Het strandhuis van Suzanne Vermeer

Titel: Het strandhuis

Auteur: Suzanne Vermeer

Uitgeverij: A.W. Bruna uitgevers

Jaar uitgifte: mei 2019

Recensie door: Jacqueline

Cover

De cover, tsja wat vind ik daarvan? Om eerlijk te zeggen vind ik deze niet zo bijzonder. Het is er niet eentje die me in een oogopslag pakt of triggert. Wat me wel triggert is de naam van de auteur en de subtitel ‘drie vrouwen in drie verschillende landen- een stalker’ waardoor ik het boek op zou pakken om de achterzijde te lezen.

Achterflap

In een ver verleden waren ze vriendinnen, totdat het contact van de ene op de andere dag werd verbroken Voorgoed. Sindsdien praten bestsellerauteur Gemma Kastelijn en de anderen niet meer met elkaar, zien ze elkaar niet meer. Maar dan zet een reeks vreemde gebeurtenissen de afspraken van vroeger op scherp. De vondst van een lichaam. Een stem uit het verleden. Iemand stalkt de vrouwen en ze denken te weten wie het is. Maar dat is niet mogelijk. Dat weten ze zeker. De vriendinnen van vroeger worden gedwongen weer contact met elkaar op te nemen. Op het zonnige Sardinië, waar Gemma aan haar nieuwe thriller werkt, komen ze samen om hun gezamenlijke geheim onder ogen te zien.......

Mijn mening

 ‘Het strandhuis’ was, na het boek IJskoud die me wat tegen viel, voor mij weer een heerlijk te lezen en spannend Suzanne Vermeer boek dat ik vrij snel heb uitgelezen. Het boek begint per hoofdpersonage met een eigen verhaal waarvan drie samen een verleden hebben en iets uit hun verleden popt op. Daardoor ontkomen de drie vriendinnen (Gemma, Claire en Patricia) er niet aan, om ondanks de gemaakte afspraak van 20 jaar geleden om nooit en te nimmer contact met elkaar te zoeken, die gemaakte afspraak te doorbreken. Het vierde personage Teresa Maas, journaliste van beroep, maakt misbruik van de gevoelens van de rechercheur Bas de Haan en ontdekt op een ‘slinkse wijze’ het e.e.a. over de gevonden resten van een menselijk lichaam en gaat verder op onderzoek uit. De vier verschillende verhalen lopen in elkaar over en de ontknoping was een verrassende die ik niet verwacht.

De personages vind ik goed uitgewerkt waarvan ik die van Claire het beste uitgewerkt vind. Waarom? Claire heeft door het verleden zich een harde buitenkant aangemeten en beschermt haar kwetsbare kant zo. Normaliter kom je jezelf in het gewone leven wel tegen en moet je toch met de billen bloot maar of dit ook bij Claire gebeurd….
Het personage van Teresa vind ik ook goed uitgewerkt, zeker nadat duidelijk wordt wat haar personage allemaal heeft meegemaakt, de kwartjes op de plek vallen, raakt me dit en kan ik begrip voor haar opbrengen.

Over het personage van de rechercheur Bas de Haan heb ik in het begin echt mijn twijfels omdat hij zich door Teresa laat gebruiken maar gelukkig draait dit ten goede bij!

Suzanne Vermeer haar boeken vind ik prettig en makkelijk leesbaar. Voor mij heerlijke boeken om in een drukke periode te lezen aangezien ze makkelijk weg te leggen en weer op te pakken zijn want je zit zo weer in het verhaal!

Als toegift is er een kort verhaal geschreven door Gemma Kasteleijn toegevoegd, dit had wat mij betreft niet gehoeven.

Het strandhuis krijgt van mij dan ook 4 kraaien

Heleen van der Kemp ondervraagd

Heleen van der Kemp behoort tot een van mijn favoriete Nederlandse auteurs. Haar laatste boek Voor de meisjes is voor mij een dikke vijf kraaien. Mensen roepen dan bij een goede Nederlandse thrillers dat het onnederlands goed is, alsof een Nederlandse thriller eigenlijk niet goed kan zijn. Voor de meisjes behoort tot de top van de Nederlandse thriller. Lees het boek maar eens en zeg dan nog maar eens dat die thrillers uit eigen land niet zo goed zijn.
Wij mochten deze leuke dame wat vragen stellen voor Ondervraagd.


*Zou je je aan de hand van 5 kernwoorden willen voorstellen?

Ik ben creatief, moeder, kattenliefhebber, hardloper, doorzetter.

*Er zat 5 jaar tussen je vorige boek Bijwerking en het net verschenen Voor de meisjes: hoe kwam dat? Had je een schrijfdip?

