‘16 Paarden’, het thrillerdebuut van Greg Buchanan.

 

Rechercheur Alec Nichols wordt op een zaak gezet in het fictieve Engelse kustplaatsje Ilmarsh. Het hoost en er staat een harde gure wind als hij samen met een plaatselijke boer op de plaats delict aankomt. Aanvankelijk weet hij niet waar hij naar kijkt. Er lijkt iets deels ingegraven te zijn. Hij verdwijnt met zijn prachtig gepoetste schoenen diep in de sompige aarde als hij op zijn hurken, zakt om het één en ander nader te bekijken. Lange strengen haar golven over de overblijfselen heen. Het blijken de resten te zijn van 16 paarden hoofden, opgesteld in een kring en met één oog gericht op de hemel. De hulp wordt ingeroepen van Cooper Allen, een forensisch dierenarts.

Samen starten ze het onderzoek in Ilmarsh en onder de plaatselijke bevolking op zoek naar het hoe en het waarom van dit onbegrijpelijke en wrede mysterie.

 

Hun zoektocht voert hen naar een aantal soms heftige misdaden die destijds niet zijn aangegeven bij de politie. Al lezend maken we kennis met een deel van de dorpsgenoten die, net als in een echt dorp, vrij talrijk zijn. Het zijn mensen met een geheim verleden in Ilmarsh, maar ook Alec en Cooper hebben elk hun eigen duistere geheime verleden in het plaatsje. Slechts langzaam en heel mondjesmaat krijgen we een beetje informatie over het kustplaatsje en zijn inwoners.

 

‘Alles om haar heen kolkte in een drukkende stilte. De zee bewoog, het geluid van de golven en de arcadehallen echode in lege gebouwen, in lege straten. Ilmarsh stierf, net als elke dag.’

 

Het hele dorp ademt naargeestigheid uit. Het toerisme is allang weg. De restaurantjes en barretjes zijn grotendeels failliet en van die, die niet failliet zijn gegaan, zijn de terrasjes verlaten. De winkelpanden staan leeg, de dorpsbewoners die konden vertrekken zijn vertrokken en de rest kijkt elkaar wantrouwig aan. Het weer is er continue nat en guur. De landerijen zijn sompige grauwe velden, het bos een duister oord waar je niet wilt zijn. En er is nog maar één vraag die je bezig houdt.

Wat is er in Ilmarsh gebeurd? Wat is toen gebeurd en wat gebeurt er nu weer?

 

Greg Buchanan weet een echte Engelse sfeer in combinatie met de vergane glorie van een ooit toeristisch kustplaatsje perfect weer te geven en over te brengen. Het boek geeft mij een duister gevoel dat haast onderhuids naar binnen lijkt te kruipen. Het is filmisch beschreven, beeldend met een prettig taalgebruik. Er is veel ruimte voor de gedachten van de hoofdpersonages die allemaal goed zijn uitgediept. De gedachten-gangen worden geregeld niet helemaal afgemaakt. Die geven daardoor de tegenstrijdige gevoelens goed weer van de dorpsbewoners maar laten mij ook af en toe in het ongewisse. Soms heb ik zelfs wat moeite om het verhaal goed te volgen. De manier van opbouw zorgt er wel voor dat je zelf gestaag een gretigheid ontwikkeld om dit mysterie te willen ontdekken maar vooral ook de beweegredenen wilt snappen. De laatste pagina’s verslind ik dan ook echt tot de ontknoping eindelijk daar is. Die ontknoping is vrij onverwacht maar eerlijk gezegd voor mij niet helemaal bevredigend. Het doet voor mij wat afbreuk aan een verder goed en boeiend boek. De manier van schrijven en het leesplezier wat ik er aan heb ondervonden, samen met het feit dat dit Greg Buchanans debuut is, maakt mij wel erg nieuwsgierig naar een volgend boek van hem.

 

 

Ik geef het 3,5 Kraaien.

 

Met daarbij de opmerking dat ik het overgrote deel van het boek, de manier van schrijven, het verhaal, de personages en de spanning met een 4 beoordeel maar door de plot toch een iets lager cijfer geef.

Karin K.

Zelfs als we zwijgen van Marieke Nijkamp

 

Titel: Zelfs als we zwijgen

Auteur: Marieke Nijkamp

Uitgeverij: HarperCollins

Publicatiedatum: oktober 2020

Recensie door Iris

 

Zelfs als we Zwijgen vertelt het verhaal van vijf vrienden die samenkomen in een hut in de bergen. Ze spelen voor de laatste keer een Live Action Role Playing Game die ze de laatste jaren vaak hebben gespeeld, voor ze hun eigen weg zullen gaan. Het wordt niet het ontspannen weekend wat ze voor ogen hadden; als hun eigen geheimen en demonen een rol gaan spelen in het spel, wordt het gevaarlijk.

 

Dit spannende verhaal met soms horror-achtige scènes geeft zich in eerste instantie niet makkelijk prijs. Ondanks de actie waar de lezer meteen in belandt, leidde de afwisseling van in de ik-vorm sprekende personages en de aanduiding van non-binaire personen in het begin tot hard werken. Als de personages na een aantal hoofdstukken steeds meer hun eigen stem krijgen, neemt de spanning toe en krijgt de afwisselende ik-vorm ook meerwaarde. Je ziet gebeurtenissen door verschillende ogen, wat het verhaal intrigerend maakt.

 

“De berg heeft honger. De nacht heeft tanden. En allebei eisen ze dat hun prijs wordt betaald met bloed.”

