Ongenadig van Karin Hazendonk

Titel: Ongenadig

Auteur: Karin Hazendonk

Uitgever: LetterRijn
Recensie door Baukje
Kraaien: 2,5

Achterflap

Anouk raakt tijdens een personeelsfeest aan de praat met Sven. Ze is gecharmeerd van hem en de aantrekkingskracht blijkt wederzijds. Sven leest iedere wens uit haar ogen en Anouk is ervan overtuigd dat hij de ideale man is.
Als Sven na een paar maanden vraagt met hem te gaan samenwonen, zet de onzekere Anouk, aangemoedigd door haar tweelingzus Miranda, haar twijfels aan de kant en trekt bij hem in.
Al snel ontstaat er een scheurtje in de perfecte relatie. Sven heeft zijn eigenaardigheden en een bizarre hobby. Anouk probeert uit alle macht daarmee om te gaan.

Na een ongelukje lijkt Sven twee gezichten te hebben. Zijn onverschillige kant laat Anouk aan haar lot over, terwijl zijn zorgzame kant haar het volgende moment liefdevol verzorgt.
Zo ook die ene avond. Anouk slikt de medicijnen die Sven haar heeft gebracht en ze valt in slaap.
Ze wordt echter niet wakker in de slaapkamer en lijkt overgeleverd aan de morbide plannen van Sven.

De cover

Een prominent aanwezige strop die over gaat in vogels. De kleurstelling van de cover bestaat voornamelijk uit paarstinten.

Mijn mening

Dit was één van de eerste covers van LetterRijn die me verraste. Meestal ben ik niet onder de indruk en vindt ze vooral wat amateuristisch en goedkoop overkomen.

De strop met de illusie van vogels vind ik mooi. Helaas vind ik de uitwerking wat minder. Het paars, ik hou er niet van. Maar dat is een kwestie van smaak. Na het lezen van het verhaal, moet ik vaststellen dat de afbeelding weliswaar mooi is, maar niets met het verhaal te maken heeft.

Het verhaal

Anouk wordt verliefd op Sven, die ze op een bedrijfsfeest ontmoet. Hij blijkt een lot uit de loterij te zijn. Al snel wonen ze samen in zijn huis aan de kust.

Anouk komt er best gauw achter dat Sven er wat bijzondere trekjes op na houdt en hij zeker niet de prins op het witte paard is. In een behoorlijk tempo verandert de romantische Sven in een man met behoorlijk sadistische trekjes.

Tweelingzus Miranda heeft het wat sneller door dan Anouk dat haar zwager gevaarlijk is, voor Anouk lijkt dit te laat te komen.

Mijn mening

Nadat ik het vorige boek van Karin Hazendonk gelezen had, De dood heeft blauwe ogen, was ik benieuwd naar Ongenadig. Niet dat ik louter enthousiast was maar ik was wel van mening dat Hazendonk een verhaal kon verzinnen. De uitwerking was minder maar dat valt te leren en ook een goede redactie kan mooie dingen doen. Ook de recensies die spraken van een gruwelijk verhaal, maakten me nieuwsgierig.

Daar waar de auteur bij haar vorige boek nog nooit van een perspectief gehoord leek te hebben, was dit in Ongenadig niet meer aan de orde. Wanneer we in het perspectief van Anouk zaten, bleven we dat ook (bijna altijd) en ook Sven werd niet zo nu en dan onderbroken door een perspectiefwisseling.

De uitwerking van de personages blijft echter nog steeds erg zwak. Net als in De dood heeft blauwe ogen, plat en nietszeggend saai. Hazendonk beheerst de techniek nog niet waarmee je de lezer echt deelgenoot van het verhaal laat zijn. Dit komt vooral door de afstandelijke en bijna journalistiek wijze van schrijven. De manier waarop Sven op zoek gaat naar vrouwen en daarvoor een advertentie plaats in de krant, is er daar een goed voorbeeld van. Nergens wordt de lezer meegenomen in die zoektocht. We zitten niet in de kamer waar Sven zijn vrouwen ontmoet, we kijken niet mee met zijn afgrijzen en voelen zijn geiligheid niet als hij wel beet lijkt te hebben. Hazendonk vertelt er helemaal niets over behalve dat Sven middels een advertentie op zoek gaat. Slechts de ontmoeting met de laatste vrouw wordt summier beschreven.

Ook de keuze van de auteur om voor de verleden tijd te kiezen, maakt dat de lezer moeilijk echt feeling krijgt met het verhaal.

De lugubere details dan. Het blijkt maar weer dat de liefhebber van de Nederlandse vrouwenthriller weinig gewend is, want echt gruwelijk wordt het nergens. Ja, als je slachtoffer bent van de handelingen van Sven zal het niet heel fijn voelen allemaal, maar om nu te zeggen dat ik nauwelijks meer durfde te gaan slapen, nee, dat niet.

Dan komen we bij de redactie. Heel spijtig voor Karin Hazendonk, maar die is ronduit ruk waardeloos. Ik raad haar aan goede meelezers te zoeken en geen goede vriendinnen mee te laten lezen zolang LetterRijn zich geen goede redactie kan permitteren. Net als in De dood heeft blauwe ogen, zaten ook in Ongenadig absoluut grote redactionele missers.