Bijwerking is uit oktober 2015, Voor de meisjes uit februari 2019, dat is 4,5 jaar en niet 5. Dat klinkt alweer wat minder dramatisch, haha. Deze langere tijd hangt samen met mijn gezin. Bijwerking schreef ik voor een groot gedeelte tijdens mijn zwangerschap en verlof van Hannah (augustus 2014). Dat was eigenlijk niet te doen, maar ik had een contract en ik vond dat je daar dan ook aan moest voldoen. Maar het heeft een zware wissel getrokken op het gezin en dat was het me niet langer waard. Toch kruipt het bloed waar het niet gaan kan en pakte ik de pen eind 2016 weer op. In eerste instantie puur als hobby, maar het script bleef gestaag groeien en uiteindelijk ben ik met Cargo in gesprek gegaan over publiceren. Onzeker over of ik het nog kan ben ik nooit, schrijven is zo onderdeel van wie ik ben, dat komt altijd wel. Wel was dit verhaal erg weerbarstig en heb ik wel een paar keer met mijn handen in het haar gezeten wat ik er nou mee moest. Afgelopen zomer heb ik ook op het punt gestaan het weg te gooien, maar met hulp van Martin (mijn man) en Cargo ben ik er weer uit gekomen. 

*Wat deed je om je creativiteit kwijt te kunnen?
Mijn creativiteit kan ik ook goed kwijt op mijn werk, daar schrijf ik ook veel en ik hou ook van schilderen en fotograferen.

*De vrouw van Karel pakt een pakketje aan van DHL met een nogal onprettige inhoud. Hoe bedenk je zo'n scène? Hoe zou jij reageren? 

De scene van het pakketje is een van de laatste scenes die ik heb geschreven. Het boek heeft zeker tien eerste hoofdstukken gehad. In de laatste paar maanden wist ik dat ik wilde aftrappen met Kim. En dan wil je natuurlijk wel een beetje leuk aftrappen haha. De inhoud van het pakketje komt voort uit een persoonlijke ervaring met diezelfde inhoud. Ik heb katten, dus denk maar een beetje door. Verder zeg ik niks.

*Hoe kwam je op het idee van Voor de meisjes?
Is je boek een echte vrouwenthriller?

Mijn verhaal ideeën komen meestal uit het nieuws. In dit geval een combinatie van de afschuwelijke vergismoord op Jordy Lahaminatu en het proces van Holleder. Dat zijn zeker geen sec vrouwenthriller ingrediënten. Het verhaal over de familie Vermeer is dat dan wel weer meer. Dat gaat over geheimen, trauma en onderdrukte emoties. Persoonlijk heb ik niets met het woord vrouwenthriller. Ik schrijf spannende verhalen en het maakt mij niet uit wie ik een paar fijne leesuren bezorg. Mannen, vrouwen of genderneutralen.

*Iedereen vraagt naar Britt. Je koos voor een ( geweldige) standalone. Ooit komt Britt vast wel weer of beviel het stand alone schrijven wel?

Het was wennen zonder Britt. Ze staat dicht bij mij en gaf direct houvast bij het schrijven. Maar toen ik met dit vijfde boek begon kwam ze een stuk moeilijker op papier. Ik liep er een beetje op vast omdat ze ook al veel ballast met zich meedraagt. Om die reden heb ik haar letterlijk en figuurlijk een time-out gegeven. Ze zit thuis met een burn-out na de heftige ontknoping van Bijwerking. Of ze daar uit komt en weer terug gaat naar haar oude baan of juist weer voor de klas gaat staan weet ik nog niet. Het een hoeft het ander ook weer niet uit te sluiten trouwens. 

*Hou jezelf van boekenserie trouwens?noem eens een mooie serie.
Ik vind series wel mooi en het is ook heel knap als dat goed lukt, als de schrijver zijn hoofdpersonage laat groeien. Karin Slaughter is daar goed in, MJ Aldridge ook. Jessica Haider van Corine Hartman vind ik ook goed neergezet.
*Wat vind jij zelf de voor en nadelen?
De voordelen voor de lezer vind ik dat je echt kunt meeleven met een personage, het nadeel is dat je voor het beste effect wel de hele serie moet volgen.

*Zou je puur voor de fans een volgende Britt schrijven of zie je wel wat de muze je brengt

Dat laatste, maar Britt is wel van harte welkom. We zien het wel!

*Op je 33e begon je pas met schrijven las ik: waarom duurde dat zo lang?

