Ongenadig van Karin Hazendonk

Titel: Ongenadig

Auteur: Karin Hazendonk

Uitgever: LetterRijn
Recensie door Baukje
Kraaien: 2,5

Achterflap

Anouk raakt tijdens een personeelsfeest aan de praat met Sven. Ze is gecharmeerd van hem en de aantrekkingskracht blijkt wederzijds. Sven leest iedere wens uit haar ogen en Anouk is ervan overtuigd dat hij de ideale man is.
Als Sven na een paar maanden vraagt met hem te gaan samenwonen, zet de onzekere Anouk, aangemoedigd door haar tweelingzus Miranda, haar twijfels aan de kant en trekt bij hem in.
Al snel ontstaat er een scheurtje in de perfecte relatie. Sven heeft zijn eigenaardigheden en een bizarre hobby. Anouk probeert uit alle macht daarmee om te gaan.

Na een ongelukje lijkt Sven twee gezichten te hebben. Zijn onverschillige kant laat Anouk aan haar lot over, terwijl zijn zorgzame kant haar het volgende moment liefdevol verzorgt.
Zo ook die ene avond. Anouk slikt de medicijnen die Sven haar heeft gebracht en ze valt in slaap.
Ze wordt echter niet wakker in de slaapkamer en lijkt overgeleverd aan de morbide plannen van Sven.

De cover

Een prominent aanwezige strop die over gaat in vogels. De kleurstelling van de cover bestaat voornamelijk uit paarstinten.

Mijn mening

Dit was één van de eerste covers van LetterRijn die me verraste. Meestal ben ik niet onder de indruk en vindt ze vooral wat amateuristisch en goedkoop overkomen.

De strop met de illusie van vogels vind ik mooi. Helaas vind ik de uitwerking wat minder. Het paars, ik hou er niet van. Maar dat is een kwestie van smaak. Na het lezen van het verhaal, moet ik vaststellen dat de afbeelding weliswaar mooi is, maar niets met het verhaal te maken heeft.

Het verhaal

Anouk wordt verliefd op Sven, die ze op een bedrijfsfeest ontmoet. Hij blijkt een lot uit de loterij te zijn. Al snel wonen ze samen in zijn huis aan de kust.

Anouk komt er best gauw achter dat Sven er wat bijzondere trekjes op na houdt en hij zeker niet de prins op het witte paard is. In een behoorlijk tempo verandert de romantische Sven in een man met behoorlijk sadistische trekjes.

Tweelingzus Miranda heeft het wat sneller door dan Anouk dat haar zwager gevaarlijk is, voor Anouk lijkt dit te laat te komen.

Mijn mening

Nadat ik het vorige boek van Karin Hazendonk gelezen had, De dood heeft blauwe ogen, was ik benieuwd naar Ongenadig. Niet dat ik louter enthousiast was maar ik was wel van mening dat Hazendonk een verhaal kon verzinnen. De uitwerking was minder maar dat valt te leren en ook een goede redactie kan mooie dingen doen. Ook de recensies die spraken van een gruwelijk verhaal, maakten me nieuwsgierig.

Daar waar de auteur bij haar vorige boek nog nooit van een perspectief gehoord leek te hebben, was dit in Ongenadig niet meer aan de orde. Wanneer we in het perspectief van Anouk zaten, bleven we dat ook (bijna altijd) en ook Sven werd niet zo nu en dan onderbroken door een perspectiefwisseling.

De uitwerking van de personages blijft echter nog steeds erg zwak. Net als in De dood heeft blauwe ogen, plat en nietszeggend saai. Hazendonk beheerst de techniek nog niet waarmee je de lezer echt deelgenoot van het verhaal laat zijn. Dit komt vooral door de afstandelijke en bijna journalistiek wijze van schrijven. De manier waarop Sven op zoek gaat naar vrouwen en daarvoor een advertentie plaats in de krant, is er daar een goed voorbeeld van. Nergens wordt de lezer meegenomen in die zoektocht. We zitten niet in de kamer waar Sven zijn vrouwen ontmoet, we kijken niet mee met zijn afgrijzen en voelen zijn geiligheid niet als hij wel beet lijkt te hebben. Hazendonk vertelt er helemaal niets over behalve dat Sven middels een advertentie op zoek gaat. Slechts de ontmoeting met de laatste vrouw wordt summier beschreven.