Ik zal enkele voorbeelden geven.

Ik citeer: ‘Ze gaf het op door weg te glijden in een genadige bewusteloosheid.’ Enkele zinnen later. ‘Hij verloste haar van de leren band zodat haar blauwe ogen strak naar het plafond keken.’ Dit kan natuurlijk niet. Iemand die bewusteloos is, kijkt niet met blauwe ogen strak naar het plafond.

Ook kijkende naar het strafrecht klopt het niet. Zo krijgt een slachtoffer al een schadevergoeding die betaald moet worden door de verdachte zonder dat deze al berecht is. Voor de Nederlandse wet ben je onschuldig tot het tegendeel wettig en overtuigend bewezen is. Zolang iemand niet berecht is, is het dus niet mogelijk deze persoon te veroordelen tot een schadevergoeding, die in Ongenadig ook nog eens belachelijk hoog is. Deze schadevergoeding wordt via een kort geding afgedwongen, zelfs voor de pro-forma zitting tegen de verdachte heeft plaatsgevonden. Ook dat kort geding is interessant. In een kort geding is altijd sprake van een voorlopig oordeel. Dat er dus al een schadevergoeding van miljoenen wordt uitgekeerd is dan ook niet mogelijk. Hooguit kan er middels een kort geding een kleine som geld gevorderd worden bij spoedeisende zaken, zoals het voorzien in  levensonderhoud, maar dat is geen schadevergoeding.

En deze kennis, beste lezers, verwacht ik dat een auteur opdoet voordat het boek op de planken ligt van een boekhandel.

Verder zit er een idiote cliffhanger in het boek. Zo zitten we in het perspectief van Anouk: ‘In het duister van de nacht kwamen de gedachten in een onophoudelijke stroom op me af. Ik begon me af te vragen hoe Sven me zag. Het antwoord daarop had ik nooit kunnen verzinnen.’ Die laatste zin kan natuurlijk niet als we in het perspectief van Anouk zitten. Zij kan op dat moment nog niet weten wat de toekomst brengt dus deze gedachte is onmogelijk.

Verder kan een personage dat net uit een vreselijke hel is bevrijdt “nog niet accepteren dat haar nachtmerrie voorbij is”, wat best raar is. Dat je het niet kunt geloven, kan. Niet kan beseffen, ja, kan ook. Maar niet kunnen accepteren is idioot natuurlijk.

Nog eentje om het af te maken: “Ze was mooi, zoals ze op haar rug lag. De platte buik met de fraai gevormde navel. Ze droeg een zwarte string en hij zag de ronding van haar billen.” Nu wil ik Hazendonk niet ontmoedigen maar wanneer iemand op de rug ligt moet ze wel ontzettend dikke billen hebben wil je de rondingen kunnen zien, onderbroken door een string.

Is het dan alleen kommer en kwel? Nee, zoals ik al eerder schreef, kan Karin Hazendonk een verhaal verzinnen. Ook het plot is goed en anders dan die in de klassieke vrouwenthriller. De details hebben een dun laagje gruwel, een beetje als een sieraad van doublé. Het lijkt goud maar is betaalbaar voor een grotere groep. In dit verhaal het lijkt gruwelijk, maar ook voor de liefhebber van de klassieke vrouwenthriller is het te behappen.

Maar wanneer ik Karin was, zou ik naarstig op zoek gaan naar een goede redacteur, objectieve kritische meelezers die niet je vrienden zijn of me heel snel inschrijven voor een cursus schrijftechniek. Want deze is echt nog ver beneden een acceptabel niveau.

Schrijfstijl   2

Leesplezier  2

Spanning  2

Plot  3

Originaliteit  3

2,5  kraaien

 

Verwacht in oktober, deel 4

Op 17 oktober

Alice Bell weet dat haar man George van mooie vrouwen houdt. Ze weet ook dat hij haar
aanbidt en dat haar zwangerschap hun relatie alleen maar hechter zal maken. Maar als ze
terugkomt van een zakenreis ziet ze in de weerspiegeling van een treinraam een prachtige
roodharige vrouw. Een vrouw die het evenbeeld is van Ruth, haar medestudente van jaren
geleden, die na een nachtelijke zwempartij spoorloos is verdwenen. Wanneer ze George
vertelt over het voorval in de trein reageert hij heel terughoudend. En als ze ontdekt dat een
oude groepsfoto vlak daarna bijgeknipt en opnieuw ingelijst is, wordt Alice wantrouwend. Want
wat weet George over Ruth, en wat was zijn relatie met haar? En kan Alice zelf nog vertrouwen
op de herinneringen aan haar studietijd? 



Op 7 oktober


Gwen Proctor heeft haar kinderen gered van haar ex, seriemoordenaar Melvin Royal, en zijn verbond van psychopathische handlangers. Maar de strijd is nog niet voorbij. Niet nu Melvin uit de gevangenis is ontsnapt. Niet nu ze een beangstigend sms'je heeft ontvangen...

Je bent nu nergens veilig.

