Paternoster van Luc Vos

 

Voor het leven verminkt

‘Paternoster’ is de tweede thriller met in de hoofdrol Anne Verelst en heeft ook nu als uitvalsbasis de politietoren aan de Oudaan in Antwerpen.

De lezers die eerst ‘Zeven’ lazen/lezen moeten wel even schakelen. De feiten in ‘Paternoster’ spelen vóór de gebeurtenissen in ‘Zeven’. De moeder van Anne is in ‘Paternoster’ reeds vergeetachtig maar woont nog thuis; Anne zit nog niet in een moeilijke werkrelatie met commissaris Langen maar werkt vooralsnog samen met hoofdcommissaris Martens met wie ze stukken beter kan opschieten; John werkt vanop het bureau, zijn zorgrelatie met zijn vriendin komt niet ter sprake; Marie staat aan het begin van haar carrière in het team van Anne.

Alle aandacht van het team wordt nu opgeëist door moorden her en der in het land op pastoors in dienst van de katholieke kerk. Elk ‘slachtoffer’ wordt op dezelfde gruwelijke en symbolische manier afgemaakt. Een paternoster – rozenkrans voor de Nederlandse lezer – krijgt een prominente plaats op de moordscène.

Annes team is in staat van alarm. Alle krachten worden gebundeld om de gruwelijke moordenaar te stoppen. Helaas, hij is hen telkens een stap voor. Ondertussen rijst binnen het team nog een ander probleem: wat indien persoonlijke issues de objectiviteit die politiemensen hoog in het vaandel dienen te dragen ondermijnen en de speurders onder de invloed raken van de dader?

De auteur richt de schijnwerper vooral op Jean Martens, de dader en Anne. Vanuit de vertelstandpunten van de drie hoofdpersonages en door middel van flashbacks krijgt de lezer een steeds meer gedetailleerd beeld van het verleden van zowel de dader als Martens. Het misbruik dat het leven van zoveel slachtoffers tot een hel maakte wordt op plastische wijze in beeld gebracht alsook de onherroepelijke levenslange schade die daarvan het gevolg is. Anne balanceert voortdurend tussen loyauteit en plicht.

Korte hoofdstukken en de wetenschap dat de tijd dringt brengen snelheid in de plot en wakkeren de nervositeit aan. Het boek leest vlot; de klemtoon ligt op de acties en de psychologie die erachter zit. Dat de identiteit van de dader na 1 derde van het verhaal al gekend is vormt dus geen bezwaar: vanaf dan daalt de auteur diep af in de ziel van de seriemoordenaar.

Het taalgebruik is heel basic, vooral waar het de dialogen en bindteksten betreft. De vele herhalingen van dezelfde woorden (opschrikken als iemand iets zegt of vraagt, koude slokken koffie, kilte in de ogen en in de stem, …) en handelingen (zoals staren naar de gaten in het plafond, personages die nooit iets van de eerste keer lijken te horen, …) alsook de repetitie van dezelfde scènes in de onderzoekskamer beknibbelen op het leesplezier.

‘Paternoster’ van Luc Vos brengt een delicaat thema onder de aandacht. Hoe gruwelijk de wraak van de dader ook is, de focus gaat vooral naar hoe misbruik binnen de katholieke kerk jonge mensen voor het leven heeft verminkt, ja zelfs kapot gemaakt, waardoor ze veroordeeld werden tot levenslange eenzaamheid en niet meer in staat waren tot het hebben van normale menselijke relaties.

3.5 kraaien

Anita

John Winkel ondervraagd

 

‘Ziva’ (2018) is de debuutroman van John Winkel.  Over onderzoeksjournalistiek met dodelijke afloop.  Wie is John Winkel en wat inspireerde hem tot het schrijven van een thriller over fraude in de bouwwereld?  Thrillerlezers! wou er het fijne van weten.

•  Dag John.  Stel je je even voor aan de Thrillerlezers!?

Mijn naam is John Winkel en ik ben geboren op 21 februari 1950 in Den Haag. Voordat ik begon met het schrijven van de thriller Ziva, ben ik uitgever geweest van onder andere encyclopedieën,  kinderboeken, vakinformatie en publiekstijdschriften. Daarna ben ik overgestapt naar het organisatieadviesvak.

•  ‘Ziva’ is jouw debuut?  Is schrijven een late roeping?  Waarom heeft het zo lang geduurd voordat jouw eerste boek uitkwam?

Ziva is inderdaad mijn debuut. Ik ben pas gaan schrijven na mijn werkzame leven. Overigens op aanraden van anderen, omdat die vonden dat ik goed kon schrijven. Een roeping zou ik het derhalve niet willen noemen, eerder een uiting van mijn creativiteit. Voor mij was het een experiment om te zien of ik een verhaal kon verzinnen waarmee ik een heel boek kon vullen en dat ook nog aardig was om te lezen. Aan de positieve reviews af te meten is dit gelukt.

•  Hoe kwam je ertoe om jouw thriller de titel ‘Ziva’ mee te geven?  Ken je iemand met die naam?

Nee, ik kende niemand met deze naam. Er zijn een aantal titels voor mijn thriller de revue gepasseerd. Uiteindelijk heb ik voor Ziva gekozen, omdat zij in mijn beleving de belangrijkste persoon is in het verhaal. Persoonlijk vind ik het niet alleen een mooie, niet alledaagse naam, maar ook een die nieuwsgierig maakt en als titel makkelijk is te onthouden.

•  In ‘Ziva’ wordt beweerd dat statistisch gezien, Nederland in de top tien van de minst corrupte landen ter wereld staat.  Toch is corruptie de insteek van jouw debuut.  Hoe kwam je bij dit idee?

Het is een mooie positie, maar Nederland staat niet op nummer 1. In Nederland blijken er bijvoorbeeld mensen in hoge posities en met goed betaalde banen te zijn, die de verleidingen van crimineel geld niet kunnen weerstaan. Dit betreft dan bijvoorbeeld mensen waarvan een hogere maatstaf van integriteit en een hoog moreel besef wordt verwacht. Misschien ben ik daar naïef in, maar als deze mensen corrumperen verwonder ik mij daar in bijzondere mate over. Ik vind het interessant om over dit soort maatschappelijke thema’s met de bijbehorende hoofdrolspelers te schrijven. Ik ben dan ook nieuwsgierig of ik mij als schrijver in dit soort mensen kan verplaatsen.