Ik schreef altijd al, korte verhalen en op mijn werk. Ik ben communicatieadviseur. Uiteindelijk ben ik in 2007 op Hyves voor ‘publiek’ gaan schrijven en dat sloeg aan. Op dat moment boorde ik iets aan en toen was het ook niet meer te stoppen. Vrij primair allemaal en als ik oude verhalen teruglees dan vind ik dat er ook van: primair, het stroomde er echt uit. Heel staccato allemaal haha.

*In de boeken van Britt en haar dochter zitten er stukken in zowel moeder als.dochter. Britt is stoerder dan jou zei je doen. Waar zit jij in je nieuwe boek gestopt?

In stukjes over alle personages heen! 

*In febr 2010 kwam je eerste boek uit. Ga je je 10 jarige jubileum vieren met gewoon weer een boek? Een leeg 10e jaar kan niet toch?

Wat ik na vijf boeken wel weet is dat een goed boek zich niet laat plannen. Realistisch gezien komt er geen zesde boek in 2020, begin 2021 op z’n vroegst. Maar dat hangt helemaal af van het verhaal dat zich gaat aandienen in mijn hoofd. Contouren zijn er al wel; ik wil mijn eigen grenzen wat meer gaan opzoeken qua spanning.

Pat Craenbroek ondervraagd

1) Pat, stel jezelf eens voor in drie woorden 

Goh, mogen het er echt maar drie zijn? 😊 ... hierbij heb je dan alvast het eerste: eigenwijs (in de zin van geloven in wat ik doe en doen waar mijn hart ligt). Aan te vullen met: hoog rechtvaardigheidsgevoel (ik kan absoluut niet tegen onrecht) en doorzetter. Of je kan er ook gewoon "een hardwerkende vrouw" van maken...

2) Kan je nu hetzelfde doen met Uitgebroed? 

Drie woorden die je boek omschrijven.

Apart - mix thriller en psychologische roman - verrassend. 

Moeilijk hoor, zo in drie woorden... 😊

3) Wat doe je naast schrijven - waar liggen je andere passies?

Ik ben een moeder van zes kinderen, waarvan drie pluskinderen, ze zijn allemaal het huis uit en volwassen, maar ze blijven uiteraard ons meest dierbare bezit. Verder combineer ik werken in het ziekenhuis met opdrachten in de zakenwereld en heb ik dus bijna steeds tijd te kort. 

Een passie is (of was) sporten, ik liep (voor de Nederlanders: rende) heel graag en kon ook uren aan een stuk op een tennisveld staan, jammer genoeg hebben twee meniscus scheuren roet in het eten gegooid, nu fiets ik nog wel, maar dat is meer omdat het 'moet'. Ik blijf dus hopen op een mirakel in de toekomst zodat mijn knie kan herstellen en ik weer volop zou kunnen gaan tennissen. 

Een andere passie is reizen, de wereld zien, andere culturen opsnuiven... dan zie je vaak hoe goed wij het hier hebben.

Verder ben ik ook nogal geëngageerd -dat hangt samen met dat gevoel voor rechtvaardigheid- en ben ik actief binnen twee vzw's, voor zover ik er de tijd voor vind: de vzw Maxx (die steun biedt aan kinderen met Smith Magenis Syndroom) en de vzw Ne(s)t, die er is voor jongeren uit de jeugdzorg, het gaat dan vooral om meisjes die in handen van tienerpooiers zijn gevallen. De vzw helpt om hun leven weer op de rails te krijgen, maar biedt ook een dak boven hun hoofd, juridische en medische bijstand.

4) Je hebt een medische achtergrond - Hoe heb je dit gebruikt in je boek?

Ik heb mijn kennis een beetje "misbruikt", nagedacht hoe ik ze kon aanwenden om mijn personages zaken te laten doen waar ik anders wellicht niet zou zijn opgekomen. En ik weet ook dat, hoewel sommigen het een tikje ongeloofwaardig vinden, het echt wel zou kunnen wat ik in het boek beschrijf. Ik heb zowel mijn geneeskunde- als mijn forensische kennis kunnen gebruiken en dat is natuurlijk wel fijn, omdat je er weetjes in kan steken die je niet meteen in de handboeken geneeskunde terug zal vinden.

5) Er is veel vraag naar de e-book versie van Uitgebroed. Geruchten zeggen dat dit er spoedig aankomt. Kan je dit bevestigen? 