Haar schuilplaats aan Stillhouse Lake voldoet niet meer. Gwen laat haar kinderen veilig achter bij een goed bewapende buurman. Zelf gaat Gwen op jacht, met de hulp van Sam Cade, de broer van een van Melvins slachtoffers. Ze weet wat ze moet doen, ze heeft de kunst kunnen afkijken van een van de meest gestoorde moordenaars. Maar waar ze tegen strijdt, is erger dan alles wat ze gevreesd had – een uitgekiend psychologisch spel met als doel haar te vernietigen. Gwen vertrouwt alleen nog op woede en wraak als ze haar prooi nadert. Eén ding is zeker: een van hen zal sterven.




Op 21 oktober

Niemand weet waar ze vandaan komt, niemand weet wie ze is.

Er is maar één ding zeker, ze weet wanneer je liegt.

Er wordt een meisje gevonden in een huis waar zich een afschuwelijk drama heeft afgespeeld. Ze is uitgehongerd en vies, en wil niemand vertellen wie ze is, hoe oud ze is of waar ze vandaan komt. Misschien is ze twaalf, misschien vijftien. Niemand heeft haar als vermist opgegeven, en ook een dna-test geeft geen uitsluitsel over haar identiteit. Iemand geeft haar de naam Evie Cormac, en ze krijgt een plaatsje in een gesloten jeugdinstelling.


Zes jaar later claimt Evie dat ze achttien is en klaar om de wijde wereld in te trekken. Psycholoog Cyrus Haven moet bepalen of Evie zelfstandig genoeg is om de instelling te verlaten. Cyrus had zich op alles voorbereid, maar niet op deze fascinerende en gevaarlijke jonge vrouw, die de gave heeft te kunnen zien wie er liegt. En blijkbaar vertelt niemand in haar omgeving de waarheid.




Op 22 oktober

Twee vrouwen worden vermoord gevonden, liggend in een riviertje. Van beiden zijn de benen aan elkaar genaaid. Wie wil hen laten lijken op zeemeerminnen en waarom? Officier van justitie Jana Berzelius legt verband met de zaak Simon Norell, een jonge man die zijn familie heeft vermoord en sindsdien vastzit. Maar Simon weigert te praten. Iemand moet zijn vertrouwen winnen en de enige die dat kan, is de man die zich beweegt als een dreigende schaduw in het leven van Jana: Danilo Peña.

De Zweedse thrillerauteur Emelie Schepp brak in Nederland door met 'Memento'. Dit werd, evenals haar daarop volgende thrillers,'Narcotica', 'Post mortem' en 'Postuum' met lovende recensies beoordeeld.








Op 22 oktober

Zwijg is een jeugdthriller van zevenvoudig Prijs van de Jonge Jury-winnares Mel Wallis de Vries.

Fee, Alyssa, Sarah en Jamie zijn megapopulair. Maar op een avond dat ze alleen thuis zijn, ontvangt de alarmcentrale een hysterisch telefoontje: een van de vriendinnen is vermoord. De andere drie zijn meer dood dan levend, maar redden het.

De overlevenden zijn groot nieuws: iedereen wil weten waarom zij het hebben overleefd. Moeizaam pakken de drie hun leven weer op. Tot er weer iets vreselijks gebeurt…

Is de moordenaar terug? Hoe vaak kun je aan je lot ontsnappen?










Op 25 oktober

Anouk raakt tijdens een personeelsfeest aan de praat met Sven. Ze is gecharmeerd van hem en de aantrekkingskracht blijkt wederzijds. Sven leest iedere wens uit haar ogen en Anouk is ervan overtuigd dat hij de ideale man is.
Als Sven na een paar maanden vraagt met hem te gaan samenwonen, zet de onzekere Anouk, aangemoedigd door haar tweelingzus Miranda, haar twijfels aan de kant en trekt bij hem in.
Al snel ontstaat er een scheurtje in de perfecte relatie. Sven heeft zijn eigenaardigheden en een bizarre hobby. Anouk probeert uit alle macht daarmee om te gaan.

Na een ongelukje lijkt Sven twee gezichten te hebben. Zijn onverschillige kant laat Anouk aan haar lot over, terwijl zijn zorgzame kant haar het volgende moment liefdevol verzorgt.
Zo ook die ene avond. Anouk slikt de medicijnen die Sven haar heeft gebracht en ze valt in slaap.

Ze wordt echter niet wakker in de slaapkamer en lijkt overgeleverd aan de morbide plannen van Sven.

De dood heeft blauwe ogen van Karin Hazendonk

Titel: De dood heeft blauwe ogen

Auteur:Karin Hazendonk

Uitgeverij: Letterrijn

Publicatiedatum: juni 2018

Recensie door Baukje

Waardering: 2 kraaien

Achterflap

Jan van Dijk heeft een saaie baan en zit gevangen in zijn huwelijk met Martine waarin sleur en vastgeroeste gewoontes de boventoon voeren. De enige die kleur aan zijn bestaan geeft, is zijn dochter Hannah.
Als Hannah spoorloos verdwijnt, verandert zijn leven in een hel.
De verdwijning van hun dochter maakt de scheurtjes in het huwelijk van Jan en Martine groter en zichtbaar voor de buitenwereld.
Leugens die diep begraven liggen in het leven van Martine, komen langzaam maar zeker aan de oppervlakte.