•  ‘Ziva’ draait om fraude in de bouwwereld.  Is jouw thriller gebaseerd op een bestaande fraudezaak?

Nee, het is niet gebaseerd op een bestaande fraudezaak. Het is volledig gefingeerd. Er waren eerder wel fraudezaken in de bouwwereld en bij overheden bekend en raakte hierdoor geïnspireerd.

•  Zijn corruptie en fraude zaken die jij volgt?

Niet specifiek. In zijn algemeenheid volg ik altijd onderwerpen die te maken hebben met maatschappelijk thema’s die een negatieve invloed hebben op de samenleving, daar vallen ook corruptie en fraude onder.

•  In jouw boek eisen journalisten een belangrijke rol op.  Had je even genoeg van vermoeide en getraumatiseerde politie-inspecteurs?

Ik ben niet wars van een alcolholistische, gescheiden politieinspecteur met een psychische aandoening, maar een onderzoeksjournalist vind ik interessanter en kan zich meer permitteren, althans in mijn boek.

Onderzoeksjournalistiek vind ik een mooi en fascinerend vakgebied. Zelf ben ik nogal nieuwsgierig en wil ik het naadje van de kous weten. Dat is soms ook mijn valkuil bij het schrijven. Ik heb de neiging veel irrelevante details te benoemen, die ik dan later weer moet schrappen.

•  De zee, de zon op de golven, het zijn beelden die dikwijls terugkomen.  Is de zee ook heel aanwezig in jouw persoonlijke leven?

Ik ben geboren in Den Haag en ben opgegroeid met de zee, strand en de golven. Om die reden vond ik het leuk om mijn onderzoeksjournalist een Schevenings huis met een prachtig uitzicht op de zee en de golven te geven. Een huis waar ik vroeger als kind vaak langs liep en graag had willen wonen.

• In jouw thriller ga je met het corruptie- en chantageverhaal ook richting Rusland.  Volg jij de corruptie en schandalen die ons vanuit dat land bereiken?  De zaak Navalny, bv.?

Ik volg het wel, maar niet op de voet. De zaak Navalny geeft mij een machteloos gevoel. Hij voert een gevecht dat niet of nauwelijks is te winnen. Ik heb grote bewondering voor zijn grenzeloze inzet om te vechten tegen de corruptie en fraude.

•  Dat roken van Leo!  Niet goed voor de gezondheid!  Een ondeugd waar je zelf ook schuldig aan pleit?

Leo moet wel íets hebben wat niet deugt. In zijn geval is dat roken. Zelf heb ik ook gerookt, maar ik ben al 30 jaar gestopt.

•  Heb je iets van jezelf in één of meerdere van jouw personages gestoken?  Met wie vertoon je de meeste overeenkomsten?

Het kan zijn dat ik onbewust iets van mezelf in de personages heb gestoken. Alle bedachte personages zijn uiteraard fictief en daar heb ik mijn fantasie op losgelaten. Er is niet een personage in het bijzonder waar ik de meeste overeenkomsten mee heb.

•  Ben je van mening dat onderzoeksjournalistiek een gevaarlijk beroep is?

Het kan inderdaad een gevaarlijk beroep zijn. Het is afhankelijk van wat je onderzoekt. Als je je begeeft in de criminele wereld of een corrupte overheid in het buitenland, loop je risico. Je zult maar onderzoeksjournalist in bijvoorbeeld Rusland zijn.

•  Heb je onderzoek verricht naar de gevaren die gepaard gaan met het beroep?

Niet gericht, maar in de loop der tijd heb ik wel zaken voorbij zien komen die me bij zijn gebleven. Soms is de werkelijkheid gruwelijker dan fictie. Verder vind ik dat je als schrijver ongebreideld je eigen fantasie moet gebruiken, zolang het maar geloofwaardig blijft. Als het kan wil ik daarin een beetje origineel zijn.

•  Werd je verrast door wat je ontdekte?

Ik ben een groot voorstander van vrije meningsuiting, mits het niet haatzaaiend of discriminerend is. Ik word vaak onaangenaam verrast als een journalist in een ander land zich kritisch over zijn of haar overheid uitlaat en daarvoor wordt gestraft. Vrijheid van meningsuiting, maar dan wel met kogelvrijvest aan.

•  Corruptie en chantage worden ook in ‘Ziva’ geassocieerd met seksfeestjes, BDSM-praktijken, snoepreisjes en luxeproducten.  Heb je je verder geïnformeerd bij een insider in het milieu?

Niet direct geïnformeerd. Je hoort en leest wel eens wat en verder heb ik een ruime fantasie. 

•  ‘Ziva’ bruist van de actie in het tweede deel van het boek.  Had je al die actie van te voren gepland of ging het verhaal met je aan de haal tijdens het schrijven?

Ik ken schrijvers die hun hele verhaal vooraf al hebben bedacht en in steekwoorden op post-it uitgewerkt op de muur hebben geplakt. Zo’n iemand ben ik niet. Ik ben iemand die intuïtief schrijft. Toen ik aan het verhaal begon had ik iets in grote lijnen in mijn hoofd en ben gewoon begonnen met hoofdstuk 1. En daarna hoofdstuk 2. Na ieder hoofdstuk dacht ik, hoe moet ik in hemelsnaam verder? En dan kwam er al schrijvende altijd weer iets. Deze schrijfmethode is altijd spannend, ik weet nooit hoe het de volgende dag verder gaat. Maar hoe groot is de voldoening als toch weer iets aardigs op papier is gekomen.

•  Is ‘Ziva’ het resultaat van bloed, zweet en tranen of rolde het verhaal vlot uit je pen/PC?

Op het moment dat ik begon met schrijven had ik het voornemen dat er veel in moest gebeuren. In ieder geval geen voortkabbelend verhaal met aan het einde pas de spanning van de ontknoping. De spanning moest door het hele boek voelbaar zijn. Bloed, zweet en tranen heeft het mij niet gekost, wel veel tijd. De eerste versie had een omvang van rond de 600 pagina’s. Als debutant maak je met zo’n omvang een kleine kans uitgegeven te worden, vertelde mij een docent op de Schrijversacademie. Dat klopte ook, want ik kreeg de ene afwijzing na de andere. In plaats van het advies dit verhaal in de la te leggen en met een nieuw te beginnen, ben ik het gaan inkorten tot ongeveer 300 pagina’s. Ik vond het namelijk doodzonde om het in te la te leggen, want er zaten zulke bijzondere en spannende dingen in. Dat inkorten heeft mij overigens wel bloed, zweet en tranen gekost. Desondanks heb ik er geen spijt van, want ook daar heb ik veel van geleerd.

