OMMEK33R van Sophie Ester

 

Dit keer waag ik me aan een vierdelige misdaadroman over het leven van gezin Vanhoven geschreven door Sophie Ester. Een boek van een voor mij onbekende auteur. 

 

De kleuren die voor de cover zijn gebruikt hebben voor mij niet die aantrekkingskracht om mij nieuwsgierig te maken om het boek op te pakken. De dik gedrukte woorden ‘Nobody messes with Robert Dayle!’ die op de achterflap staan en waar mijn oog gelijk opvalt, hebben dat zeker wel, ik kan daar echt niet omheen. Ik wil natuurlijk weten wat en wie daar achter zit, ik begin dan ook gelijk met lezen!

De ouders van Steven, Jamey, Robin, Vincent en Carol Vanhoven worden door een enorme bomexplosie vermoord. Deze bomaanslag en de gewelddadige aanvallen die nog volgen blijken voort te vloeien door een arrestatie die vader Vanhoven als agent heeft gedaan. Het is onbekend wie Robert Dayle is en wat de dik gedrukte woorden Nobody messes with Robert Dayle!’ betekenen die op de muur van het politiebureau staan. Wel is duidelijk dat hij een kat en muisspel speelt met de kinderen en op ze jaagt. De Vanhoventjes zijn het leven niet zeker. Door de moord op hun ouders is het leven voor de broers en zus helemaal ontwricht. Laten ze hun leven door Doyle zo beheersen, slaan ze op de vlucht of gaan ze de strijd aan en spelen ze een kat en muisspel met Doyle?

 

De auteur heeft het verhaal geschreven op een wijze die mij wel aanspreekt. Ze heeft namelijk er voor gekozen om het verhaal over wat de kinderen Vanhoven allemaal hebben meegemaakt door Carol te laten schrijven. Ik vind dat de auteur dit origineel heeft bedacht. De verhaallijn loopt als een rode draad door alle 10 hoofdstukken heen waarin de personages goed zijn uitgewerkt.

Wel vind ik dat er gebeurtenissen in staan die ik ongeloofwaardig vind. Bijvoorbeeld een van de personages ligt echt doodziek in ziekenhuis, heeft nergens geen kracht voor maar wel de kracht om na een stevige hoestbui iemand te kussen, ja hoor duh.

Of door een heftige en gewelddadige gebeurtenis wordt de hartslag van een personage gecontroleerd en die klopt niet meer. Het ‘dode’ personage wordt op de grond gegooid en daardoor gaat het hart weer kloppen, ook hierbij dacht ik ‘ja hoor vast’.

 

‘Ommek33r’ is een misdaadroman dat vlot wegleest. De schrijfstijl is prettig maar heeft zoals hierboven beschreven wel een aantal verwonderpunten. Ondanks dat ik het een goed geschreven verhaal vind gaan het aantal kraaien door de ongeloofwaardige situaties wel naar beneden. Drie Kraaien krijgt Ommek33r van mij.

‘Zijdelings’ is deel twee van deze serie dat ik binnenkort ga lezen om te ontdekken hoe het verder met de Vanhovens gaat.

 

Jacqueline

Ommekeer van Sophie Esther

Titel: Ommekeer
Auteur: Sophie Ester (Pseudoniem)
Publicatiedatum: november 2017
Uitgeverij: Ellessy



Achterflap:
... en wanneer de dreiging zachtjes is binnengeslopen en stukje bij beetje alle veiligheid doet vervagen, is optimisme het enige wapen dat nog rest ...

Een arrestatie na een verkeersovertreding in San Francisco is het begin van een serie aanslagen. Het begint met de moord op de agent en zijn vrouw, vervolgens een overval op het bureau waar de arrestant gevangen zit. De overval is bijzonder gewelddadig: slechts een enkeling overleefd het. De dader ontkomt. 
Op de muur van het politiebureau staat met verf geschreven: 
Nobody messes with Robert Dayle!
Het is volkomen onduidelijk wie Robert Dayle is en wat zijn connectie met de vermoorde agent is. Maar vanaf dat moment maakt Dayle jacht op diens gezin. Waarom weet niemand. Hij is vastbesloten ze te pakken te krijgen. Een kat en muis spel volgt, wie is slimmer? Wie heeft de langste adem, wie zet de juiste zet? Wie speelt de laatste pion en zorgt ervoor dat Robert Dayle gestopt wordt. 

