Posts tonen met het label watvindje. watvindjij. Alle posts tonen
Posts tonen met het label watvindje. watvindjij. Alle posts tonen

donderdag 25 augustus 2016

Wat vond Amanda van De kooi van Josh Malerman?

De kooi is het debuut van gitarist Josh Malerman. Het boek op zich ziet er leuk en interessant uit, doordat de zijkanten van de pagina’s zijn zwart geverfd, hierdoor valt het boek extra op in de winkel. Leuk detail! Het boek wordt benoemd als horror en wordt vergeleken met de betere werken van Stephen King. Hier kan ik mij niet helemaal in vinden. Het boek is zeker spannend en onderhoudend en er zit een tikkeltje bovennatuurlijk in, maar het boek wordt nergens echt spannend genoeg om voor mij als horror bestempeld te worden. Als thriller vind ik het zeker een leuk boek. De spanning kabbelt voort gedurende het verhaal en op sommige punten neemt de spanning wat toe, terwijl het op andere punten weer wat in spanning afneemt. Het boek is vlot geschreven met betrekkelijk korte hoofdstukken wat de vaart er lekker in houd. Per hoofdstuk wordt er regelmatig gesprongen van heden naar verleden, maar dit heb ik niet als storend ervaren, je weet gelijk in welk deel van het verhaal je je bevindt.

Het boek gaat over Malorie, ze heeft 2 kindjes van 4 en woont al 4 jaar in een huis waarvan alle ramen zijn afgetimmerd. Als ze naar buiten moet om water te halen uit de put, moet zij dit geblinddoekt doen. Op een dag heeft zij genoeg moed verzameld om haar kinderen mee te nemen en te vluchten in een roeiboot de rivier op die achter haar huis loopt. Maar waar ze naartoe gaat..?
In het verleden zijn er vreemde verhalen op tv geweest over mensen die ‘iets’ gezien hebben en hierna gek zijn geworden, andere mensen hebben vermoord en daarna zelfmoord plegen. Hoe dit kan is voor iedereen een raadsel, er komen steeds meer berichten binnen over heel de wereld en iedereen raakt in paniek en sluit zich op in zijn/haar huis met alle ramen afgedekt. Nadat de zus van Malorie ‘iets’ heeft gezien en zelfmoord pleegt wordt het Malorie teveel en vlucht ze het huis uit, naar een adres dat ze in een advertentie heeft zien staan. Hier aangekomen wordt ze opgenomen in het groepje wat hier samen leeft. Gedurende het boek komen er nieuwe mensen bij. Ze gaan op onderzoek uit en proberen erachter te komen wat ‘het’ is en wat ze kunnen doen om te overleven. Het komt er op neer dat Malorie er helemaal alleen voor komt te staan, en wat dan?

Spanning: 3.5 punten, spanning was wel constant aanwezig, op sommige punten werd het wat spannender en later zakte het dan weer wat weg.

Plot: 3.5 punten, ik vond het verhaal goed in elkaar zitten.

Leesplezier: 4 punten, ik heb het boek met veel plezier gelezen, bleef nieuwsgierig naar het vervolg.

Schrijfstijl: 4 punten, een lekkere vlotte schrijfstijl, redelijk korte hoofdstukken, leest snel.

Originaliteit: 3.5 punten, leuk verzonnen met die wezens waardoor je niet naar buiten kunt kijken. Al krijg ik een klein beetje het gevoel van Hex van Thomas Olde Heuvelt, als was het daar dat de Hex haar ogen niet open mocht doen.

Psychologie: 3.5 punten, Malorie is duidelijk uitgewerkt, al had er wel wat diepgang in gemogen, wat er bij de rest in hun hoofd omgaat is een raadsel.

Eindoordeel: 4 sterren.

Amanda


maandag 15 augustus 2016

Wat vindt Lilian Brugel van Virtuele Tango van Melissa Skaye?

'You can’t judge a book by it’s cover' Dat is een quote die perfect aansluit dit boek. De cover gaf mij het gevoel een chicklit te zijn en dat was voor mij dan ook de reden om het boek links te laten liggen. Doordat mijn aandacht via een leesclub van Thrillerlezersblog toch op dit boek werd gevestigd, heb ik de achterflap gelezen. Deze verbaasde mij, want dat sprak mij wel aan, een rechercheurs duo die te maken krijgen met een seriemoordenaar.

De auteur Melissa Skaye (Melissa Bielsma-Schaaij) was voor mij onbekend, Virtuele Tango is haar thrillerdebuut en de start van de zogeheten VT- reeks. Haar schrijfstijl is vlot en het boek leest lekker weg.

De rechercheurs van politie Hoorn, Sanne Philips en Luca Borra, krijgen te maken met een seriemoordenaar die het heeft voorzien op jonge vrouwen. Via onlinedatingsites worden de vrouwen benaderd en later lastiggevallen per mail en telefonisch.
Hoe komt de moordenaar aan alle persoonlijke informatie? Wat is het motief van deze nietsontziende en lugubere moordenaar?
De spanning begint gelijk en bouwt zich gaandeweg verder op. De personages volgde elkaar in het begin erg snap op, waardoor het even schakelen was.
Sanne en Luca zijn een duo waar je meer van wilt weten, dus het is fijn dat het een reeks betreft. Je gaat met ze meeleven.
Mijn verdenking, zo halverwege het boek, was ook de juiste.
Er zijn momenten geweest dat ik met bij elkaar geknepen billen op de bank zat of dat er een rilling door mijn lijf ging. Melissa heeft mij zeker geraakt, in positieve zin!

Plot 3
Schrijfstijl 4
Originaliteit 3
Psychologie 3
Leesplezier 4
Spanning 3

Ik geef Virtuele Tango 3***

vrijdag 5 augustus 2016

Wat vond Amanda van Het weeshuis van Franck Thilliez?