 

Diversiteit is een belangrijk thema, dat mooi wordt uitgewerkt in bespiegelingen, achtergrondverhalen en gedachtestromen van de verschillende personages, die soms volwassen aandoen. Zo zegt Maddy in hoofdstuk 2:

 

“Ook al hebben ze de mond vol van non-verbale taal en van hoe belangrijk die is, ze realiseren zich niet hoe onbewust de meeste reacties zijn.”

 

Er zitten veel van dit soort mooie observaties in het boek die zeer de moeite waard zijn, maar soms wel voor wat vertraging zorgen. De game is heel knap neergezet, en wat het spel met de spelers doet. De achtergrond van alle personages en inzicht in hun manier van denken maken het gelaagd en geven het een meerwaarde die je lang niet altijd in thrillers vindt. Wel voelt het hierdoor soms als veel voor één verhaal. Het eind is weinig verrassend, maar het boek geeft genoeg stof tot nadenken om het tot een spannende leeservaring te maken. Vooral lezers op zoek naar diepgang in personages zullen van het boek genieten.

 

 

Hoewel de aanduidingen van een non-binair karakter met hen/hun in het begin even wennen is, is dat de moeite waard en het is prijzenswaardig dat de auteur kiest voor deze formuleringen, om lezers daar vertrouwd mee te maken. Zoals Ever zegt in hoofdstuk 22:

 

« Geen enkele vorm van kunst of expressie, inclusief games, is per definitie ooit neutraal. Elke keus die we maken bij het opbouwen van een wereld, of die nu iets insluit of uitsluit, meer op het ene detail gericht is als op het andere, is een statement. Of het nou gaat om de puzzels die we bedenken of om wat we « anders » of « vreemd » noemen, het is allemaal belangrijk.»

 

Dit soort observaties maken dit verhaal wat mij betreft zeer de moeite waard.

 

 

Het laatste leven van Mohlin & Nystrom

 

Titel: Het laatste leven
Auteur: Mohlin & Nystrom
Uitgeverij: HarperCollins
Jaar uitgifte: september 2020
Recensie door: Karin
Kraaien: 3,5

Wat vind ik van de cover?
Een cover met daarop een vergezicht van een pier over een wateroppervlak. Hiervoor zijn zachte en koude kleuren gebruikt. De namen van de auteurs staan groot en schuin gedrukt in het wit, de titel iets kleiner in lichtblauwe letters. In het geheel een mooie cover.

Wat verwacht ik van tevoren?
Het boek wordt gepromoot als winnaar van de Zweedse Crimetime Award voor het beste thrillerdebuut. Het verhaal van een FBI-agent die na een undercoveroperatie uit de VS terugkeert naar zijn geboorteland, het zou een interessante dynamiek kunnen geven, het verschil tussen flitsende Amerikaanse actie en Scandinavische bedachtzaamheid. En dan is er nog een cold case van 10 jaar geleden, een verdwijningszaak van een miljonairsdochter, de hoofdverdachte destijds is de halfbroer van onze FBI-agent, het zou interessant kunnen worden.

Quotes die ik het vermelden waard vind:

●    Hij moest weer leren om zijn emoties te beheersen. Datgene wat zich binnen in hem bevond, was alleen van hem en mocht geen invloed hebben op de manier waarop hij zich naar buiten toe gedroeg.

●    De onverschilligheid was een verdedigingsmechanisme om afstand te nemen van het misdrijf en de schuldgevoelens draaglijker te maken.

Mijn recensie:
Tijdens het lezen verneem ik dat 'Het laatste leven' de Bronzen Vleermuis heeft gewonnen, dat is binnen het Nederlandse Thrillerfestival de prijs voor het beste debuut. Ik heb nog 2 andere boeken van de shortlist gelezen, en wat die boeken betreft, kan ik me aansluiten bij deze keuze.

'Het laatste leven' is opgedeeld in 4 delen, die elk een mooi afgerond deel van het verhaal weergeven. Ik verbaas me bij het eerste deel wel over de titel '2019-2009', chronologisch misschien een beetje vreemd, maar het wordt al snel duidelijk dat in dit deel wordt gewisseld tussen het heden en het verleden. De volgende delen spelen allemaal af in het heden. Ook wordt er afwisselend verteld door John (voormalig FBI-agent) en Heimer (vader van het verdwenen meisje). Dit klinkt misschien verwarrend, maar dat is het absoluut niet. Alles blijft duidelijk doorheen het verhaal.

Ik vind het ook best wel prettig om de ontwikkeling van Emelie’s ouders mee te maken, tegenover de speurtocht naar de waarheid.

Op een bepaald moment denk ik te weten hoe de vork aan de steel zit, maar uiteraard blijkt al snel dat ik er (weer eens) compleet naast zit, tot 2 keer toe zelfs, je zou het frustrerend kunnen noemen, maar aan de andere kant vind ik het vooral onvoorspelbaar en dus prettig.

Bovendien heb ik met dit boek zelfs een nieuw woord, of beter gezegd, een nieuwe kleur leren kennen 'falurood', voor de typische rode kleur van Zweedse huizen, grappig detail.

De epiloog van 'het laatste leven' laat zeker ruimte voor een vervolg, ik ben benieuwd of dat er ook effectief zal komen.

Ik heb dit boek met plezier gelezen, het is gewoon een goed boek, een verdienstelijk debuut, goed voor een aantal prettige uren leesplezier. Van mij krijgt dit boek 3,5 kraaien.

