Posts tonen met het label virtuele tango. Alle posts tonen
Posts tonen met het label virtuele tango. Alle posts tonen

dinsdag 11 januari 2022

Uitgebroed met Melissa Skaye



 Jouw thrillerdebuut kwam in de afgelopen tien jaar uit. 

Op donderdag 21 maart 2013. 


Was je voor je debuut uitkwam al langer met schrijven bezig?

Ja, maar dat was een heel ander genre, namelijk fantasy. 


 Wie was jouw eerste uitgever?   

Voor mijn fantasyreeks Jeremy Jago (4 delen), is dat uitgeverij Zilverspoor. Voor mijn thrillerdebuut, Deel 1 in de VT-reeks, Virtuele tango, is dat uitgeverij Ellessy.


Wat betekende het voor jou dat deze uitgever met jou in zee wou gaan? 

Wie Virtuele tango in handen heeft gehouden, weet dat de voorkant van het boek links onderin iets wordt ontsierd door een blauwe, ronde sticker. De totstandkoming geschiedde namelijk door Tenpages.com. Ik zette tien bladzijden van mijn manuscript online en kreeg vervolgens vier maanden de tijd om 2000 aandelen aan minimaal honderd aandeelhouders te verkopen. Dat lukte en TenPages ging bemiddelen met uitgeverijen. Er zijn op deze manier veel boeken tot stand gekomen, al is Tenpages inmiddels állang ter ziele. Het was hard werken, smeken en mensen overreden om de benodigde aandelen te behalen en ik was uiteraard blij een uitgever te hebben gevonden, maar zou dat proces niet graag overdoen.


Weet je jouw eerste reactie nog? 

Op een terras in Amsterdam werd de zaak beklonken en ik was uiteraard blij. Ik was niet heel bekend met Ellessy, toen de uitgever trots vertelde Jacob Vis als auteur te hebben, heb ik moeten Googelen wie dat was. (Sorry lieve Job!) 


 Is jouw debuut nog altijd van speciale waarde voor jou? 

 Ja, want door Virtuele tango wist ik dat thrillers me lekker lagen. Na dit deel volgde meerdere delen. VT2 Verboden tranen en VT3 Verleden tijd, komen ook nog uit de Ellessy stal, maar VT4 Verminkte toekomst, VT5 Verknipte tegenstander en VT6 Verzwegen trauma, zijn via uitgeverij LetterRijn gepubliceerd. Dat de reeks twee uitgevers heeft, is aan de covers wel te zien.


Gebeurt het nog wel eens dat je het terug vastpakt en passages herleest? 

Dat heb ik zeker wel gedaan. Ook in verband met het schrijven van andere delen. Op dit moment werk ik aan VT7 en hoef ik deel 1 er niet meer bij te pakken, maar bijzonder blijft een debuut zeker.


Weet je nog hoe het publiek reageerde op jouw debuut?  Was het een groot succes qua leesreacties, verkoop?  In Vlaanderen?  In Nederland? 

Ik kreeg ontzettend goede reacties, iets waar ik nog steeds dolgelukkig mee ben. Als dat niet zo was, zou de reeks niet goed worden opgepakt en gelukkig is dat wel het geval. Het is onwijs leuk dat niet alleen Nederlandse, maar ook Vlaamse lezers van de reeks houden.


Kwam het boek in de VN thrillergids en hoe werd het boek daarin beoordeeld?

Ik kwam de recensent tegen. Ongelooflijk, gewoon hier in mijn stad Hoorn (waar de reeks zich het merendeel afspeelt) hoorde ik ineens roepen: ‘Mevrouw Skaye!’ Hij had Virtuele tango al gelezen en herkende mij door de foto op de achterkant. Hij liet niet veel los, alleen dat hij dat jaar geen heel slechte thrillers had gelezen. We spraken meer over lekkere recepten, (we stonden in een supermarkt). Achteraf ontzettend grappig. Met angst en beven wachtte ik zijn oordeel af en dat waren 2 sterren. Ik was zwaar teleurgesteld, tót ik van meer kanten hoorde dat 2 sterren van de gevreesde VN thrillergids voor mijn debuut echt goed was. Wist ik veel haha. 


 Zou je het verhaal weer zo schrijven? 