De vermissing van Hannah van Dijk is de eerste zaak die Loes de Koning krijgt in haar hoedanigheid van familierechercheur. Ze worstelt met de minachting van haar directe chef, onzekerheid en haar persoonlijke betrokkenheid bij deze zaak.
Als echter zwaar verminkte mannen worden gevonden, komt haar vechtlust terug en bijt ze zich vast in het onderzoek.
Iemand is heel erg kwaad en alle sporen leiden naar één persoon ...

De cover

Een groot, blauw oog staat prominent in het verder in zwart/wit/grijs-tinten, uitgevoerde cover. De naam van de auteur en de titel staan in rode letters die per regel kleiner worden.

Mijn mening

Het grote oog op de cover trekt de aandacht. Het is verder niet een hele spannende of vernieuwende cover. Ik vind hem wel typisch LetterRijn. Vooral de achterkant waarin de tekst slecht leesbaar is omdat de foto van de cover doorloopt in de achterflap. Als ik de ontwerper was van LetterRijn zou ik dat meteen veranderen.

Het verhaal

Jan en Martine hebben en gezapig huwelijk. Hun dochter, Hannah, is een puber die middels een leugen tegen haar ouders op een schuurfeest terecht komt waarvan ze niet meer terugkeert.

Loes de Koning is de verse familierechercheur van het korps. Een verworven functie die haar door haar leidinggevende niet in dank afgenomen wordt en waardoor ze de rotklusjes krijgt. Tot de zaak Hannah, waarin al snel een tweede slachtoffer valt.

Ze krijgt hulp van haar collega Rob die na zijn vakantie naar Amerika niet meer de collega is als voorheen.

Ook korpsleider Donalds lijkt er een dubbele agenda op na te houden. Net als Martine overigens, die na de vermissing van haar dochter Hannah, steeds verder van Jan verwijderd raakt.

Waar de eerste vlucht in migraineaanvallen, wordt de laatste nog slechts gedreven door de zoektocht naar de waarheid.

Middels verschillende verhaallijnen word ik, als lezer, meegenomen in de verschillende beweegredenen van de personages. Waarom liegen ze? Waarom doen ze wat ze doen?

Mijn mening

Het verhaal op zich is niet slecht. Echter is de schrijfstijl en zijn de schrijftechnieken zo slecht dat ik me echt afvraag of de redacteur heeft zitten slapen. Dood- en doodzonde. Want het verhaal had echt beter verdiend. Nu denk ik dat de gemiddelde lezer het nog niet zo zal merken, en dat verklaart de best hoge recensies van dit boek. Maar de meer ervaren lezer of die met een grotere kennis van technisch schrijven, zit echt met kromme tenen het boek te lezen.

Het verhaal begint met wat de laatste tijd een trend lijkt te zijn. Veel tieten en geiligheid. Later wordt dit, gelukkig, minder.

Wat echt stoort, omdat het verwarrend leest, zijn de vele perspectiefwisselingen in eenzelfde hoofdstuk. Ook dit wordt later in het boek beter maar Hazendonk, of haar redacteur, moet daar nog wel wat inhaalslagen in maken. Net als de vreemde overgangen in de hoofdstukken waardoor er soms geen touw aan vast te knopen is.

Verder zijn ook de verschillende tegenstrijdigheden in het boek zo groot dat het het verhaal ongeloofwaardig en soms lachwekkend maakt. Iets dat de doodsteek is voor een thriller.  

Zo houdt een man bij de seks zijn onderbroek aan, omdat hij zich anders kwetsbaar voelt. Om zich in de volgende zin op het meisje te laten vallen en bij haar binnen te dringen. Ik ben geen man, maar dat het moeilijk penetreren is met een onderbroek aan weet ik dan toch wel.

Een ander raar iets is dat Hannah vermist is en de rechercheurs een verdachte gaan horen. Niet over haar vermissing, maar over haar verkrachting. Wat best raar is als het hele kind nog niet boven water is.

Ook de metaforen zijn slecht gekozen. Bijvoorbeeld: Net als stevig onweer duurde de schok maar een paar seconden. Ik weet niet in welk deel van Nederland stevig onweer maar een paar seconden duurt, maar dan wil ik daar, met doodsbange hond, naar toe verhuizen.

Dan de personages. Behalve die van Loes zijn ze plat en nietszeggend saai. Ook reageren ze best bijzonder in sommige situaties. Al vind ik dat laatste minder erg omdat niets zo raar kan reageren als de mens. Maar had ze dan wat spannender gemaakt.

Is het dan een slecht boek? Ja en nee. Het had een best een goed boek kunnen zijn. Als de reactie goed werk had geleverd of als de auteur meer kaas had gegeten van schrijftechnieken. Als ze dan ook meteen leert wat synoniemen zijn en daarvan gebruik gaat maken ben ik helemaal blij.

Nu is het, helaas, een best aardige huisvrouwenboekje geworden.

Tot slot, het plot was niet heel verrassent maar toch best aardig, ware het niet dat in de laatste paar hoofdstukken de diverse personages nog wat uitleg gaan geven. Iets wat ik de laatste tijd ook regelmatig zie. Waarom? Een plot is en een goed plot als de auteur het niet met nog wat extra woorden uit gaat zitten leggen. Laat wat uiteindes open. Dichttimmeren doen we dat huis van ons wel. Tegen die stevige onweersbuien die boven dat huis van mij helaas een stuk langer blijven hangen dan een paar seconden.