Ja inderdaad, leuk hé? Eigenlijk was ik van plan om er nog even mee te wachten, maar de vraag is zo groot dat het er deze maand nog aankomt! En het gaat door de twee pittige dames van Hamley Books worden uitgebracht, iets waar ik heel blij mee ben. Zoals de meesten wel weten is Uitgebroed op de markt gebracht via Indie publishing, een formule die voor sommige schrijvers ongetwijfeld heel goed werkt. Maar ik heb behoefte aan een echt partnership, regelmatig overleg en iemand die me wat achter mijn kont zit om zaken af te werken :-). Maar vooral dat gevoel om een echte partner te zijn met je uitgever, de verantwoordelijkheid te delen, beslissingen samen te delen, te sparren... daar heb ik echt behoefte aan. En dat heb ik gevonden bij Hamley Books, zij brengen het e-book dus nog deze maand op de markt!

6) Ben je al op een nieuw boek aan het "broeden"? :) Zoja, kan je al een tipje van de sluier oplichten? 

Eigenlijk ben ik nu aan twee boeken aan het werken, niet echt een bewuste keuze om er meteen twee te schrijven, maar door de twee verhalen die zowat tegelijk in mijn hoofd opkwamen. Het gaan twee totaal verschillende genres worden. Het eerste zal terug een thriller zijn, in de stijl van Uitgebroed, met verschillende verhaallijnen die samenkomen (de lezer moet er dus wel even zijn hoofd bijhouden). Er zullen terug stukjes authentiek zijn en uiteraard zal alles gekruid worden met zaken uit de geneeskunde en weetjes uit de gerechtelijke geneeskunde. Het verhaal zal helemaal anders zijn maar de opbouw min of meer vergelijkbaar met Uitgebroed. De werktitel is voorlopig "Uitgekookt", maar dat kan nog veranderen in een ander "Uit-"woord.

En dan ben ik nog aan een soort roman, een novelle, bezig, die ik "Het bedrijf" heb gedoopt. Pure fictie, er zal wat symboliek inzitten, geen gerechtelijke toestanden, geen politie. Wel verraad en emoties die uit te leven zijn gegrepen. Ik heb niet de pretentie om me met hem te vergelijken maar ik zou zeggen à la Stephen King zonder de horror, een beetje in de stijl van zijn Gwendie's knoppenkist, hoewel het verhaal helemaal verschillend is.

Binnenkort trek ik er een week op uit, in mijn eentje, om al mijn notities die ik her en der heb neergepend samen te brengen in twee manuscripten.

7) Ben je van plan om ook compleet andere genres van boeken te gaan schrijven? Als je kon kiezen, welk genre zou je dan eens willen doen?

Ah, ik denk dat ik deze vraag net al deels beantwoordde! 

Ik zou verder graag ook nog eens iets echt literair doen, zoals mijn lievelingsauteurs Jose Saramago of Khaled Hosseini schrijven. Of zoals Lize Spit, ik ben nu in Het Smelt bezig, nog maar aan pagina 90, dus de vreselijke zaken moeten nog komen denk ik, maar ik ben wel helemaal weg van haar schrijfstijl. Dit is echte taalvirtuositeit en zo zou ik ook graag eens een boek schrijven.

8) Als je ooit een historisch verhaal zou schrijven, welk tijdperk zou je dan nemen en waarom?

Dat is een moeilijke vraag, ik ben niet echt goed in geschiedenis en ik vind opsommingen van feiten en data zelf niet zo prettig om lezen. Mijn man daarentegen is daar net fan van! Misschien iets in de periode waarin Vesalius zijn eerste lijkschouwingen deed of de Middeleeuwen. Maar ik zou het wel volledig fictief maken. Ik denk echter niet dat ik dat genre ooit zal schrijven.

9) Wat zou een echte vervulling van een schrijversdroom zijn voor jou?

Nog nét iets bekender worden en nét iets meer boeken verkopen zodat ik er voor een stukje van zou kunnen leven. Eens een award winnen. Ik ben met uitgebroed 5 keer genomineerd, wat super is en een enorme erkenning. Aan de andere kant mis ik de echte bekendheid om veel publieksremmen binnen te halen en zijn de stemmen die ik krijg versnipperd over de verschillende awards. Nu loopt enkel de award op vrouwenthrillers.nl nog waar op kan gestemd worden, maar we zullen wel zien he!

Maar boven alles: de kans krijgen om de boeken te schrijven die ik zelf graag wil schrijven, om me er mee te amuseren, mijn fantasie te laten werken.

10) Heb je nog iets dat je wilt delen met de lezers? Shoot! 

Als je een echte droom hebt, ga er dan voor. Ook al is het niet steeds makkelijk, ook al krijg je wel eens het deksel op de neus.... als jij er zelf honderd procent in gelooft... doe het dan en doe het met heel je hart. En geniet van elk moment dat je hebt. Denk niet: dat doe ik later wel. Want op een bepaald moment zal later gewoon nu zijn. 