Als ik Virtuele tango zou herschrijven, denk ik dat ik wel wat aanpassingen doe. Ik heb in de loop der jaren veel geleerd. Maar het verhaal an sich? Daar ben ik nog steeds content mee en blijf ik af.

zondag 19 februari 2017

Melissa Skaye column

In mijn blog van vorige maand vertelde ik hoe ik het schrijfvirus had opgelopen. Voor mij begon het allemaal met mijn Jeremy Jago Fantasyreeks. Daar bleef het niet bij. Iets dat ik nooit had verwacht. De wijze waarop ik thrillers begon te schrijven, kan me zo nu en dan nog steeds overvallen omdat het zo wonderlijk is gegaan.

Ik bewoog me alleen in de wereld van het magische eiland Magistraal. Ja, schrijvende dan en soms in mijn dromen, want zo nu en dan hielp ik Jeremy een handje en holde ik met hem over zijn strand. Als lezer kon je mij niet blijer maken dan met een lekkere spannende thriller. Voorbeeldje? Patricia Cornwell, en dan de Kay Scarpetta reeks. Ik geef toe dat de reeks steeds minder werd, maar ik hield vol en gelukkig proef ik nu weer haar oude niveau. Alles van Harlan Coben, Tess Gerritsen en Karin Slaughter staat in mijn boekenkast. Mo Hayder las ik destijds ook graag, net als James Patterson en diverse boeken van Stephen King. The Green Mile en 22-11-1963 zijn mijn favorieten.  Zo kan ik natuurlijk nog wel even doorgaan. Uiteraard vergeet ik de Nederlandse thriller-auteurs niet, daarvan staan er ook veel boeken in mijn kast te pronken. Maar zelf een thriller schrijven? No way, dát kon ik echt niet. Ik zal het nog mooier vertellen: ik dacht daar niet eens aan. Geen tel.

Ik ontving in 2009 een verzoek van vrouwenthrillers. Of ik een Quiller wilde schrijven: een kort, spannend verhaal gebaseerd op een nieuwsartikel. Zoals gezegd: dat kon ik niet dus ik zei dat ook. ‘Onzin,’ werd me gezegd. ‘Wij zijn er zeker van dat jij dat prima kan.’ Ik slikte even toen ik begreep dat ik maar met 1500 woorden mocht werken. Hoe kreeg ik dat voor elkaar? Goed, lacherig opende ik Word en bedacht me ineens dat het om iets waargebeurd moest gaan, dus ging ik op zoek.

Het eerste artikel was meteen raak en nog actueel ook. Stalking via internet. Om een lang verhaal kort te maken: schrijven, deleten, opnieuw beginnen en ik leverde Virtuele tango in. Ja, ik gaf het beestje meteen een naam. Vrouwenthrillers was enthousiast, zette het online, er kwamen leuke reacties op en dat was het dan. Dacht ik.

Ik kreeg een mailtje van een uitgeverij. En niet bepaald van een kleine of onbekende. Ik dacht in de maling te worden genomen. Haha, LOL! Dit bestond toch niet! Beste Melissa, wij lazen je korte thrillerverhaal op Vrouwenthrillers en zijn onder de indruk! Mocht je besluiten dit verhaal uit te werken tot een manuscript, zijn wij zeer geïnteresseerd. Auteurs in ons fonds:…. En er volgden diverse, zeer bekende namen.
Om te gieren, zou Joling zeggen. Maar ook: met gierende banden! Want het was geen geintje, het was bloedserieus.
Ik ging als een gek aan het werk en behield de titel. In 2009 kwamen rechercheurs Sanne Philips en Luca Borra in mijn leven tijdens het uitwerken van Virtuele tango. Ik was erg groen wat thrillers betreft, maar ik had fijne, kritische proeflezers. Nu was het geen kwestie van manuscript opsturen, even wachten, contract tekenen en klaar. Nee, nee. De uitgeverij wilde eerst een uitgebreide samenvatting en dan niet één A4’tje. Elk hoofdstuk diende volledig ingevuld te worden, voordat ik het manuscript stuurde. Geloof me, ik ben daar ruim twee maanden mee bezig geweest. Het was namelijk zo dat ik alles van a tot en met z moest weten, wat en met wie er in welk hoofdstuk gebeurt. Ik heb gemerkt dat ik vooraf vaak precies weet wat ik ga schrijven, maar toch komen er al schrijvende vaak veel gebeurtenissen en karakters bij. Dat was moeilijk, ik moest de samenvatting dus al tiptop hebben.