• De actie in ‘Ziva’ wordt heel filmisch uitgewerkt.  Ben je een visueel schrijver en zie je het allemaal voor jouw ogen gebeuren?

Blijkbaar ben ik een visueel schrijver, want ik hoor dit wel meer. Ik ben inderdaad visueel ingesteld. In het dagelijks leven ben ik een observator en zie ik veel. Als ik schrijf zie ik het allemaal in detail voor mijn ogen gebeuren, ik hoef het alleen nog maar op te schrijven. Ik vind het ook leuk om de lezer mee te laten reizen of te ervaren in wat ik zie.

• Ben je iemand die zelf graag leest?  Spannende boeken?

Ik lees heel graag. Wat dat betreft ben ik een omnivoor: romans, thrillers en non fictie.

•  Wie is jouw favoriete auteur?

Favoriete auteurs zijn voor mij tijdgebonden. Momenteel zijn dit voor thrillers: D.B. John, voor romans: Hanya Yanagihara en voor non-fictie: Yuval Noah Harari

•  Aan welk boek hou jij de mooiste herinneringen?

Een klein leven van Hanya Yanagihara. Knap hoe zij zich in haar personages zo diep in kan laten dalen.

•  Leo Klokman is een bekende Nederlander en hij en zijn programma kunnen rekenen op heel wat fans.  Ben jij een trouw kijker van het soort programma’s dat Leo brengt?

Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik nauwelijks televisie kijk, dus van dit type programma’s heb ik er in mijn leven twee of drie gezien.

•  Is er met Leo en Amy een nieuw duo opgestaan? Komt er nog een vervolg?

Aanvankelijk was ik het niet van plan, maar doordat ik veel positieve reacties op Leo en Amy kreeg, heb ik ze in mijn volgende boek weer een prominente rol gegeven.

•  Ben je ondertussen met een ander boek bezig?  Wil je daar al iets over zeggen?

Ja, ik ben inderdaad met een tweede thriller bezig en wat ik daar over kan zeggen is dat het bijna af is en naar verwachting in het najaar verschijnt. Van Stephen King heb ik geleerd dat je pas inhoudelijk iets over je boek mag zeggen als het gepubliceerd wordt. Dus die raad volg ik maar op. Wat ik wel kwijt kan is, dat het een heel bijzonder en waanzinnig spannend verhaal is geworden over een thema dat de hele wereld heeft getroffen. Nee, niet corona.

Ik onthou ‘waanzinnig spannend’ en ‘heel bijzonder’.  Dit schept verwachtingen!  Hartelijk dank, John dat je je medewerking aan dit ‘interview’ wou verlenen.  Ik wens jou nog heel veel succes en inspiratie.  Ik kijk uit naar jouw volgende ‘heel bijzonder en waanzinnig spannend verhaal’!

Anita voor Thrillerlezers!

 

 

Ziva van John Winkel

 

Hebzucht

De proloog van Ziva doet naar adem happen.  Een fietskoerier laat zijn fiets achter voor de Montevideo. Een vrouw stort neer van de vierenveertigste verdieping.  Wie is zij? Wat is er gebeurd?  Een ongeluk?  Moord?

Daarna gaat de verhaallijn richting Woerden en verschijnt Evert Verburg op het toneel.  In een dronken bui deelt hij zijn vermoeden over fraude in de aanbesteding voor de bouw van een nieuw stadhuis in Woerden met een onderzoeksjournaliste.  Zij bijt zich vast in de zaak. De bal gaat aan het rollen.

‘Ziva’ bestaat uit vier grote delen die elk opgedeeld worden in vrij korte hoofdstukken.

Het waas van mysterie dat over de proloog hangt, lost vrijwel onmiddellijk op.  Heel even is er de suggestie van twee mogelijke verhaallijnen, maar al vlug is het duidelijk welke richting het boek uitgaat en ontrolt zich een intrige over corruptie tot in de hoogste regionen van de Nederlandse politiek.  Grote belangen leiden tot gruwelijke afrekeningen.

‘Ziva’ wordt bevolkt door een hele resem aan personages.  Je houdt er best je hoofd goed bij!  In eerste instantie zijn er Ziva, Evert en Damir; later wordt het verhaal overgenomen door Leo Klokhuis en zijn team.  De ‘bad guys’ vertoeven eerst nog in het decor, maar eisen terwijl het plot verder gaat meer en meer een prominente rol op.  De personages worden heel stereotiep uitgewerkt. De mannen nemen de actie voor hun rekening; de slechteriken zijn gewelddadig en corrupt; de vrouwen wentelen zich in luxe zonder dat ze zich ook maar één moment afvragen hoe manlief dat allemaal bekostigt of duiken ietwat naïef en stapelverliefd in het avontuur en spelen hun vrouwelijkheid uit.  Waarvoor de mannen dan weer heel graag bezwijken. 

Het plot leest heel vlot.  Na de heftige proloog komt het verhaal in rustiger vaarwater.  Er wordt veel overlegd.  Dezelfde info wordt zelfs meer dan één keer gedeeld door verschillende personages.  De vaart verdwijnt zo eventjes uit het verhaal.  De auteur heeft zo zijn trucjes om de lezer bij de les te houden.  Een cliffhangertje op het einde van een hoofdstuk of zo nu en dan al een scène die duidelijk maakt dat het de bouwmaffia menens is en er erger in het verschiet ligt, … .  Een voorproevertje die zwakke magen al een klein beetje laat wennen aan wat nog moet komen. 

Wanneer het boek over de helft is, vindt het verhaal zijn tweede adem en bruist het van de actie.  Te voet, op de scooter, in de roeiboot, … geen enkel vervoermiddel blijft onbenut. De crimescenes situeren zich op en in het water, in chique villa’s en in afgelegen en onneembare burchten die zich perfect lenen tot heel verschillende en gruwelijke misdaden.  Wat een verbeelding heeft de auteur die alles heel filmisch en in hoog tempo beschrijft! 