Blijf dromen, jaag je dromen na en doe ze uitkomen!

Misstap van Jet van Vuuren

Titel                            : Misstap

Auteur                       : Jet van Vuuren

Uitgever                   : Karakter

Pagina’s                   : 317

Verschenen             : November

Achterflap: 

Den Haag wordt tijdens een hittegolf opgeschrikt door een aantal moorden.                               Jonge vrouwen zijn het slachtoffer geworden van een seriemoordenaar die volgens de politie zeer waarschijnlijk een psychopaat is. Al snel blijkt dat deze vrouwen allemaal op Tinder zaten en vermoedelijk kort na hun date met de dader in de duinen bij Scheveningen door hem zijn gedumpt.       In de pers duikt een schokkend detail op: bij alle vrouwen zijn beide handen verwijderd.

Britt van Dijk, die in de buurt van Den Haag is komen wonen, probeert haar vriendin Anja, die rechercheur bij de politie is, te helpen bij het opsporen van de dader. Tijdens het onderzoek van Anja wijst alles erop dat er vreemde dingen gebeuren in de zo keurige wijk Benoordenhout, dingen waar ook Britt mee te maken krijgt als zij bij haar onderzoek naar een van de bewoners zelf in de val loopt. Wordt zij het volgende slachtoffer van de krankzinnige moordenaar?

Jet van Vuuren schrijft Oer-Hollandse thrillers waarin vrouwen de hoofdrol spelen. Vrouwen met een bepaalde achtergrond, een tikkeltje verknipt, moordlustig, maar toch herkenbaar. Misstap is haar tiende thriller.

Cover: Op de cover zien we een jonge vrouw in een duinlandschap. De naam van de auteur is in goudkleurige glanzende letters op de cover gedrukt. Op de cover staat bovenaan een tekst.

Soms kun je maar beter niet weten wat je buren doen

Mijn mening: 

Misstap is het tiende boek van Jet van Vuuren en eerlijk is eerlijk: zoals ze dit boek heeft geschreven hoop ik dat er nog velen zullen volgen. Met misstap heeft ze zichzelf overtroffen, want ik vind dit het beste boek dat ze heeft geschreven. Dit boek is absoluut niet voorspelbaar. Ik had echt geen idee hoe en wat. 

 Jet van Vuuren is voor velen een bekende auteur. Ze wordt vergeleken met de schrijfstijl van Suzanne Vermeer. Heerlijke vrouwenthrillers om te lezen wat zich afspeelt in ons mooie Nederland. Dit keer speelt het verhaal zich af in Den Haag. En dan moet ik even aan het liedje denken “ Mooie stad achter de duinen”, zingt het in mijn hoofd.

In Misstap wordt Den Haag opgeschrikt door een aantal lugubere moorden. Het verhaal begint met een krantenartikel, waarin een woordvoerder van de politie bekend maakt dat in de Haagse Schilderswijk het zwaar, verminkte en levenloze lichaam van een vrouw is aangetroffen. Vervolgens maken we kennis met de bewoners van wijk Benoordenhout. Het is even opletten geblazen door de vele personages. Maar als je paar hoofdstukken verder bent,zijn de personages duidelijk voor de lezer en kan je het goed volgen. Ze worden goed uitgewerkt en uitgediept. 

Tijdens het lezen komen we fragmenten tegen wat geschreven is door de dader, maar wie? Tja, dat is de vraag.

“ Zolang het lichaam nog warm is, scheid ik de handen van het lichaam. Als bij een dier dat wordt geofferd stroomt het bloed dan uit de afgezaagde ledematen en bezorgt me het genot dat je zou kunnen vergelijken met een orgasme”.

Het verhaal blijft ook mede hierdoor spannend en het zakt nergens in. De spanning zit er goed in en Jet weet het goed vast te houden. Eindigend met een plot welke ik niet zag aangekomen en meestal heb ik dat wel met de boeken van Jet. Maar Misstap is echt goed geschreven. Misstap laat de lezer verbaasd achter bij het dichtslaan van het boek.

Bij het horen van de datingsite Tinder zal ik dan ook gelijk weer denken aan dit boek.

Ik geef Jet vier verdiende kraaien!

 Van mij mogen er zo nog veel boeken van haar verschijnen, want dit smaakt absoluut naar meer.

Lydia

In de familie - Joyce Spijker

Titel: In de familie
Auteur: Joyce Spijker
Uitgeverij: Boekerij
Publicatiedatum: Mei 2016
Aantal bladzijdes: 352

De cover van In de familie zou ik niet direct als een thriller bestempelen. Alleen het grote vleesmes op tafel doet anders vermoeden. Ik zou hem eerder bij de romans zoeken. Maar daardoor valt hij juist wel op tussen de thrillers met het vele wit. De kleur van de letters is wel toepasselijk bloedrood.