Ook de keuze van de auteur om voor de verleden tijd te kiezen, maakt dat de lezer moeilijk echt feeling krijgt met het verhaal.

De lugubere details dan. Het blijkt maar weer dat de liefhebber van de Nederlandse vrouwenthriller weinig gewend is, want echt gruwelijk wordt het nergens. Ja, als je slachtoffer bent van de handelingen van Sven zal het niet heel fijn voelen allemaal, maar om nu te zeggen dat ik nauwelijks meer durfde te gaan slapen, nee, dat niet.

Dan komen we bij de redactie. Heel spijtig voor Karin Hazendonk, maar die is ronduit ruk waardeloos. Ik raad haar aan goede meelezers te zoeken en geen goede vriendinnen mee te laten lezen zolang LetterRijn zich geen goede redactie kan permitteren. Net als in De dood heeft blauwe ogen, zaten ook in Ongenadig absoluut grote redactionele missers.

Ik zal enkele voorbeelden geven.

Ik citeer: ‘Ze gaf het op door weg te glijden in een genadige bewusteloosheid.’ Enkele zinnen later. ‘Hij verloste haar van de leren band zodat haar blauwe ogen strak naar het plafond keken.’ Dit kan natuurlijk niet. Iemand die bewusteloos is, kijkt niet met blauwe ogen strak naar het plafond.

Ook kijkende naar het strafrecht klopt het niet. Zo krijgt een slachtoffer al een schadevergoeding die betaald moet worden door de verdachte zonder dat deze al berecht is. Voor de Nederlandse wet ben je onschuldig tot het tegendeel wettig en overtuigend bewezen is. Zolang iemand niet berecht is, is het dus niet mogelijk deze persoon te veroordelen tot een schadevergoeding, die in Ongenadig ook nog eens belachelijk hoog is. Deze schadevergoeding wordt via een kort geding afgedwongen, zelfs voor de pro-forma zitting tegen de verdachte heeft plaatsgevonden. Ook dat kort geding is interessant. In een kort geding is altijd sprake van een voorlopig oordeel. Dat er dus al een schadevergoeding van miljoenen wordt uitgekeerd is dan ook niet mogelijk. Hooguit kan er middels een kort geding een kleine som geld gevorderd worden bij spoedeisende zaken, zoals het voorzien in  levensonderhoud, maar dat is geen schadevergoeding.

En deze kennis, beste lezers, verwacht ik dat een auteur opdoet voordat het boek op de planken ligt van een boekhandel.

Verder zit er een idiote cliffhanger in het boek. Zo zitten we in het perspectief van Anouk: ‘In het duister van de nacht kwamen de gedachten in een onophoudelijke stroom op me af. Ik begon me af te vragen hoe Sven me zag. Het antwoord daarop had ik nooit kunnen verzinnen.’ Die laatste zin kan natuurlijk niet als we in het perspectief van Anouk zitten. Zij kan op dat moment nog niet weten wat de toekomst brengt dus deze gedachte is onmogelijk.

Verder kan een personage dat net uit een vreselijke hel is bevrijdt “nog niet accepteren dat haar nachtmerrie voorbij is”, wat best raar is. Dat je het niet kunt geloven, kan. Niet kan beseffen, ja, kan ook. Maar niet kunnen accepteren is idioot natuurlijk.

Nog eentje om het af te maken: “Ze was mooi, zoals ze op haar rug lag. De platte buik met de fraai gevormde navel. Ze droeg een zwarte string en hij zag de ronding van haar billen.” Nu wil ik Hazendonk niet ontmoedigen maar wanneer iemand op de rug ligt moet ze wel ontzettend dikke billen hebben wil je de rondingen kunnen zien, onderbroken door een string.

Is het dan alleen kommer en kwel? Nee, zoals ik al eerder schreef, kan Karin Hazendonk een verhaal verzinnen. Ook het plot is goed en anders dan die in de klassieke vrouwenthriller. De details hebben een dun laagje gruwel, een beetje als een sieraad van doublé. Het lijkt goud maar is betaalbaar voor een grotere groep. In dit verhaal het lijkt gruwelijk, maar ook voor de liefhebber van de klassieke vrouwenthriller is het te behappen.

