WAT IS JE BESTE BOEK?

“Wat is je beste boek?”

Het is een vraag die geregeld voorbijkomt en ik vind dat oprecht lastig te beantwoorden. Met een beetje schwung, arrogantie – of zelfverzekerdheid – zou ik dan kunnen roepen “Al mijn boeken zijn goed!” of commerciëler gedacht “Mijn laatste boek!”. Om daar dan direct aan toe te voegen waar je mijn boeken kan kopen.

Maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik mijn eigen werk wel oké vind, maar er eigenlijk best onzeker over ben. En “oké” is niet geweldig of fantastisch goed. Het is ook nogal wat, ondanks dat het een thriller is en geen autobiografie, om je hele ziel en zaligheid, je hersenspinsels, lugubere gedachten en seksscènes neer te pennen en op een gegeven moment te publiceren voor tientallen, honderden, inmiddels duizenden mensen.

En ik wéét dat ik goede boeken schrijf, ik wéét dat het zelfs beter is dan enkele van Nederlands bekende thrillerschrijvers (m/v), maar het voelt niet zo. En misschien is dat ook wel oké. Weten dat het altijd beter kan, beter moet. Voelen dat het goed is, maar nooit goed genoeg: toewerken naar minder foutjes die er doorheen glippen, mooiere zinnen maken, nog spannender verhalen schrijven. Er is nog een wereld te winnen. Voor mij en dus voor mijn lezers.

En als ik het dan toch heb over het winnen van een wereld: koop eens een boek van een (relatief) onbekende schrijver, van een kleine uitgever. Kijk verder dan wat je enkel voorgeschoteld wordt door de boekhandel en de grote uitgeverijen. Even buiten die veilige comfortzone stappen en je zal zien dat er een prachtige boekenwereld voor je opengaat!

Want, en ik citeer mijzelf: Lezen heeft iets magisch. Het laat je kennis maken met situaties die je nooit hebt meegemaakt, je komt op plekken waar je nooit zult komen en je wordt meegenomen op een vlucht door de hersenspinsels van iemand die je niet kent. Als je je dat beseft, zal elk boek dat je leest nog unieker zijn. Evenzogoed is het schrijven van verhalen magisch, door alles wat ik hiervoor al noemde and beyond all of that. Lezen én schrijven laat mij de waan van alledag ontvluchten. Woorden worden zinnen en vormen verhalen, verhalen die een soort parallel universum creëren waar even geen zorgen zijn.

Naast alle onzekerheid, de hordes die nog te nemen zijn en valkuilen die op de loer liggen, zijn er natuurlijk ook de goede recensies en sterrenregens die mij enorm sterken. En uiteraard de kraaien die ik hier op de site heb mogen krijgen van de leesclub en de op zich staande recensie!

Tot slot, met de kortingscode #leeseenTjeerd krijg je nu 10% korting op mijn tweede boek, Eeuwig Donker. Bestellen kan hier! Krijg je hem gesigneerd thuisbezorgd. (liever een ebook? Kan ook via de site, of via BOL in je Kobo abonnement)

Heel veel leesplezier!

Derde column Tjeerd Langstraat

Angelique Haak en Tjeerd

Wie is die gozer eigenlijk? En waarom zou ik een boek van hem moeten lezen? Kan hij goed uhm… met zijn ogen rollen? Enfin, meestal schrijf je een column met een zelfverzonnen onderwerp en je visie daarop, maar ik vond het wel weer eens leuk om jou, de lezer, wat vragen aan mij te laten stellen. De lezer die de onderwerpen bepaald dus. Komt ‘ie!

Tamara geeft aan nog nooit een boek van mij gelezen te hebben. Wat na vandaag hopelijk anders zal zijn als ik de vraag beantwoord waarom ze überhaupt een boek van mij zou moeten lezen. Nu kan ik daar vrij kort over zijn: mijn boeken zijn spannende wegleesthrillers die je van begin tot eind pakken en waar je in een sneltreinvaart door het verhaal gaat.