Het duurde even, maar toen kreeg ik antwoord op mijn uitgebreide samenvatting: ze wilden graag het manuscript ontvangen. Daar was ik al mee in de weer geweest uiteraard, maar klaar was ik nog niet. (Volgens mij ben je dat nooit, je kunt aan de gang blijven, maar goed, dat is weer een ander verhaal) Er ging wederom even tijd overheen. Trouwens, ik had een geweldig verhaal gehoord en ook dat moest ik uitwerken. Ja, van mezelf. Zo was ik dus doodleuk met twee manuscripten bezig. Schrijfvirus, zei ik toch? (Blij dat ik daar nu mee ben, want dat 2e manuscript is In onschuld, dat in april verschijnt!)

Ik had niet bepaald in een ritme in mijn schrijven. Ik schreef gewoon elke keer als het maar kon. Zelfs midden in de nacht of als we thuiskwamen van een feestje en ik ‘nog even iets wilde nakijken’. Ik geef toe dat ik dan best naar mijn bed verlangde, (mijn man sprong er in en riep hoe lekker hij lag) toch moest ik een opkomend idee uitwerken (mijn man bleef maar roepen hoe lekker hij lag). Pas als ik had gedaan wat ik van mezelf moest doen, ongeacht het late tijdstip, ging ik volkomen tevreden naast mijn – in dromenland verkerende– man liggen.

Zal ik maar weer een lang verhaal kort maken? Het feest ging niet door, een redacteur was enthousiast, de ander wat minder dus helaas pindakaas. Zat ik dan, het hele proces had zo’n beetje een jaar in beslag genomen. Wat nu? Weer leuren, iets dat ik met Jeremy Jago al niet zag zitten?

Tenpages. De een zal de naam herkennen, de ander niet. Ik hoorde ervan en ben eens op mijn gemak gaan kijken wat dit nu allemaal inhield. Toch eens even navragen bij bekenden: zal ik het doen of niet? TenPages werkt als volgt: je zet tien bladzijden van je manuscript online en je krijgt vervolgens vier maanden de tijd om 2000 aandelen aan minimaal honderd aandeelhouders te verkopen. TenPages gaat, mits je de gevraagde aandelen binnen de vier maanden hebt behaald, bemiddelen met uitgeverijen. Klinkt geweldig, toch? Het was niet echt achterover leunen en het gaat vanzelf. Nee. Leuren, leuren, leuren, mensen in feite vragen hun zuurverdiende geld in jou te steken. Maar bij elk gekocht aandeel was het gillen. 100, 200, ineens 500, het liep hard. Toen even een stop, waardoor ik me afvroeg of ik soms debiel was geweest. Wel goed bij mijn hoofd! 2000 was onmogelijk te halen! Ik stond ermee op en ging ermee naar bed. Ogen open en als een gek kijken of er aandelen waren gekocht. De hele dag ging dat zo. Keek ik een uur niet, werd ik wel gebeld dat de aandelen waren gestegen. Mensen mailen, berichten sturen, krantenberichten, op diverse fora mijn manuscript aanprijzen in de hoop op het geloof van lezers. Mijn geluk was dat destijds Tenpages goed bekend was en ik niet de enige was die in dat avontuur sprong. Nog steeds voelde ik me maf dat ik mensen aandelen liet kopen, want wat als het mij niet lukte? Stond ik toch voor paal?

Over de 1000, en pas toen ging ik erin geloven dat ik de 2000 zou halen. Iemand kocht er 200 (feest in Hoorn, geloof me) en van de 1200 sprong ik later naar 1600. Ja, ik haalde de 2000. Nog meer feest!

Maar dan ben je er natuurlijk nog niet. Dan gaat Tenpages aan de slag en stuurt je manuscript naar uitgevers. Ik doe maar weer een lang verhaal kort: die vonden ze. Ik tekende het contract en VT1 Virtuele tango verscheen in maart 2013. VT2, Verboden tranen, in 2014. Het zou geweldig zijn om te zeggen dat VT3 het jaar daarop verscheen, maar door diverse omstandigheden is dat niet gelukt. Lezers moesten even wachten, maar in 2016 was daar Verleden tijd. Voor wie de VT-reeks heeft gevolgd is het duidelijk, gezien het eind, dat er een VT4 komt. En die komt er ook, maar… Er gaat flink wat veranderen wat de VT-reeks betreft. VT4 zal in november 2017 verschijnen, maar dan in een volledig nieuw jasje en dat niet alleen: ook met een heel nieuw baasje. Gaat iemand anders dan de reeks verder schrijven? Stop jij ermee? Nee, nee, ik blijf gewoon met veel plezier schrijven, maar uitgeverij LetterRijn neemt de reeks onder de vleugels.