Maar wanneer ik Karin was, zou ik naarstig op zoek gaan naar een goede redacteur, objectieve kritische meelezers die niet je vrienden zijn of me heel snel inschrijven voor een cursus schrijftechniek. Want deze is echt nog ver beneden een acceptabel niveau.

Schrijfstijl   2

Leesplezier  2

Spanning  2

Plot  3

Originaliteit  3

2,5  kraaien

 

Het leesjaar van Ink

Mijn leesjaar

Poe, ik word echt een dagje ouder en weet uit mijn hoofd echt niet meer wat ik allemaal las. Gelukkig houd ik het bij in een boekje, waarin ik elk boek noteer waar het over ging en wat ik er van vond. Als je dan zo terugleest is het een oh ja, Oh, god die was erg of die was prachtig.
Het werden 100 boeken dit jaar, naast alle stripboeken, studieboeken en manuscripten.

Er waren niet veel boeken die mij omver hebben geblazen. Ik las zelfs de eerste weken van 2019 zulke matige boeken, dat ik bijna Netflix had aangeschaft.
Maar ik kreeg een maandabonnement voor het filmhuis en trok gemiddeld 5 keer per maand naar de bios. Het rare is dat als je mij zou vragen, noem je 3 beste films van dit jaar, ik er zo 3 oplepel.
Maar aangezien het mijn leesjaar heet, ga ik het over boeken hebben.

Ik heb ze onderverdeeld in een aantal genres en daar mijn favoriete boeken neergezet.

Young Adult


1. Twee kunnen een geheim bewaren, als er 1 dood is van Karen McManus

Ik kocht het boek enkel en alleen op de titel. Wat een geweldige titel is het. Ik las al eerder van haar en pak elk volgende boek wat uitkomt, weer op.

 2. Niet te stoppen van Angie Thomas

De auteur van The hate U give, welk boek mij echt omver heeft geblazen toen het uitkwam. Ook dit boek verbijsterde mij ook op sommige momenten.

3. Upgrade van Lara Reims

Een Nederlands auteur die een geheel eigen wereld bedacht waarin Remi leeft.


Nederlandse Thriller

1. Kwijt van Sandra J. Paul

Wat was dat voor boek. Hoe vaak werd ik niet op het verkeerde been gezet? En wat een einde.

2. Voor de meisjes van Heleen van der Kemp

Een exquise maaltijd die je smaakpapillen laat ontploffen, schreef ik. Een thriller zoals ik ze graag lees: onderhuidse spanning en perfect uitgewerkte personages

Dit waren de enige twee Nederlandse thrillers die ik de volle 5 kraaien gaf. Er waren meer goede thrillers, maar die bleven onder de volle 5 hangen. Maar ik wil zeker Zwarte ziel van Angelique Haak nog even vernoemen. Ik ben van de meeste boeken van de Crime Compagnie geen fan: meer romantiek dan spanning, maar Haak maakt een goede mix in haar boeken. Ik kijk zeker uit naar een volgend boek van haar hand.

Op 1 janauri hebben wij een leuke actie met mijn twee favoriete Nederlandse thrillers


Buitenlandse thrillers

1. Twee titels op de eerste plek
Stille patiënt van Alex Michaelides
Als het laatste stukje van de puzzel op zijn plek valt, kan je alleen maar met bewondering kijken naar dit geweldige debuut

De laatste weduwe van Karin Slaughter
Een verhaal boordevol actie, emotie, drama en vooral spanning.
Het is onrustwekkend hoe diep de auteur zich in deze wel heftige materie heeft verdiept en het op een manier heeft beschreven dat je dit ook zo aanvoelt.) En dan heeft ze wellicht nog niet eens het topje van de ijsberg geraakt.

3. De ketting

Je komt terecht in de schoenen van mensen die door een wervelwind van emoties gaan omdat ze geen andere keuze hebben. De Ketting gaat dus niet eens zozeer over het “waarom” maar vooral het “hoe” mensen reageren in deze situatie. Wat zou jij doen als moeder? Zou jij ook de levens van anderen op het spel zetten om je kind te redden? Of zou je er alles aan doen om tegelijkertijd ook De Ketting te stoppen?


