Titel: De dood heeft blauwe ogen
Auteur:Karin Hazendonk
Uitgeverij: Letterrijn
Publicatiedatum: juni 2018
Recensie door Baukje
Waardering: 2 kraaien
Achterflap
Jan van
Dijk heeft een saaie baan en zit gevangen in zijn huwelijk met Martine waarin
sleur en vastgeroeste gewoontes de boventoon voeren. De enige die kleur aan
zijn bestaan geeft, is zijn dochter Hannah.
Als Hannah spoorloos verdwijnt, verandert zijn leven in een hel.
De verdwijning van hun dochter maakt de scheurtjes in het huwelijk van Jan en Martine groter en zichtbaar voor de buitenwereld.
Leugens die diep begraven liggen in het leven van Martine, komen langzaam maar zeker aan de oppervlakte.
De vermissing van Hannah van Dijk is de eerste zaak die Loes de Koning krijgt in haar hoedanigheid van familierechercheur. Ze worstelt met de minachting van haar directe chef, onzekerheid en haar persoonlijke betrokkenheid bij deze zaak.
Als echter zwaar verminkte mannen worden gevonden, komt haar vechtlust terug en bijt ze zich vast in het onderzoek.
Iemand is heel erg kwaad en alle sporen leiden naar één persoon ...
Als Hannah spoorloos verdwijnt, verandert zijn leven in een hel.
De verdwijning van hun dochter maakt de scheurtjes in het huwelijk van Jan en Martine groter en zichtbaar voor de buitenwereld.
Leugens die diep begraven liggen in het leven van Martine, komen langzaam maar zeker aan de oppervlakte.
De vermissing van Hannah van Dijk is de eerste zaak die Loes de Koning krijgt in haar hoedanigheid van familierechercheur. Ze worstelt met de minachting van haar directe chef, onzekerheid en haar persoonlijke betrokkenheid bij deze zaak.
Als echter zwaar verminkte mannen worden gevonden, komt haar vechtlust terug en bijt ze zich vast in het onderzoek.
Iemand is heel erg kwaad en alle sporen leiden naar één persoon ...
De cover
Een groot, blauw oog
staat prominent in het verder in zwart/wit/grijs-tinten, uitgevoerde cover. De
naam van de auteur en de titel staan in rode letters die per regel kleiner
worden.
Mijn mening
Het grote oog op de cover
trekt de aandacht. Het is verder niet een hele spannende of vernieuwende cover.
Ik vind hem wel typisch LetterRijn. Vooral de achterkant waarin de tekst slecht
leesbaar is omdat de foto van de cover doorloopt in de achterflap. Als ik de
ontwerper was van LetterRijn zou ik dat meteen veranderen.
Het verhaal
Jan en Martine hebben en
gezapig huwelijk. Hun dochter, Hannah, is een puber die middels een leugen
tegen haar ouders op een schuurfeest terecht komt waarvan ze niet meer
terugkeert.
Loes de Koning is de
verse familierechercheur van het korps. Een verworven functie die haar door
haar leidinggevende niet in dank afgenomen wordt en waardoor ze de rotklusjes
krijgt. Tot de zaak Hannah, waarin al snel een tweede slachtoffer valt.
Ze krijgt hulp van haar
collega Rob die na zijn vakantie naar Amerika niet meer de collega is als
voorheen.
Ook korpsleider Donalds
lijkt er een dubbele agenda op na te houden. Net als Martine overigens, die na
de vermissing van haar dochter Hannah, steeds verder van Jan verwijderd raakt.
Waar de eerste vlucht in
migraineaanvallen, wordt de laatste nog slechts gedreven door de zoektocht naar
de waarheid.
Middels verschillende
verhaallijnen word ik, als lezer, meegenomen in de verschillende beweegredenen
van de personages. Waarom liegen ze? Waarom doen ze wat ze doen?
Mijn mening
Het verhaal op zich is
niet slecht. Echter is de schrijfstijl en zijn de schrijftechnieken zo slecht
dat ik me echt afvraag of de redacteur heeft zitten slapen. Dood- en doodzonde.
Want het verhaal had echt beter verdiend. Nu denk ik dat de gemiddelde lezer
het nog niet zo zal merken, en dat verklaart de best hoge recensies van dit
boek. Maar de meer ervaren lezer of die met een grotere kennis van technisch
schrijven, zit echt met kromme tenen het boek te lezen.
Het verhaal begint met
wat de laatste tijd een trend lijkt te zijn. Veel tieten en geiligheid. Later
wordt dit, gelukkig, minder.
Wat echt stoort, omdat
het verwarrend leest, zijn de vele perspectiefwisselingen in eenzelfde
hoofdstuk. Ook dit wordt later in het boek beter maar Hazendonk, of haar
redacteur, moet daar nog wel wat inhaalslagen in maken. Net als de vreemde
overgangen in de hoofdstukken waardoor er soms geen touw aan vast te knopen is.
Verder zijn ook de
verschillende tegenstrijdigheden in het boek zo groot dat het het verhaal
ongeloofwaardig en soms lachwekkend maakt. Iets dat de doodsteek is voor een
thriller.
Zo houdt een man bij de
seks zijn onderbroek aan, omdat hij zich anders kwetsbaar voelt. Om zich in de
volgende zin op het meisje te laten vallen en bij haar binnen te dringen. Ik
ben geen man, maar dat het moeilijk penetreren is met een onderbroek aan weet
ik dan toch wel.
Een ander raar iets is
dat Hannah vermist is en de rechercheurs een verdachte gaan horen. Niet over
haar vermissing, maar over haar verkrachting. Wat best raar is als het hele kind
nog niet boven water is.
Ook de metaforen zijn
slecht gekozen. Bijvoorbeeld: Net als stevig onweer duurde de schok maar een
paar seconden. Ik weet niet in welk deel van Nederland stevig onweer maar een
paar seconden duurt, maar dan wil ik daar, met doodsbange hond, naar toe
verhuizen.
Dan de personages.
Behalve die van Loes zijn ze plat en nietszeggend saai. Ook reageren ze best
bijzonder in sommige situaties. Al vind ik dat laatste minder erg omdat niets
zo raar kan reageren als de mens. Maar had ze dan wat spannender gemaakt.
Is het dan een slecht
boek? Ja en nee. Het had een best een goed boek kunnen zijn. Als de reactie
goed werk had geleverd of als de auteur meer kaas had gegeten van
schrijftechnieken. Als ze dan ook meteen leert wat synoniemen zijn en daarvan
gebruik gaat maken ben ik helemaal blij.
Nu is het, helaas, een
best aardige huisvrouwenboekje geworden.
Tot slot, het plot was
niet heel verrassent maar toch best aardig, ware het niet dat in de laatste
paar hoofdstukken de diverse personages nog wat uitleg gaan geven. Iets wat ik
de laatste tijd ook regelmatig zie. Waarom? Een plot is en een goed plot als de
auteur het niet met nog wat extra woorden uit gaat zitten leggen. Laat wat
uiteindes open. Dichttimmeren doen we dat huis van ons wel. Tegen die stevige
onweersbuien die boven dat huis van mij helaas een stuk langer blijven hangen
dan een paar seconden.
Schrijfstijl 1
Leesplezier 2
Spanning 3
Plot 2
Originaliteit 2
2 kraaien
Baukje
