Titel: Ongenadig
Auteur: Karin Hazendonk
Uitgever: LetterRijn
Recensie door Baukje
Kraaien: 2,5
Recensie door Baukje
Kraaien: 2,5
Achterflap
Anouk raakt tijdens een
personeelsfeest aan de praat met Sven. Ze is gecharmeerd van hem en de
aantrekkingskracht blijkt wederzijds. Sven leest iedere wens uit haar ogen en
Anouk is ervan overtuigd dat hij de ideale man is.
Als Sven na een paar maanden vraagt met hem te gaan samenwonen, zet de onzekere Anouk, aangemoedigd door haar tweelingzus Miranda, haar twijfels aan de kant en trekt bij hem in.
Al snel ontstaat er een scheurtje in de perfecte relatie. Sven heeft zijn eigenaardigheden en een bizarre hobby. Anouk probeert uit alle macht daarmee om te gaan.
Na een ongelukje lijkt Sven twee gezichten te hebben. Zijn onverschillige kant laat Anouk aan haar lot over, terwijl zijn zorgzame kant haar het volgende moment liefdevol verzorgt.
Zo ook die ene avond. Anouk slikt de medicijnen die Sven haar heeft gebracht en ze valt in slaap.
Ze wordt echter niet wakker in de slaapkamer en lijkt overgeleverd aan de morbide plannen van Sven.
Als Sven na een paar maanden vraagt met hem te gaan samenwonen, zet de onzekere Anouk, aangemoedigd door haar tweelingzus Miranda, haar twijfels aan de kant en trekt bij hem in.
Al snel ontstaat er een scheurtje in de perfecte relatie. Sven heeft zijn eigenaardigheden en een bizarre hobby. Anouk probeert uit alle macht daarmee om te gaan.
Na een ongelukje lijkt Sven twee gezichten te hebben. Zijn onverschillige kant laat Anouk aan haar lot over, terwijl zijn zorgzame kant haar het volgende moment liefdevol verzorgt.
Zo ook die ene avond. Anouk slikt de medicijnen die Sven haar heeft gebracht en ze valt in slaap.
Ze wordt echter niet wakker in de slaapkamer en lijkt overgeleverd aan de morbide plannen van Sven.
De cover
Een
prominent aanwezige strop die over gaat in vogels. De kleurstelling van de
cover bestaat voornamelijk uit paarstinten.
Mijn mening
Dit
was één van de eerste covers van LetterRijn die me verraste. Meestal ben ik
niet onder de indruk en vindt ze vooral wat amateuristisch en goedkoop
overkomen.
De
strop met de illusie van vogels vind ik mooi. Helaas vind ik de uitwerking wat
minder. Het paars, ik hou er niet van. Maar dat is een kwestie van smaak. Na
het lezen van het verhaal, moet ik vaststellen dat de afbeelding weliswaar mooi
is, maar niets met het verhaal te maken heeft.
Het verhaal
Anouk
wordt verliefd op Sven, die ze op een bedrijfsfeest ontmoet. Hij blijkt een lot
uit de loterij te zijn. Al snel wonen ze samen in zijn huis aan de kust.
Anouk
komt er best gauw achter dat Sven er wat bijzondere trekjes op na houdt en hij
zeker niet de prins op het witte paard is. In een behoorlijk tempo verandert de
romantische Sven in een man met behoorlijk sadistische trekjes.
Tweelingzus
Miranda heeft het wat sneller door dan Anouk dat haar zwager gevaarlijk is,
voor Anouk lijkt dit te laat te komen.
Mijn mening
Nadat
ik het vorige boek van Karin Hazendonk gelezen had, De dood heeft blauwe ogen, was ik benieuwd naar Ongenadig. Niet dat ik louter enthousiast
was maar ik was wel van mening dat Hazendonk een verhaal kon verzinnen. De
uitwerking was minder maar dat valt te leren en ook een goede redactie kan
mooie dingen doen. Ook de recensies die spraken van een gruwelijk verhaal,
maakten me nieuwsgierig.
Daar
waar de auteur bij haar vorige boek nog nooit van een perspectief gehoord leek
te hebben, was dit in Ongenadig niet
meer aan de orde. Wanneer we in het perspectief van Anouk zaten, bleven we dat
ook (bijna altijd) en ook Sven werd niet zo nu en dan onderbroken door een
perspectiefwisseling.
De
uitwerking van de personages blijft echter nog steeds erg zwak. Net als in De dood heeft blauwe ogen, plat en nietszeggend saai. Hazendonk beheerst de
techniek nog niet waarmee je de lezer echt deelgenoot van het verhaal laat
zijn. Dit komt vooral door de afstandelijke en bijna journalistiek wijze van
schrijven. De manier waarop Sven op zoek gaat naar vrouwen en daarvoor een
advertentie plaats in de krant, is er daar een goed voorbeeld van. Nergens
wordt de lezer meegenomen in die zoektocht. We zitten niet in de kamer waar
Sven zijn vrouwen ontmoet, we kijken niet mee met zijn afgrijzen en voelen zijn
geiligheid niet als hij wel beet lijkt te hebben. Hazendonk vertelt er helemaal
niets over behalve dat Sven middels een advertentie op zoek gaat. Slechts de
ontmoeting met de laatste vrouw wordt summier beschreven.