Waar  liet ik wat tranen vallen?
Die ene patiënt van Ellen de visser

Zorgverleners die vertellen over die ene patient die hun leven veranderde. Geen boekje om achter elkaar door te lezen, maarw at een indringende mooie verhalen.

Stad vol ballonnen van Femke van der laan
Femke schreef columns over haar leven in Amsterdam na de dood van haar man, burgemeester Eberhard

Beide boeken kunnen jouw als lezer niet onberoerd laten. Wil je eens wat anders lezen en dan op non-fictiegebied? Dit zijn twee enorme aanraders.

Humoristische boeken
Een boek waar ik nog steeds om moet lachen als een van mijn vrienden alleen al de titel laat vallen. Wat heb ik hier veel uit voorgelezen en over gepraat. Tevens heel vaak uitgeleend en het zwerft nog steeds rond. De gynaecoloog van Saskia van Mieghem is het bedoelde boek.

Een boek waar aan het einde geen moordenaar bekend wordt en het motief ook onduidelijk is. Waar een vrouw die ligt te bevallen en druk bijkletst over vroeger. Of een baarmoeder onder een kachel ligt en direct door de binnenkomende persoon herkent wordt als zodanig. Een wonderlijk boek. Onbedoeld humoristisch met aparte fouten, gevoelens die uitgebreid beschreven worden, zonder ze te voelen. Maar ook een boek wat inmiddels tot grotere proporties is opgeblazen , omdat de herinneringen steeds gekker en groter worden gemaakt. Het is een soort van gimmick geworden. Dat het boek op verschillende pagina's dikke 4 tot 5 sterren krijgt, zegt veel over de andere recensies ben ik bang.

Niet zo graag gelezen boeken

Een boek waarin bijvoorbeeld het volgende staat:
'Ze was mooi zoals ze daar op haar rug lag. De platte buik met de fraai gevormde navel. Ze droeg een zwarte string en hij zag de ronding van haar billen.'
Laat u even iemand op de rug gaan liggen en kijk dan hoe u de billen van de desbetreffende persoon ziet....

Ik raak dan geirriteerd bij zulke stukjes. Het is namelijk niet het enige. Ik sloeg na een bladzijde of 100 het boek Ongenadig van Karin Hazendonk dicht. Dat de auteur stoer reageerde dat ze niet van plan is mijn kont te kussen voor een goede recensie, was een bijzondere reactie. Het boek is gewoon niet goed, het had echt goede proeflezers en een professionele redacteur moeten hebben. Net als haar vorige boeken is het idee leuk bedacht, maar de uitwerking. Tot bladzijde 100 dan tenminste.
Ik blijf zeggen dat wanneer je als proeflezers mensen neemt die wel jouw kont kussen, je geen stap hoger komt met je schrijven. Je moet mensen hebben die je durven te wijzen op dat sommige dingen echt niet kloppen.

Verder sloeg ik het nieuwste boek van Pjotr Vreeswijk dicht. Niet omdat het slecht was, maar gewoon totaal niet mijn smaak. Het interesseert mij echt niks hoeveel soorten helikopters, vliegtuigen of wapens er zijn en na weer een actieronde, heb ik het wel gezien. Het is gewoon mijn soort genre niet en daarom dus het boek dichtgeslagen.


Leesclubs
In 2019 hebben we een aardig aantal leesclubs mogen draaien. Eerlijk is eerlijk: dat kwam door de hulp van Jacqueline die het heel erg leuk vindt de groepen te begeleiden. Vanuit de auteurs komen vaak opmerkingen en bedankjes voor de relaxte en veilige sfeer waar men kan zeggen wat hij denkt.
Dat het zo'n goede sfeer heeft, bewees een van de laatste leesclubs met Het leven wat ik kende van Esther Boek.

Bijzonder was hoe mensen hun verhalen deelde en uitte hoeveel impact het verhaal op hun zelf had.

Jacqueline en ik kijken uit naar de leesclubs van 2020. Wel hebben we besloten om er niet meer dan twee per maand te gaan draaien. Ten eerste krijgt het boek zelf dan veel meer aandacht en ten tweede willen we zelf ook graag nog veel boeken lezen.