Teamlid Baukje stelt zich voor

 

Voornaam: Baukje

Leeftijd: Dat vraag je niet aan een dame.

Woonplaats: Ergens tussen Amsterdam en Maastricht

Wat je over jezelf wilt vertellen: Ik hou van lezen maar niet van alle boeken. Ik ben liever eerlijk dan lief. Een recensie is een mening over het boek maar zegt niets over mijn mening over de persoonlijkheid van de auteur. Mensen die dat anders zien en daar verbolgen om zijn, hebben te lange tenen.

Je eerste boek ooit: Iets over een hond, voorgelezen door mijn ouders. Het was zielig en dapper. Ik moest dus huilen.

Je beste boek ooit: Dat vind ik lastig. Vergeet dat vaak weer. Maar ‘Wat jij niet ziet’ van Sarah Pinborough vond ik erg goed. Het plot was echt een plot. Zonder dat het uit de lucht kwam vallen, wat het echt een verrassing.

Favoriete auteurs: Heleen Fields vind ik op dit moment goed. Karin Slaughter, M.J. Arlidge.

Waarom lees je graag en hoeveel lees je gemiddeld per jaar of week: Lezen is ontspanning, een fijne manier om in slaap te vallen en om je hoofd leeg te maken. Hoeveel ik lees, wisselt sterk. Dat ligt aan mijn tijd en aan mijn boek. Een goed boek is zo uit. Een matig boek kan langer duren.

Lees je alleen thrillers? Voornamelijk. Maar ook psychologische romans lees ik graag.

 

Verborgen praktijken van Saskia van Mieghem

 

 

Een stel moorden maakt van een slecht opstel nog geen meesterlijke triller.

 

Na het lezen van ‘De gynaecoloog’ bleef ik met verbijstering achter. Ik wist niet of ik moest huilen of lachen. ‘De gynaecoloog’ was maar weer hèt bewijs dat letters achter elkaar zetten, iemand nog geen schrijver maakt.

Saskia van Mieghem liet zien waarom auteurs bescherming verdienen en uitgevers in eigen beheer een doodssteek zijn voor die hardwerkende schrijvers die wel talent hebben.

Ik gaf in mijn vorige recensie wat tips mee voor Van Mieghem. Natuurlijk heb ik niet de illusie dat elke schrijver mijn recensie als leerschool ziet maar in het geval van Van Mieghem, was het wel verstandig geweest.

 

Overigens is het niet mijn bedoeling een vileine recensie te schrijven. Maar soms is iets lastig vol te houden. Lees je liever louter positiviteit, sla dan deze recensie over.

 

Wat zegt de auteur zelf over het boek:

De opvolger van de thriller ‘De gynaecoloog’. Maar ook als afzonderlijk verhaal te lezen. Een fertiliteitarts wordt bedreigd. Wanneer Charlotte, een fertiliteitarts, door iemand uit haar verleden wordt bedreigd, neemt ze dit in eerste instantie niet al te serieus. Totdat haar beste vriendin Manon in coma raakt en ze ontdekt dat dit geen toeval kan zijn. Vanaf dat moment zet ze alles op alles om aan de eisen van het dreigement te kunnen voldoen. Dat ze daarbij medisch-ethische regels moet overtreden, lijkt haar niet te hinderen. Bovendien realiseert ze zich dat ze iets in handen heeft gekregen waar ze meer mee wil doen. Door haar verborgen praktijken raakt Charlotte iedereen die haar dierbaar is kwijt. Op het moment dat haar wereld instort, wordt ze er ook nog ingeluisd.

 

Wat valt meteen op bij het openen van het boek:

Anders dan normaal, begint Van Mieghem met het dankwoord. Ze noemt het een voorwoord maar als je mensen bedankt, is het naar mijn idee een dankwoord. Maar goed, laat ik daar niet over gaan muggenziften.

Ze begint met de zin dat bij het schrijven van ‘De gynaecoloog’, er nog geen plan was voor een vervolg. Dat dit pas kwam na de vele reacties van de lezers. Ja, duh, ‘De gynaecoloog’ is het enige boek dat ik ooit gelezen heb waar bij het dichtslaan het plot nog moest komen. Dat Van Mieghem dít kunstje goed beheerst, lees je verderop in deze recensie.

Verder geeft ze aan dat internet een handig hulpmiddel is geweest en dat ze dankbaar is voor de onmisbare hulp van gynaecoloog Marlies Bongers. Gelukkig vermeldt ze er bij dat eventuele beschreven medische fouten enkel te wijten zijn aan de auteur.

 

Vervolgens komt er een dankwoord aan haar meelezers en steekt Van Mieghem van wal en ze vermeldt enkele reacties van deze proeflezers. “Ik werd meegezogen en het smaakt naar meer”. “Het slot is subliem”.

Ik weet niet welke versie de proeflezers gelezen hebben maar als het de uiteindelijke versie is dan is de eerste gratis tip van Baukje: Zoek wat meer kritische proeflezers.