Terwijl aan de zijkant de politie toekijkt, eigent de onderzoeksjournalistiek zich de hoofdrol toe in dit verhaal.  Het is dan wel niet allemaal even geloofwaardig en ik was het lang niet altijd eens met de gang van zaken tussen de personages, maar het is en blijft fictie en ‘Ziva’ wist me aardig te entertainen!

Anita

Onder invloed van Tamara Onos

Titel: Onder invloed

Auteur: Tamara Onos

Uitgeverij: LetterRijn
Publicatiedatum: maart 2019
Recensie door Baukje
Waardering: drie kraaien

Achterflap

Wanneer een visser in het Gelders natuurgebied de Havikerwaard verdrinkt, wijt de politie dit aan dronkenschap. Renske Nijland gelooft hier niets van. Als expert gevaarlijke stoffen is zij ervan overtuigd dat iets of iemand het slachtoffer heeft bedwelmd. Met de dood tot gevolg.
Ze bijt zich vast in het mysterie, maar kan niet voorkomen dat ze haar kinderen daarbij ongewild in levensgevaar brengt.

De cover

Er zijn van dit boek twee covers in omloop. De eerste is voornamelijk met veel rietstengels of grassen. De andere is een rennende vrouw langs het water.

Mijn mening

Ik ben niet zo’n fan van de covers van LetterRijn. Voor mij zijn ze te druk en vaak te amateuristisch. Bij deze zou ik kiezen voor de eerste. De herziene cover laat een aantal clichés zien die standaard voor vrouwenthrillers lijken te zijn; Een hardlopende vrouw.

Het verhaal

Renske is gespecialiseerd in gevaarlijke stoffen. Met deze expertise wordt ze soms ook door de politie opgeroepen. In het verleden heeft Renske een inschattingsfout gemaakt met grote gevolgen waar ze nog altijd onder gebukt gaat.

Al hardlopende komt ze bij een dode man langs de waterkant. De politie gaat uit van een ongeval door dronkenschap maar Renske denkt dat er iets anders aan de hand is.

Tijdens haar onderzoek, dat haar door de politie niet in dank wordt afgenomen, brengt ze niet alleen zichzelf maar ook haar kinderen in gevaar.

Mijn mening

Omdat dit boek is uitgeroepen tot Vrouwenthriller van het jaar, was ik nieuwsgierig. Eerlijk is eerlijk, vooral het begin is goed geschreven. Later zwakt het af en ook het plot is wat te gemakkelijk uitgewerkt.

De schrijfstijl is prettig en de personages worden redelijk tot goed uitgewerkt. Met name Renske is geloofwaardig. Marcel daarentegen, de agent, wekt bij mij soms wat ergernis op. Zijn gedrag vind ik met momenten irritant en zeker niet altijd geloofwaardig.

Wat me echt stoort zijn weer de clichés. Opnieuw is het hoofdpersonage een vrouw met issues op relationeel gebied die hardloopt.

Ook voert Onos veel te veel bijpersonages op waardoor het regelmatig verwarrend lees. Als er dan ook nog een Barry en een Berry voorbij komt is het helemaal lastig.

Voor mij, ik zou het niet tot de beste vrouwenthriller uitroepen, maar Onderhuids zit zeker bij de betere helft.

Schrijfstijl   4

Leesplezier  4

Spanning  2

Plot  2

Originaliteit  4

3  kraaien

Verwacht voor maart , deel 2

6 maart

Een vorm van verraad van Lieneke Dijkzeul is het zevende deel in de Paul Vegter-serie. Inspecteur Paul Vegter ontvangt een dreigbrief met de boodschap: ik ga iets rechtzetten, klootzak.

Een vorm van verraad van Lieneke Dijkzeul is het nieuwe deel in de serie over inspecteur Paul Vegter.

Een paar dagen voor zijn huwelijk ontvangt inspecteur Paul Vegter een dreigbrief met de boodschap: ik ga iets rechtzetten, klootzak. Thuis blijkt er een tweede brief te zijn bezorgd, waarin ook zijn collega en aanstaande vrouw Renée wordt bedreigd. Ze maken zich zorgen, maar hebben geen enkel aanknopingspunt. De dreiging wordt reëel wanneer er op een nacht een aanslag op het huis van Paul en Renée wordt gepleegd, die hen verbijsterd achterlaat. Ze krijgen bewaking en werken verder aan de zaak van een kind dat onder verdachte omstandigheden van een balkon is gevallen. Op hun trouwdag verlaten ze net het stadhuis – door een erehaag van collega's in uniform – als er vanuit een rijdende auto een automatisch wapen op hen wordt gericht.

5 maart

Het explosieve slotdeel van de spannende Cel 7-serie van Kerry Drewery, waarin fake news en de beïnvloeding van de massa centraal staan

Na Cel 7 en Dag 7 is er nu Finale 7, het ultraspannende slotdeel van Kerry Drewery's trilogie over fake news en de beïnvloeding van de massa via (online) media. Deze serie is actueler dan ooit!
Martha en Isaac zijn ontsnapt, maar nu zijn ze op de vlucht voor de overheid. Ondanks de beloningen die zijn uitgeloofd om Martha uit te leveren aan de politie, is ze voorlopig veilig in de Rises, het deel van de stad waar de armen en machtelozen wonen. Maar dan geeft de premier opdracht om een muur te laten bouwen. Is die bedoeld om de mensen binnen de muren veilig te houden, of ze juist gevangen te zetten? Martha zet alles op alles om om uit handen van de politie te blijven én de plannen van de premier te verijdelen. Een opwindend verhaal over verraad dat reikt tot in de top van de overheid…

10 maart

Chloë Daniels komt bij in een ziekenhuis, haar geheugen verdwenen, geen idee hoe ze er beland is. Ze herkent de mensen aan haar bed niet, ze weet haar eigen naam niet. Terwijl ze langzaam herstelt, vullen haar ouders en haar zus haar geheugen in met details over haar succesvolle carrière, haar huis aan de kust en het bijna-fatale auto-ongeluk. Maar Chloë krijgt het gevoel dat ze dingen voor haar verborgen houden en ze is vastbesloten de waarheid te achterhalen…










12 maart

Een bekende uit een ver verleden. Een zoektocht naar gerechtigheid.