Schrijfstijl    1

Leesplezier   2

Spanning   3

Plot   2

Originaliteit   2

2 kraaien

Baukje

De dood heeft blauwe ogen van Karin Hazendonk

Het boek trok mij vooral vanwege de beschrijving op de cover dat Loes de Koning, die voor het eerst in haar hoedanigheid als familierechercheur te maken krijgt met een vermissing. Ik was wel benieuwd naar het werk van een familierechercheur in de praktijk.

Het verhaal gaat over de vermissing van de 15 jarige Hannah van Dijk die samen met een vriendinnetje een schuurfeest bezoekt, terwijl haar ouders denken dat ze naar de verjaardag is van een klasgenoot en daar blijft slapen. Het huwelijk van vader Jan en moeder Martine is niet goed en de vermissing van hun dochter drijft hen nog verder uit elkaar. Het grote geheim dat tussen hen in staat wordt door alle angst en frustratie op de spits gedreven.

De nachtmerrie waar beide ouders in terecht zijn gekomen zijn goed invoelbaar.  Hoewel ik me wel heb gestoord aan het stereotype man-vrouw beeld dat steeds werd neergezet. De vrouw die bijna apathisch werd en voortdurend met migraine op bed lag en de man waarbij de woede en vechtlust kwamen bovendrijven.

Het wordt familierechercheur Loes bepaald niet gemakkelijk maakt om te ontdekken wat er met Hannah is gebeurd . Toch zet ze alles op alles om de onderste steen boven te krijgen, samen met collega Rob..

Het boek laat zich vlot lezen. Het taalgebruik is eenvoudig, ook wel gevuld met de nodige spreektaal. Toch zijn de zinnen vaak zo kort dat het ook wat ‘hakketakkerig ‘ overkomt, niet altijd lekker vloeiend.

In het verhaal gebeurt veel. Van een verdwijning, tot een groot familiegeheim, van ernstig misbruik tot heftige moorden met werkelijk de meest bizarre verminkingen, die mijn voorstellingsvermogen volledig te boven gaan. Toch weet Karin Hazendonk de uiteinden van alle touwtjes goed aan elkaar knopen. In het boek zit één opvallende misser waarbij rechercheur Rob in een gesprek met een betrokkene uit het onderzoek navraag doet over de verkrachting van Hannah en refereert aan het bericht in de media terwijl op dat moment Hannah alleen nog vermist is.

De dood heeft blauwe ogen eindigt in een goed bedoelde climax, maar persoonlijk  vind ik ‘m niet erg geloofwaardig. Wat ik achteraf jammer vond is dat ik in dit boek niet het zicht op het werk van de familierechercheur heb gekregen zoals ik had gehoopt. Al met al vind ik het boek over the top.

2,5 kraai

Annemarie

Deel 5 van verwachte boeken juni

Op 26 juni voor de vele liefhebbers van B.A. Paris Breng me terug

Breng me terug is de nieuwe thriller van bestsellerauteur B.A. Paris, bekend van Achter gesloten deuren en Gebroken. Een jong stel rijdt door Frankrijk en stopt onderweg bij een benzinestation. Finn stapt uit om te tanken en te betalen, maar wanneer hij terugkomt bij de auto is Layla spoorloos verdwenen. Ze wordt nooit teruggevonden. Twaalf jaar later is Finn verloofd en gelukkig – zijn verleden heeft hij achter zich gelaten. Tot hij op een middag thuiskomt van zijn werk en zijn verloofde op de bank ziet zitten. Ze houdt iets in haar handen, houdt het tegen het licht. Een object zonder enige waarde, behalve voor Finn en Layla. Is zijn eerste liefde teruggekeerd? Of speelt iemand een spel met hen? Breng me terug van B.A. Paris gaat over de impact van een verdwijning. En over het feit dat iedereen wel iets te verbergen heeft…





Op 26 juni Eva Burgers Complot

Abby is dolblij als ze wordt aangenomen op de politieacademie. Thuis is ze minder gelukkig: haar moeder heeft een nieuwe vriend die zich overal mee bemoeit en haar vader zit op Tinder. Om te ontspannen gaat Abby met vriendin Jane een paar dagen naar Londen. Helaas is de rust ver te zoeken als de meiden verstrikt raken in een crimineel bolwerk. Als duidelijk wordt dat Abby de criminelen kent en Jane plotseling verdwijnt, telt iedere seconde…











Op 26 juni Kwaad licht van Mikaela Bley

De omstreden minister van Justitie Louise Bohman wordt op een ochtend wakker gebeld met het bericht dat haar persvoorlichter dood is aangetroffen. Is het zelfmoord of toch moord? Algauw gaat het gerucht dat Bohman zelf bij de zaak betrokken is. De media schilderen haar af als een monster.

Misdaadverslaggever Ellen Tamm krijgt de opdracht om voor TV4 een documentaire over de minister te maken. Als ze Bohman ontmoet, herkent ze niets van het beeld dat geschetst wordt in de media.