Oké, een andere uitgever dus? Yep!

Ik heb ontzettend veel vertrouwen in deze uitgeverij en ik ben er ook zeker van dat er straks een prachtboek verschijnt. Dat onze samenwerking echt heel prettig verloopt, merk ik al aan de thriller In onschuld, die half april 2017 het levenslicht gaat zien. Dit is een losstaande thriller, het 2e manuscript waar ik destijds, net als met VT1, mee bezig was.

Nu hoor ik mensen denken: nou, lekker dan, dan passen de boeken niet meer bij elkaar. Virtuele tango, Verboden tranen en Verleden tijd zien er heel anders uit dan VT4 zal gaan worden nu je een andere uitgever hebt. Dat klopt, maar ach, lieve mensen, dat gebeurt vaker met reeksen die van uitgever veranderen. Daar heb ik een kast vol van. Ik heb zo nu en dan leuke discussies over de covers van de VT-reeks gevoerd. Gaan we die, zodra VT4 er is, gewoon voortzetten.
Ik heb er nu al zin in ;-)



maandag 15 augustus 2016

Wat vindt Lilian Brugel van Virtuele Tango van Melissa Skaye?

'You can’t judge a book by it’s cover' Dat is een quote die perfect aansluit dit boek. De cover gaf mij het gevoel een chicklit te zijn en dat was voor mij dan ook de reden om het boek links te laten liggen. Doordat mijn aandacht via een leesclub van Thrillerlezersblog toch op dit boek werd gevestigd, heb ik de achterflap gelezen. Deze verbaasde mij, want dat sprak mij wel aan, een rechercheurs duo die te maken krijgen met een seriemoordenaar.

De auteur Melissa Skaye (Melissa Bielsma-Schaaij) was voor mij onbekend, Virtuele Tango is haar thrillerdebuut en de start van de zogeheten VT- reeks. Haar schrijfstijl is vlot en het boek leest lekker weg.

De rechercheurs van politie Hoorn, Sanne Philips en Luca Borra, krijgen te maken met een seriemoordenaar die het heeft voorzien op jonge vrouwen. Via onlinedatingsites worden de vrouwen benaderd en later lastiggevallen per mail en telefonisch.
Hoe komt de moordenaar aan alle persoonlijke informatie? Wat is het motief van deze nietsontziende en lugubere moordenaar?
De spanning begint gelijk en bouwt zich gaandeweg verder op. De personages volgde elkaar in het begin erg snap op, waardoor het even schakelen was.
Sanne en Luca zijn een duo waar je meer van wilt weten, dus het is fijn dat het een reeks betreft. Je gaat met ze meeleven.
Mijn verdenking, zo halverwege het boek, was ook de juiste.
Er zijn momenten geweest dat ik met bij elkaar geknepen billen op de bank zat of dat er een rilling door mijn lijf ging. Melissa heeft mij zeker geraakt, in positieve zin!

Plot 3
Schrijfstijl 4
Originaliteit 3
Psychologie 3
Leesplezier 4
Spanning 3

Ik geef Virtuele Tango 3***

zondag 7 augustus 2016

Leesclub Virtuele Tango: de eindconclusie!

De leesclub rondom Melissa Skaye is een bijzondere leesclub. In deze leesclub lezen de deelnemers niet één, maar drie boeken. De deelnemers beginnen met het in 2013 verschenen Virtuele Tango, gaan daarna door met het in 2014 verschenen Verboden tranen en zullen als laatste het nieuw te verschijnen deel in de VT-reeks gaan lezen. 
De deelnemers zijn Brenda Veldwijk, Daniëlle Henssen, Lilian Brugel, Belinda Kühles, Esther van Golen onder begeleiding van Amanda de Leeuw van Weenen. Lydia Buist las mee met een eigen exemplaar. Melissa Skaye verstrekte de recensie-exemplaren, waarvoor onze hartelijke dank!