 

Verzwegen van Karin Slaughter

Titel: Verzwegen

Auteur: Karin Slaughter

Uitgeverij: Harper Collins
Publicatiedatum: juni 2020

Recensie door: Ink

Waardering: vijf kraaien

Wanneer het richting juni van het jaar gaat word ik altijd blij, want dan verschijnt er al jaren op rij een nieuwe Karin Slaughter. En zo dus ook dit jaar. ‘Verzwegen’ is inmiddels het 20^e boek van haar hand dat net is verschenen.

Het boek start met de moord op de studente Becky, terwijl zij aan het hardlopen is. Al in deze proloog geniet ik weer, omdat je het schrijven van een goede auteur herkend. Die in een paar zinnen een personage en een situatie schetst met wie je direct meeleeft.

Samen met Will en Faith (vaste personages in de boeken) komen we terecht in de Philips State Protongevangenis, waar net een opstand heeft plaatsgevonden waarbij een dode viel. Een gevangene geeft aan te willen getuigen over wat voorgevallen is, maar die vertelt onschuldig vast te zitten voor zijn eigen zaak. Hij zou onschuldig veroordeeld zijn door het werk van de voor ons zeer bekende Jeffrey Tolliver, de oude, vermoorde, politiechef uit Grand country.

Yes! We gaan dus terug in de tijd om deze zaak opnieuw te onderzoeken en wat is er toen gebeurd waardoor deze man beschuldigd en veroordeeld werd. En wat was de rol van Jeffrey Tolliver toendertijd?

Daarna wisselen de hoofdstukken zich af door terug in de tijd te gaan naar de periode toen het eerste slachtoffer van een seriemoordenaar viel en naar de huidige tijd waarin de zaak opnieuw onderzocht gaat worden. Het gevolg is dat de naam Jeffrey boven ieders hoofd hangt. Nick wil niet dat zijn vroegere chef zwart gemaakt wordt en wil bewijzen dat het toen allemaal goed verlopen is. Maar vooral Sara raakt in de war, die samen met haar nieuwe liefde Will Trent is, maar nu terug in het verleden wordt geworpen. Toen zij in het verleden ook met die zaak bezig was, had zij een relatie had met haar grote liefde Jeffrey, die voor hun huis vermoord werd.

De relatie van Sara en Will loopt momenteel al niet geheel soepeltjes, dit na een ietwat mislukt huwelijksaanzoek van Will, die wel volkomen oprecht was, maar lichtelijk verkeerd geformuleerd. En dan nu zit Sarah met haar hoofd in het verleden. Ieder loopt met zijn verleden in een nieuwe liefde.

Het onderzoek in het nu naar hoe Jeffrey destijds handelde en daarnaast de stap terug in diezelfde tijd waar je meeloopt hoe het onderzoek daadwerkelijk ging en je dus door de ogen van Jeffrey meekijkt...dat is super bedacht! Naast die zaak lees je hoe de relatie verliep tussen Sarah en hem: het vreemdgaan, scheiden, het moeten samenwerken.

Het verhaal bestaat uit 539 bladzijdes. De laatste hoofdstukken kon ik het niet meer wegleggen. Ik zie mijzelf nog in de tuin zitten en iedereen gebaren dat ze door moesten lopen. Ik wil verdorie weten wat er toch aan de hand was. Wie was het dan toch? Hadden ze het nu goed wie de dader was? Op het moment dat op pagina 483 Sarah heel hard 'Wat?' roept en verbijsterd tot de ontdekking komt wie het is, is dat zo'n fantastische plotwending en weet ik waarom ik fan van deze auteur ben. 

Nu staat Slaughter wel bekend om de gruwelijke details in haar boeken, maar schijnbaar had ik dat toch iets verdrongen. Ik moest soms echt even het boek aan de kant leggen. Bij navraag onder kenners was niemand verbaasd over de quotes die ik gaf. Of ik ben het vergeten of gevoeliger geworden. Vergeten dus!

Een klein voorbeeldje:

'Vasquez' moordenaars hadden zo vaak op hem ingestoken dat zijn ingewanden als een groteske bloem naar buiten waren opengevouwen. Het uiteinde van zijn pols was in zijn buik geramd zodat zijn arm net een stengelleek.'

Het nadeel is dat je verschillende soorten lezers hebt en ik ben van de categorie iets voor je zien en te veel meeleven. Er komen zeer regelmatig gruwelijke details over verkrachtingen voorbij. Die zeer plastisch beschreven worden. Vandaar het al eerdergenoemde dat ik soms even het boek weg moest leggen.

Slaughter gebruikt altijd de problematiek van geweld tegen vrouwen. Geen normaal mens kan de details over wat Tommie moet doormaken gewoon even lezen. Je voelt zoveel walging doordat je je beseft dat dit mensen dus in de echte wereld wordt aangedaan. Dat er echt zulke zieke mensen rondlopen. Dat voor een percentage jonge meisjes hun eerste ervaring in hun puberteit op seksueel gebied een verkrachting kan zijn. Iets om even bij stil te staan.

De auteur gebruikt geen gruwelijke details enkel om het verhaal grof te maken, maar om je stukjes werkelijkheid toe te dienen zodat je er eens bij stil staat dat dit ook onze wereld is.

Ook met dit boek is Karin Slaughter gewoon weer op haar best: karakters zo neerzetten dat ze tot leven komen, ons laten nadenken over de problematiek van geweld tegen vrouwen, de psychologische diepgang en vooral niet te vergeten: retespannend.

Over alle karakters die in de vorige boeken zijn voorgekomen, zijn in ‘Verzwegen’ de details en belangrijke achtergrondverhalen die van belang zijn voor het verhaal opgenomen. Zodat je ook als nieuwe lezer gerust dit 20^ste boek van Karin Slaughter Verzwegen op zou kunnen pakken. 