Hoe dieper ze in de zaak duikt, hoe meer Ellens eigen traumatische herinneringen naar boven komen…





Op 29 juni Vergeet me niet van Julia Heaberlin

In het verzorgingshuis waar hij zit krijgt Carl Feldman bezoek van een jonge vrouw. Ze beweert dat hij jaren geleden haar zusje heeft gekidnapt en vermoord en dat hij verantwoordelijk is voor de dood van meerdere meisjes in Texas, zaken die nog altijd als cold cases te boek staan. Maar Carl lijdt aan dementie. Hij zegt dat hij zich hier niets van herinnert.

Is Carl Feldman een seriemoordenaar of een gebroken oude man? Ziek of een ziekelijke leugenaar? In een zenuwslopende race tegen de klok gaan de jonge vrouw en de oude man op zoek naar de waarheid. Een reeks verontrustende foto’s voert hen langs de plekken waar de meisjes destijds zijn vermoord…

Op 29 juni De dood heeft blauwe ogen van Karin Hazendonk

Jan van Dijk heeft een saaie baan en zit gevangen in zijn huwelijk met Martine waarin sleur en vastgeroeste gewoontes de boventoon voeren. De enige die kleur aan zijn bestaan geeft, is zijn dochter Hannah. 
Als Hannah spoorloos verdwijnt, verandert zijn leven in een hel. 
De verdwijning van hun dochter maakt de scheurtjes in het huwelijk van Jan en Martine groter en zichtbaar voor de buitenwereld.
Leugens die diep begraven liggen in het leven van Martine, komen langzaam maar zeker aan de oppervlakte.

De vermissing van Hannah van Dijk is de eerste zaak die Loes de Koning krijgt in haar hoedanigheid van familierechercheur. Ze worstelt met de minachting van haar directe chef, onzekerheid en haar persoonlijke betrokkenheid bij deze zaak. 
Als echter zwaar verminkte mannen worden gevonden, komt haar vechtlust terug en bijt ze zich vast in het onderzoek. 
Iemand is heel erg kwaad en alle sporen leiden naar één persoon ...

Leesverslag van Lilian over 2017

Het nieuwe jaar is alweer een weekje bezig een mooi moment om eens terug te blikken op 2017.


Wat een fantastisch, hectisch, chaotisch en bijzonder mooi jaar was dat!
Een paar hoogte punten op een rij:


Huis verkocht, verhuisd naar een tijdelijke woning en een nieuw huis gekocht. Het is eind dit jaar klaar, hopen we.
Druk op het werk door het met zwangerschapsverlof gaan van een collega, dus extra werk erbij. Daarna is mijn functie uitgebreid, dus meer verantwoordelijkheden.
En als kers op de taart, getrouwd met de liefde van mijn leven. Wat een prachtige dag was dat. Op vrijdag 20 oktober hebben wij elkaar het “Ja”woord gegeven, na 25 jaar verkering! Ik had echt niet verwacht dat wij nog zouden gaan trouwen. Ook onze beste vrienden en ouders niet, wij hebben er enorm van genoten, van alle liefde die je op zo'n dag, en lang daarna nog, ervaart.
Na ons trouwen zijn we op huwelijksreis geweest naar NYC. Wat een indrukwekkende stad is dat.... Echt alles is er ENORM en veel, maar gelukkig zijn er ook rustige plekken te vinden. Uiteraard ben ik in de Public Library geweest en naar Margon Library en al slenterend door de straten kwamen we langs Rizzoli Bookstore, een mooie grote boekenwinkel, daar moest ik natuurlijk ook even rondneuzen.

Op leesgebied was het ook een bijzonder jaar. In januari verscheen mijn eerste recensie, Sluit je ogen van Micheal Robotham, op thrillerlezers.

Mijn doel was om 40 boeken te lezen, maar door alle hectiek ben ik blijven steken op 38 boeken. Tussen deze boeken, zaten wel erg veel mooie exemplaren, dus ik mag zeker niet klagen. Ik ben geen snelle lezer en kan ook al geen twee boeken tegelijkertijd lezen, zoals sommige, maar ik kan enorm genieten van de schrijfsels en hersenspinsels van menig auteur.


Als je terug kijkt, zie je soms verrassende dingen, zo heb ik van 5 auteurs, twee boeken gelezen in 2017:
Karin Slaughter; Goede dochter (het dikste boek door mij gelezen dit jaar, 512 blz) en Laatste adem (het dunste boekje door mij gelezen, 123blz).
Jo Claes, mijn favoriete Belgische schrijver; Over elk vergeten heen en Het gewicht van de haat. Normaal komt er één boek per jaar uit, met Thomas Berg als hoofdpersoon, maar omdat dit jaar 10 boeken met Thomas Berg zijn verschenen, komt er ook nog een boek uit! Als trouwe lezer, was ik hier erg mee in mijn nopjes. Het laatste boek van Jo Cleas is dan ook meegegaan naar NYC.
Linda Jansma; Schaduwkinderen en Uitverkoren Altijd heerlijk om haar boeken te lezen.
Lulu Taylor; De winterkinderen en De sneeuwengel Begin van het jaar een boek gelezen en aan het einde deel 2, heerlijke en prachtige boeken.
Nicci French; Als het zaterdag wordt en Zondagochtend breekt aan. De serie is bijna compleet, dit jaar komt het laatste deel uit, dan weten we eindelijk hoe het af gaat lopen! Nadeel is wel dat we dan ook afscheid moeten nemen van een aantal leuke, intrigerende personages.