 D.D. Warren wordt opgeroepen na de moord op een man. Het slachtoffer heeft drie schotwonden in zijn lichaam, maar zijn computer is twaalf keer beschoten. Als de politie arriveert, heeft zijn zwangere vrouw Evie Carter het pistool in handen. D.D. herkent de vrouw van een vergismoord van jaren geleden, toen Evies vader het slachtoffer was. Wanneer Flora Dane de moordzaak op televisie voorbij ziet komen, weet ze direct over wie het gaat. Conrad Carter was een kennis van de man die haar ooit gevangenhield. Flora voelt zich schuldig dat ze hem nooit heeft weten op te sporen, en is vastbesloten de waarheid rond Carters dood te onthullen.

Maar de waarheid blijkt ongrijpbaar en verandert bij elke nieuwe ontdekking die Flora en D.D. Warren doen.



13 maart


Hoe ver zou je gaan om je dochter te beschermen? vragen auteurs Sophie Hannah, BA Paris, Clare Mackintosh en Holly Brown zich af in De understudy.

Carolyn, Bronnie, Elise en Kendall zijn de moeders van vier meiden op de Orla Flynn Academy, een beroemde maar competitieve toneelschool. Hun dochters zijn elkaars beste vriendinnen. Alles wordt anders met de komst van een nieuw meisje, Imogen Curwood. Vanaf dag één vinden er gruwelijke incidenten plaats op school en de moeders vragen zich af of hun dochters nog wel veilig zijn. Ze richten hun pijlen op Imogen, maar is zij wel de schuldige?


Als een van de meiden ontsnapt aan de dood en Imogen een waterdicht alibi heeft, zijn de moeders vastbesloten de waarheid boven tafel te krijgen. Maar ook als dat betekent dat ze hun eigen geheimen moeten prijsgeven?


De understudy is een razendsnelle psychologische thriller van een bestsellerteam bestaande uit Sophie Hannah, BA Paris, Clare Mackintosh en Holly Brown, over geheimen, verraad en moeders die als leeuwinnen hun dochters beschermen, koste wat het kost…


12 maart YA

In Privacy Live, de nieuwste tv-hit van commerciële zender AirTV, worden Nederlanders stiekem gefilmd waarna hun grootste geheimen openbaar worden gemaakt. Elke week kijkt men massaal naar het programma, nieuwsgierig naar wat anderen verborgen willen houden.
Ook de 17-jarige Jente, vastbesloten om ooit beroemd te worden, is een groot fan van Privacy Live. Haar vriendje Daniël werkt sinds kort als cameraman bij AirTV en zou willen dat Jente wat minder geobsedeerd was.
En dan, op een dag, lijkt Daniël van de aardbodem verdwenen. Is hij boos op Jente? Of heeft hij zo zijn eigen geheimen?

Ongenadig van Karin Hazendonk

Titel: Ongenadig

Auteur: Karin Hazendonk

Uitgever: LetterRijn
Recensie door Baukje
Kraaien: 2,5

Achterflap

Anouk raakt tijdens een personeelsfeest aan de praat met Sven. Ze is gecharmeerd van hem en de aantrekkingskracht blijkt wederzijds. Sven leest iedere wens uit haar ogen en Anouk is ervan overtuigd dat hij de ideale man is.
Als Sven na een paar maanden vraagt met hem te gaan samenwonen, zet de onzekere Anouk, aangemoedigd door haar tweelingzus Miranda, haar twijfels aan de kant en trekt bij hem in.
Al snel ontstaat er een scheurtje in de perfecte relatie. Sven heeft zijn eigenaardigheden en een bizarre hobby. Anouk probeert uit alle macht daarmee om te gaan.

Na een ongelukje lijkt Sven twee gezichten te hebben. Zijn onverschillige kant laat Anouk aan haar lot over, terwijl zijn zorgzame kant haar het volgende moment liefdevol verzorgt.
Zo ook die ene avond. Anouk slikt de medicijnen die Sven haar heeft gebracht en ze valt in slaap.
Ze wordt echter niet wakker in de slaapkamer en lijkt overgeleverd aan de morbide plannen van Sven.

De cover

Een prominent aanwezige strop die over gaat in vogels. De kleurstelling van de cover bestaat voornamelijk uit paarstinten.

Mijn mening

Dit was één van de eerste covers van LetterRijn die me verraste. Meestal ben ik niet onder de indruk en vindt ze vooral wat amateuristisch en goedkoop overkomen.

De strop met de illusie van vogels vind ik mooi. Helaas vind ik de uitwerking wat minder. Het paars, ik hou er niet van. Maar dat is een kwestie van smaak. Na het lezen van het verhaal, moet ik vaststellen dat de afbeelding weliswaar mooi is, maar niets met het verhaal te maken heeft.

Het verhaal

Anouk wordt verliefd op Sven, die ze op een bedrijfsfeest ontmoet. Hij blijkt een lot uit de loterij te zijn. Al snel wonen ze samen in zijn huis aan de kust.

Anouk komt er best gauw achter dat Sven er wat bijzondere trekjes op na houdt en hij zeker niet de prins op het witte paard is. In een behoorlijk tempo verandert de romantische Sven in een man met behoorlijk sadistische trekjes.

Tweelingzus Miranda heeft het wat sneller door dan Anouk dat haar zwager gevaarlijk is, voor Anouk lijkt dit te laat te komen.

Mijn mening

Nadat ik het vorige boek van Karin Hazendonk gelezen had, De dood heeft blauwe ogen, was ik benieuwd naar Ongenadig. Niet dat ik louter enthousiast was maar ik was wel van mening dat Hazendonk een verhaal kon verzinnen. De uitwerking was minder maar dat valt te leren en ook een goede redactie kan mooie dingen doen. Ook de recensies die spraken van een gruwelijk verhaal, maakten me nieuwsgierig.

Daar waar de auteur bij haar vorige boek nog nooit van een perspectief gehoord leek te hebben, was dit in Ongenadig niet meer aan de orde. Wanneer we in het perspectief van Anouk zaten, bleven we dat ook (bijna altijd) en ook Sven werd niet zo nu en dan onderbroken door een perspectiefwisseling.