 

Het verhaal:

Charlotte, eerder werkzaam op een kinderdagverblijf, heeft na een dramatische periode het roer flink omgegooid en slaagt voor haar opleiding tot fertiliteitarts.

Haar zoon Bram woont niet meer thuis en haar dochter Ilse, ontstaan na een one-night-stand, zit in groep 8 maar gedraagt zich al als een echte puber.

Gaandeweg het verhaal komen er verschillende patiënten bij Charlotte op het spreekuur. Ze hebben twee gemene delers. Uiteraard willen ze allemaal zwanger worden maar geen van hen is ook maar enigszins normaal.

Als klap op de vuurpijl zitten er tussen deze echtparen zomaar mensen uit haar verleden die, al dan niet stomtoevallig, nu net Charlotte uitkiezen al fertiliteitarts. Uiteraard beloven deze ontmoetingen weinig goeds en Charlotte komt voor keuzes te staan die ze des Charlottes, we kennen haar natuurlijk al uit ‘De gynaecoloog’, oplost; ongeloofwaardig.

Er vallen wat doden, er worden mislukte moordaanslagen gepleegd en op het einde van het verhaal komt er zomaar een coldcase voorbij die door Charlotte zo vlug wordt opgelost dat ze beter rechercheur had kunnen worden.

Een aantal patiënten volgen we door het hele boek heen, echter zitten er ook bij die zomaar tussen de regels oplossen en waarvan je niks meer hoort, als lezer en slechts lijken te zijn bedacht om de niet –bestaande spanning, nog enigszins succesvol te reanimeren. Een trucje dat we bij ‘De gynaecoloog’ ook al voorbij zagen komen maar dat toen eveneens mislukte.

De moorden worden opgelost door het gegeven dat de moordenaars zelf hun schuld bekennen. Uiteraard aan Charlotte. Normaal is een verhaal dan afgelopen maar Van Mieghem staat er om bekend een ster te zijn in heel veel draadjes te hebben, dus het gaat nog wel even door.

Ik ben vast nog wat verhaallijnen vergeten maar die zijn me even ontgaan in de enorme kluwen van letters die Van Mieghem een boek noemt.

Tweede gratis tip van Baukje: Zoek één verhaallijn en houdt het daarbij. Deze verhaallijn is de kapstok waaraan je je kleine zijlijntjes ophangt om je oorspronkelijke verhaal te versterken. Dus, lieve Saskia, creëer geen kapstok alsof deze staat in een bomvol café in de winter.

 

Mijn mening:

Laat ik mijn mening puntsgewijs uiteenzetten:

-          Het hoofdpersonage: Charlotte is het hoofdpersonage en moet in het beste geval wel een psychische stoornis hebben. Zelf schat ik op borderline met een probleem in haar woederegulatie. In elk geval is ze, naast dat ze ontzettend ongeloofwaardig reageert, ook nog eens bijzonder onsympathiek. Als lezer lukt het me geen moment om ook maar enige sympathie voor haar te voelen. Op dit punt heeft Van Mieghem niets bijgeleerd ten opzichte van De gynaecoloog. Wel maakt ze het nu erger. Wat hetzelfde blijft is dat Charlotte opnieuw moet bevallen. Waar ze tijdens de bevalling van Bram al ongeloofwaardig was, wordt dit bij de bevalling van Ilse niet beter. Na de bevalling gaat er van alles mis, de baarmoeder wil niet samentrekken en de nood is hoog. Een normale moeder maakt zich druk om haar baby, Charlotte wordt boos omdat ze niet meteen te horen krijgt welke medicatie ze krijgt toegediend, terwijl ze op dat moment nul kennis heeft van medicijnen.

Later, als Ilse een elfjarige is en de radio op haar kamer te hard heeft staan, laat Charlotte het gedrag zien waar ze ons in het boek nog veelvuldig op zal trakteren, ik citeer: Woedend ben ik de trap op gerend en heb haar alle hoeken van de kamer laten zien. Geschreeuwd, vuile kleding naar haar toegesmeten, naar haar computer gelopen en de stekker uit het stopcontact getrokken.

Nee, kindermishandeling is geen thema in dit boek. Dit is gewoon een voorbeeld van het gedrag van het hoofdpersonage dat uit het brein van Van Mieghem komt. Zonder uitleg, zonder oordeel. Het enige commentaar van vriendin Manon is: Zo te horen is ze inderdaad flink aan het puberen. De dader van deze kindermishandeling wordt niet aangepakt maar het jonge kind wordt als schuldige aangewezen.

-          Dialogen: Van Mieghem is geen ster in het schrijven van dialogen. Ze zijn onnatuurlijk en lezen onprettig. Van Mieghem raakt zelf tijdens het schrijven ook een keer de draad in haar dialoog kwijt. Ondanks dat er middels tekens wordt aangegeven dat er een ander personage spreekt is dit niet zo. Om daar achter te komen moet je wel zes keer teruglezen.