Maar nog beter dan dat ik mezelf promoot, zijn lezers aan het woord laten. Op deze site is mijn laatste boek RÄV gerecenseerd (4,5 kraai) en zelfs aan een boekvonnis onderworpen door zes lezers die unaniem enthousiast waren. (eindoordeel 4,5 kraai)

“Te snel komt de laatste bladzijde in zicht, wat betekent dat ik echt leesplezier heb gehad en door het boek sjeesde. Overdenkend hoe het kan dat deze auteur niet bij een grotere uitgeverij zit. Tjeerd Langstraat is een auteur die veel schrijftalent in zijn vingers lijkt te hebben met zijn derde boek en ik denk dat het de hoogste tijd begint te worden, dat meer mensen zijn verhalen gaan leren kennen.”

“Ik vond het een geweldig boek! Ik ben net precies klaar en alles gaat door mijn hoofd heen.”

Ook wordt er gevraagd met welk boek er begonnen moet worden… op zich maakt dat niet uit, de verhalen staan op zichzelf. Máárrr… in Villa Gladiola begint wel alles en wordt Jan Vos, de rechercheur die in alle boeken een prominente rol speelt, geïntroduceerd. Dus in die zin zou ik gewoon met Villa Gladiola beginnen, dan Eeuwig Donker, om vervolgens RÄV op te pakken.

Mijn grootste droom, Melanie, is om definitief door te breken als schrijver. Dan doorbreek ik de impasse en word ik opgemerkt en veel meer gelezen dan nu het geval is. Omdat mijn boeken goed zijn en niet omdat ik de juiste lijntjes heb met de juiste media, de juiste mensen of omdat er een enorme campagne wordt opgezet. (Zoals bijv. bij het debuut van C.J. Tudor: niemand weet hoe het boek zal zijn, maar door alle promotie is het al een bestseller voordat iemand ooit iets van haar heeft gelezen. Briljante zet van de uitgever, maar moeilijk om tegen op te boksen)

Maar, zoals Pieter Waterdrinker in zijn Tsjaikovskistraat 40 schrijft: “alles in het bestaan is toeval, volkomen willekeur”, dus de tijd zal leren of die droom werkelijkheid wordt.

En mijn inspiratiebron om te gaan schrijven… tsja… voor de verhalen in mijn boeken word ik dagelijks geïnspireerd. Door verhalen in de media, op straat, via vrienden, boeken of tv. Maar sec de reden(en) om te gaan schrijven… dat is er gewoon altijd al geweest. Ik schrijf. Dat vind ik fijn, het is voor mij voor de ultieme uitlaatklep, mijn ideale manier van communiceren eigenlijk. Eerder schreef ik daar dit over:

“Schrijven geeft troost. Door te schrijven kan ik mijn liefde tonen. Mijn geilheid in woorden vangen. Mijn boosheid gestalte geven en mijn frustratie uiten. Door te schrijven kan ik de chaos in mijn hoofd ordenen. De depressies voor zijn en beperken tot een minimum aan sombere gedachten en pessimistisch gebrom. Het houdt mijn wispelturigheid en onrust tot een zekere hoogte in toom.”

Maar vaak is het ook simpelweg leuk om te schrijven en allemaal niet zo zwaar. ;)

Hoe mijn schrijfplek eruitziet, Jack, en of er Ikea meubelen staan? Laat ik het zo zeggen, ik werk vaak op locatie, je kan er balletjes eten en er is altijd parkeerplek…

Een andere auteur ontmoeten lijkt me heel ongemakkelijk, Tamara. Maar mijn favoriete auteur op dit moment, Pieter Waterdrinker, zou ik dan wel aandurven. Met een fles wodka, of twee. In Rusland.