Het 3e deel met Lucy Hennebelle in de hoofdrol. Net als de voorgaande delen een gruwelijk boek met extreme moorden. Thilliez weet hoe hij zijn lezer de meest gruwelijke moorden kan voorschotelen en deze zo gedetailleerd mogelijk moet beschrijven. Voor gruwelfans een echte mustread, voor de mensen met een zwakke maag... niet doen!!

Lucie heeft vakantie en die brengt ze in het ziekenhuis door. Haar dochtertje heeft een darmvirus opgelopen. Ze wordt gebeld door een ex die na het zien van een bizarre film ineens niks meer kan zien. Lucie, werkzaam bij de recherche, kan het niet laten om zich in dit bizarre incident te verdiepen. Deze vreemde film zet een kettingreactie van moorden en onverklaarbare gebeurtenissen in gang die Lucie's voorstellingsvermogen te boven gaan.
Bij graafwerkzaamheden worden er 5 lijken gevonden die zijn verminkt. Ogen en hersenen zijn verdwenen. Franck Sharko, profiler, wordt erbij geroepen om een beeld van de moordenaar te schetsen. Door een samenloop van omstandigheden komen Lucie en Franck met elkaar in contact en lijken de zaken met ekkaar verbonden te zijn. Ze gaan samen op onderzoek uit. De uitslag van het onderzoek is ronduit verrassend te noemen...


5 sterren

Amanda


vrijdag 29 juli 2016

Wat vindt Dirk de Wolf van Een vlaag van waanzin van Corine Hartman?

De cover laat een dood roodborstje zien. Heel simpel, maar wel een mooie cover. Antonie, de hoofdrolspeler, bestudeert vogels en hun gezangen. Ik nam dit boek speciaal voor zijn fijne cover. De schrijfster was mij onbekend, maar ze schrijft heel vlot.

Antonie en zijn vrouw Romée vormen een naar de buitenwereld perfect gezin met hun drie kinderen, maar iedereen heeft geheimen. Op een dag besluit Romée om het gezin te verlaten en dan gebeurt het fatale.
Het boek is heel fijn opgebouwd en je voelt de spanning bij de personages toenemen.
Je voelt ook dat dit gezin langzaam uiteen groeit. Na een reünie van Romée waar ze een oude vlam ontmoet, voel je zo dat dit gezin uiteenvalt. Antoine is baas van een marketingbedrijfje dat te lijden heeft onder de crisis, en ook daar gaat het helemaal fout.
De familie speelt ook een belangrijke rol, vooral als de artistieke broer een kortfilm wil maken over deze familie met in de hoofdrolspeler een vader met beginnende dementie. Zoals in iedere familie worden er verjaardagen gevierd. Een prachtige zin die mij bij bleef: Het vieren van een verjaardag is een vorm van ontkenning dat het leven eind is. Anders dan in andere thrillers stopt het boek niet met het oplossen van de misdaad, maar met het verdere leven van Antonie en zijn kinderen.

De schrijfster vertelt het verhaal als een buitenstander en wisselt dit af met hoofdtukken die de gedachten van Antonie weergeven, hoe hij denkt en voelt. Deze afwisseling maakt het boek spannend. Toen ik het boek las ging een tijdlang mijn sympathie uit naar de man. Was dat omdat ik man ben en zou ik het anders lezen als ik een vrouw zou zijn? Gedurende het hele verhaal leren we ook wat meer over diverse vogels. Het is een spannend boek met wat humor. Het leest heel vlot zonder al te moeilijke woorden.

Verhaal: 3 sterren
Cover: 4 sterren


Dirk de Wolf


woensdag 22 juni 2016

Wat vond Amanda van De IJstweeling van S.K. Tremayne?

Een bijzondere thriller over de dood van een jong meisje. Wat het bijzonder maakt is dat het overleden meisje, Lydia, (of is het toch Kirstie?) de helft van een eeneiige tweeling is. De meisjes lijken als twee druppels water op elkaar, er zijn geen uiterlijke verschillen te zien! Ook zijn ze 'geestelijk' met elkaar verbonden. Door een noodlottig ongeval komt 1 van de twee meisjes om, wat voor veel verdriet en verwarring zorgt in het gezin Moorcroft. Het overgebleven meisje heeft last van een identiteitscrisis, is ze Kirstie of is ze Lydia? Het drijft haar, en daardoor haar ouders, Sarah en Angus tot wanhoop. 
Het gezin besluit te verhuizen uit Londen naar een eilandje in Schotland, een eigen eilandje met vuurtoren en een huis wat nodig moet worden opgeknapt. Ze denken in Torran met een 'schone lei' te kunnen beginnen. Maar de identiteitscrisis van het jonge meisje neemt steeds dramatischere vormen aan.
Ondertussen komt de relatie tussen Sarah en Angus onder vuur te staan als Sarah ontdekt dat Angus is vreemd gegaan..

De IJstweeling van S.K. Tremayne is een andere thriller dan wat we de laatste tijd gewend zijn. In deze thriller vloeien geen liters bloed en vliegen er geen ledematen in het rond. De buitenkant van het boek ziet er mysterieus uit, 2 kleine meisjes, hand in hand met een vuurtoren in de verte. Je vraagt je dan gelijk af wat er met die meisjes gaat gebeuren en wat die vuurtoren ermee te maken heeft. Ziet er onheilspellend uit. Het boek trekt zeker de aandacht.

Tijdens het lezen van het boek speelden er heel veel vragen door mijn hoofd:
wat is er precies gebeurd op die noodlottige dag dat 1 van de meisjes is omgekomen? En hoe loopt het allemaal af?
Ook heb ik een groot deel van het boek met een onbestemd gevoel gezeten, het lijkt mij verschrikkelijk om dit mee te moeten maken, ik kon mij daardoor goed inleven in de manier waarop Sarah reageerde op alle gebeurtenissen.
Ook zo bizar hoe het brein je totaal op het verkeerde spoor kan zetten, alleen om jezelf te beschermen voor de werkelijkheid.
Het verhaal zit ingenieus in elkaar en zit vol verrassingen. Het verhaal ging een totaal andere kant op dan ik had verwacht en ik bleef verbluft en vertwijfeld achter.
De personages worden zo goed en duidelijk omschreven, dat je het idee hebt dat je er middenin zit. Zoveel diepgang in de personages, de gebeurtenissen en de ontknoping.