Originaliteit:     5

Leesplezier:     4,5 (genoten, maar moest het boek soms echt even wegleggen)

Schrijfstijl:       5

Psychologie:    5

Plot:                 5 

Spanning:        5

Winterland van Kim Faber en Janni Pedersen

Titel: Winterland

Auteurs: Kim Faber en Janni Pedersen

Uitgeverij: Harper Collins

Publicatiedatum: februari 2020

Recensie door Karin

Waardering: vier kraaien

Wat vond ik van de cover ?

Een grote zwarte Dobermann rent door een sneeuwstorm. Er gaat iets dreigends uit van de cover. Het is echt zo eens iets anders in de reeks van thrillercovers die ik de laatste tijd gezien heb, mooi !

Wat verwacht ik van tevoren ?

Ik mag opnieuw een boek lezen dat ik – nog – niet kende, maar volgens de cover geven 2 Scandinavische dagbladen het boek 5 sterren, maar ja, als je niks van Scandinavische dagbladen kent, zegt dat eigenlijk ook niet veel hé. 

Verder zou Jesper Stein het boek betitelen als ‘de origineelste Deense thriller die ik in jaren heb gelezen’, dat trekt natuurlijk wel de aandacht. Als ik het boek google, valt me in de beschrijvingen op dat men spreekt over een bom in Kopenhagen, neonazi’s en een moord in een provinciestad, het valt niet zo direct binnen mijn interesseveld, maar ik zie andere opmerkingen als ‘briljant’, ‘indringend’ en ‘goed geschreven thriller’, dus dat klinkt dan weer zeer veelbelovend. De epub telt op mijn ereader 447 pagina’s, dat is voor mij iets meer dan wat ik gemiddeld lees, maar ik ben er klaar voor !

   Hij voelt zich dankbaar en opgelucht, omdat alles is zoals het moet zijn. Of liever gezegd, omdat er geen ramp heeft plaatsgevonden.

Mijn recensie :

De proloog begint heel even lief en bijna idyllisch, maar merk vooral ‘even’ op; heel erg snel kantelt zelfs de proloog al naar ruw en hard, een stevig begin.

Heel vlug maak je kennis met een aantal sleutelpersonages, ik werd direct opgenomen in het boek.

Hoofdpersonages en vertelperspectieen zijn ex-collega’s Signe Kristiaensen, rechercheur in Kopenhagen, en Martin Junckers, na een professionele uitschuiver overgeplaats naar het rustige Sandsted. Signe wordt geconfronteerd met een gruwelijke aanslag op de kerstmarkt in Kopenhagen, terwijl Martin, omwille van een aantal problemen met het asielcentrum in Sandsted, ter plaatse een nieuw politiekantoor opstart, en tegelijkertijd zijn dementerende vader verzorgt, en dan plots met een gruwelijke moord wordt geconfronteerd. Houden beide feiten verband met elkaar ?

Het verhaal wordt in een behoorlijk hoog tempo vertelt, ondanks de relatief lange hoofdstukken en het regelmatig wisselen tussen de verhalen in Kopenhagen en Sandsted, en bovendien nog eens de verdieping van de personages Signe en Martin. Het verhaal verveelt geen moment. Bovendien zijn sommige passages over Martin en zijn dementerende vader bijna ontroerend te noemen.

    Maar natuurlijk is dat een illusie. De werkelijkheid is dat ze op een gruwelijke manier is vermoord, in een orkaan van pijn, en zo eenzaam en verlaten als een mens maar kan zijn.

Gaat het boek nu over terrorisme, is het een thriller ? uiteraard een mix van beide. De gruwelijke actualiteit van extremisme en een spannend politieverhaal. Het boek is goed geschreven, leest bijzonder vlot, maar toch, op één of andere manier verslapt op bepaalde punten mijn aandacht, alhoewel ik niet echt kan aangeven waarom. ’t Is een dom excuus, ik weet het maar ik kan er niet echt de vinger opleggen. 

Toch vind ik Winterland een behoorlijk goed boek, voor de liefhebbers van wat meer politieke insteek of interesse in terrorisme (en dat is uiteraard helemaal goed bedoeld) zal het ongetwijfeld een topper zijn.  Van mij krijgt het boek alleszin 4 kraaien, vooral ook omdat ik vind dat de hoofdpersonages en hun eigen problemen mooi werden uitgewerkt, op een serene manier en mooi geintegreerd in het gruwelijke verhaal van terreur en moord en haat.

Ondergronds van Lidewij Martens

Titel: Ondergronds
Auteur:Lidewij Martens
Uitgeverij: Harper Collins
Publicatiedatum: februari 2020
Recensie door Jaimy Smeets
Waardering: 3,5 kraaien


Flo is rechercheur bij de Amsterdamse politie.

Ze is klein van stuk, 1.56m, moeder van een dochter en zoon en pas gescheiden.

Maar tijd om stil te staan bij haar mislukte huwelijk heeft ze niet.
De stad wordt opgeschrikt door een lugubere vondst bij een station van de nieuwe metrolijn die binnenkort feestelijk geopend wordt.

Het is dat dan toe niet helemaal duidelijk of het om een zelfmoord of moord gaat, maar vreemd is het zeker.

Als er een nieuw lijk gevonden wordt op weer een station aan de nieuwe Noord-Zuidlijn, begint het onderzoek op volle toeren.
En dit is nog maar het begin, wat hebben deze mensen met elkaar gemeen? En heeft dit iets met de nieuwe metrolijn te maken? En nog belangrijker, who’s next?