Een actie met enorme gevolgen. 
Een psychopaat versus een weerloos gezin. 

Hun leven zal nooit meer hetzelfde zijn.


Mening
De kinderen van het gezin Vanhoven moeten na een familiedrama op de vlucht. Met zijn vijfen, Steven, Jamey, Robin, Vincent en Carol proberen op een nieuwe plek met nieuwe namen een nieuw leven op te bouwen.
Hoe het gezin moet overleven en keer op keer een hernieuwde start moet opbrengen wordtop een beklemmende wijze weergegeven en de kracht in het boek is vooral het weergeven hoe het moet voelen voor de personages

Het leest lekker weg door de erg prettige schrijfstijl van Sophie Esther. Alleen had ik als kritische veellezer wel al snel regelmatig dat het allemaal wat te toevallig en voorspelbaar werd. Het gegeven van een gezin waar vader en moeder van vermoord worden en de kinderen in getuigenescherming gaan is leuk bedacht. Dat de moordenaar Robert Dayle  de gasten ontdekt waar ze met  zijn vijfen zijn gaanwonen, maakt het spannend. Vervolgens moeten ze uitelkaar verspreid gaan wonen en dan wordt het snel echt allemaal te toevallig. Als elk van de vijf steeds opnieuw gevonden wordt, zakt de spanningsboog enorm in. En dat is echt jammer! Ook dat terwijl ze elke keer weer gevonden worden de een doodleuk bij de ander gaat werken en ze dus weer makkelijker te vinden zijn, geeft je het idee dat het verhaal zo wel te simpel gaat worden.
Je merkt bij het lezen dat deze auteur inspiratie heeft, creatief is en lekker kan schrijven. Iemand er wat strenger bovenop die wat laat schrappen en de toevalligheden er uit haalt en dan verwacht ik  dat het volgende deel een boek lang spannend kan blijven.

Plot 3,5
Spanning 3,5
Orginaliteit 4
Psychologie 4
Schrijfstijl 4

3,5 kraai voor Ommekeer

Ondervraagd: Sophie Esther

Daar verscheen opeens het boek Ommekeer van Sophie Esther. Een boek wat mij gelijk opviel in de hele stapel boeken die uitkwamen zo voor de Sint en Kerst. De omslag trok dus mijn aandacht, omdat het eens iets anders dan wat je vaak ziet aan de geijkte meisjes in een rood jasje, of nu de nieuwste trend met vrouwfiguren op hun rug gezien, vaak met wat bomen op de achtergrond ook. Let maar eens op hoe vaak je die ziet verschijnen.
Toen ik ook nog eens las dat de naam Sophie Esther een pseudoniem was, ging speurneus op onderzoek. En mocht Thrillerlezers de auteur wat vragen stellen:

*Wil je jezelf aan de hand van 5 kenmerken voorstellen aan de lezers?

Sociaal, gedreven, vasthoudend, duizendpoot, ADHD-er Ik denk dat je me daar goed mee kunt uittekenen.

*Je hebt nu bij Ommekeer , in tegenstelling tot vorige boeken, een auteursnaam: wat is de reden om een andere naam te kiezen en hoe kwam je op deze naam?

Omdat Ommekeer een compleet ander genre is dan wat ik toe nu toe schreeft, leek het mijn uitgever een goed idee om het onder pseudonieum te doen. Maar wel een pseudoniem waarbij iedereen weet dat ik het ben. Kirstin schrijft kinderboeken, romans, themaboeken en stuiverromannetjes en Sophie schrijft misdaadromans. 

Sophie Ester is de naam van mijn oma: Marie Sophie Ester-van Losser. Op die manier eer ik mijn grootouders een beetje. 


*Wanneer begon je met het schrijven van verhalen? Hoe ontdekte je dat je beter was dan de doorsnee schrijver?