Een psychologische thriller die nog lang door je gedachten blijft dwalen!

Ik vind het boek 4,5 ster waard.

Amanda

zaterdag 18 juni 2016

Wat vond Amanda van Chateau fatale van Ilja Gort?

Chateau fatale is het thriller debuut van Ilja Gort. Hij heeft al een aantal boeken op zijn naam staan, maar dit is geen van allen een thriller. Ilja is zelf wijnboer, en de passie voor wijn is in dit boek goed te zien. Hij heeft zijn passies, wijn en schrijven, gecombineerd tot één product: Chateau fatale is een schot in de roos! Santé!

Chateau fatale gaat over journaliste Leonie Fougard en speelt zich grotendeels af in Frankrijk. Tijdens een undercover zaak voor haar nieuwe artikel, ontmoet ze haar toekomstige vriendje. Alles is rozengeur en maneschijn en Leonie wordt voor een artikel naar Corsica gestuurd. Hier aangekomen slaat het noodlot toe. Ze komt terecht bij een vriend (Alain), die wijnboer is. Alain denkt de deal van zijn leven gemaakt te hebben nadat hij op een wijnbeurs is geweest. Maar niks is minder waar, de deal draait uit op de grootste fout uit zijn leven. De hel breekt los, Leonie en Alain moeten vechten voor wat ze waard zijn, beiden om hun eigen redenen.

Ilja heeft met deze thriller een geweldig en spannend verhaal neergezet met wijn in de hoofdrol. De personages worden heel mooi en duidelijk omschreven. Het proces rondom het maken en verkopen van wijn wordt leuk verweven door het hele boek. Je kunt duidelijk merken dat wijn de passie is van de schrijver! Het bloed vloeit goed, net als de wijn in het boek. Het is heel fijn geschreven en je hebt het idee dat je er midden in zit. Het is een echte actiethriller met veel schieten en vechten. De hoofdpersonages kruipen onder je huid en laten je niet meer los. Sommige dingen waren wat ongeloofwaardig, maar dat mocht de pret niet drukken.

Het boek zindert van de spanning, actie en wraakgevoelens en doet zeker niet onder voor de verhalen van Quentin Tarantino. Kom maar op met die film!


4 sterren

Amanda


dinsdag 7 juni 2016

Wat vond Amanda van In mijn bloed van Milou van der Will?

In mijn bloed gaat over journaliste Benthe Berg. Ze moet een verhaal schrijven over een pedo die bij haar in het dorp woont. Ze komt er achter dat hij gymleraar is op de school waar haar dochtertje Celine ook op school zit. Het wordt nog erger, de rechercheur die het onderzoek leidt, meldt Benthe dat haar dochtertje slachtoffer is geworden van Rick V., er is een foto van haar aangetroffen op zijn computer, naakt.
Benthe valt in een gat en wil niks liever dan Rick V. achter de tralies zien verdwijnen en hier nooit meer vanachter vandaan zien komen. Ondertussen gaat ze spitten in zijn achtergrond en komt ze erachter dat het jongste zusje uit het gezin al 10 jaar vermist is. Ze gaat op onderzoek uit om erachter te komen wat er met haar is gebeurd, ze kan toch niet zomaar van de aardbodem verdwenen zijn? In haar zoektocht naar de waarheid komen er nog meer geheimen aan het licht. Er wordt een rechtszaak aangespannen tegen Rick V., er zijn alleen bijna geen ouders die aangifte willen of durven doen tegen hem, waardoor de rechtszaak, en dus ook de veroordeling, op losse schroeven komt te staan. Benthe schrijft wel nog artikelen over Rick V. en zijn familie, dit wordt niet in dank afgenomen door de dorpsbewoners en ze keren zich allemaal tegen haar, waardoor ze het nog zwaarder te verduren krijgt. De uitspraak nadert en de kans op een veroordeling wordt steeds kleiner, ondertussen bedenkt Benthe alvast een oplossing voor dit probleem, ze kan het toch niet toestaan dat hij weer op vrije voeten komt en terug in het dorp komt wonen?

Milou heeft met dit verhaal een zeer heftig onderwerp ter sprake gebracht, iets wat de laatste tijd jammer genoeg teveel in het nieuws is geweest. Ze heeft het heel mooi verwerkt en er haar eigen draai aan gegeven. De verhaallijn over de gesloten gemeenschap is zo herkenbaar, ons kent ons en wij lossen onze eigen problemen wel op... Maar ondertussen gaat de gruwel wel verder. Ik was erg onder de indruk hoe ze dit allemaal in het boek heeft verwerkt. Het is een spannend en goed geschreven boek. Fijne schrijfstijl, niet teveel moeilijke woorden en zinnen, gewoon heerlijk leesbaar. Het laatste stuk van het boek heb ik in 1 ruk uitgelezen, een zeer verrassend einde moet ik zeggen....

Spanning: 4 punten, spanning duurde even voordat ik die echt voelde, maar toen ik eenmaal in het verhaal zat werd de spanning erg mooi opgebouwd.

Plot: 3.5 punten, goed, al had het draadje over Stefan van Wezel niet perse erbij gemoeten denk ik.

Leesplezier: 4 punten, ik heb me prima vermaakt met dit boek. Spannend boek, leuke verhaallijnen.

Schrijfstijl: 4 punten, fijne schrijfstijl. Niet te moeilijk, gewoon lekker leesbaar.

Originaliteit: 4 punten, onderwerp was goed uitgewerkt en paste goed in een thriller, is veel in het nieuws geweest de laatste periodes.

Psychologie: 4 punten, je kruipt helemaal in het hoofd van Benthe, hoe zij heel de affaire meemaakt en het beramen van de moord, heel mooi uitgewerkt.