Joyce Spijker zou zich het liefst volledig op het schrijven willen richten. Spotlight was haar debuut binnen de romans. Met In de familie waagt ze zich aan het thrillergenre.

Spraakmakend familiedrama achter de schermen van politiek Den Haag.

Nina Satijn is een jonge fotografe, op zoek naar haar plek in het leven. Ze is single na een lange relatie en vindt steun bij haar oma Emma, die haar na de vroege dood van haar moeder voornamelijk heeft opgevoed. Nina’s vader Boudewijn, minister van Justitie en Veiligheid en bij een volgende kabinetsperiode in de race voor het premierschap, heeft zich tijdens de opvoeding nauwelijks om haar bekommerd en hertrouwde al snel met de mooie Marsala.

Als Nina op een dag bij Emma op bezoek gaat, vindt ze haar op de grond in de woonkamer in haar huis in Wassenaar. Vermoord. Ze besluit alles op alles te zetten om de dader te vinden en de dood van haar geliefde oma te wreken.
(Bron: achterflap boek)

“I cannot think of any need in childhood as strong as the need for a father’s protection.” Sigmund Freud

Wat mij meteen opviel waren de namen van twee van de (hoofd)personages: Merlot en Marsala, beide wijnsoorten. Leuk verzonnen om die op deze manier in het verhaal te verwerken, past goed bij het familiediner op de cover. 

Een citaat uit het boek welke mij opviel en ik heel mooi beschreven vond is:

“Twee gigantische blauwpaarse ogen kijken Nina van een afstand aan. Ze werken hypnotiserend en bevatten meer magenta dat natuurlijk daglicht kan veroorzaken.”

De personages worden helder neergezet, waarbij je van ze houdt of je vindt er geen bal aan. Nina wordt het meest naar voren gebracht, waardoor je een heel duidelijk beeld van haar kunt vormen. Hierdoor kon ik mij ook het meest inleven in haar, ze komt over als de normaalste van het stel.
De schrijfstijl is vlot en soepel. Geen moeilijk taalgebruik, gewoon heerlijk leesbaar met op zijn tijd een grapje tussendoor.

“Daar zul je ze hebben, M&M, een onverwoestbare eenheid.”

De hoofdstukken variëren van lengte, waardoor het verhaal lekker leest.
Het verhaal is niet overal even spannend, af en toe zakt het wat in. Maar Joyce weet er ook een beetje romantiek en seksuele spanning in te verwerken. Want waar zouden we zijn zonder een overspelige partner? ;-) Hierdoor blijft het een prettig boek en zou ik het onder het kopje Vrouwenthriller willen plaatsen.
Leuk verwerkt is het politieke-tintje. Ik was hier eerst nogal huiverig over omdat ik hier niet zoveel mee heb, maar het past gewoon. Niet te veel, niet te overdreven, gewoon precies genoeg om het verhaal kloppend te maken.
De plotwendingen zitten goed in het verhaal verweven en je wordt hierdoor meer dan eens verrast.
Al met al denk ik dat Joyce een zeer goed te lezen en verrassende Vrouwenthriller heeft neergezet.

Wraak, hebzucht en macht voeren hier meer dan eens de boventoon binnen deze politieke familiethriller. Zeker het lezen waard!

Plot: 4

Schrijfstijl: 4

Leesplezier: 4

Originaliteit: 4

Psychologie: 4

Spanning: 3,5

Hiermee verdient Joyce Spijker 4 hele mooie sterren voor haar thrillerdebuut In de familie.

Amanda

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

Joyce Spijker met In de familie

Titel:   In de familie
Auteur: Joyce Spijker
Publicatiedatum: 27 mei 2016
Uitgeverij: Boekerij

Achterflap
Spraakmakend familiedrama achter de schermen van politiek Den Haag

Nina Satijn is een jonge fotografe, op zoek naar haar plek in het leven. Ze is single na een lange relatie en vindt steun bij haar oma Emma, die haar na de vroege dood van haar moeder voornamelijk heeft opgevoed. Nina’s vader Boudewijn, minister van Justitie en Veiligheid en bij een volgende kabinetsperiode in de race voor het premierschap, heeft zich tijdens de opvoeding nauwelijks om haar bekommerd en hertrouwde al snel met de mooie Marsala.