-          Geloofwaardigheid: Die is er niet. Laten we bij het begin beginnen. Dit boek is van 2019. Er is een moord gepleegd in 2014. In die tussentijd gaat Charlotte van werknemer op een kinderdagverblijf naar fertiliteitarts. Dat is een lange studie van minimaal 12 jaar. Dat besef heeft Van Mieghem ook dus ze neemt de lezer twaalf jaar mee terug in de tijd. Dan is de huidige tijd dus 2026. Dat kan, natuurlijk. Maar ik heb er moeite mee.

Maar er is meer. Iemand is vrijgesproken van moord maar veroordeeld voor het handelen in baarmoeders. Uiteindelijk komt ze vrij na 15 jaar vastgezeten te hebben. Nu weet ik niet hoe het in 2026 zal gaan (dat is al een reden waarom ik moeite heb met toekomstmuziek) maar in 2019 kom je na driekwart van je straf, weliswaar met voorwaarden, vrij. Dat betekent dat de veroordeling voor dat handelen in baarmoeders ruim 22 jaar is geweest. Nu staat er op het verwijderen van organen zonder toestemming, een boete van maximaal 1 jaar cel of een geldboete van maximaal 19000 euro. Het kan zijn dat het handelen zwaarder wordt bestraft, maar volgens mij is dat niet zo, maar ruim 22 jaar is compleet idioot. Wat er na de vrijlating van deze veroordeelde gebeurd in dit boek, is niet minder ongeloofwaardig.

Maar er is meer: Charlotte loopt de hoek van een gang om, ze is dan al arts, ziet iemand liggen en weet meteen bij de eerste blik, dit wordt reanimeren. Geloof me, als je bij het omlopen van een hoek ziet dat iemand die verderop op de grond ligt, dood is, weet je ook dat je niet meer hoeft te reanimeren. Ook al ben je arts. Maar een arts zal te allen tijde sowieso eerst een aantal handelingen uitvoeren, alvorens te starten met reanimatie: Controleren bewustzijn, zorg voor hulp, controleer ademhaling, start reanimatie. Gratis tip van Baukje deel drie: Volg een EHBO-cursus.

Maar er is meer: De reanimatie vindt plaats in de gang van het ziekenhuis. De reanimatie lukt en waar gaat de patiënt naartoe? Naar de spoedeisende hulp! Waarom? Zo’n patiënt gaat Linéa recta naar de IC. Wat willen ze op de SEH in vredesnaam nog met deze patiënt doen?

Maar er is meer: Charlotte, ze is arts, niet vergeten, krijgt te horen dat er sprake is van een coma. Ze stelt de vraag: “Voor hoelang? Hoelang blijft ze in coma?” Nou Truus. Na reanimatie normaliter 2 uur, 34 minuten en 7 seconden maar in dit geval weten we het even niet. (Dat laatste is van mij, hè.)

Hoe het tijdens en na de coma gaat, maakt de geloofwaardigheid niet beter.’

Maar er is meer: Charlotte ligt na een wilde seksbeurt met haar minnaar op de bank. Naakt, want de kleding ligt overal. Haar partner komt binnen en nog net trekt Charlotte een fleece-dekentje over zich heen (ik heb de gemiddelde maat van zo’n deken opgezocht en deze is ongeveer 120x150) en legt haar hand op de borst van haar minnaar, zodat deze blijft liggen. En die partner, die heeft niets door. Die denkt niet, waarom ligt daar een berg herenkleding? Die ziet geen man naast zijn vriendin op de bank liggen. Die ziet geen bult onder dat dekentje. Nee, hij ziet helemaal niks. Hij gaat lekker koffie zetten.

-          Spanning: In een thriller verwacht je spanning. De enige spanning die je in Verborgen praktijken hebt, is wanneer de volgende ongeloofwaardigheid weer op je bladzijde verschijnt. En gelukkig hoef je nooit heel lang in spanning te zitten.

-          Plot: daar kan ik kort over zijn. Die is er niet. Het boek eindigt met een geweldige (not) maar bovenal ontzettend ongeloofwaardige cliffhanger die een derde deel beloofd. (Inmiddels is deze verschenen onder de naam Laatste spreekuur.) Gratis tip van Baukje deel vier: Een plot is onontbeerlijk voor een boek. Hier loopt, om in eerdere metafoor te blijven, de kroeg weer leeg en worden de jassen meegenomen. Daarom, geen volle kapstok. Bij een kapstok met teveel jassen, lukt het niet om in één oogopslag die van jou te vinden en ga je soms zelfs met de verkeerde jas naar huis en soms zonder.

-          Schrijfstijl: eerlijk is eerlijk. Er is wat verbetering. Van Mieghem heeft zowaar synoniemennet ontdekt en weet deze te gebruiken. Wel moet ze nog leren dat waar je het woord ‘en’ schrijft, ook vaak een komma kan zetten. Gratis tip van Baukje deel vijf: Een komma verbetert het leesplezier.