Als kind schreef ik al graag, maar ik ben "in het echt" begonnen in 1992, met Klopjacht, nu het eerste deel van Ommekeer. Dat sudderde een beetje door en daar heb ik destijds niet veel mee gedaan. De echte schrijven begon ongeveer in 2007, toen onze zoon ernstig gepest werd op de basisschool. Ik stelde mezelf voor de keuze: of alle ruiten ingooien op school (zo boos was ik, vooral op de leerkracht die toekeek en het liet gebeuren) of er een boek over schrijven. Dat jaar is "Knopen in je touw" uitgegeven, waarmee ik op de shortlist voor de Nieuwe Schrijversprijs van de AKO kwam. Ik werd tweede (de winnaar was een beroemde BNér)

*Je boek Ommekeer is net uit: je hebt een opvallend andere omslag dan vaak gebruikelijk. Mocht je meedenken met het ontwerp?
Is een omslag belangrijk voor jou?

Ja, de omslag maakt of breekt het boek, vind ik. Ik mag van mijn uitgever voorbeelden aanleveren en samen met de vormgever overleggen we dan tot er iets uitkomt waarmee we beiden kunnen leven. Mijn idee was een schedel, maar dat mocht niet. Na nog tig voorstellen kwamen we hierop uit en ik ben er erg blij mee.

Heb je voorbeelden van een boek wat jij echt geweldig mooi vindt?

 Ik kan zo eigenlijk geen andere omslagen bedenken die mij zeer aanspreken. 

*Ommekeer gaat over 5 gezinsleden die op de vlucht zijn en in een beschermingsprogramma zitten. Ik ben benieuwd hoe je op dit idee voor een boek kwam?

Het "veroorzaker"van de hele serie is de rockgroep Heart. Ooit, dat zal ergens in 1991 of 1992 zijn geweest, hoorde ik voor het eerst "Cruel Night" en hoppa, dat was het begin. 

Cruel Nights speelt een erg belangrijke rol in de overige delen (met toestemming uiteraard en vermelding van artiest en label en copyright. De aanzet tot waar dit liedje een grote rol gaat spelen zijn voornamelijk tv-series, songteksten en mijn zeer rijkelijke fantasie. 

*Een van de hoofdpersonen Vincent vind ik duidelijk uitgebreider geschetst dan de anderen. Hij is erg bezeten van muziek en heeft ook een duidelijk beschreven uiterlijk. Is het toeval of heb je ook echt iets met dit personage?

Ja, absoluut. De serie draait eigenlijk om Vincent en in het eerste deel is hij daarom een beetje op de voorgrond geplaatst. 

*Nu zeggen ze dat een auteur wat van zichzelf in een boek schrijft, dus welk personage heeft veel van jou weg? 

Dat zal zeker Vincent zijn. Zijn gedrevenheid, zijn wilskracht en zijn vermogen om dingen weer op te pakken op het moment dat het slecht gaat, komen overeen met mijn manier van leven. 

*Hoelang deed je over het schrijven van Ommekeer?

Al met al ruim 25 jaar. Maar het heeft ook jaren op de plank gelegen, is keer op keer herschreven en overdacht. 

*Hoe schreef je het letterlijk: waar( thuis in de woonkamer of aparte kamer), hoe (pc?), wanneer enz

Ik schrijf meestal overdag, achter mijn laptop, aan de tafel of op mijn hoekje van de bank. Hond naast me, muziek aan. De mooiste stukken produceer ik onder druk, wanneer ik nog heel even wil schrijven (tot een bepaalde tijd) of 's avonds, maar daar is met een gezin nauwelijks tijd voor. 




*Heb je een auteur die jij als voorbeeld voor jezelf hebt?

Nee, eigenlijk niet.  Ieder doet wat hij of zij het beste kan en waar diens hart ligt.

*Lees jezelf graag? En wat lees je graag?

Ja, ik lees graag, maar neem er geen tijd meer voor (mede te danken aan de ADHD, die ik na mijn CVA's in 2014 heb opgelopen). Ik lees het liefst romans (streekromans) of waargebeurde verhalen. 

*Is er een boek wat je , behalve jouw eigen boeken, zou aanraden?

Zonder twijfel de Thule serie van Thea Beckmann. Volwassen lectuur in een kinderjasje met zoveel verborgen boodschappen. Daar heb ik een neus voor, tussen de regels doorlezen. Zo vond ik de Grey-serie ook heel goed, omdat ik veel meer zag, las en begreep dan wat er stond. Het verhaal gaat veel dieper dan de inkt op die bladzijdes vertellen. 