In 2017 heb ik ook een aantal auteurs in het echt mogen ontmoeten. Dat blijft toch een bijzonder iets. Het zijn gewone mensen, zoals jij en ik, maar toch... het blijft speciaal om ze te mogen ontmoeten.
Linda Jansma, 13 mei te Veldhoven samen met Ink, die ik ook voor het eerst in levende lijve mocht ontmoeten. Het was mooi weer, dus ben ik op de motor, naar de signeersesie gegaan. Uiteraard niet met lege handen weggegaan, ter plekke een boek gekocht en laten signeren. Linda is echt een super tof mens, erg leuk om haar ontmoet te hebben. Als ze weer in de buurt is, ga ik zeker weer even langs.
Auteurs van Uitgeverij LetterRijn, 10 juni te Scheveningen; Karin Hazendonk, Melissa Skaye, Bianca Nederlof en Pjotr Vreeswijk. Heerlijk aan zee, met het zonnetje op ons gezicht gesprekken voerend. Of er mensen verbrand zijn die dag??? Geloof dat iedereen nog lang kon nagenieten.
Karin Slaughter, 20 juni, Boekhandel Van Pierre. The queen of Crime in Eindhoven, daar moest ik gewoon bij zijn, dus een middag vrij genomen en met mijn boek onder de arm naar de stad. De opkomst was groot, de gehele zaak stond vol enthousiaste lezers. Gelukkig nam Karin wel voor iedereen de tijd, zodat je even met haar kon kletsen, je boek kon laten signeren en er was zelfs tijd om met haar op de foto te gaan.
Nathalie Pagie, 2 september, Breda. Een high tea met Nathalie Pagie, dat rijmt! Een heerlijke middag in goed gezelschap, lekker eten, boekenpraat, wat wil een mens nog meer. Nathalie is een leuk en spontaan mens, soms vraag ik me toch af hoe ze de soms zo lugubere of enge zaken op papier krijgen. Ze komen zo lief over, maar ondertussen....;-)
Carlos Ruiz Zafon, 10 november Boekhandel Van Pierre. Auteur van bestseller: De schaduw van de wind, het eerste deel van zijn reeks Het kerkhof der vergeten boeken komt naar Nederland om zijn vierde en laatste boek
uit deze reeks te promoten en te signeren. Samen met vele anderen, waaronder veel Spaanstalige, stond ik in de rij om Het labyrint der geesten, te laten signeren. Carlos Ruiz is minder toegankelijk dan Karin Slaughter, maar ook hij nam de tijd voor zijn lezers. Het zijn geen thrillers, maar wel hele mooie boeken om te lezen, je verdwijnt en gaat helemaal op in zijn verhaal, die zich in het prachtige Barcelona afspelen.
Mariette Lindstein heb ik niet ontmoet in levende lijve, nog niet, maar wel leuk contact mee gehad via messenger, Facebook en mail. Tijdens het lezen van De sekte kwam ik met haar in contact en daar rolde een interview per mail uit. Hopelijk kunnen we haar dit jaar ontmoeten als ze het tweede deel komt promoten.


Nog even wat feitjes en lijstjes van mijn leesjaar 2017, ik heb in totaal 38 boeken gelezen met 11,845 bladzijdes. Het grootste deel daarvan zijn thrillers geweest, maar er zat ook een feel good, horror, kinderboek en een roman tussen.

Mijn top vijf van afgelopen jaar:
Karin Slaughter, Goede dochter
Sluit je ogen, Michael Robotham
Lief van je, Roanne van Voorst (roman)
De Winterkinderen van Lulu Taylor
De sekte van Mariette Lindstein



Mijn tegenvallers van 2017:
Wat jij niet ziet van Sarah Pinborough
Onvindbaar van Laura McHugh


Mijn verrassingen van 2017:
Dagboek uit de rivier van Frederik Baas
Zodiac van Sam Wilson
Het geheim van het Nachtegaalbos van Lucy Strange (kinderboek)


Ik wens iedereen een geweldig en gezond 2018 toe en dat er maar veel gelezen mag worden. Maar niet vergeten, tussen de bladzijdes door, wat te posten op onze Facebook groep!


Veel liefs,
Lilian

Boekenduel met Waanidee van karin Hazendonk

Twee mensen lezen hetzefde boek en geven hun mening, zijn het eens of totaal oneens.

Dit keer lazen Lydia en Renee het boek Waanidee van Karin Hazendonk


Waanidee is de derde thriller die Karin Hazendonk schreef en kwam september 2017 uit.

Voor het lezen

Lydia:
De cover heeft een groene tint, we zien een groot huis/ landhuis door de kleur groen heeft het een spookachtige uitstraling, het heeft iets grimmigs. De naam van de auteur en de titel zijn ook in het groen gedrukt. Ik weet niet wat ik van Waanidee kan verwachten ik heb nog nooit iets van Karin Hazendonk gelezen. Ik laat me verrassen.

Renée:
De cover van dit boek is prachtig van kleur en heeft een afbeelding die op de één of andere manier uitnodigt tot lezen. Helaas ben ik minder kapot van de belettering op het boek. Het lettertype op zich is goed gekozen, maar op deze manier geplaatst is het net of het met WordArt gemaakt is en dat is een beetje jammer. Het maakt het boek iets goedkopers hebben en minder aantrekkelijk om op te pakken.

