeld, waaronder slechts twee van Vlaamse auteurs. Dat is jammer, gezien het feit dat de Vlaamse spannende literatuur in Nederland al jaren een zeer gewaardeerde plaats inneemt. De kwaliteit van de ingezonden debuten was hoog. Het is misschien te vroeg om van een ontwikkeling te spreken, maar de jury hoopt natuurlijk dat de opgaande lijn zich zal voortzetten. De Schaduwprijs is niet alleen een aanmoediging om door te gaan met schrijven, maar net als De Gouden Strop ook zeker om dat schrijven goed en steeds beter te doen.
Het is eigenlijk merkwaardig dat creatief schrijven een beroep is dat zonder opleiding of diploma gedaan moet kunnen worden. Taal en grammatica hebben we ten slotte geleerd op school en dan moet het opschrijven van een verhaal ook geen probleem zijn. Dat er voor het schrijven van een goed boek meer nodig is, is te zien bij debuten, die vaak de kiem van een goed verhaal wel degelijk in zich hebben. In het Angelsaksische taalgebied heeft de studie Creative Writing al veel succesvolle schrijvers voortgebracht. Inmiddels zijn er ook in Nederland een paar gedegen schrijfopleidingen. Dat het volgen van een schrijfopleiding zijn nut kan hebben bewijst het genomineerde debuut De kamers.

Wat verder opviel was dat de boeken onderling geen grote gemene deler leken te hebben, ze waren zeer verschillend, zowel in stijl als in vorm. Wel waren er wat betreft achtergrond waartegen en milieu waarin de verhalen spelen overeenkomsten. Zo spelen zes van de boeken in de wereld van politie, justitie of advocatuur. Thematisch kennelijk een actueel en aantrekkelijk onderwerp, zie ook de jubileumbundel Kwade zaken van het GNM ter gelegenheid van haar 30- jarig bestaan dit jaar. Maar ook de televisiewereld, de Tour de France en de popmuziek dienden als decor, evenals de (internationale) politiek.

Waar gingen de drie genomineerde boeken over?


Lieve edelachtbare Auteur: Max van Olden 

Een psychologische thriller over machtsmisbruik en chantage in het Nederlandse rechtssysteem. Hoofdpersoon Luna staat aan het begin van een veelbelovende carrière. Haar dagen worden gevuld met strafdossiers en het schrijven van pleitnota’s. Als Luna na een ruzie met haar vriend de nacht met een ander doorbrengt, realiseert ze zich niet dat ze daarmee alles op het spel zet. 

De jury: Een goed doordachte plot met sublieme verhaallijnen, die aan het eind prachtig bij elkaar worden gebracht. Goed en strak geschreven. Deze schrijver houdt een strakke regie over zijn plot en heeft een schrijfstijl die helder en elegant is. De personages zouden iets meer diepgang kunnen hebben en het verhaal komt misschien een beetje langzaam op gang, maar als het eenmaal op stoom is, is er geen ontkomen meer aan. Auteur heeft niet alleen kennis van zaken vanuit zijn eigen beroep als advocaat, maar ook de gave en het literaire vakmanschap om hiermee een spannend (fictief) verhaal te vertellen. Een zeer verrassend en overtuigend debuut dat doet uitzien naar een vervolg.


Stem! Auteur: Marlen Beek-Visser 

Trudy is een vrouw van 28 jaar, die onzichtbaar door het leven gaat. Ze woont alleen, heeft een weinig inspirerende baan en vrijwel geen sociaal netwerk. Dan attendeert iemand haar op de talentenjacht Stem! Ze ziet een mogelijkheid om een nieuw leven te beginnen. Al snel ontwikkelt ze echter een obsessieve belangstelling voor Senna, een van de juryleden van het programma. Trudy ziet Senna als de sleutel tot haar succes. Vastbesloten om haar te leren kennen overschrijdt ze gaandeweg elke denkbare grens.

De jury: Een bijzonder goed geschreven boek, met de korte hoofdstukken goed op spanning gehouden. Een verrassende ontknoping en een hoofdpersoon die begint met ontroerend te zijn maar eindigt als psychiatrisch patiënt. Knappe psychologische ontwikkeling. Het is een aansprekend onderwerp, de wereld van de talentenjachten, hoewel moeilijk om echt in door te dringen als je geen toegang hebt achter de schermen. Een leuk boek, in frisse stijl geschreven, en auteur getuigt van een veelbelovend schrijftalent.