Er gebeurd gelijk genoeg, waardoor de spanning meteen op pijl is en ook blijft.

Deze is constant voelbaar, niet alleen voor de lezer, je merkt ook aan Flo en haar teamleden dat er iets onderhuids borrelt.
Het boek is ingedeeld in 9 lange hoofdstukken, die weer onderverdeeld zijn in alinea’s. Door deze indeling is het ondanks de lange hoofdstukken toch vlot te lezen.

Met de lange zinnen, die weer zinnen in zinnen hebben, raak ik de oorspronkelijke zin soms kwijt. Volg je het nog? Ik dus ook niet.
Ook worden de personages heel diep uitgewerkt. Zo is Flo dus 1,56m en draagt altijd een hoed, Brian heeft een manbun en draagt een trainingsjasje, Desmond heeft een grijze lange staart en draagt Birkenstocks.

Zo krijg je een duidelijke voorstelling van een ieder, alleen snap ik de meerwaarde niet van telkens benadrukken dat Flo klein is en Brian een knotje op zijn kop heeft.

Ook krijgt Flo steeds te maken met vooroordelen met betrekking tot haar lengte: kan dat kleine vrouwtje dat wel handelen etc.
Misschien begrijp ik dit niet omdat ik een gemiddelde lengte heb, maar ook hier mis ik de essentie van de terugkerende lengte, of beter gezegd, het gebrek hieraan.


Het plot blijkt gelukkig wel heel goed.
Steeds werden er hintjes gegeven waardoor je bepaalde mensen verdacht.
Maar niet altijd bleek dit correct.
In de meeste gevallen ging er veel meer schuil achter een bepaald personage, met uiteraard een uitgebreide beschrijving van kledij, ed.

Gelukkig ruste de daadkrachtige Flo geen moment en moest de onderste steen boven komen, ook als dit betekent dat ze zichzelf er enigszins in verliest.

De spanning blijft zoals gezegd op pijl, het zwakt geen moment af maar wordt naar het einde toe ook niet echt sterker.

Toch is het zeker spannend genoeg om te willen weten hoe de vork nu daadwerkelijk in de steel zit.

Ondergronds neemt je diep mee in het verhaal, waarin de personages geur en kleur krijgen en de spanning geen moment afzwakt.

Een diepgaand plot dat meer om handen lijkt te hebben dan aanvankelijk gedacht en een zekere afkeer voor de donkere ondergrondse metro achterlaat.

Laatste weduwe van Karin Slaughter

Titel: Laatste weduwe

Auteur: Karin Slaughter

Uitgeverij: Harper Collins

Publicatiedatum: juni 2019

Recensie door Sandra

Waardering: 5 kraaien

Korte inhoud:

Een onschuldig winkeluitje loopt uit op een nachtmerrie wanneer Michelle Spivey wordt ontvoerd als ze met haar dochtertje het winkelcentrum verlaat. De politie zet een zoekactie in gang, haar partner doet een emotionele oproep in de media, maar Michelle is en blijft spoorloos.

Een paar weken later geniet special agent Will Trent van een rustige zondag met zijn vriendin Sara Linton als er opeens luide sirenes afgaan. Sara en Will zijn erop getraind om hulp te verlenen in noodgevallen – ze gaan erop af in plaats van de andere kant op te rennen. Maar vandaag wordt dat instinct ze noodlottig. Binnen enkele uren loopt alles volledig uit de hand: Sara wordt gekidnapt en Will gaat noodgedwongen undercover om haar te redden. De situatie voert hen de bergen in, op weg naar de waarheid over het lot van Michelle, en de confrontatie met een moordzuchtige radicale groepering...

Laatste weduwe is Karin Slaughter op haar best: hoogst actuele thematiek, goed uitgewerkte karakters, psychologische diepgang en bovenal: razend spannend.

Mijn mening:

Karin Slaughter is een auteur die al lang geen introductie meer hoeft, maar toch was dit mijn allereerste boek van haar. Waarom? Geen idee eigenlijk. Het kwam er gewoonweg nooit van, vermoed ik. En toch staan er behoorlijk wat Slaughter-boeken in ons huis, gezien mijn partner wél al jaren een grote fan is en tijdens de schaarse vrije momenten liefst een Slaughter in handen neemt, dan iets anders.

Slaughter brak door met de personages Will Trent en Sara Linton, die – zo zegt mijn research me – al negen titels lang meedraaien. Razend populair wereldwijd en geliefd door de vele fans, die overduidelijk al jaren wachtten op een nieuwe titel in de reeks. Drie jaar zaten er tussen haar vorige Trent-Linton titel en deze Laatste Weduwe en als ik de fans mag geloven, waren het lange jaren.

Net omdat dit mijn eerste Slaughter was, stelde ik me oprecht de vraag: kan ik nog wel volgen? Ja dus. Het gegeven Linton-Trent-relatie wordt in een paar snedige en vaak ook grappige scènes uiteengezet, waarna de focus vooral ligt op het dossier zelf, want dat blijkt behoorlijk pittig te zijn. Zoals in de korte inhoud wordt verteld, wordt Michelle Spivey ontvoerd vlakbij een winkelcentrum, voor de ogen van haar bijna-puberende dochter. Deze keer is het dus niet het kind dat ontvoerd wordt, maar de ouder.