Eindoordeel: 4 sterren.

Amanda


zaterdag 28 mei 2016

Wat vond Amanda van Stille grond van Hilde Vandermeeren?

Stille grond is de derde thriller van de Vlaamse schrijfster Hilde Vandermeeren.
In Stille grond maken we kennis met Eve. Eve is docente wiskunde aan de Universiteit van Glasgow. Eve is het jongere zusje van Rosie en Ruby, een eeneiige tweeling. 30 jaar geleden is Rosie uit huis verdwenen en daarna ontbreekt elk spoor.
Door deze traumatische gebeurtenis keert Ruby in zichzelf en belandt in een psychiatrische privékliniek. Eve heeft haar leven op de rails. Ze is een goed aangeschreven docente wiskunde, maar het verleden blijft knagen. Dan verschijnt er ineens een mysterieuze boodschap in een biechtboek over Rosie: ‘Het spijt me wat er gebeurd is met Rosie Thompson, moge God mij vergeven.’ Eve gaat opzoek naar de schrijver van dit bericht.
Daarnaast maken we kennis met Carol, zij is lid van de Orde van het Licht en dient zich aan de Leefdoelen te houden. Samen met haar dochter Zöe probeert ze er vandoor te gaan.

Stille grond is een beklemmende thriller over de band tussen tweelingzussen en het leven in een sekte. In beide gevallen gaat het over een vorm van opsluiting. Ruby zit in zichzelf opgesloten. Carol kan en mag niet zelf beslissen waar ze gaat of staat. Een eigen mening vormen is al helemaal uitgesloten. Daarnaast heeft Eve zich opgesloten in haar wiskundewereldje, waar ze zich veilig en vertrouwd voelt.
De spanning wordt mooi opgebouwd en blijft gedurende het verhaal onderhuids door sudderen. Daarnaast zitten er verrassende plotwendingen in het verhaal verborgen, waardoor je op het verkeerde been gezet wordt.

Het is een bijzonder verhaal over hoe deze vrouwen proberen hun leven weer op de rails te krijgen en te ontsnappen uit hun eigen gevangenis. Hilde heeft met dit boek een verrassend en vlot boek afgeleverd. De karakters worden zo helder en mooi weergegeven, dat het gevoel wordt opgewekt alsof het jezelf betreft. De heldere omschrijving van de grillige omgeving in Schotland, wekt het idee dat je zelf op de kliffen staat of op het grillige land van de Boerderij woont.
De prettige, vlotte schrijfstijl en de goede uitwerking van de personages maken het feit dat de uiteindelijke ontknoping eigenlijk iets te vroeg wordt weggegeven, grotendeels goed.

Een beklemmend en verrassend verhaal, dat nog lang blijft door sudderen.

Spanning: 4 punten, het was een spannend boek, maar vooral door de onderhuidse dreiging die constant aanwezig was.
Plot: 4 punten, goed uitgewerkt verhaal en goed met elkaar gecombineerde onderwerpen.
Leesplezier: 4.5 punten, het boek las erg prettig. Geen moeilijke woorden en korte hoofdstukken.
Schrijfstijl: 4.5 punten, vlot geschreven verhaal + zie leesplezier.
Originaliteit: 3.5 punten, tweelingen worden de laatste tijd regelmatig in thrillers gebruikt. In combinatie met de sekte is wel goed bedacht.
Psychologie: 4 punten, had nog wat meer gemogen/gekund, door Ruby meer in het verhaal te betrekken denk ik dat je nog een andere kant van het verhaal had kunnen belichten.

Eindoordeel: een mooie 4 sterren!

Amanda




dinsdag 10 mei 2016

Wat vond Amanda van Het vijfde evangelie van Ian Caldwell?

Het vijfde evangelie is het tweede boek dat Ian Caldwell heeft geschreven. Hij heeft er bijna tien jaar over gedaan voordat het klaar was. Je kunt merken dat er veel research gedaan is naar de katholieke kerk en de evangeliën. Ook is er goed onderzocht hoe een strafrechtelijk onderzoek binnen het Vaticaan eraan toe gaat en wordt er veel over paus Johannes Paulus II gesproken. Hieraan kun je merken dat er veel tijd en zorg in het plot van het verhaal is gestoken.

Het verhaal gaat over twee broers, Simon en Alex, beiden priester binnen het Vaticaan. Simon rooms-katholiek, Alex oosters-katholiek. Hun goede vriend en curator Ugolino Nogara wordt vermoord, deze moord wordt in verband gehouden met de vondst en restauratie van een uniek document in de christelijke wereld: het Diatessaron. Hierin staat een belangrijke aanwijzing over de echtheid van de Lijkwade van Turijn.

Het verhaal rondom de moord op Ugolino is spannend en verrassend, het verhaal eromheen, de vele Bijbels verwijzingen en de evangeliën zijn wat too much. Er wordt te diep in gegaan op het christelijk geloof, wat moeilijk te rijmen valt met een thriller. Er wordt erg diep in gegaan op de gang van zaken binnen het Vaticaan bij een strafrechtelijk onderzoek, waarbij de paus, Johannes Paulus II ook zeer vaak genoemd wordt.

Al met al, de spannende elementen zaten erin, de moord, de zoektocht naar de dader en zelfs de uitkomst van het Diatessaron kan bijzonder genoemd worden, maar echt een thriller? Nee, dat kan ik er niet van maken. Ik heb nergens echt op het puntje van mijn stoel gezeten, de laatste 100 bladzijden werd ik wel erg nieuwsgierig, maar daar is dan ook alles mee gezegd.
Voor mensen die van thrillers houden met geschiedenis en die geïnteresseerd zijn in het geloof en de zaken rondom het Vaticaan en de paus, denk ik dat het wel een interessant boek is.


2 sterren

maandag 9 mei 2016

Wat vond Amanda van Het meisje met alle gaven van M.R. Carey?