-          Originaliteit: Na het volgende boek over gynaecologen is het niet meer origineel te noemen. Nu zou de volgende tip van Baukje kunnen zijn, bedenk wat nieuws. Maar: Gratis tip van Baukje deel zes: Stop met schrijven. Of neem je lezers eindelijk serieus en volg schrijfopleidingen.  Echt, auteur zijn is een vak en geen uit de hand gelopen hobby.

 

Oordeel:

Schrijfstijl: 0.5

Plot: 0

Spanning: 0

Leesplezier: 1

Originaliteit: 0.5

 

Totaal: 0.4 kraaien

Baukje

 

Onder invloed van Tamara Onos

Titel: Onder invloed

Auteur: Tamara Onos

Uitgeverij: LetterRijn
Publicatiedatum: maart 2019
Recensie door Baukje
Waardering: drie kraaien

Achterflap

Wanneer een visser in het Gelders natuurgebied de Havikerwaard verdrinkt, wijt de politie dit aan dronkenschap. Renske Nijland gelooft hier niets van. Als expert gevaarlijke stoffen is zij ervan overtuigd dat iets of iemand het slachtoffer heeft bedwelmd. Met de dood tot gevolg.
Ze bijt zich vast in het mysterie, maar kan niet voorkomen dat ze haar kinderen daarbij ongewild in levensgevaar brengt.

De cover

Er zijn van dit boek twee covers in omloop. De eerste is voornamelijk met veel rietstengels of grassen. De andere is een rennende vrouw langs het water.

Mijn mening

Ik ben niet zo’n fan van de covers van LetterRijn. Voor mij zijn ze te druk en vaak te amateuristisch. Bij deze zou ik kiezen voor de eerste. De herziene cover laat een aantal clichés zien die standaard voor vrouwenthrillers lijken te zijn; Een hardlopende vrouw.

Het verhaal

Renske is gespecialiseerd in gevaarlijke stoffen. Met deze expertise wordt ze soms ook door de politie opgeroepen. In het verleden heeft Renske een inschattingsfout gemaakt met grote gevolgen waar ze nog altijd onder gebukt gaat.

Al hardlopende komt ze bij een dode man langs de waterkant. De politie gaat uit van een ongeval door dronkenschap maar Renske denkt dat er iets anders aan de hand is.

Tijdens haar onderzoek, dat haar door de politie niet in dank wordt afgenomen, brengt ze niet alleen zichzelf maar ook haar kinderen in gevaar.

Mijn mening

Omdat dit boek is uitgeroepen tot Vrouwenthriller van het jaar, was ik nieuwsgierig. Eerlijk is eerlijk, vooral het begin is goed geschreven. Later zwakt het af en ook het plot is wat te gemakkelijk uitgewerkt.

De schrijfstijl is prettig en de personages worden redelijk tot goed uitgewerkt. Met name Renske is geloofwaardig. Marcel daarentegen, de agent, wekt bij mij soms wat ergernis op. Zijn gedrag vind ik met momenten irritant en zeker niet altijd geloofwaardig.

Wat me echt stoort zijn weer de clichés. Opnieuw is het hoofdpersonage een vrouw met issues op relationeel gebied die hardloopt.

Ook voert Onos veel te veel bijpersonages op waardoor het regelmatig verwarrend lees. Als er dan ook nog een Barry en een Berry voorbij komt is het helemaal lastig.

Voor mij, ik zou het niet tot de beste vrouwenthriller uitroepen, maar Onderhuids zit zeker bij de betere helft.

Schrijfstijl   4

Leesplezier  4

Spanning  2

Plot  2

Originaliteit  4

3  kraaien

Familiegeluk van Barbara Sevenstern

Titel: Familiegeluk

Auteur: Barbara Sevenstern

Uitgeverij: Crime Compagnie

Publicatiedatum: december 2019
Recensie door Baukje
Waardering: 2 kraaien

Achterflap

Samen met haar jeugdliefde leidt Lisette een rustig bestaan in Den Haag. Hier komt echter een abrupt einde aan als haar moeder overlijdt. Ze blijkt al jaren een groot geheim met zich mee te dragen. Met als enige aanwijzing een oud adresboekje gaat Lisette op zoek naar de waarheid. Stukje bij beetje ontrafelt ze de geheimen die haar familie liever verborgen had gehouden...

De cover

Een boek met een paar takjes bloemen die op een oud kastje of dergelijke lijkt te liggen.

Mijn mening

Halleluja, een keer niet de gebruikelijke vrouw op de cover.

Het verhaal

De moeder van Lisette komt te overlijden. Na haar door vindt ze een notitieboekje dat meer vragen oproept dan antwoorden geeft. Duidelijk is, dat er en oud geheim speelt, binnen de familie. Echter lijkt alleen Lisette degene te zij die graag achter dit geheim wil komen. De broers van haar moeder, haar vriend, allemaal zijn ze niet blij met de zoektocht naar de waarheid.