De uitwerking van de personages blijft echter nog steeds erg zwak. Net als in De dood heeft blauwe ogen, plat en nietszeggend saai. Hazendonk beheerst de techniek nog niet waarmee je de lezer echt deelgenoot van het verhaal laat zijn. Dit komt vooral door de afstandelijke en bijna journalistiek wijze van schrijven. De manier waarop Sven op zoek gaat naar vrouwen en daarvoor een advertentie plaats in de krant, is er daar een goed voorbeeld van. Nergens wordt de lezer meegenomen in die zoektocht. We zitten niet in de kamer waar Sven zijn vrouwen ontmoet, we kijken niet mee met zijn afgrijzen en voelen zijn geiligheid niet als hij wel beet lijkt te hebben. Hazendonk vertelt er helemaal niets over behalve dat Sven middels een advertentie op zoek gaat. Slechts de ontmoeting met de laatste vrouw wordt summier beschreven.

Ook de keuze van de auteur om voor de verleden tijd te kiezen, maakt dat de lezer moeilijk echt feeling krijgt met het verhaal.

De lugubere details dan. Het blijkt maar weer dat de liefhebber van de Nederlandse vrouwenthriller weinig gewend is, want echt gruwelijk wordt het nergens. Ja, als je slachtoffer bent van de handelingen van Sven zal het niet heel fijn voelen allemaal, maar om nu te zeggen dat ik nauwelijks meer durfde te gaan slapen, nee, dat niet.

Dan komen we bij de redactie. Heel spijtig voor Karin Hazendonk, maar die is ronduit ruk waardeloos. Ik raad haar aan goede meelezers te zoeken en geen goede vriendinnen mee te laten lezen zolang LetterRijn zich geen goede redactie kan permitteren. Net als in De dood heeft blauwe ogen, zaten ook in Ongenadig absoluut grote redactionele missers.

Ik zal enkele voorbeelden geven.

Ik citeer: ‘Ze gaf het op door weg te glijden in een genadige bewusteloosheid.’ Enkele zinnen later. ‘Hij verloste haar van de leren band zodat haar blauwe ogen strak naar het plafond keken.’ Dit kan natuurlijk niet. Iemand die bewusteloos is, kijkt niet met blauwe ogen strak naar het plafond.

Ook kijkende naar het strafrecht klopt het niet. Zo krijgt een slachtoffer al een schadevergoeding die betaald moet worden door de verdachte zonder dat deze al berecht is. Voor de Nederlandse wet ben je onschuldig tot het tegendeel wettig en overtuigend bewezen is. Zolang iemand niet berecht is, is het dus niet mogelijk deze persoon te veroordelen tot een schadevergoeding, die in Ongenadig ook nog eens belachelijk hoog is. Deze schadevergoeding wordt via een kort geding afgedwongen, zelfs voor de pro-forma zitting tegen de verdachte heeft plaatsgevonden. Ook dat kort geding is interessant. In een kort geding is altijd sprake van een voorlopig oordeel. Dat er dus al een schadevergoeding van miljoenen wordt uitgekeerd is dan ook niet mogelijk. Hooguit kan er middels een kort geding een kleine som geld gevorderd worden bij spoedeisende zaken, zoals het voorzien in  levensonderhoud, maar dat is geen schadevergoeding.

En deze kennis, beste lezers, verwacht ik dat een auteur opdoet voordat het boek op de planken ligt van een boekhandel.

Verder zit er een idiote cliffhanger in het boek. Zo zitten we in het perspectief van Anouk: ‘In het duister van de nacht kwamen de gedachten in een onophoudelijke stroom op me af. Ik begon me af te vragen hoe Sven me zag. Het antwoord daarop had ik nooit kunnen verzinnen.’ Die laatste zin kan natuurlijk niet als we in het perspectief van Anouk zitten. Zij kan op dat moment nog niet weten wat de toekomst brengt dus deze gedachte is onmogelijk.

Verder kan een personage dat net uit een vreselijke hel is bevrijdt “nog niet accepteren dat haar nachtmerrie voorbij is”, wat best raar is. Dat je het niet kunt geloven, kan. Niet kan beseffen, ja, kan ook. Maar niet kunnen accepteren is idioot natuurlijk.

Nog eentje om het af te maken: “Ze was mooi, zoals ze op haar rug lag. De platte buik met de fraai gevormde navel. Ze droeg een zwarte string en hij zag de ronding van haar billen.” Nu wil ik Hazendonk niet ontmoedigen maar wanneer iemand op de rug ligt moet ze wel ontzettend dikke billen hebben wil je de rondingen kunnen zien, onderbroken door een string.

Is het dan alleen kommer en kwel? Nee, zoals ik al eerder schreef, kan Karin Hazendonk een verhaal verzinnen. Ook het plot is goed en anders dan die in de klassieke vrouwenthriller. De details hebben een dun laagje gruwel, een beetje als een sieraad van doublé. Het lijkt goud maar is betaalbaar voor een grotere groep. In dit verhaal het lijkt gruwelijk, maar ook voor de liefhebber van de klassieke vrouwenthriller is het te behappen.

Maar wanneer ik Karin was, zou ik naarstig op zoek gaan naar een goede redacteur, objectieve kritische meelezers die niet je vrienden zijn of me heel snel inschrijven voor een cursus schrijftechniek. Want deze is echt nog ver beneden een acceptabel niveau.

Schrijfstijl   2

Leesplezier  2

Spanning  2

Plot  3

Originaliteit  3

2,5  kraaien

 

Jut en Juul lazen Schaduwstrijder van Pjotr Vreeswijk

Jut en Juul hebben een traditieopgebouwd om af en toe eens een boek samen te lezen en vandaag is dat het nieuwe boek van Pjotr Vreeswijk. Benieuwd wat wij van Schaduwstrijder zouden gaan vinden, starten wij optimistisch met het boek en waren bijna benieuwd naar onze eigen recensie. Maar dat liep wat anders.

Eerst de achterflap van Schaduwstrijder
Een massagraf in de Syrische woestijn, een gevangengenomen moordcommando en de grootste ontdekking uit de geschiedenis van de mens.
Suzanne Boyle, een Britse in dienst van de CIA, zet alles op alles om de wereld van de ondergang te redden. In een zoektocht die haar langs de heetste brandhaarden op aarde voert, roept Suzanne de hulp in van oude en nieuwe vrienden.
Maar leidt het spoor dat ze volgt eigenlijk wel naar redding?
Ontdek het in Schaduwstrijder, waar drie personages langs verschillende wegen naar dezelfde plek op aarde reizen. Alle drie hebben ze een ander doel, hun reizen echter hebben één ding gemeen: een zekere dood voor allen.