Het meisje met alle gaven gaat over een virus dat is uitgebroken. Dit virus verandert de mensen in een soort zombies, Hongers genaamd. Deze Hongers hebben totaal geen controle meer over hun lichaam, het virus/schimmel heeft zich zo in hun hersenen vastgebeten dat de schimmel alle functies heeft overgenomen. Hierdoor veranderen mensen en is het enige wat ze nog kunnen achter een prooi aanjagen, mens of dier en deze verscheuren. Eenmaal door een Honger gebeten verspreidt de schimmel zich door het lichaam van zijn nieuwe gastheer en verander je ook in een Honger.
De overlevenden die wij ontmoeten in dit boek, is een groepje dat op een militaire basis leeft. Dr. Caldwell is degene die onderzoek doet naar de schimmel in de hoop een medicijn te ontdekken. Melanie leeft in cellen op de basis, samen met een groepje andere kinderen. Zij worden elke dag vastgebonden in een rolstoel naar "de klas" gebracht waar ze door middel van lessen worden gescreend en wordt gekeken wat de voortgang in hun leren is. Maar hoe komt het dat Melanie nog kan praten en denken, maar als ze de geur van mensen (feromonen) ruikt ineens verandert en alleen maar aan vlees en bloed kan denken?

Het is een zoektocht naar een heleboel antwoorden, van dr. Caldwell, die op een doorbraak hoopt en voor Melanie, want wat ben ik? Het verhaal is heel mooi geschreven, ondanks het ongeloofwaardige deel van het verhaal leef je helemaal mee met alle vragen en problemen die ze onderweg tegenkomen. Het verhaal wordt zo verteld dat je er midden in zit, er zitten stukken bij, die zijn te gruwelijk voor woorden maar daar tegenover staan ook weer delen die zo ontroerend zijn. Personages worden heel mooi neergezet en de spanning loopt langzaamaan op. Ik vond het einde verrassend en onverwachts... Kortom, het is een apart verhaal, maar alle onderdelen die in een verhaal horen te zitten zijn aanwezig om het een mooi en interessant verhaal te laten zijn.



4 sterren

Amanda

donderdag 24 maart 2016

Wat vindt Juul van De poppenspeler van James Carol?

In De poppenspeler van James Carol, staat profiler Jefferson Winter te kijken naar het vierde slachtoffer van een killer-die-niet-dood. Een maniak die zijn slachtoffers nét in leven houdt. Ze zijn hulpeloze kasplantjes geworden met messteken over hun hele lichaam. Alleen hun gezicht is ongeschonden gelaten.
Rachel Morris maakt zich op voor een date met een man met wie ze al maanden chat. Ze zit in een ongelukkig huwelijk en deze chatvriend begrijpt haar zó goed. Zij wordt het volgende slachtoffer. Maar is deze maniak wel de échte kwade genius, of is er iemand anders die de regie voert over de gruwelpraktijken?

Cover
Een arm met daaraan draadjes. En 4 papieren bootjes. Blauw. Intrigerend, zeker in combinatie met de titel.

Mijn mening
Geen moordenaar in deze thriller. Nee, deze dader laat zijn slachtoffers in leven. Nou ja, leven...Ze ademen en kunnen nog bewegen. Maar verder zijn ze levenloos. Daardoor is deze dader naar mijn mening nog gruwelijker dan de meest zieke moordenaar. Dat maakt het verhaal meteen ook interessant. Waarom de slachtoffers in leven laten? En waarom op deze manier, als een soort wandelende kasplantjes?

Het verhaal wordt vanuit 2 perspectieven verteld.
Rachel, het laatste slachtoffer. Je leest hoe de dader haar te pakken krijgt. Wat hij met haar doet tijdens de opsluiting. Hoe hij haar martelt. Maar ook hoe zij zich er tegen probeert te blijven verzetten.
Profiler Jefferson Winter. In eerste instantie dacht ik dat het een vrouw was. Geen idee waarom ik dat idee had, maar ik was echt verbaasd dat het een man bleek te zijn.
Winter is opgeleid bij de FBI maar werkt nu zelfstandig. Overal ter wereld wordt hij ingehuurd om te profilen. Dat komt hem goed uit, want hij worstelt met de daden van zijn vader.
Winter is iemand die zich niet aan de regels houdt, voor hem telt maar 1 ding: het resultaat.

Het duurde even voor ik echt in het verhaal kwam, maar toen het mij te pakken had kon ik niet meer stoppen met lezen. Fijn geschreven. Korte hoofdstukken en door de wisselingen in perspectief bleef het interessant. Ik zou het boek zeker aanraden, al is het soms niet helemaal geschikt voor mensen met een zwakke maag ;).

4 zeer verdiende sterren

Juul



Bekijk op bol.com

zaterdag 19 maart 2016

Wat vindt Caroline van Weg van Jos Dewit?

In een asielzoekerscentrum van het Limburgse Sint-Truiden wordt een dode man gevonden in een afvalcontainer. Het blijkt te gaan om de Afghaan Ibrahim Sultani, een uitgeprocedeerde asielzoeker die samen met zijn zus Parwana zal worden uitgezet.
Kareem Zeiz krijgt deze zaak toegewezen. Zeiz is een jaar weg geweest na een uit de hand gelopen interventieopdracht, waarbij hij de leiding had en zijn vriend en collega Sterckx zwaargewond raakte. Bepaalde collega’s hadden hem beschuldigd en er was een onderzoek gestart door Comité P, die op dit moment nog niet was afgerond. Zijn baas Vanderweyden had hem duidelijk gemaakt dat hij te vroeg was teruggekeerd. Hij werd wel bevorderd tot commissaris, maar dit was maar een formaliteit.
Ze gaven hem de zaak van de dode Afghaan, die eigenlijk al was gesloten, met de uitspraak dat het zelfmoord was. Zeiz gaat toch op onderzoek uit en vindt het zelfmoordverhaal niet echt passen bij de Afghaan. De jongen zorgde voor zijn zus en was erg gelovig. Dan ga je geen zelfmoord plegen.
De zus van Ibrahim is verdwenen en er wordt gezegd dat uitgeprocedeerde asielzoekers vaak in de anonimiteit verdwijnen. Waar is dit meisje gebleven en wie is Pitri, waarmee ze als laatste gezien is?
Zeiz bijt zich vast in de zoektocht naar Parwana, maar doet dit omdat hij heel lang gezocht heeft naar zijn vriendin die in het prostitutiecircuit verdwenen is.
Zeiz stuit op belangrijke zaken en ondanks dat het onderzoek gesloten is, gaat hij toch verder zoeken.