Via twee verhaallijnen, het verleden en het heden, komen we als lezer meer en meer te weten over de familiegeschiedenis die geheim had moeten blijven.

Mijn mening

Ik hink op twee benen. Toch moet ik naar het been hinken van thriller. Dat is tenslotte zoals het boek wordt uitgegeven.

Dat je een vrouw laat hardlopen, liters wijn laat drinken, zelfs op tijdstippen dat de meeste mensen nog over hun ontbijt nadenken, haar issues laat hebben in haar relatie en haar iets laat overkomen dat best een beetje spannend is, maakt een boek geen thriller.

Was dit boek als roman uitgegeven, zelfs als spannende roman, dan zou het een betere beoordeling krijgen.

Het leesplezier is prima. Al staat het ook bomvol van de clichés die vrouwenthrillers eigen lijken te zijn. Ik noemde ze hierboven al op. Dit haalt gaandeweg het boek, het leesplezier weg. Het is zo voorspelbaar en niet origineel.

Ook de reacties van sommige personages zijn niet geloofwaardig. Vooral die van Mark, de partner van Lisette, zijn raar. Ook hebben de relatieperikelen geen toegevoegde waarde voor het verhaal. Wanneer Mark en Lisette diep in love zouden zijn gebleven, zou het verhaal niet anders zijn geweest. Hiermee is deze verhaallijn een overbodige en daarmee een beginnersfout.

Zo komen we ook meteen op het andere punt, het boek is overduidelijk een debuut. Ondanks dat er met de schrijfstijl op zich weinig mis is, deze is zelfs prettig, staan er zoveel debuutfouten in, de clichés, het niet goed uitwerken van de personages, de nauwelijks aanwezige spanning, dat een flink aantal redactierondes zowel het boek als de auteur meer tot het recht hadden laten komen.

Ook het zwak uitgewerkte plot, wat je al van ver aan zag komen, is jammer.

Kortom, absoluut een auteur met potentie, maar met een matig debuut. Een gemiste kans, wat mij betreft. Debuteren kan je maar één keer.

Schrijfstijl   4

Leesplezier  3

Spanning  0

Plot  1

Originaliteit  3

2  kraaien

Ongenadig van Karin Hazendonk

Titel: Ongenadig

Auteur: Karin Hazendonk

Uitgever: LetterRijn
Recensie door Baukje
Kraaien: 2,5

Achterflap

Anouk raakt tijdens een personeelsfeest aan de praat met Sven. Ze is gecharmeerd van hem en de aantrekkingskracht blijkt wederzijds. Sven leest iedere wens uit haar ogen en Anouk is ervan overtuigd dat hij de ideale man is.
Als Sven na een paar maanden vraagt met hem te gaan samenwonen, zet de onzekere Anouk, aangemoedigd door haar tweelingzus Miranda, haar twijfels aan de kant en trekt bij hem in.
Al snel ontstaat er een scheurtje in de perfecte relatie. Sven heeft zijn eigenaardigheden en een bizarre hobby. Anouk probeert uit alle macht daarmee om te gaan.

Na een ongelukje lijkt Sven twee gezichten te hebben. Zijn onverschillige kant laat Anouk aan haar lot over, terwijl zijn zorgzame kant haar het volgende moment liefdevol verzorgt.
Zo ook die ene avond. Anouk slikt de medicijnen die Sven haar heeft gebracht en ze valt in slaap.
Ze wordt echter niet wakker in de slaapkamer en lijkt overgeleverd aan de morbide plannen van Sven.

De cover

Een prominent aanwezige strop die over gaat in vogels. De kleurstelling van de cover bestaat voornamelijk uit paarstinten.

Mijn mening

Dit was één van de eerste covers van LetterRijn die me verraste. Meestal ben ik niet onder de indruk en vindt ze vooral wat amateuristisch en goedkoop overkomen.

De strop met de illusie van vogels vind ik mooi. Helaas vind ik de uitwerking wat minder. Het paars, ik hou er niet van. Maar dat is een kwestie van smaak. Na het lezen van het verhaal, moet ik vaststellen dat de afbeelding weliswaar mooi is, maar niets met het verhaal te maken heeft.

Het verhaal

Anouk wordt verliefd op Sven, die ze op een bedrijfsfeest ontmoet. Hij blijkt een lot uit de loterij te zijn. Al snel wonen ze samen in zijn huis aan de kust.

Anouk komt er best gauw achter dat Sven er wat bijzondere trekjes op na houdt en hij zeker niet de prins op het witte paard is. In een behoorlijk tempo verandert de romantische Sven in een man met behoorlijk sadistische trekjes.

Tweelingzus Miranda heeft het wat sneller door dan Anouk dat haar zwager gevaarlijk is, voor Anouk lijkt dit te laat te komen.