Wat vinden wij van de cover?

Juul
Vaag. Een schaduw. Zwart-wit, wat me dan wel aanspreekt. Maar niet echt een hele bijzondere cover. Ik zou er in de winkel zo voorbij lopen.

Ink
Ik snap de cover niet. Zie ik dan vaag de man van de achterflap? Maar door wat heen dan?
Juul antwoordt: Het zal de Schaduwstrijder zijn...
Maar niet echt heel duidelijk inderdaad

Juul
Wat zeker niet onvermeld mag blijven is de auteursfoto op de achterflap.
Wat gaat er door iemand heen om zo op de foto gezet te willen worden? Wat wil je uitstralen? Hoe kan ik een schrijver dan nog serieus nemen? Ik moet er heel hard om lachen.

Ink denkt dat hij een zeemeermax speelt ( de mannelijke uitvoering van zeemeermin). "Het is zo'n foto vergelijkbaar met als dat ik opeens in een supervrouwelijke jurk en make up zou staan..."


Wat verwachten wij van het 3e boek van Pjotr?

Juul
Ik verwacht veel koffie, een achtervolging op een druk marktplein en natuurlijk een ontploffing van het een of ander. Bij voorkeur een auto. En een x-aantal schotwonden.

Ink
Ik verwacht een koffietje of 15, stoere mannen, mooie vrouwen ( karikaturen dus van een actieverhaal) en vooral niet al te veel diepgang. Plat verhaal maar hopelijk wel goed geschreven. Hoop op progressie bij boek 3

Halverwege het boek gekomen

Juul
 Afgezien van het feit dat het er even in komen is met locaties en personages, leest het wel weer lekker weg.
Toch ook duidelijk herkenbaar als een Pjotrboek. Ik ben op blz 60 en er is al iets ontploft en voldoende geschoten.
En pas 2 kopjes koffie

Een dag later schrijft Juul
Ik merk wel dat ik moeite moet doen om door te lezen omdat dit toch niet mijn genre is.

Ink antwoordt dat ze net facebook opende om iets soortgelijks te gaan schrijven

Juul
Vooral het overmatige geweld is iets wat mij stoort.
Aan de andere kant: het is wel wat je kunt en mag verwachten

Ink
Het boek klopt in zijn soort genre wel. Maar wat ik opvallend vind, zijn de zinnen die Pjotr opeens schrijft. Zulke lange zinnen ben ik niet gewend. Er lijkt bijna een cursus te zijn geweest of een mede-auteur te zijn.


Een dag later nadat we besloten door te bijten, leken we ons zo te irriteren en geen plezier te hebben, dat het besluit viel om gewoon te stoppen. Lezen is voor je plezier.

Eindreactie dus na het stoppen

Juul
Laat ik beginnen met eerlijk toe te geven dat ik het boek niet heb uitgelezen. Dat heeft niks met het boek te maken, maar alles met mij en mijn interesses.
Het onderwerp boeit mij niet. Totaal niet. Ook niet een beetje. Daarnaast het vele gebruik van wapens schiet ( hahaha ) mij, als pacifist, in het verkeerde keelgat. Maar...dat is wel wat je kunt en mag verwachten van een actiethriller. En wat dat betreft voldoet het boek zeker aan de verwachtingen. Maar het is niet mijn “ding”.

Dat gezegd hebbende wil ik zeker ook nog kwijt dat ik wel vind dat Pjotr behoorlijk vooruit is gegaan in zijn schrijven. Goede, aantrekkelijke zinnen. En zijn bekende "stokpaardjes", zoals de vele koppen koffie, ben ik ook niet tegen gekomen. Nee, aan het schrijven ligt de opgave zeker niet.
Tegen Pjotr wil ik dan ook zeggen: ga zo door!
Een oordeel geven vind ik niet eerlijk omdat ik het boek niet uitgelezen heb.


Ink
 Het boek begint met een nogal lange quote waar je voorheen was gewend aan korte maar krachtige en vervolgens beland ik op de eerste pagina in zinnen die ik niet gewend ben in eerder werk van deze auteur. Een zin bestaande uit vijf regels lijkt te wijzen op een ontwikkeling . Het voelt wat te veel als blabla, maar dat gevoel zakt bij doorlezen. Wel vind ik in tegenstelling tot de lengte van de zinnen de hoofdstukken erg kort. Veel lezers vinden dat prettig omdat het snel doorleest. Ik vind het altijd jammer omdat het wat oppervlakkiger vertelt omdat je minder snel in dat deel van het verhaal komt.

Het boek brengt wat de lelijke rode plek midden op de omslag beloofd: een actiethriller. Die staan bekend om hun niet te veel diepgang van de personages en dat verwacht de fanbase van deze Vreeswijk ook niet. Smaakgevoelig is dat ik na wat ontploffingen en geschiet even een tweede boek pak om even wat anders te lezen. Maar het is zeker niet slecht, maar gewoon mijn soort boek niet.
Leuk te zien dat na het ooit lezen van een eerste manuscript van zijn debuut en men twijfelde door te gaan met het uitbrengen , de man zich echt mooi ontwikkeld lijkt te hebben.

Tijdsbepalingen als heden, recente verleden met coördinaten, kilometers, landen en plaatsnamen boven aan een hoofdstuk doet mij na 3 pogingen al denken van laat maar zit; ik lees er wel overheen.
Maar daar ik dan wel heel snel schuin door de bladzijdes heen banjerde, besloot ik na overleg met mijn medelezer het boek aan de kant te gooien.


Conclusie:
Geen kraaien dus en een boek voor de liefhebber die er vast veel plezier van gaat hebben. Aan ons was het niet besteedt. Terwijl wij zijn vorige boeken toch allebei helemaal wel uitlazen. Ink dan deel 1 als manuscript en vond die vond het zelfs toen zonder correcties een prima boek.

ps: bij deel 4 beginnen we gewoon weer optimistish. Of toch niet....
Nee flauwekul natuurlijk. Een eventueel volgend deel laten we maar gewoon over aan de mensen die van veel geschiet, achtervolgingen, soorten vliegtuigen, militairen en gespioneer houden.