Er blijkt een heel netwerk te zijn, die de uitgeprocedeerde meisjes rond de 18 jaar opvangen en begeleiden. Alleen is het begeleiden niet zo als de bedoeling is. Zeiz komt er achter dat er enkele meisjes aangespoeld zijn in Zeeland, zonder papieren, dus waarschijnlijk uitgeprocedeerde meisjes.
Wat is er met ze gebeurd? Zeiz stuit op de crimineel Wald, die in een camper rondtrekt en een handlanger heeft, Boa. Wald is verliefd op Boa en de twee schuwen geen enkel middel om dingen boven tafel te krijgen. Zij zijn op zoek naar een Usb stick, die Parwana nu in haar bezit heeft.
Met gevaar voor eigen leven probeert Zeiz Parwana uit handen van het prostitutienetwerk te houden. Zeiz gaat wel eens verder dan toelaatbaar is voor een politieman, maar hoopt de waarheid boven tafel te krijgen.

Mijn mening
Een boek dat ik maar moeilijk weg kon leggen, omdat er zoveel in gebeurt en je zo benieuwd bent hoe het verder gaat. Het enige lastige vond ik de vele personages, die erin voor kwamen, met soms ook weer bijnamen. Ik heb gewoon wat namen opgeschreven en verbonden met elkaar zodat ik niet steeds hoefde terug te bladeren.
Het verhaal gaat over asielzoekerscentra, die eigenlijk overbevolkt zijn en die door de buurtbewoners met demonstraties worden uitgejouwd. Waarbij soms zeer gevaarlijke intimiderende taferelen plaatsvinden voor de hekken van de centra. Een hedendaagse problematiek in ons land en ook in België. Ik schaamde me gewoon toen ik het las. Die mensen vluchten niet voor niets, natuurlijk zijn er ook profiteurs, maar als je leest hoe de leefomstandigheden zijn van de asielzoekers zou je je moeten schamen. Ik denk niet dat je voor je lol daar gaat zitten.

Dewit schrijft heerlijk, niet te lange zinnen en je zit gewoon in het verhaal. Jos Dewit heb ik leren kennen als een sympathieke man, die zich zelf onderschat in zijn schrijfstijl. Jos was genomineerd voor de Diamanten Kogel, die afgelopen februari uitgereikt werd. Jos heeft niet gewonnen, maar je wordt niet voor niets genomineerd! Ik heb je boek in de bibliotheek inmiddels aan een klant meegegeven. Zelf heb ik de Mayonaise Moorden besteld, want Jos, je hebt er een fan bij. Heel veel succes!


Mijn beoordeling:
Schrijfstijl: 4
Leesplezier: 5
Plot: 5
Spanning: 5
Psychologie 5

5 sterren


Caroline Kuiper

woensdag 9 maart 2016

Wat vindt Brenda van Ik volg je van Marelle Boersma?

Hij volgt je…. Overal!

Pien is een alleenstaande moeder van een dochter Eva van 5 jaar en is werkzaam als verpleegkundige bij een thuiszorginstelling.
Ze woont in een dorpje genaamd Esvelderveen, een zeer christelijk dorpje op de Veluwe. Pien voelt zich geregeld buitengesloten omdat ze niet christelijk is en een kind heeft zonder een vader in de buurt.

Op een dag vraagt collega Theo of ze een hapje bij hem komt eten. Hij vindt dat ze best eens mag ontspannen en een avondje uit zal haar goed doen. Pien gaat in op zijn verzoek. Haar dochter logeert bij haar moeder. Haar moeder is echt haar steun en toeverlaat in het dorp.

Vanaf deze avond verandert er zeer veel. Theo verklaart die avond zijn liefde aan Pien, maar Pien is totaal niet in voor een relatie. Dit maakt ze hem duidelijk maar Theo accepteert geen nee.
Hij laat het er absoluut niet bij zitten en Pien weet niet wat haar overkomt. Het is het begin van een verschrikkelijke periode. Ze hoopt van een goede vriend René hulp te krijgen, want van anderen in het dorp zal ze die echt niet krijgen.

Marelle Boersma heeft dit verhaal geschreven, gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Ze heeft het ontzettend goed geschreven. Haar schrijfstijl vond ik zo fijn dat je volledig in het verhaal zit en dat je echt meevoelt met Pien. De onmacht en de angst kon je echt voelen. Hoe iemand het zo voor elkaar kan krijgen dat je eigenlijk niemand meer om je heen hebt. Ondanks dat je erg meevoelt met Pien kwam ze af en toe toch wel erg chaotisch over, dit vond ik wel jammer. Het is een spannend verhaal, de spanning is van begin tot het eind aanwezig en naar het einde toe bouwt dit zich verder op. Het verhaal is erg geloofwaardig geschreven. Het verhaal was wel voorspelbaar, tot je bij het eind bent, daar werd ik volledig verrast.. Ik was zelfs een beetje boos, zo leefde ik met het verhaal mee.

Ik geef Ik volg je 4 sterren!


Brenda

maandag 25 januari 2016

Wat vindt Willeke van Genadeklap van Loes den Hollander?

Dit is het vervolg op : Aangetast; waarin na de tiende verjaardag van het ongeluk van hun dochter Lieve het gezin Metselaer in een glijdende val naar beneden terecht komt. Omdat mensen geheimen hebben en niet met elkaar praten en die geheimen leidden tot een catastrofe, waardoor er een dode valt en de schuld en de straf bij een ander wordt gelegd. Ook weer om geheimen verborgen te houden..