Ook de
keuze van de auteur om voor de verleden tijd te kiezen, maakt dat de lezer
moeilijk echt feeling krijgt met het verhaal.
De
lugubere details dan. Het blijkt maar weer dat de liefhebber van de Nederlandse
vrouwenthriller weinig gewend is, want echt gruwelijk wordt het nergens. Ja,
als je slachtoffer bent van de handelingen van Sven zal het niet heel fijn
voelen allemaal, maar om nu te zeggen dat ik nauwelijks meer durfde te gaan
slapen, nee, dat niet.
Dan
komen we bij de redactie. Heel spijtig voor Karin Hazendonk, maar die is
ronduit ruk waardeloos. Ik raad haar aan goede meelezers te zoeken en
geen goede vriendinnen mee te laten lezen zolang LetterRijn zich geen goede
redactie kan permitteren. Net als in De
dood heeft blauwe ogen, zaten ook in Ongenadig
absoluut grote redactionele missers.
Ik zal
enkele voorbeelden geven.
Ik
citeer: ‘Ze gaf het op door weg te glijden in een genadige bewusteloosheid.’
Enkele zinnen later. ‘Hij verloste haar van de leren band zodat haar blauwe
ogen strak naar het plafond keken.’ Dit kan natuurlijk niet. Iemand die
bewusteloos is, kijkt niet met blauwe ogen strak naar het plafond.
Ook
kijkende naar het strafrecht klopt het niet. Zo krijgt een slachtoffer al een
schadevergoeding die betaald moet worden door de verdachte zonder dat deze al
berecht is. Voor de Nederlandse wet ben je onschuldig tot het tegendeel wettig
en overtuigend bewezen is. Zolang iemand niet berecht is, is het dus niet
mogelijk deze persoon te veroordelen tot een schadevergoeding, die in Ongenadig ook nog eens belachelijk hoog
is. Deze schadevergoeding wordt via een kort geding afgedwongen, zelfs voor de
pro-forma zitting tegen de verdachte heeft plaatsgevonden. Ook dat kort geding
is interessant. In een kort geding is altijd sprake van een voorlopig oordeel.
Dat er dus al een schadevergoeding van miljoenen wordt uitgekeerd is dan ook
niet mogelijk. Hooguit kan er middels een kort geding een kleine som geld
gevorderd worden bij spoedeisende zaken, zoals het voorzien in levensonderhoud, maar dat is geen
schadevergoeding.
En
deze kennis, beste lezers, verwacht ik dat een auteur opdoet voordat het boek
op de planken ligt van een boekhandel.
Verder
zit er een idiote cliffhanger in het boek. Zo zitten we in het perspectief van
Anouk: ‘In het duister van de nacht kwamen de gedachten in een onophoudelijke
stroom op me af. Ik begon me af te vragen hoe Sven me zag. Het antwoord daarop
had ik nooit kunnen verzinnen.’ Die laatste zin kan natuurlijk niet als we in
het perspectief van Anouk zitten. Zij kan op dat moment nog niet weten wat de
toekomst brengt dus deze gedachte is onmogelijk.
Verder
kan een personage dat net uit een vreselijke hel is bevrijdt “nog niet
accepteren dat haar nachtmerrie voorbij is”, wat best raar is. Dat je het niet
kunt geloven, kan. Niet kan beseffen, ja, kan ook. Maar niet kunnen accepteren
is idioot natuurlijk.
Nog
eentje om het af te maken: “Ze was mooi, zoals ze op haar rug lag. De platte
buik met de fraai gevormde navel. Ze droeg een zwarte string en hij zag de
ronding van haar billen.” Nu wil ik Hazendonk niet ontmoedigen maar wanneer
iemand op de rug ligt moet ze wel ontzettend dikke billen hebben wil je de
rondingen kunnen zien, onderbroken door een string.
Is het
dan alleen kommer en kwel? Nee, zoals ik al eerder schreef, kan Karin Hazendonk
een verhaal verzinnen. Ook het plot is goed en anders dan die in de klassieke
vrouwenthriller. De details hebben een dun laagje gruwel, een beetje als een
sieraad van doublé. Het lijkt goud maar is betaalbaar voor een grotere groep. In
dit verhaal het lijkt gruwelijk, maar ook voor de liefhebber van de klassieke
vrouwenthriller is het te behappen.
Maar
wanneer ik Karin was, zou ik naarstig op zoek gaan naar een goede redacteur,
objectieve kritische meelezers die niet je vrienden zijn of me heel snel
inschrijven voor een cursus schrijftechniek. Want deze is echt nog ver beneden
een acceptabel niveau.
Schrijfstijl 2
Leesplezier 2
Spanning 2
Plot 3
Originaliteit 3
2,5 kraaien