De dood heeft blauwe ogen van Karin Hazendonk

Titel: De dood heeft blauwe ogen

Auteur:Karin Hazendonk

Uitgeverij: Letterrijn

Publicatiedatum: juni 2018

Recensie door Baukje

Waardering: 2 kraaien

Achterflap

Jan van Dijk heeft een saaie baan en zit gevangen in zijn huwelijk met Martine waarin sleur en vastgeroeste gewoontes de boventoon voeren. De enige die kleur aan zijn bestaan geeft, is zijn dochter Hannah.
Als Hannah spoorloos verdwijnt, verandert zijn leven in een hel.
De verdwijning van hun dochter maakt de scheurtjes in het huwelijk van Jan en Martine groter en zichtbaar voor de buitenwereld.
Leugens die diep begraven liggen in het leven van Martine, komen langzaam maar zeker aan de oppervlakte.

De vermissing van Hannah van Dijk is de eerste zaak die Loes de Koning krijgt in haar hoedanigheid van familierechercheur. Ze worstelt met de minachting van haar directe chef, onzekerheid en haar persoonlijke betrokkenheid bij deze zaak.
Als echter zwaar verminkte mannen worden gevonden, komt haar vechtlust terug en bijt ze zich vast in het onderzoek.
Iemand is heel erg kwaad en alle sporen leiden naar één persoon ...

De cover

Een groot, blauw oog staat prominent in het verder in zwart/wit/grijs-tinten, uitgevoerde cover. De naam van de auteur en de titel staan in rode letters die per regel kleiner worden.

Mijn mening

Het grote oog op de cover trekt de aandacht. Het is verder niet een hele spannende of vernieuwende cover. Ik vind hem wel typisch LetterRijn. Vooral de achterkant waarin de tekst slecht leesbaar is omdat de foto van de cover doorloopt in de achterflap. Als ik de ontwerper was van LetterRijn zou ik dat meteen veranderen.

Het verhaal

Jan en Martine hebben en gezapig huwelijk. Hun dochter, Hannah, is een puber die middels een leugen tegen haar ouders op een schuurfeest terecht komt waarvan ze niet meer terugkeert.

Loes de Koning is de verse familierechercheur van het korps. Een verworven functie die haar door haar leidinggevende niet in dank afgenomen wordt en waardoor ze de rotklusjes krijgt. Tot de zaak Hannah, waarin al snel een tweede slachtoffer valt.

Ze krijgt hulp van haar collega Rob die na zijn vakantie naar Amerika niet meer de collega is als voorheen.

Ook korpsleider Donalds lijkt er een dubbele agenda op na te houden. Net als Martine overigens, die na de vermissing van haar dochter Hannah, steeds verder van Jan verwijderd raakt.

Waar de eerste vlucht in migraineaanvallen, wordt de laatste nog slechts gedreven door de zoektocht naar de waarheid.

Middels verschillende verhaallijnen word ik, als lezer, meegenomen in de verschillende beweegredenen van de personages. Waarom liegen ze? Waarom doen ze wat ze doen?

Mijn mening

Het verhaal op zich is niet slecht. Echter is de schrijfstijl en zijn de schrijftechnieken zo slecht dat ik me echt afvraag of de redacteur heeft zitten slapen. Dood- en doodzonde. Want het verhaal had echt beter verdiend. Nu denk ik dat de gemiddelde lezer het nog niet zo zal merken, en dat verklaart de best hoge recensies van dit boek. Maar de meer ervaren lezer of die met een grotere kennis van technisch schrijven, zit echt met kromme tenen het boek te lezen.

Het verhaal begint met wat de laatste tijd een trend lijkt te zijn. Veel tieten en geiligheid. Later wordt dit, gelukkig, minder.

Wat echt stoort, omdat het verwarrend leest, zijn de vele perspectiefwisselingen in eenzelfde hoofdstuk. Ook dit wordt later in het boek beter maar Hazendonk, of haar redacteur, moet daar nog wel wat inhaalslagen in maken. Net als de vreemde overgangen in de hoofdstukken waardoor er soms geen touw aan vast te knopen is.

Verder zijn ook de verschillende tegenstrijdigheden in het boek zo groot dat het het verhaal ongeloofwaardig en soms lachwekkend maakt. Iets dat de doodsteek is voor een thriller.  

Zo houdt een man bij de seks zijn onderbroek aan, omdat hij zich anders kwetsbaar voelt. Om zich in de volgende zin op het meisje te laten vallen en bij haar binnen te dringen. Ik ben geen man, maar dat het moeilijk penetreren is met een onderbroek aan weet ik dan toch wel.

Een ander raar iets is dat Hannah vermist is en de rechercheurs een verdachte gaan horen. Niet over haar vermissing, maar over haar verkrachting. Wat best raar is als het hele kind nog niet boven water is.

Ook de metaforen zijn slecht gekozen. Bijvoorbeeld: Net als stevig onweer duurde de schok maar een paar seconden. Ik weet niet in welk deel van Nederland stevig onweer maar een paar seconden duurt, maar dan wil ik daar, met doodsbange hond, naar toe verhuizen.

Dan de personages. Behalve die van Loes zijn ze plat en nietszeggend saai. Ook reageren ze best bijzonder in sommige situaties. Al vind ik dat laatste minder erg omdat niets zo raar kan reageren als de mens. Maar had ze dan wat spannender gemaakt.

Is het dan een slecht boek? Ja en nee. Het had een best een goed boek kunnen zijn. Als de reactie goed werk had geleverd of als de auteur meer kaas had gegeten van schrijftechnieken. Als ze dan ook meteen leert wat synoniemen zijn en daarvan gebruik gaat maken ben ik helemaal blij.

Nu is het, helaas, een best aardige huisvrouwenboekje geworden.

Tot slot, het plot was niet heel verrassent maar toch best aardig, ware het niet dat in de laatste paar hoofdstukken de diverse personages nog wat uitleg gaan geven. Iets wat ik de laatste tijd ook regelmatig zie. Waarom? Een plot is en een goed plot als de auteur het niet met nog wat extra woorden uit gaat zitten leggen. Laat wat uiteindes open. Dichttimmeren doen we dat huis van ons wel. Tegen die stevige onweersbuien die boven dat huis van mij helaas een stuk langer blijven hangen dan een paar seconden.

Schrijfstijl    1

Leesplezier   2

Spanning   3

Plot   2

Originaliteit   2

2 kraaien

Baukje