In Genadeklap vervolgt de auteur het verhaal waarin de wraakzucht zijn hoogtepunt vindt in een moord en een (zelf)moord. Allerlei wraakgevoelens en geheimen voeren de boventoon en het verleden speelt een steeds grotere rol in het heden.

Rifka, moeder van Lieve, zint op wraak op degene, die haar dochter heeft aangereden en zij stuurt de dader  anonieme brieven om hem attent te maken op het feit, dat zij hem dood wenst. Zij manipuleert de geliefde van haar overleden adoptiedochter om de dader van haar andere dochter te doden. Zodat haar wraakzucht gevoed is en zij haar straf ontloopt. Net zoals ze in het vorige boek haar man laat opdraaien voor de dood van hun geadopteerde dochter.

De moeder van Rifka ziet haar dochter gedrag vertonen dat in het verleden al tot een dramatisch ongeluk leidde en probeert haar tegen te houden. Die poging loopt af in een gruwelijke moord en (zelf)moord.

Mijn mening:
Na het vorige boek - wat ik al spannend en onverwacht vond - had ik niet verwacht, dat dit boek ook die spanning zou oproepen. Het verhaal was nog niet af, meldde Loes den Hollander en zij heeft met dit boek gelijk gekregen.

Allerlei verwikkelingen uit het verleden vinden hun einde in een afschuwelijk drama waarin mensen daders worden omdat ze denken verder leed in de toekomst te voorkomen. En om wraak te nemen en anderen net zo veel te laten lijden als zij zelf nog steeds lijden. Uit deze laatste twee boeken wordt duidelijk, dat daden in het verleden niet geheim kunnen blijven, dat het verleden de toekomst inhaalt en weer nieuwe reacties kunnen worden opgeroepen.

Het verhaal wordt verteld vanuit meerdere personen en langzamer wordt de samenhang duidelijk wat de spanning doet oplopen. Wat het einde betreft werd ik volledig op het verkeerde been gezet. Het boek is moeilijk weg te leggen omdat aan het einde van een hoofdstuk  de vraag beantwoord wil worden: 'Hoe gaat het verder?'

Voor mij is de schrijfster er weer in geslaagd een spannend boek te schrijven met  een goed uitgewerkt thema.

Willeke

zondag 24 januari 2016

Wat vindt Alex van Vuurproef - Carina van Leeuwen?

Titel: Vuurproef
Auteur: Carina van Leeuwen
Uitgever: A.W. Bruna fictie
336 pagina's
Uitgebracht: januari 2014
Recensie door Alexander Roessen


De schrijfster
Carina van Leeuwen werkte jaren als operatieassistente in ziekenhuizen in binnen- en buitenland voordat ze in 1991 naar de politie Den Haag overstapte. Na enkele jaren in de uniformdienst werd ze een van de eerste vrouwelijke forensisch rechercheurs. Ze maakte deel uit van het evaluatieteam (commissie Posthumus) in de Schiedammer Parkmoord en was betrokken bij het identificatieproces na de vliegramp in Tripoli. Sinds 2006 werkt ze als forensisch coördinator in het Cold Case team van politie Amsterdam.
(bron:www.carinavanleeuwen.nl)

Het verhaal
Forensisch rechercheur Renee Spaan houdt van haar werk, maar sinds haar levenspartner zelfmoord pleegde, houdt de dood haar regelmatig uit haar slaap. Een nieuwe zaak, die wijst op een afrekening in de Haagse onderwereld, bezorgt haar nog meer kopzorgen: ze moet het lijk van een onbekende man identificeren die op een rangeerterrein is doodgeschoten en in brand gestoken. Het onderzoek voert Renee en haar team vervolgens naar een verlaten villa, waar ze behalve kogelhulzen de sporen van iets veel gruwelijkers vinden.
(bron:www.carinavanleeuwen.nl)

Omslag
Een tunnel met de contouren van een dame, weglopend of vluchtend. Een spannend ogende locatie, die achteraf verder niet in het boek voorkomt. Zou ook te maken kunnen hebben met licht aan het einde van de tunnel zien of iemand die naar het licht loopt.

Wat ik er van vond
Op de kaft wordt gesproken over een literaire thriller. Hier is in mijn ogen geen sprake van, ik vind het meer een misdaad/spannend verhaal, alhoewel van spanning niet echt sprake is.
De schrijfster probeert je gelijk bij de keel te grijpen door de lugubere ontdekking van een verkoold lichaam op een rangeerterrein. Het overlijden van een tweede persoon brengt de hoofdpersoon, Renee Spaan, via gedetailleerd forensisch onderzoek op het spoor van de mogelijke dader en aanknopingspunten met een Cold Case. De locatie van het verkoolde lichaam bezorgt Renee slapeloze nachten en opent een wond waarvan ze dacht dat het geheeld was.

Het geeft een goed kijkje in de wereld van forensisch onderzoek en het wel en wee op een politiebureau; gebrek aan personeel, administratieve achterstalligheid, onderlinge competitie, randzaken die een mogelijk belangrijke zaak in de weg zitten waardoor zaken niet of niet voldoende onderzocht kunnen worden. Ook gebrek aan bewijs laat zien welke zaken prioriteit krijgen en hoe deze beslissing tot stand komt. Wat lijkt op een bijzaak kan doorslaggevend zijn voor de andere zaak, of gewoon een tragisch hartverscheurende blik in het dagelijkse leven (die ik met een brok in mijn keel heb gelezen).