Enkele weken nadien loopt het behoorlijk mis wanneer Sara en Will betrokken raken in een ongewilde zaak. Bij het horen van explosies rennen ze op de situatie af in plaats van net als iedereen te vluchten, iets wat hun jarenlange training en ervaring hen ingeeft. Gevolg: het loopt compleet mis en Sara wordt ontvoerd voor Wills ogen. Om haar te redden gaat hij undercover, wat hem naar een afgelegen oord in de bergen voert en recht in het hart van een geradicaliseerde organisatie. Waar hij dan ontdekt wat er met Michelle Spivey gebeurde.

Wat me meteen opviel bij dit boek was de enorme hoeveelheid research die Slaughter deed in de gedachtegang van geradicaliseerde bewegingen, die helaas steeds meer hun opmars maken in onze wereld. De Nazi-gedachtegang, de extreemrechtse ideologieën en het ‘man-beslist-alles-over-en-voor-de-vrouw’-gegeven, komt realistisch en uitgebreid aan bod, wat ervoor zorgt dat het hele verhaal in een beklemmende sfeer wordt meegegeven. Typisch voor dit soort groepen is het soort van mensen dat zij inlijven: vaak jonge, blanke mannen die nog weinig meegemaakt hebben, maar toch hun stempel willen drukken op een maatschappij waar integratie een steeds grotere rol gaat spelen. Private milities, ex-legersoldaten die gehavend terugkomen uit de strijd, vullen deze groeperingen aan. Het is onrustwekkend en wordt verhaald op een manier dat je aanvoelt hoe diep de auteur wel in deze heftige materie gegraven heeft. En dan heeft ze wellicht nog niet eens het topje van de ijsberg geraakt. Voeg daar dan nog eens gevoelige onderwerpen rond verkrachting en pedofilie aan toe en je weet dat je dit boek niet moet lezen als een tussendoortje.

Laatste Weduwe wordt verteld vanuit de twee standpunten van Will en Sara, die elk op hun manier beleven wat er gebeurt. Het is een verhaal boordevol actie, emotie, drama en vooral beklijvende spanning en vaak voelt het aan alsof je nog nét snel dat volgende hoofdstuk moet lezen, omdat je het niet opzij kunt leggen.

Laatste Weduwe is een boek geschreven door een ervaren, degelijke, uitmuntende auteur, die twee protagonisten heeft neergezet waar je meteen van houdt, zelfs al ken je hun achtergrond niet. Een aanrader. Eén tip: plan niet te veel in als je begint te lezen, want dit boek laat je niet snel meer los.

5 kraaien.

Dodenstoel van Johan Andersen

Titel: Dodenstoel

Auteur: Johan Andersen

Uitgeverij: Harper Collins

Publicatiedatum: mei 2019

Recensie door: Tamara

Kraaien: 3,5

Hij speelt een dodelijk spel, en geeft niet op…
Ex-commando en veiligheidsadviseur Eugène Hamer treft op de Amsterdamse Apollolaan een gruwelijk tafereel aan. Een man hangt aan een touw in de woonkamer, zijn keel doorgesneden. Zijn vrouw ligt dood op bed en in een kledingkast schuilt een jongen die getuige is geweest van deze slachting.

De moordenaar daagt de politie in een brief uit hem op te sporen. Hij verwijst naar een website waarop een elektrische stoel te zien is met daaronder de boodschap: Pas als mijn wraak compleet is, stop ik met moorden...
Samen met Neli Panka, inspecteur bij de afdeling Zware Criminaliteit en gespecialiseerd in de psychologie van seriemoordenaars, opent Hamer de jacht. Het brengt ze op het spoor van een omvangrijk netwerk van drugssmokkel en mensenhandel, dat zijn oorsprong blijkt te vinden in voormalig Joegoslavië en de val van Srebrenica...

“Midden op de voordeur was een dode kat opgehangen, bungelend aan een strop die aan de deur was vastgemaakt met een enorme ijzeren nagel.”

Soms heb je een boek die je na het lezen even moet verwerken. Dat had ik ook met dit boek. Het was voor mij een beetje moeilijk te beslissen of ik dit boek nou goed of slecht vond.... En eerlijk, ik ben er nog niet over uit.

Het verhaal zelf begint erg kalm (op de moorden na) en het duurde voor mij ook wel even voordat ik goed in het verhaal zat. Het was voor mij even wennen dat het in Nederland afspeelde (nee, ik lees niet zo heel veel werken van eigen bodem) maar dat was het “probleem” niet echt. Ik had eigenlijk wat meer actie en spanning ervan verwacht. Die kwam ook wel, maar pas tegen het einde. Tot aan bladzijde 280 heb ik me er echt een paar keer toe moeten zetten om het door te lezen. En dan ineens... Zit je midden in het verhaal, je kunt niet meer stoppen met lezen en je wilt het hoe dan ook uitlezen!! Dat was perfect geschreven, het verhaal ontvouwde zich meteen in mijn hoofd. En dat miste ik een beetje in het begin van het verhaal. De karakters zijn goed uitgewerkt, net als de omgeving.

Hier en daar zitten wel een paar schoonheidsfoutjes. Als: “Er is niemand thuis”. En 4 zinnen later : “Er is niemand thuis”. Maar ook dat er iemand (zeg geen naam) hardhandig op een kale metalen vloer van een busje wordt gegooid en 3 zinnen later werd diegene niet al te zachtzinnig in een busje gelegd.

Ook had ik vrij snel in de gaten wie Nimrod was, dat was voor mij iets te gemakkelijk. Maar ook het einde. De reden waarom Nimrod aan het moorden is geslagen was voor mij een iets te onrealistische scene.

Het was absoluut geen slecht verhaal en ik denk dat menigeen er veel plezier aan zal beleven. Maar voor de doorgewinterde thrillerlezer die niet schuwt van bloed en ledematen zal dit boek hoogstwaarschijnlijk tot aan bladzijde 280 met moeite doorgelezen worden.