Het verhaal

Victor Bronkhorst is, na het overlijden van zijn beide ouders, het grootste gedeelte van zijn jeugd bij zijn grootouders opgegroeid. Grootvader is een man die er wat vreemde ideeën op na houdt qua opvoeding en zijn kleinzoon als uitverkorene met een speciaal levensdoel ziet. Bronckhorst ontplooit zich tot een succesvol zakenman, maar de band met zijn grootvader blijft ook na diens dood bestaan. De gesprekken tussen beiden gaan door en ook geeft opa nog regelmatig advies, al speelt dit alles zich nu nog slechts in Victors hoofd af…

Tijdens het lezen

Lydia:
Karin begint in haar boek met een quote:

Ik vind dit een mooie quote en helemaal wanneer ik het boek dichtsla bedenk ik mij hoe goed gevonden. Deze quote is echt passend bij het verhaal.

Na het lezen van de eerste vijftig pagina’s leer je de personages ,die een belangrijke rol spelen in Victors leven, kennen. Deze personages zijn goed uitgewerkt. In het begin had ik  met het personage Victor Bronckhorst te doen; al zo jong je ouders verliezen. Maar hoe verder we in het boek kwamen, des te meer ik me begon te irriteren aan Victor en aan zijn opa. Ik kreeg een hekel  aan hem: hij is een narcist en heeft geen gevoel in zijn donder. Wat een enge gedachtegang heeft die man. Wat een creepy figuur is dat!

Renée:
Victor Bronkhorst heeft een aantal mannen uitgenodigd in zijn villa en hen verwend met een uitgebreid diner, waarbij niet bepaald op luxe bespaard is. Hij wil dat de mannen wat voor hem gaan doen, maar wat? Dat is voor de lezer nog onbekend, maar zet aan tot het verder willen lezen, want het gevoel dat het weinig goeds zal zijn heeft zeker de overhand. Wat is Viktor van plan?

In de loop van het verhaal wordt de rol van opa in de keuzes die Victor in zijn leven maakt steeds duidelijker. Met zijn kapitaal wat hij uit erfenis en zakelijk imperium verkreeg, geeft hij de nodige steekpenningen om zijn levensdoel te bereiken. Een doel met verregaande gevolgen voor de Nederlandse bevolking. Een doel waarbij verleden een nieuw heden dreigt te worden.

Na het lezen

Lydia:
Per hoofdstuk staat aangegeven in welk jaartal het verhaal zich afspeelt en over wie het gaat. De auteur neemt de lezer mee naar het heden en verleden van Victor Bronckhorst.

Jaren later is Victor Bronckhorst een succesvolle zakenman, en heeft een doel:

“ Ik blijf trouw aan jouw gedachten opa."

Karin Hazendonk heeft een fijne schrijfstijl met korte hoofdstukken. De dialogen tussen de personages zijn beeldend geschreven,  zo ook de gebeurtenissen die zich afspelen in het boek.  Je voelt angst door het spannende verhaal. Het idee wat karin verzonnen heeft,vind ik orgineel en tegelijk angstaanjagend. Het is een bizar idee, maar ik stelde me regelmatig de vraag: stel dat het morgen hier in Nederland nieuws van de dag is. En fictie werkelijkheidwordt. Wat zou ik doen? Ik ging er zelfs mee naar bed en droomde er over. Het zou zomaar kunnen gebeuren. En als het gebeurt, dan hou ik mijn hart vast.

Renée:
De zinsstructuur is in het begin van het boek vrij eenvoudig en zelfs wat mat, maar als de spanning erin komt, dan komt dit helemaal goed. Het lijkt of de schrijfster dan door de opgebouwde spanning meer passie in het schrijven gelegd heeft. In dit gedeelte zie je absoluut de kwaliteiten die de schrijfster aan boord heeft.
Je wilt het boek vrijwel gelijk al niet meer opzij leggen. Eerst omdat je wilt weten wat Victor en de mannen van plan zijn en later om te lezen hoe de plannen uitgevoerd worden en hoe het af gaat lopen.
De personages in het boek zijn zeer goed uitgewerkt en komen tot leven. Een brok in de keel, leedvermaak en zo had het voor mij niet met hem af hoeven lopen zijn dan ook niet vreemd.

Beoordeling

Lydia:

Ik kon het boek moeilijk wegleggen en nu het uit is kan ik het moeilijk loslaten. Waanidee is zeker een aanrader! Bij het dichtslaan zal het boek je verder nog aan het denken zetten. En dan denk ik aan wat Karin  Hazendonk in haar nawoord zegt:

“ loopt er op dit moment, ergens in de wereld,

   een Victor Bronckhorst rond ?

   wat als dat werkelijkheid wordt?

   De techniek is er.

Laten we inderdaad hopen dat de geschiedenis zich niet herhaald

Ik geef Waanidee 4 kraaien

Renée:

Een boek met veel spanning, wat je laat nadenken over wat macht door de verkeerde personen tot gevolgen kan hebben. Een boek wat je niet aan kant wilt leggen en wat een originele invalshoek heeft. Waanidee krijgt dan van mij ook 4 kraaien.

Waanidee krijgt dus een mooie vier kraaien hier op Thrillerlezers