De karakters zijn goed uitgewerkt en laten de menselijke kant van een politieagent zien, zonder over te gaan in onrealistisch drama. Het gebruik van de stagiaire in het boek is handig omdat er diverse handelingen wat verder uitgelegd kunnen worden, waar ik in het begin enigszins moeite mee had maar toch al snel pakkend leest. De serieuze kant van het beroep wordt regelmatig met, soms gortdroge, humor onderbroken, wat erg prettig leest.
De schrijfstijl is wat onwennig, veel herhaling en veel vaktermen, maar hoe verder in het verhaal hoe beter het loopt. Het boek is handig opgedeeld in dagen om aan te geven hoe lang een zaak kan lopen. Het plot zit goed in elkaar en wordt netjes afgesloten, op naar deel 2.
Door de detaillistische manier van schrijven en de focus te leggen op het forensisch onderzoek mis ik wel wat spanning in het verhaal, ondanks de hoeveelheden moorden is het meer een opsomming van gebeurtenissen.

omslag: 3
plot: 4
leesplezier: 4
spanning: 3
schrijfstijl: 3


Conclusie: 3,5 sterren


Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

maandag 18 januari 2016

Wat vindt Lydia Buist van Moordfamilie van Corinne Vlaminckx?

De schrijfster droomde ooit zelf een boek te gaan schrijven, in juni 2014 is Moordfamilie een feit.
Het verhaal:
Deze meeslepende psychologische thriller speelt zich af in Den Bosch.
Wanneer Lizzy 14 jaar is belandt ze in een familiedrama en vanaf die dag verandert haar hele leven. Wanneer ze uit school komt treft ze haar moeder dood aan op de brancard. Haar vader heeft haar moeder vermoord en belandt in de gevangenis. Lizzy wordt vanaf die dag opgevangen door haar oma. Jaren later is Lizzy getrouwd met Richard en samen hebben ze een zoontje Bram. Haar vader probeert contact te zoeken, waar ze niet op reageert, maar dan staat hij op een dag voor haar deur. De herinnering van die ene dag speelt zich weer af in haar hoofd. En als er ook nog een geheim dagboekje tevoorschijn komt van haar oma wordt ze toch wel nieuwsgierig. Ze komt tot een schokkende ontdekking. Er gebeuren onverklaarbare dingen in haar leven: ze krijgt mailtjes, telefoontjes, brieven. Wat gebeurt er toch allemaal ? Is ze gek aan het worden? Ze zet alles op alles om dit allemaal uit te zoeken.

Mijn mening:
Het is zeker weten een meeslepend verhaal, je leeft mee met Lizzy en je voelt haar emoties. Als je zou zeggen dat het waargebeurd zou zijn dan zou ik het zo geloven, want hoe vaak hoor je niet op het nieuws dat er weer een familiedrama heeft plaatsgevonden. Lizzy haar personage is goed beschreven, ze is een sterke vrouw maar wat had ik het toch vaak met haar te doen. Haar man vond ik een, ik zal het netjes zeggen, een ‘eikel’  en ik had van hem wel wat meer begrip verwacht. Ik heb genoten en ik raad het iedereen aan om het te lezen.

Ik geef Moordfamilie 4 sterren.

Lydia Buist

zaterdag 12 december 2015

Wat vond Nancy Elfrink van Ongrijpbaar van Bianca Nederlof?

Het boek stond al hoog op mijn lijstje. Na de vele positieve recensies ben ik erg benieuwd wat ik ga vinden van mijn gewonnen boek. De cover vind ik al prachtig.
Al ben ik nog in een ander boek aan het lezen, ik kan gewoon niet langer wachten en begin. Eigenlijk ook een perfecte timing kom ik tijdens het lezen achter. Bianca neemt ons mee naar de intocht van Sinterklaas. Het is begin december en we zitten er dus middenin. Hollandser en een beter gekozen tijdstip kan gewoon niet.

Het boek is geschreven in de Ik-vorm en ik weet nog niet of ik dat prettig vind. Normaal gesproken houd ik daar niet zo van. Heel simpel, omdat het dan allemaal mijn ellende gaat worden en ik niet veilig aan de zijlijn kan toekijken naar andermans verdriet. Boeken in de Ik-vorm geschreven komen bij mij altijd drie keer zo hard binnen. Misschien juist wel de kracht van dit boek.

Ik lees verder. Zie je nu wel! Tranen voel ik al opkomen. Ik voel en ervaar de stress en kan niet eens zeggen; ‘Wat erg voor haar.’ Nee, de ergste nachtmerrie van elke ouder en IK sta er nu midden in. IK ben mijn kind kwijt!!  Bianca Nederlof heeft mij bij de eerste pagina’s al te pakken. Een man die het gebeuren op zijn eigen wijze verwerkt en een schoonmoeder die mij op de zenuwen werkt. Bedankt Bianca.

Na één dag ben ik al bijna op de helft als ik noodgedwongen moet slapen, omdat mijn man het nachtlampje uitdrukt. De volgende dag ben ik alleen thuis, je raadt het al. Overal waar ik ga of sta neem ik het boek mee. Ik kan het gewoon niet wegleggen. Eén bladzijde tijdens het koken, twee tijdens de was opvouwen en drie op het toilet...zo ongeveer dan hè.

Op zoek naar de oplossing krijg ik steeds meer vragen. Wat een spanningsopbouw! Het boek (of misschien moet ik boekje zeggen, want ik heb wel dikkere pillen gelezen) leest vlot en de dialogen zijn geweldig. Het geeft een duidelijk beeld van de verschillende karakters en ze krijgen stuk voor stuk een heel begrijpelijk en menselijk gezicht.
Het lettertype en de korte hoofdstukken vond ik prettig. Het gaf mij ruimte om even adem te halen. Tijdens de verhaallijn word je steeds gevoed met informatie uit het verleden, maar ver over de helft weet ik nog steeds niet waar MIJN zoon is. Natuurlijk ga ik gissen, want zoveel informatie heb ik nu wel. Er wordt prima naar het plot toegewerkt, al vond ik het plot zelf niet erg verrassend of spectaculair.

Ik heb enorm van genoten van Ongrijpbaar. Al met al een fijne en geloofwaardige thriller. Alle lof voor dit debuut. Chapeau Bianca Nederlof!

Nancy Elferink