Jeetje Helga… welk personage uit welk boek zou ik zelf willen zijn en waarom… ik vind Paulo wel wat. Naar Paulo Coelho, uit zijn laatste boek Hippie. Ik vond het niet eens zo’n heel goed boek, maar het onbevangen in het leven staan en de wereld intrekken doe ik zelf ook (het liefst en zo vaak mogelijk, het leven moet wel spannend blijven namelijk). 

En Ink, wraak nemen in mijn boeken op stomme, echte mensen… je kent me toch, de liefde zelve. Al zitten er in elk boek mensen en/of namen die wel echt bestaan. ;)

Ik wilde een vos, in lijnen, voor de cover, Juul. Vanwege Jan Vos, het personage. En het idee voor het boek, waarin de vos op een bepaalde manier een rol speelt. Dus vroeg ik Hannelore, een jonge freelance vormgever uit België of zij een vos kon ontwerpen. Et voilà! Dat kon ze, en hoe. Posters zijn er nog niet, maar die komen nog. Wel kun je al heel veel andere toffe dingen met de vos bestellen: https://shop.spreadshirt.nl/JalapenoShop/

Ik rol als een malle met mijn ogen, Lia. Maar nog beter kan ik één wenkbrauw optrekken.

Nou, Birgit, ik hoop dat ik je met mijn eerste antwoord al heb kunnen overtuigen. En als fan van King wil ik graag deze quote aanhalen:

“Tjeerd zet met Eeuwig Donker zijn naam weer in de spotlights, een schrijver die wat mij betreft niet onder doet voor Stephen King en Cody McFadyen.”

Caroline Kuiper, boekblogger

Nu zou ik mezelf niet willen vergelijken met Stephen King, maar een mooier compliment kan je niet krijgen eigenlijk.

En om af te sluiten met de vraag van Trudy of het eind van een boek weleens anders afloopt dan gepland… nee. Simpelweg omdat ik nooit weet hoe het afloopt. Ik werk zelf naar een onbekend einde toe! Pas het laatste hoofdstuk, misschien de laatste twee hoofdstukken, weet ik zelf waar en hoe ik het verhaal laat eindigen.

Dank voor jullie vragen! En schroom niet om door te vragen. Enne… ein-de-lijk eens wat anders lezen dan wat je normaal al leest en overtuigd door bovenstaande? Hier zijn mijn boeken te koop:

https://www.bol.com/nl/c/tjeerd-langstraat/8879729/

https://jalapenobooks.com/shop/ (gesigneerd)

Tjeerd zijn eerste tattoo

Eigenlijk zou ik het pas doen nadat ik de magische grens van 50.000 verkochte exemplaren van RÄV had bereikt. Als ik de bestsellerlijsten zou aanvoeren, en er eindelijk ook wat meer waardering en erkenning zou komen voor schrijvers die hun werk in eigen beheer uitgeven.

Als ik duizenden en duizenden mensen kon laten kennis maken met mijn werk, mijn boeken. In de wetenschap dat zovelen zouden genieten van de avonturen en strubbelingen van rechercheur Jan Vos. Dat jullie, thrillerlezers en de ultieme thrillerfans zouden gruwelen bij de misdaden die in het boek gepleegd worden, zich af zouden vragen wie de dader is, en waarom. Dat jullie al lezende de puzzelstukjes op hun plaats zouden zien vallen om vervolgens toch op het verkeerde been gezet te worden.

Bovendien zou ik bij die 50.000 uitgevlogen boeken vier lezers meenemen om het ook te laten doen. Als cadeautje.

En nu vraag je je natuurlijk af waar ik het over heb. Wát ik bij die ambitieuze grens van 50.000 zou (laten) doen samen met vier lezers. Welnu, de vos van de cover op mijn arm laten tatoeëren! Het schrijven en uitgeven van mijn derde thriller RÄV is voor mij zo’n bijzonder en voortdurend intens moment in mijn leven geweest. Met een boel andere zaken die privé en zakelijk speelden. De wens om mij te laten tatoeëren is er al van puber af aan, maar ik wilde dit altijd pas doen als ik echt iets te “vertellen” had. Als de tattoo ook echt betekenis had. En dat is nu.