Mijn mening

Nadat ik het vorige boek van Karin Hazendonk gelezen had, De dood heeft blauwe ogen, was ik benieuwd naar Ongenadig. Niet dat ik louter enthousiast was maar ik was wel van mening dat Hazendonk een verhaal kon verzinnen. De uitwerking was minder maar dat valt te leren en ook een goede redactie kan mooie dingen doen. Ook de recensies die spraken van een gruwelijk verhaal, maakten me nieuwsgierig.

Daar waar de auteur bij haar vorige boek nog nooit van een perspectief gehoord leek te hebben, was dit in Ongenadig niet meer aan de orde. Wanneer we in het perspectief van Anouk zaten, bleven we dat ook (bijna altijd) en ook Sven werd niet zo nu en dan onderbroken door een perspectiefwisseling.

De uitwerking van de personages blijft echter nog steeds erg zwak. Net als in De dood heeft blauwe ogen, plat en nietszeggend saai. Hazendonk beheerst de techniek nog niet waarmee je de lezer echt deelgenoot van het verhaal laat zijn. Dit komt vooral door de afstandelijke en bijna journalistiek wijze van schrijven. De manier waarop Sven op zoek gaat naar vrouwen en daarvoor een advertentie plaats in de krant, is er daar een goed voorbeeld van. Nergens wordt de lezer meegenomen in die zoektocht. We zitten niet in de kamer waar Sven zijn vrouwen ontmoet, we kijken niet mee met zijn afgrijzen en voelen zijn geiligheid niet als hij wel beet lijkt te hebben. Hazendonk vertelt er helemaal niets over behalve dat Sven middels een advertentie op zoek gaat. Slechts de ontmoeting met de laatste vrouw wordt summier beschreven.

Ook de keuze van de auteur om voor de verleden tijd te kiezen, maakt dat de lezer moeilijk echt feeling krijgt met het verhaal.

De lugubere details dan. Het blijkt maar weer dat de liefhebber van de Nederlandse vrouwenthriller weinig gewend is, want echt gruwelijk wordt het nergens. Ja, als je slachtoffer bent van de handelingen van Sven zal het niet heel fijn voelen allemaal, maar om nu te zeggen dat ik nauwelijks meer durfde te gaan slapen, nee, dat niet.

Dan komen we bij de redactie. Heel spijtig voor Karin Hazendonk, maar die is ronduit ruk waardeloos. Ik raad haar aan goede meelezers te zoeken en geen goede vriendinnen mee te laten lezen zolang LetterRijn zich geen goede redactie kan permitteren. Net als in De dood heeft blauwe ogen, zaten ook in Ongenadig absoluut grote redactionele missers.

Ik zal enkele voorbeelden geven.

Ik citeer: ‘Ze gaf het op door weg te glijden in een genadige bewusteloosheid.’ Enkele zinnen later. ‘Hij verloste haar van de leren band zodat haar blauwe ogen strak naar het plafond keken.’ Dit kan natuurlijk niet. Iemand die bewusteloos is, kijkt niet met blauwe ogen strak naar het plafond.

Ook kijkende naar het strafrecht klopt het niet. Zo krijgt een slachtoffer al een schadevergoeding die betaald moet worden door de verdachte zonder dat deze al berecht is. Voor de Nederlandse wet ben je onschuldig tot het tegendeel wettig en overtuigend bewezen is. Zolang iemand niet berecht is, is het dus niet mogelijk deze persoon te veroordelen tot een schadevergoeding, die in Ongenadig ook nog eens belachelijk hoog is. Deze schadevergoeding wordt via een kort geding afgedwongen, zelfs voor de pro-forma zitting tegen de verdachte heeft plaatsgevonden. Ook dat kort geding is interessant. In een kort geding is altijd sprake van een voorlopig oordeel. Dat er dus al een schadevergoeding van miljoenen wordt uitgekeerd is dan ook niet mogelijk. Hooguit kan er middels een kort geding een kleine som geld gevorderd worden bij spoedeisende zaken, zoals het voorzien in  levensonderhoud, maar dat is geen schadevergoeding.

En deze kennis, beste lezers, verwacht ik dat een auteur opdoet voordat het boek op de planken ligt van een boekhandel.

Verder zit er een idiote cliffhanger in het boek. Zo zitten we in het perspectief van Anouk: ‘In het duister van de nacht kwamen de gedachten in een onophoudelijke stroom op me af. Ik begon me af te vragen hoe Sven me zag. Het antwoord daarop had ik nooit kunnen verzinnen.’ Die laatste zin kan natuurlijk niet als we in het perspectief van Anouk zitten. Zij kan op dat moment nog niet weten wat de toekomst brengt dus deze gedachte is onmogelijk.

Verder kan een personage dat net uit een vreselijke hel is bevrijdt “nog niet accepteren dat haar nachtmerrie voorbij is”, wat best raar is. Dat je het niet kunt geloven, kan. Niet kan beseffen, ja, kan ook. Maar niet kunnen accepteren is idioot natuurlijk.