De meningen over de cover waren nogal verdeeld, maar na het lezen van de achterflap werd iedereen enthousiast en de eerste reacties kwamen binnen in het eerste blok (o.a. Hoe vind je het verhaal tot nu toe? Hoe bevalt de schrijfstijl je? Met welk personage kun je je het meest identificeren?), zoals:

Brenda: 

In het begin vond ik de schrijfstijl iets te gespannen, het deed niets af aan het verhaal, maar het had wat mij betreft wat 'losser' gekund. 
En nu wil ik alleen maar meer lezen, want spannend is het wel Ik kan me nog niet met een personage identificeren, waarschijnlijk ben ik nog niet ver genoeg in het boek.

Belinda: 

Kan me niet echt met een personage vergelijken, of hebben jullie een gestresste Miep ontdekt die volgende week een nieuwe zaak (cafetaria) gaat openen en waar nog heel veel voor geregeld moet worden...


De deelnemers hadden ook genoeg te vragen aan Melissa: 

Hoe vind je zelf de cover? (Renee)
Die vraag verwachtte ik al. Achteraf bekeken is het geen typisch thrilleromslag. Het is maar dat er thriller bovenstaat (al had dat van mij groter gemogen) en dat de achterflaptekst laat weten dat het hier een thriller betreft. De vrouw, de roos, alles klopt met het verhaal. Ik was er altijd wel tevreden mee, maar ik zeg eerlijk: als ik het kon overdoen, zou ik voor iets heel anders kiezen.

Hoe kom je aan de naam Skaye? (Belinda)
Ik schrijf de Jeremy Jago fantasyreeks voor uitgeverij Zilverspoor. De uitgever, Jos Weijmer, wilde Jeremy met de tijd laten vertalen waardoor we bedachten dat mijn eigen namen niet echt lekker bekten. (Bielsma-Schaaij) We zijn op zoek gegaan en Jos kwam eerst met Skay, dat lag dicht bij mijn meisjesnaam. Samen even googelen of het kon, toen bleek de naam te horen bij een of andere lesbische club. Leek ons niet handig, dus kozen we Skaye en dat kon. Ik heb dubbele gevoelens bij deze naam want Jos bedacht het. Jos is vorig jaar april overleden en wordt afschuwelijk gemist. Die urenlange telefoongesprekken, zeker die we voerden voor een pseudoniem waarbij we ontzettende lol hebben gehad, zal ik nooit vergeten…

Melissa, je hebt ook een fantasyreeks geschreven, vanwaar ook de gang naar de thrillers? (Brenda)
Ik werd door Vrouwenthrillers benaderd een kort thrillerverhaal te schrijven. Ik zei dat ik dat niet kon, vonden ze onzin. Dus oke, ik schreef iets en dat is de grondlegger voor Virtuele tango geweest. Ik werd namelijk benaderd door een uitgeverij om er een heel manuscript van te schrijven omdat ze onder de indruk waren. Ik wist niet wat me overkwam. Maar ik vond het erg leuk om te doen dus zo ging het. Begon het.

Wist je bij het eerste boek al dat het een serie werd? En dat je de titels met een V en een T wilde? (Belinda)
Nee, niet echt. Gaandeweg met schrijven van Virtuele tango dacht ik: ik kan echt geen afscheid nemen van Sanne en Luca. Vandaar dat Verboden tranen kwam. Ik stuurde mijn manuscript toen naar een vriendin die altijd proefleest en ze mailde mij: Melis, heb je dat bewust gedaan, weer een titel met een V en T? Nou, nee dus haha, maar ik vond dat zo leuk dat ik het juist wel wilde en zo ontstond de naam VT-reeks. Mijn uitgever vroeg of ik daar zeker van was, tenslotte leg je je zo erg vast met het vinden van een titel, maar daar maakte ik me niet druk om. Een titel vind je altijd wel. Toegegeven: ik twijfel nog steeds wat de titel van VT4 betreft. Ook al heb ik een rij op mijn tijdlijn gezet, met het verzoek wat iedereen de beste titel vindt, ik ben er toch nog niet helemaal uit.

Tijdens de proloog leg je voor jezelf de dader min of meer vast... Of heb je die dan pas achteraf geschreven of is de dader toch veranderd tijdens het verhaal? (Daniëlle)
De dader staat voor mij vanaf het begin af aan vast. Bij elk verhaal dat ik schrijf is dat eigenlijk zo ;-)

Wat vind je leuker om te schrijven, thrillers voor volwassenen, of je Jeremy Jago reeks? En waarom? (Amanda)
Ik ga nu iets behoorlijk lulligs zeggen waar je niks tot weinig mee kunt: als ik met Jeremy Jago bezig ben (was, want ik heb t laatste deel afgerond) geniet ik als een klein kind, zo heerlijk vind ik zijn wereld. Maar nu ik weer helemaal in de VT wereld zit, loop ik mijn gezin gek te maken dat ik Sanne en Luca zo heb gemist en dat ik zo ontzettend geniet :-)
Dus ik ben bang dat ik niet kan kiezen.