Wat het extra mooi maakt, is dat de tattoo is gezet door Joyce. We zaten bij elkaar op de middelbare school, waren verliefd, deden daar eigenlijk niet veel mee, het is ook nooit iets geworden, maar toch zien we elkaar nog steeds, al 25 jaar inmiddels. Dus eigenlijk is het wel wat geworden; een levenslange vriendschap waar we elkaar soms een tijd niet zien, maar waar het bij elkaar weer zien altijd is of we elkaar gister nog spraken. Dat zijn mooie vriendschappen.

Kortom, ik heb niet gewacht tot die mijlpaal van 50.000 is bereikt. De tijd is nu. Dat het boek er is, dat de recensies en reacties zonder uitzondering lovend zijn, alleen dat al zijn mijlpalen wat het voor mij rechtvaardigt mijn eigen plan aan te passen. Een stukje zelferkenning eigenlijk. En het moment dat ik die 50.000 aantik ga ik met de vier lezers hun vos-tattoo laten zetten.         

Alice Indie Boekprijs

Over waardering en erkenning gesproken: met trots kan ik mededelen dat RÄV is genomineerd én toegetreden tot de shortlist van de Alice Indie Boekprijs! Een prijs voor boeken die zijn uitgebracht in eigen beheer, georganiseerd door Schrijven Magazine. En dat is prachtig nieuws! Want niet alleen is deze nominatie een stuk erkenning voor de kwaliteit van mijn verhaal en mijn schrijfstijl, maar ook voor de wijze waarop ik dit boek met mijn eigen uitgeverij in de markt heb gezet.

Komende donderdag, op 7 maart wordt de winnaar bekendgemaakt. Het wordt dus een hele spannende week!

Enne… * zet galmende kermisstem op * Heb jij RÄV al in huis?

Column Tjeerd Langstraat

 Lezen heeft iets magisch. Het laat je kennis maken met situaties die je nooit hebt meegemaakt, je komt op plekken waar je nooit zult komen en je wordt meegenomen op een vlucht door de hersenspinsels van iemand die je niet kent. Als je je dat beseft, zal elk boek dat je leest nog unieker zijn. Evenzogoed is het schrijven van verhalen magisch, door alles wat ik hiervoor al noemde and beyond all of that.

Reizen is voor mij bittere noodzaak. Dat klinkt niet minder dramatisch dan het werkelijk is. Het ontvluchten van de werkelijkheid, het ‘echte leven’ zoals anderen het weleens noemen, maakt mij los van mijn dagelijkse sores. De strubbelingen om munten te verdienen met het schrijven. Om succes te boeken, al is het bescheiden, met mijn geproduceerde epistels.
Ik geniet van de soms minieme maar vaker immense verschillen tussen de Nederlandse en andere culturen. De andere gebruiken, het eten, de andere dagindeling en het volledig op jezelf aangewezen zijn, zonder de veiligheid van een bekende taal en eigen vaste gebruiken. Dat kleine cirkeltje van uit je comfortzone stappen, het onbekende tegemoet treden met open vizier is eng, dus lekker.
Het reizen, het daarmee samenhangende opzoeken van adrenaline rushes zoals bergsporten, snowboarden, extreme tochten over bijvoorbeeld de Poolcirkel… Het maakt mijn leven een stuk aangenamer. Het is als een drug, op het randje van zelfdestructie, maar beheersbaar.

Zoals reizen bittere noodzaak is, zo is schrijven dat ook. Schrijven geeft troost. Door te schrijven kan ik mijn liefde tonen. Mijn geilheid in woorden vangen. Mijn boosheid gestalte geven en mijn frustratie uiten. Door te schrijven kan ik de chaos in mijn hoofd ordenen. De depressies voor zijn en beperken tot een minimum aan sombere gedachten en pessimistisch gebrom. Het houdt mijn wispelturigheid en onrust tot een zekere hoogte in toom.