Als Nina op een dag bij Emma op bezoek gaat, vindt ze haar op de grond in de woonkamer in haar huis in Wassenaar. Vermoord. Ze besluit alles op alles te zetten om de dader te vinden en de dood van haar geliefde oma te wreken.

Mijn mening
Alhoewel ik bij het woord vrouwenthriller altijd wat schrik krijg, omdat mijn smaak op ander gebied ligt, raak ik lezend steeds enthousiaster. Ik hou van ingraven in lange hoofdstukken, maar dit boek bevat vrij kleine hoofdstukken. Maar dat voelt goed in Joyce's boek. Je leest namelijk snel in het verhaal en pakt zo 1, 2, 3, 10 hoofdstukjes mee. Want ach, eentje kan toch makkelijk en zo ben je weer een heel stuk verder.
Joyce heeft met In de familie een heerlijk, makkelijk leesbaar boek geschreven met daarin personen die je ergeren of waar je juist met meeleeft. Goed neergezet zodat je ze voor je gaat zien. Nina, Emma, Boudewijn zie je als in een film hun dingen uitvoeren. Geen eendimensionale figuren maar bijna levende, karaktervolle mensen. 
Extra prettig punt vind ik dat er geen overdreven, pagina's lange romantiek in het boek verwerkt zit. Joyce heeft een aantal plotwendingen ingevoerd die je lang laten zoeken naar de dader. Vanzelfsprekend in een thriller word je bepaalde gedachtegangen opgestuurd. Op een gegeven moment wordt het je wel duidelijk wie het zou moeten zijn, maar ook dat hindert niet bij de fijne leessfeer. Je raakt juist benieuwd naar het waarom.
Tevreden sla je het boek dicht en is in ieder geval mijn vooroordeel ten opzichte van vrouwenthrillers bijgesteld. In de familie is een hele goede uitzondering van het getut in soortgelijke boeken. Het tilt het niveau een stuk hoger, ver boven de Suzanne Vermeers en Linda van Rijns. Liefhebbers van de genoemde schrijvers moeten zeker In de familie gaan oppakken, maar zeker alle liefhebbers van de vrouwenthriller zullen zich heerlijk vermaken met dit boek.


Plot 4
Psychologie 4
Schrijfstijl 4
Leesplezier 5
Spanning 3
Originaliteit 3,5

Vier sterren 

Ink


Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

Niemand zeggen - Karen Rose

Op de cover van Niemand zeggen een raam waar een vrouw tegenaan leunt die angstig over haar schouder kijkt. Het lijkt erop dat ze niet weg kan. De cover triggert wel om het boek te lezen. Naam van de schrijfster is zoals we gewend zijn vrij aanwezig op de cover, in weer een andere kleur band. De eerste zin op de achterflap klinkt goed:

Net als je denkt dat je veilig bent, slaat hij toe… Spannend.

Karen Rose heeft al een heel scala aan boeken op haar naam staan en geniet vrij grote bekendheid in Nederland. Wat bijzonder is, is dat Niemand zeggen haar debuut is, maar dus nu pas in Nederland is verschenen. Op de Vartanian-trilogie na zijn al haar boeken standalones. Maar de hoofdpersonen van de boeken spelen wel al vaak een bijrol in een ander boek. Ondanks dat is op volgorde lezen niet noodzakelijk, de boeken zijn ook niet in volgorde van schrijven hier in Nederland verschenen. Rose ontving al meerdere prijzen voor haar romantische thrillers en haar boeken worden in vijfentwintig talen vertaald en in vele landen verkocht.

“‘Eén woord,’ fluisterde hij in haar oor, zo zacht dat niemand het zou kunnen horen, ‘als er ook maar één woord over die achterlijke lippen van je komt, ik zweer je, dan maak ik het karwei de volgende keer af.’”

Wat ik eerst en vooral kwijt moet over dit boek is dat ik het nog maar zelden heb meegemaakt dat ik na de eerste paar bladzijden al een hekel had aan een personage. Maar Rose is het gelukt om ervoor te zorgen dat ik in de proloog direct al een gruwelijk hekel kreeg aan Rob Winters. Wat een afgrijselijke vent. Opknopen die handel! Rob is agent in een klein plaatsje in North Carolina, Asheville. Hij doet wat hij wil om informatie te verzamelen. Hij mishandelt verdachten en informanten en meestal loopt dit niet goed af voor ze. Daarnaast mishandelt hij stelselmatig zijn vrouw, maar wanneer ze van de trap “valt” en haar rug breekt houdt Rob de schijn op in het ziekenhuis. Rob is echt een ouderwetse man, vrouwen horen thuis voor de kinderen en het huis te zorgen. En in zijn geval, als dit niet gebeurt zoals meneer het wenst, dan zwaait er wat.