Nog eentje om het af te maken: “Ze was mooi, zoals ze op haar rug lag. De platte buik met de fraai gevormde navel. Ze droeg een zwarte string en hij zag de ronding van haar billen.” Nu wil ik Hazendonk niet ontmoedigen maar wanneer iemand op de rug ligt moet ze wel ontzettend dikke billen hebben wil je de rondingen kunnen zien, onderbroken door een string.

Is het dan alleen kommer en kwel? Nee, zoals ik al eerder schreef, kan Karin Hazendonk een verhaal verzinnen. Ook het plot is goed en anders dan die in de klassieke vrouwenthriller. De details hebben een dun laagje gruwel, een beetje als een sieraad van doublé. Het lijkt goud maar is betaalbaar voor een grotere groep. In dit verhaal het lijkt gruwelijk, maar ook voor de liefhebber van de klassieke vrouwenthriller is het te behappen.

Maar wanneer ik Karin was, zou ik naarstig op zoek gaan naar een goede redacteur, objectieve kritische meelezers die niet je vrienden zijn of me heel snel inschrijven voor een cursus schrijftechniek. Want deze is echt nog ver beneden een acceptabel niveau.

Schrijfstijl   2

Leesplezier  2

Spanning  2

Plot  3

Originaliteit  3

2,5  kraaien

 

Het leesjaar van Baukje

Ik hou van boeken, daarom schrijf ik recensies voor Ink. En nee, ik ben Ink niet, zoals in de spelonken van sociale media vaak wordt geroepen. Dat is ook de reden dat ik niet op sociale media meer zit. Alle haat en nijd, het afbranden van mensen die een andere mening hebben, het is een thriller op zich.

Maar hoeveel thrillers, hoeveel boeken las ik eigenlijk, dit jaar? Ik zou het niet weten. Heb weinig met lijstjes dus hou geen ‘al gelezen’ lijstje bij.

Wel kan ik zo de verrassing van dit jaar naar boven halen. Robert Bryndza was echt mijn ontdekking van 2019. Hoewel ik liever stand alone’s lees, vergeef ik dat Bryndza. Hij weet me te raken met zijn goed uitgewerkte personages en mooi opgebouwde verhalen.

Wat jij niet ziet van Sara Pinborough vond ik ook een geweldig goed boek. Het is wel een verhaal voor de wat meer geoefende lezer die houdt van onderliggende lagen, maar dan heb je ook een parel in handen. Pinborough schrijft bloemrijk en daar hou ik van. Haar plot is niet van een nagelbijtend niveau maar zo goed uitgewerkt dat ik dat niet erg vind. Sterker, ik denk dat juist die nagelbijtende spanning haar personages tekort zou doen.

Mijn teleurstellingen van 2019 zitten vrijwel altijd in de Nederlandse vrouwenthrillers. Ze zijn vaak zo commercieel uitgewerkt dat dit niets meer met een thriller te maken heeft. Meer met een romannetje voor huisvrouwen die een zak paprikachips opentrekken al het toppunt van spanning vinden want die chips is, net als bloed, ook rood.
Angelique Haak was dan de verrassing in dit genre. Hoewel de vrouwenthriller duidelijk niet helemaal mijn ding is, was haar Zwarte Ziel een uitblinker hierin.

Expat Exit van Patricia Snel en De gynaecoloog van Saskia van Mieghem waren dit jaar de uitschieters naar beneden.

Expat Exit is een prima boek om te lezen aan een zwembad in een zonnige oord en wie weet doe je er nog ideeën voor in de slaapkamer uit op. Veel seks en weinig diepgang, dat vat het mooi samen.

De gynaecoloog is een verhaal met potentie. Idee top, uitwerking ronduit beroerd. Ongeloofwaardige personages met een slecht opgebouwd plot waardoor het meer leest als een klucht, dan als een thriller.

Patricia Snel raad ik aan gewoon door te gaan met wat ze doet. Hoewel het niets voor mij is, is het geweldig commercieel en de schoorsteen moet tenslotte blijven roken.

Saskia van Mieghem raad ik aan wat schrijfcursussen te gaan doen. Ze kan absoluut een verhaal verzinnen maar een boek schrijven is meer dan een goed verhaal bedenken.

Ben jij meer een liefhebber van diepgang en psychologisch goed uitgewerkte personages, pak dan eens mijn verrassingen van 2019 erbij. Je zult niet teleurgesteld gaan worden.

Ben je toch een groot liefhebber van de Nederlandse vrouwenthriller? Kies dan een boek van Angelique Haak. Je krijgt je romantiek, je krijgt je ietwat voorspelbare personages. Maar je krijgt zeker ook een thriller waaraan je plezierige uurtjes zult hebben.

Alle slechte meisjes van Chris Whitaker

Titel: Alle slechte meisjes
Auteur: Chris Whitaker
Uitgeverij: A.W. Bruna Uitgevers
Publicatiedatum: oktober 2018
Recensie door Baukje
Waardering: 3 kraaien



Achterflap
Raine klaagt weleens dat er nooit iets opwindends gebeurt in Grace.