Spanning: 3

Psychologische ontwikkeling personages: 3

Leesplezier: 3

Schrijfstijl: 3

Plot: 4

Spanning: 4

Phoebe Locke ondervraagd

Phoebe Locke is het pseudoniem van  Nicci Cloke. Waarom ze voor een pseudoniem koos, kan je lezen in onderstaand interview. Haar boek De Schaduwman verscheen onlangs bij Harper Collins. Wij mochten de enthousiaste en superaardige auteur interviewen.

*Wie is Phoebe Locke ?  Welke vijf woorden beschrijven jou het beste en waarom ?

Oeh goede vraag ! Ik zou zeggen dat ik creatief ben, emotioneel, bedachtzaam, zorgzaam en beetje een geek !  Ik hou van lezen, koken en lopen. Ik kijk graag naar waargebeurde misdaaddocumentaires en horrorfilms maar ook naar romantische komedies. Voordat ik een gepubliceerde schrijver werd, heb ik veel jobs gedaan – ik was serveerster bij een bar, kinderoppas en een kerstelf (wat niet zo leuk is als het klinkt!)




*Waarom gebruik je een pseudoniem ?

Ik heb al andere romans gepubliceerd onder mijn echte naam (Nicci Cloke) maar deze waren voor tieners. Aangezien dit mijn eerste thriller voor volwassenen was, wou ik een pseudoniem gebruiken om de twee genres gescheiden te houden.



*Hoe kwam je op het plot voor dit eerste boek ?

Ik heb lang aan een roman over de Banner-familie gewerkt – ik wist dat Sadie, de moeder, verdween toen haar dochter Amber een baby was en dat ze terug kwam toen Amber 16 was. Maar ik wist niet waarom Sadie zo bang was of waar ze van weggelopen was. Toen las ik een artikel over twee 12-jarige meisjes in de VS die zo geobsedeerd waren door een internet meme, Slender Man, dat ze probeerden hun vriend te doden om hem te plezieren.  Ik was gefascineerd door het verhaal – het is
verschrikkelijk en ongelooflijk triest – en ik wist direct dat ik wilde dat een soortgelijke jeugdlegende Sadie zou kwellen en dat dit uiteindelijk zou leiden naar Amber, die terecht staat voor moord.



*Welk personage in het boek heeft het meeste van jou ?

Ik denk dat ze allemaal een klein stukje van mij hebben maar ik hoop dat Greta, de filmproducer die werkt aan een documentaire over Amber, het meest op mij lijkt. Ze is de meest sympathieke van de personages, diegene die probeert in Amber het beste te zien terwijl iedereen anders gelooft dat Amber slecht is of een crimineel. Amber is waarschijnlijk het personage dat het minst op mij lijkt maar dat maakte haar wel het meest interessante om te schrijven.



*The Tall man/De schaduwman is je eerste boek en is verkocht aan verschillende landen: hoe voel je je hier hierbij?

Het is geweldig ! Ik kan het nog steeds niet geloven. Het is een droom die uitkomt en ik voel me heel, heel gelukkig.



* Heb je een schrijfroutine of schrijfrituelen, en zo ja, welke?

Nee, niet echt – ik merk zelfs dat het helpt als ik niet elke dag hetzelfde doe.  Dus sommige dagen  schrijf ik ’s morgens, andere dagen ’s avonds. Soms zit ik graag aan mijn bureau, andere keren ga ik graag schrijven in een koffiehuis.  Het enige wat ik altijd moet doen, is ervoor zorgen dat ik een grote kop koffie naast me heb voordat ik begin!



* Wat was de soundtrack terwijl je aan het schrijven was? Luister je tijdens het schrijven naar muziek?

Soms doe ik dat wel, maar meestal kan ik geen muziek hebben met woorden - ik vind het te storend.

Dus ik luister graag naar filmsoundtracks. Ik merk dat ze echt helpen om de stemming te bepalen. Mijn favoriet toen ik The Tall Mann aan het schrijven was , was de soundtrack van Gone Girl van Trent Reznor en Atticus Ross. Het is echt griezelig en spannend - perfect!
Soundtrack Gone girl


*Plot je je boek van begin tot einde en schrijf je het op of laat je je personages het verhaal leiden en zien waar ze je naartoe brengen?

Een beetje van beide. De eerste 10.000 woorden schrijf ik het liefst zonder te veel te plannen in mijn hoofd - ik wil graag de personages leren kennen en enthousiast worden over het verhaal dat ze misschien  te vertellen hebben. Maar dan stop ik en plan ik de rest. Ik vind het gemakkelijker om een eerste concept vrij snel te schrijven als ik een gedetailleerd plan heb, en het is gemakkelijker om te zien waar het verhaal meer actie nodig heeft of waar een wending in het verhaal kan werken.



*Wat kan jou afleiden van schrijven ?

Het internet ! Vooral twitter en instagram. En eten – ik sluip constant naar de keuken voor snacks!



*Wat genre boeken lees je zelf graag ?

Ik hou van alles, echt waar ! Thrillers, natuurlijk, maar ik hou ook van literaire fictie, komedie, romantische dingen en dystopische verhalen of SF.  Ik heb altijd een grote stapel boeken die ik niet kan wachten om te lezen.



*Wanneer ontdekte je dat je een schrijver wilde worden ?