Caroline is jaren terug verhuisd samen met haar zoon Tom. Ze wonen in een klein flatje en Caroline werkt parttime als secretaresse van een hoogleraar aan de universiteit. Daarnaast is ze zelf bezig met een rechtenstudie. Als haar favoriete hoogleraar Eli komt te overlijden, valt ze in een zwart gat. Hij was niet alleen haar baas, maar ook een erg goede vriend die ze vreselijk mist. De dag dat haar nieuwe baas arriveert is ze erg zenuwachtig en slaat ze gelijk een blunder. Voor haar bureau staat een reus van een vent. Hij loopt een beetje mank en gebruikt een stok ter ondersteuning. Als blijkt dat dit haar nieuwe baas is, staat ze met een mond vol tanden, want wat een bijzondere en imponerende man. Ze zou niets liever willen dan in zijn armen wakker worden.
Max Hunter is leraar geschiedenis en op zijn eerste dag op de universiteit ontmoet hij Caroline. Hij is onder de indruk van deze bijzonder veerkrachtige vrouw. Maar wat hij niet weet is dat ze een enorme rugzak met zich meedraagt. Daar komt ook nog bij dat haar zoon enorm achterdochtig is en niks van Max wil weten.

Al deze personages zijn krachtig en volledig omschreven. Het verhaal wordt wisselend vanuit hun perspectieven beschreven, waardoor er veel diepgang zit in het verhaal en de personages. Met Caroline moet je gewoon meeleven, zo’n sterke en mooie vrouw, een echte doorzetter. Max, de man die maar niet kan wennen aan zijn beperking en de worstelingen die hij hiermee heeft. Bijzonder goed omschreven. Met daarnaast Rob, waar je alleen maar een hekel aan kunt hebben door zijn vreselijke denkpatroon en zijn daden.

De spanning is niet het gehele verhaal in volle hevigheid aanwezig en de mix met romantiek is hier iets uit balans. Hieraan kun je merken dat dit haar debuut was. De romantiek heeft hier nog net wat meer de overhand dan de spanning al is dit, in dit geval wel passend bij het verhaal.
De vlotte pen van Rose en het feit dat het relatief korte hoofdstukken zijn voor haar doen, zorgt ervoor dat het boek lekker weg leest. Het boek is in omvang ook iets minder als haar latere pillen die soms wel 600+ pagina’s tellen. Ook komen met regelmaat treffende beschrijvingen naar voren:

“Zijn hart ging tekeer als een pneumatische hamer en zijn longen zwoegden als blaasbalgen.”

En:

“Helen had de vasthoudendheid van dat verdomde roze batterijkonijn.”

Hoe komt ze erop om het op die manier te omschrijven. Erg grappig en goed bedacht.

Niemand zeggen is een heerlijk boek waar je een aantal heerlijke leesuurtjes aan kunt besteden. Ondanks dat het verhaal niet over de gehele linie super spannend is, leest het heerlijk weg. Je blijft toch constant benieuwd naar hoe het Caroline en Max vergaat in hun gevecht om te overleven.

Spanning: 3,5
Plot: 4
Leesplezier: 4
Schrijfstijl: 4
Originaliteit: 3,5
Psychologie: 4

Niemand zeggen van Karen Rose krijgt hiermee net aan 4 sterren.

Amanda

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

In de brievenbus: Ibiza van Kiki van Dijk

In de brievenbus een echte vrouwenthriller... Wij lazen Zeevlam. het vorige boek van de geheimzinnige Kiki, waar achter een bekend iemand zou schuilen, voor een grote groepsrecensie. Nu dan het nieuwe boek Ibiza in de bus. Op 30 april komt hij uit.

Maggies leven is perfect. Succesvol ondernemer, moeder, echtgenoot, veertiger en nog altijd aantrekkelijk. Haar bruisende ontbijtketen is een doorslaand succes. Vestigingen in acht steden en ook nog eens genomineerd voor ondernemer van het jaar!

Om bij te komen van alle hectiek geeft haar man Sam haar een vakantie naar Ibiza cadeau. Zonder kinderen, zonder man en vooral: zonder stress. Twee weken voor zichzelf, op yogaretreat bij haar jeugdvriendin Floor. Terug naar het spirituele eiland, waar ze als student de eerste houseparty's meemaakte.

Maar wat begint als een relaxte zonvakantie, eindigt plotseling in een ware nachtmerrie. Na een onverwachtse ontmoeting met haar ex en een mysterieuze verdwijning, toont het idyllische eiland zijn donkere kant. Of zijn het de geheimen van Maggie zelf die haar in gevaar brengen?