Papa zegt: "Wees voorzichtig met wat je wenst…”

Iedereen houdt van Summer Ryan. Ze is een voorbeeldige leerling met een groot muzikaal talent en ze is een zonnestraaltje in het stoffige stadje Grace, Alabama. Ze verschilt als dag en nacht van haar moeilijke rebelse tweelingzusje Raine. Op een dag verdwijnt Summer. 
Ze is het zevende meisje in Grace dat plotseling niet meer thuiskomt. Met deze nieuwe tragedie heeft de politie moeite de onrust in het stadje te beteugelen. De sheriff gaat ervan uit dat Summer uit vrije wil is weggelopen. Riane laat het er niet bij zitten en gaat zelf op onderzoek uit. Was Summer wel zo'n voorbeeldig meisje?


De cover
Een meisjesgezicht waarvan alleen de mond en de neus zichtbaar zijn. De rest wordt bedekt door veren. De cover bestaat uit louter zwart/wit-tinten met uitzondering van de titel die in oranje is weergegeven.

Als ondertitel heeft het boek Blijf weg uit het bos. Want daar is de vogel!

Ik hou wel van dat zwartwit. Het is weer eens wat anders en omdat er geen afleiding is door kleurgebruik, komt de foto op de cover goed tot zijn recht. Het meisjesgezicht vind ik, zeker na het lezen van het verhaal, te lief en te zacht. Het had van mij wat rauwer gemogen.

Ook hou ik ervan als een cover meteen een bepaalde emotie oproept. Dat is in dit geval niet zo. Het blijft, afgaande op de afbeelding, gissen naar wat ik achter de cover kan verwachten.


Het verhaal
Grace, een stadje in Alabama, gaat schuil onder een grote donkere wolk. De wolk lijkt symbool te staan voor dat wat er afspeelt in deze gemeenschap.

Er verdwijnen meisjes, al deze meisjes zijn knap, fatsoenlijk en gaan trouw naar de kerk.

Zo ook Summer, de tweelingzus van Raine. Alles wat Summer is, is Raine niet. Zij is stoer, houdt zich niet aan de regels en schopt tegen het leven aan. Omdat ze vindt dat de politie niet hard genoeg werkt om haar zus te vinden gaat zij zelf op onderzoek uit, samen met haar vrienden Noah en Purv.

Hoe donkerder de wolk wordt, hoe meer de mensen zich van hun meest zwarte kant laten zien. Wanneer de wolk langzaamaan optrekt wordt pijnlijk duidelijk dat de stadsgenoten allemaal zo hun geheimen hebben.

Mijn mening
Whitaker heeft een bijzondere schrijfstijl die je aan de ene kant meezuigt in het verhaal, maar die ook veel verwarring oproept. Zo is hij niet consequent in zijn gekozen perspectief waardoor het soms onduidelijk is in wiens ‘hoofd’ de lezer zit. Ook heeft de auteur gekozen voor namen die zoveel met elkaar overeenkomen dat je bijna een aantekeningboekje moet bijhouden om de personages uit elkaar te houden.

De hoofdstukken worden afgewisseld tussen Summer en de andere personages. Hierdoor krijg je als lezer een goed inzicht in wat er in het heden gebeurd, maar ook wat Summer bewogen heeft. De vraag komt dan ook al snel of Summer, en alle andere verdwenen meisjes, wel zo vlekkeloos zijn als zich laat aanzien.

In het bos domineert ‘De vogel’. Iets of iemand die het voorzien heeft op deze perfecte jonge meisjes. Ik vind het een mooie ontwikkeling in het boek. De zoektocht naar en de vragen rondom dit personage geeft het boek wat spanning mee, waardoor het toch aan het labeltje ‘Thriller’ kan tippen.

De wolk echter, begint me echter gaandeweg het boek, steeds meer de keel uit te hangen. Ik vind het niet alleen ongeloofwaardig, maar ook een te uitgemolken idee waardoor het echt afbreuk doet aan het verhaal. Een gemiste kans.

Sowieso vind ik de uitwerking hier en daar wat te wensen overlaten. Whitaker kan absoluut schrijven. Maar een verhaal maken is een andere kwaliteit. Daar valt nog wel wat in te winnen.

Het einde is dan wel weer mooi open en biedt de lezer veel vrijheid om zelf in te vullen.

Als extra tip wil ik iedereen het dankwoord aanraden. De cynische humor is een mooi staaltje van de potentie van Whitaker, en eigenlijk beter dan het boek.

Is het boek een aanrader? Ja, ik zou het zeker proberen. Niet dat je dan een juweeltje leest maar wel een origineel boek van, in potentie, geen slecht schrijver.


Schrijfstijl 4

Leesplezier 3

Spanning 2

Plot 3

Originaliteit 4

3 kraaien