Al vanaf ik klein was schreef ik graag verhalen, maar toen ik afstudeerde op de universiteit, dacht ik dat ik in de uitgeverij wilde werken. Ik hield zo veel van boeken dat het de beste carrièremogelijkheid voor me leek – ik dacht niet dat gewone mensen auteurs zouden kunnen zijn ! Toen ik echter begon, besefte ik dat dat niet waar was en ik realiseerde me ook dat schrijven mijn droom was. Ik begon in het geheim aan een roman te werken en uiteindelijk vond ik de moed om te proberen er een agent voor de vinden.




* Kun je enkele boeken noemen die we moeten lezen?

Ik hou van alle boeken van Megan Abbott – ik vind haar een geweldige schrijfster. The Three (De drie) van Sarah Lotz is een van mijn meest favoriete boeken en het beste wat ik vorig jaar las, was Bad Apple van Zoje Stage (in sommige landen ook Baby Teeth genoemd).  Ik hield ook erg van Birdbox (De kooi) van Josh Malerman– ik heb net de Netflix-serie gekeken en die is goed, maar het boek is beter vind ik.




*Ben je al aan een nieuw boek aan het werken ?

Ja ! Het heet The July Girls en het gaat over een moordenaar die elk jaar op dezelfde dag toeslaat en een jong meisje dat denkt dat het haar vader zou kunnen zijn.

Phoebe Locke questioned

Phoebe Locke is the pseudonym of full-time writer Nicci Cloke. She previously worked at the Faber Academy, and hosted London literary salon Speakeasy. She lives and writes in Cambridgeshire.

The Tall man (in Dutch De Schaduwman) is Phoebe Locke's debut thriller and was published in summer 2018

*Who is Phoebe Locke? Which five words will described you best and why?

Ooh good question! I would say I am: creative, emotional, thoughtful, caring and a bit of a geek! I love reading, cooking and running. I like watching true crime documentaries and horror films but also rom-coms. Before becoming a published writer I did lots of jobs – I was a waitress at a bar, a childminder and a Christmas Elf (which isn't as fun as it sounds!)

* Why did you use a pseudonym?

I've published other novels before under my real name (Nicci Cloke) but those were for teenagers. As this was my first thriller for adults, I wanted to use a pseudonym to keep the two genres separate.

Dutch version

*How did you come up with the plot of this first book?

I had been working on a novel about the Banner family for a long time – I knew that Sadie, the mother, had disappeared when her daughter, Amber, was a baby, and that she'd returned when Amber was 16. But I didn't know what Sadie was so scared of or what she had been running away from. Then I read an article about two 12 year old girls in the US who'd become so obsessed with an internet meme, Slender Man, that they'd tried to kill their friend to please him. I was fascinated by this story – it's terrifying and incredibly sad – and I knew straight away that I wanted a similar childhood legend to be haunting Sadie and that this would eventually lead to Amber being on trial for murder.

*What character in the book has most of you in it? 

I think they all have some tiny part of me in them but I hope Greta, the filmmaker who is working on a documentary about Amber, is most like me. She's the most sympathetic of the characters, the one who tries to see the best in Amber when everyone else believes Amber is evil or a criminal. Amber is probably the character who is most different to me but that made her the most interesting to write.

*The Tall man is your first book and is sold to several countries: how are your feelings about that?

It's amazing! I still can't believe it. It's a dream come true and I feel very, very lucky.

*Do you have a writing-routine or any writing rituals, and if so, what are they?

No, not really – I find it actually helps me if I don't do the same thing every day. So some days I'll write in the morning, others in the evening. Sometimes I like to sit at my desk, other times I like to go and write in a coffee shop. The one thing I always have to do is make sure I have a large cup of coffee next to me before I start! 

* What was the soundtrack while you were writing? Are your listening to music while writing?

I do sometimes but usually I can't have music with any words – I find it too distracting. So I like to listen to movie soundtracks. I find they really help set the mood. My favourite while I was writing The Tall Man was the soundtrack to Gone Girl by Trent Reznor and Atticus Ross. It's really creepy and tense – perfect! Soundtrack Gone girl op you tube

*Do you plot out your book from start to finish and then write it down or let you your characters lead the story and see where they take you?

A little bit of both. I like to write the first 10,000 words without too much of a plan in my head – I like to get to know the characters and get excited about the story they might have to tell. But then I'll stop and plot out the rest. I find it easier to get a first draft written quite quickly if I have a detailed plan, and it's easier to see where the story needs more action or where a twist might work. 

*What can distract you from writing?

The internet! Especially Twitter and Instagram. And food – I'm always sneaking down to the kitchen to get snacks!

*What kind of books do you like to read yourself?

I like everything, really! Thrillers, of course, but I also like literary fiction, comedy, romantic stuff, and dystopian or sci-fi. I always have a big stack of books I can't wait to read.

*When did you discover you wanted to be a writer?

I've loved writing stories ever since I was a little girl but when I finished university I thought I wanted to work in publishing. I loved books so much that it seemed like the best career option for me – I didn't think normal people could be authors! However when I got started, I realised that wasn't true and I also realised that writing was my dream. I started working on a novel in secret and eventually got the courage to try and find an agent for it. 

*Can you name some books we have to read?

I love all of Megan Abbott's books – I think she's an amazing writer. The Three by Sarah Lotz is one of my favourite books ever, and the best thing I read last year was Bad Apple by Zoje Stage (also called Baby Teeth in some countries). I also really loved Birdbox by Josh Malerman – I've just watched the Netflix adaptation which is good, but the book is even better in my opinion.

*Are you already working on a new book?

Yes! It's called The July Girls and it's about a killer who strikes on the same day each year, and a young girl who thinks it might be her dad.