 De kamers Auteur: Lucas de Waard 

Televisiepresentator Aram is ontslagen nadat hij in zijn programma een kind per ongeluk ernstig heeft verwond. Hij zit thuis, tot niets in staat. Zelfs het vertrek van zijn vriendin, een succesvol rechercheur, ondergaat hij gelaten. Dan stuit hij op een van haar dossiers over de verdwijning van een meisje. De naam van een verdachte schokt Aram. Het is de jeugdvriend die door hem ooit in de steek is gelaten.


De jury: Op de omslag van De kamers staat ‘roman’. Het reglement van de Schaduwprijs laat in principe ieder debuut in het genre toe, en stelt alleen dat de in te zenden titels dienen te zijn uitgegeven in het genre van het 'spannende boek' voor volwassenen. (…) De uitgeverij kan schriftelijk overtuigende redenen aanvoeren waarom een boek met de NUR-aanduiding 301 toch moet kunnen meedingen. ‘De kamers is een merkwaardig boek’ schreef een van de juryleden. ‘ Roman, meldt de cover. Niet echt een thriller dus? Klopt, althans niet in de zin van 'wie heeft het gedaan en volgt er gerechtigheid'. Maar ik kon het boek moeilijk wegleggen, en dat is ook een ijkpunt.’ Een ander schreef: ‘Een intrigerend en talentvol boek. Het eerste deel is spannend, maar het surrealistische einde en de ontknoping gingen mij net iets te ver over de grenzen van het genre.’ De kamers is echter een prachtig verhaal. Met korte hoofdstukken, steeds vanuit verschillende perspectieven verteld, waardoor het vlot leest. De jury hoopt dat deze nominatie een aanmoediging is om door te gaan in het spannende genre.

Bron: CPNB

Verhalenbundel Genootschap Nederlandstalige misdaadauteurs

Bij het mij dood vervelen tijdens het wachten van een operatie van de vriendin en dan ongedurig tijdschriftjes doorbladerend waar je nog niet dood mee gevonden wilt worden, zapte ik over het net en zocht de nieuwtjes van Hebban eens op. Doe ik in tegenstelling tot het vroegere Crimezone drie keer per dag nu drie keer per week hoogstens.  Te veel kookboeken en literatuurnieuws. Maar nu was het nuttig, want ik las een leuk nieuwtje wat ik hier met u deel voor als u het miste:

Het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs( GNM) bestaat 30 jaar en viert dat door een verhalenbundel uit te brengen. Het GNM is een clubje van auteurs die in onze eigen taal een spannend boek schrijven en jaarlijks wat etentjes hebben, workshops en een hoop geklets en ervaring uitwisselen. In mijn herinnering moest je voorheen twee boeken uitgegeven hebben en ook nog via een officiële uitgever dus niet in eigen beheer. Maar die regels zijn versoepelt of helemaal verwijderd aan een bepaalde leden te zien. 

Ik ben gek op verhalenbundels. Al schijn ik daar in de minderheid te staan. Uitgeverijen geven het vaak nog uit als een soort prestige project, want het verkoopt van geen kanten. Begrijpen doe ik het niet waarom het zo erbarmelijk verkoopt?!

Tijdens de voorheen Maand van het spannende boek wat nu de Spannende Boeken Weken gaat heten (omdat ze de maand terugbrengen naar twee weken) zal er een oplage van ongeveer tienduizend stuks in de bibliotheken komen te liggen. Van verkoopcijfers heeft men dan geen last, want ze worden gratis uitgedeeld. En in boekenland is een gratis boek als een rode lap op een stier: men vliegt en rent er op af.

Voor het weekend werd er geloot welke schrijvers van het GNM een verhaal voor de bundel mogen schrijven. Dat zijn geworden: René Appel, Michael Berg, Liz Brouwer , Daan Fousert , Linda Jansma , Roel Janssen , Corine Hartman , Anita Larkens ,  J. Sharpe , Anna Levander , Jennefer Mellink , Ingrid Oonincx , Tomas Ross , Nicolet Steemers , Charles den Tex  en Jacob Vis. 


Bron: Peter Kuijt/Hebban