Veel van mijn woorden zijn van een kwalitatieve belabberde staat, niet voor andermans ogen geschikt. Het beste is het te schrijven als is het voor jezelf, zonder publiek. Het houdt de schroom, de politieke correctheid en de rekenschap buiten de deur. Schrijven als dansen zonder dat iemand je ziet, dan is de intentie puur, zijn de woorden oprecht, zijn de bewegingen het mooist en is het verhaal niets dan de hele waarheid.

Lezen én schrijven laten mij de waan van alledag ontvluchten. Woorden worden zinnen en vormen verhalen, verhalen die een soort parallel universum creëren waar even geen zorgen zijn.

Jalapeño

Voor hen die mij kennen, of tenminste volgen via (social) media, zal het geen nieuws zijn dat ik al een tijdje schoppend en tierend door het huidige boekenlandschap laveer. Niet voor niets draagt mijn uitgeverij de naam Jalapeño Books: vernoemd naar de jalapeño peper, gelijkend mijn wat temperamentvolle karakter.

Dat tieren, schoppen en soms wat vloeken komt vooral omdat ik me nogal kan opwinden over de comateuze staat van de boekenbranche en de, ik citeer Pieter Waterdrinker, “intens corrupte Nederlandse literaire wereld, waar nog altijd een handjevol doodsbange, elkaar in de kont neukende poortwachters boeken en daardoor levens kunnen maken en breken.”

Daar wil ik graag nog aan toevoegen dat Tommy Wieringa ooit de volgende wijze woorden sprak, vóór hij doorbrak met Joe Speedboot: “De boekhandel toont zich een conservatief bolwerk. Het aantal eigenzinnige boekhandelaars met een eigen poëtica, die zelf boeken lezen en die vervolgens hun klanten aanraden, is afgenomen.”

Als selfpubber loop ik enorm tegen muren, dichtslaande deuren en hooguit arrogante reacties op, dat het schrijven en uitgeven van boeken soms zo frustrerend is en ik alles wat ik hiervoor schrijf onderuithaal. De magie verdwijnt, de zin om te schrijven ook, het totale gevoel van nutteloosheid overvalt me dan en doet me twijfelen of ik nog wel moet schrijven.

Dat is zonde. Ik wil die paar jaren dat ik hier rondhuppel niet mijn kop laten hangen naar die tegenslagen en tegenwerkingen.

Kortom, ik blijf schrijven. En lezen. En trots uitgeven van prachtige intense boeken.  

Voor hen die mij nog niet kennen en bovenstaande nieuw is, hoi, ik ben Tjeerd. Wispelturig, edoch niet onverdienstelijk scribent. Tevens fitgirl met ‘n vleugje drankzucht, onrustig temperament & wanderlust. Aangenaam kennis te maken. Ik zou me doen. 

Wie is onze nieuwe columnist?

Angelique Haak en Tjeerd Langstraat

Tjeerd Langstraat is een echte Rotterdammer: direct, soms op het botte af, recht door zee en een niet lullen maar poetsentaal. Hij schreef drie boeken, waarvan de laatste RÄV vorig jaar begin oktober uitkwam. Een thriller zoals een thriller moet zijn: keispannend en lekker geschreven.
In 2013 schreef hij Villa Gladiola, zijn eerste thriller en goed voor twee vakjury nominaties en een lezersjury prijs voor beste Nederlandstalige debuutroman in het spannende genre. In 2017 verscheen zijn tweede thriller, Eeuwig Donker. Met dit boek won hij een Indie Award voor Beste Boek 2017. The Indie Awards zijn dé literaire boekenprijzen voor auteurs die hun boeken in eigen beheer uitgeven. 

Voor ons schrijft hij dit nieuwe jaar nu een vijftal columns. Heel binnenkort verschijnt de eerste.