Dan nog wat andere vragen:

*Waar kunnen ze jou s'nachts voor wakker maken?

Hmm... je moet van erg goede huize komen wil je mij 's nacht wakker maken en mij dan nog aardig vinden ;-) Momenteel zou ik iets voorstellen met salted caramel. Dat mogen dan donuts of iets anders taarterig zijn of spannende koffie. 

*Welk muziekstuk/nummer luisterde jij het meest in 2017? 

Hmmm.. muziek waar ik veel inspiratie van krijg: Love on the brain van Rihanna, de mashup van Ed Sheeran vs Distubed: Shape of the sickness, Empire of the Sun: We are the people  en  niet te vergeten Bruno Mars met It will rain. Zeer gevarieerd, maar dit werkt (samen met de overige 41 andere nummers van mijn playlist van Youtube erg lekker in het schrijfproces.

Bruno Mars met Will it rain

*Welke film bracht jou tot tranen?

O, ik ben een watje met films. Ik ben al in tranen bij de kerstreclames van de Plus en de AH, dus die waterlanders stromen snel. Tranen met tuiten bij Schindlers list (vooral het enige stukje rood in de film is goed voor een doos tissues), La vie est belle, Marley and me (vooral nu we een hond hebben...) en andere gevoelige films. Maar ik ga ook voor de Lord of the rings etc. 

*Welke 3 bekende Nederlanders wil jij wel meedoen aan Expeditie Robinson?

Meedoen? Op een eiland, zonder zeep, toiletpapier, dekens, eten en vooral mijn gezin? Nee dank je, ik doe niet mee. 

Maar wanneer het dan toch moet: het lijkt me gezellig met Richard Groenendijk, Marjan van den Berg en Martine Bijl. 

Cover van de week

Onlangs viel Ommekeer van Sophie Esther in de bus en ik ben al begonnen te lezen. Nu is dit eens een omslag anders dan we vaak zien. Ik ben weer eens benieuwd naar jullie mening! Wat vinden jullie? Mooi of niet? Pak je hem op in de winkel of laat je hem liggen. Maakt de foto jouw nieuwsgierig om de achterflap te gaan lezen? Graag jullie mening in de facebookgroep.

Ik heb hem express even bij mij in de tuin in de sneeuw gezet,omdat ik dacht dat de foto weg zou vallen, maar hij springt er mooi boven uit

Voor als je al een beetje nieuwsgierig bent, hier de tekst van de achterflap:


Een arrestatie na een verkeersovertreding in San Francisco is het begin van een serie aanslagen. Het begint met de moord op de agent en zijn vrouw, vervolgens een overval op het bureau waar de arrestant gevangen zit. De overval is bijzonder gewelddadig: slechts een enkeling overleefd het. De dader ontkomt. Op de muur van het politiebureau staat met verf geschreven: Nobody messes with Robert Dayle! Het is volkomen onduidelijk wie Robert Dayle is en wat zijn connectie met de vermoorde agent is. Maar vanaf dat moment maakt Dayle jacht op diens gezin. Waarom weet niemand. Hij is vastbesloten ze te pakken te krijgen. Een kat en muis spel volgt, wie is slimmer? Wie heeft de langste adem, wie zet de juiste zet? Wie speelt de laatste pion en zorgt ervoor dat Robert Dayle gestopt wordt. ... en wanneer de dreiging zachtjes is binnengeslopen en stukje bij beetje alle veiligheid doet vervagen, is optimisme het enige wapen dat nog rest ... Een actie met enorme gevolgen. Een psychopaat versus een weerloos gezin. Hun leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Ommekeer is het eerste deel van een vierdelige misdaadromanserie over het leven van Steven, Jamey, Robin, Vincent en Carol Vanhoven. Sophie Ester (1967)is een pseudoniem. De auteur woont in Overijssel. Ze debuteert in het misdaadgenre. Met deze roman, de eerste in een vierdelige serie, laat ze de lezers kennis maken met een psychopaat, die geen grenzen kent.

PS: het boek leest heerlijk snel weg. Over het verhaal zelf wat zeggen, ben ik nog niet ver genoeg na 50 blz