Ga je naast de VT-serie nog andere thrillers schrijven? (Lilian)
Er is een losstaande thriller geschreven, In onschuld, die op dit moment bij een uitgeverij is en waarvan ik hoop dat ze er een mooi boek van gaan maken :-) Dat weet ik uiterlijk september, duimen dus maar! (inmiddels is bekend geworden dat Melissa een contract heeft getekend bij uitgeverij LetterRijn voor deze thriller)

De meeste vragen zijn gesteld en beantwoord. Maar wat vind je nu van zo'n clubje mensen die je boek kritisch lezen? Wat doe je met de reacties? (Esther)
Ik ben altijd erg blij met positieve reacties (duh) maar neem de negatieve juist met me mee. Ik noteer ze, want als een bepaalde mening vaker voorkomt, moet ik daar echt iets aan of mee doen. Kijk, als lezers de stijl niks vinden, kan ik daar weinig aan veranderen, ik schrijf zoals ik schrijf, maar als er bv wordt gezegd dat ik te herhalend schrijf (ik noem maar wat) let ik daar extra op. Herhaling is echt killing en irritant bovendien. In dit 1e deel van de VT-reeks merk ik wat moeite op met de karakters in het begin. Dat begrijp ik, mede door die chatnamen en dan de gewone namen. Ik heb daar destijds mijn hoofd over gebroken. Het was namelijk veel erger haha, dat heb ik kunnen reduceren tot wat het nu is. Toch probeer ik er rekening mee te houden, karakters die in mijn boeken voorkomen moeten echt een doel dienen. Daarom ben ik ook zo blij met proeflezers, die geven je ongenadig op je sodemieter en zorgen er wel voor dat je (soms met pijn in je hart) bepaalde stukken delete. Maar als het het verhaal beter maakt, doe ik het wel. Laat ik het zo zeggen: bejubeld worden is geweldig, maar juist van negatieve reacties leer je en maak je er een beter boek van. Ik kan gelukkig tegen kritiek.

Natuurlijk vroegen we Melissa ook hoe zij de leesclub ervaren heeft. Het is nogal wat als je debuut zo onder de loep genomen wordt...en wetende dat de volgende twee boeken in de reeks zullen volgen.

Je boek in handen van een leesclub is als auteur met de billen bloot. Virtuele tango is het boek waar voor mij het thrillerschrijven mee begon. Een heel ander koekje dan mijn Jeremy Jago fantasyreeks. Omdat ik dol ben op series was het besluit er een serie van te schrijven snel gemaakt: de VT-reeks. Virtuele tango bestaat al even en in de daaropvolgende jaren heb ik veel geleerd. Ik hoop dat de leesclub dat opmerkt zodra ze aan Verboden tranen beginnen.

Virtuele tango is eerder in leesclubs besproken en ik weet nog hoe doodsbang ik destijds was. Ook nu voelde ik spanning, dat houd je toch. Ik denk dat dit je scherp houdt, want je bent nooit uitgeleerd. Over het omslag was al wat te doen, net als de titel. Mooi om te zien dat het merendeel de vrouw en de rode en zwarte roos naderhand begreep. Uiteraard verwacht ik nooit een 5 *, zeker niet voor een debuut. Het sterrenaantal dat Virtuele tango krijgt, stemt me superblij, serieus! Ik neem kritiek altijd ten harte. De reacties liepen zo nu en dan uiteen, soms waren lezers het weer roerend met elkaar eens. Het is voor mij leerzaam geweest, ik bekeek mijn verhaal door de ogen van iemand anders. Ik wil de leesclub heel erg bedanken voor de tijd en moeite die ze hebben genomen. Wat een uitgebreide verslagen, fantastisch! Ik voel me echt vereerd!

Een geslaagd begin van deze speciale leesclub en geslaagd was het zeker, want de deelnemers beoordeelden Virtuele tango gemiddeld met 4 sterren! De leesclub gaat verder met Verboden tranen...