Tjeerd zijn eerste tattoo

Eigenlijk zou ik het pas doen nadat ik de magische grens van 50.000 verkochte exemplaren van RÄV had bereikt. Als ik de bestsellerlijsten zou aanvoeren, en er eindelijk ook wat meer waardering en erkenning zou komen voor schrijvers die hun werk in eigen beheer uitgeven.

Als ik duizenden en duizenden mensen kon laten kennis maken met mijn werk, mijn boeken. In de wetenschap dat zovelen zouden genieten van de avonturen en strubbelingen van rechercheur Jan Vos. Dat jullie, thrillerlezers en de ultieme thrillerfans zouden gruwelen bij de misdaden die in het boek gepleegd worden, zich af zouden vragen wie de dader is, en waarom. Dat jullie al lezende de puzzelstukjes op hun plaats zouden zien vallen om vervolgens toch op het verkeerde been gezet te worden.

Bovendien zou ik bij die 50.000 uitgevlogen boeken vier lezers meenemen om het ook te laten doen. Als cadeautje.

En nu vraag je je natuurlijk af waar ik het over heb. Wát ik bij die ambitieuze grens van 50.000 zou (laten) doen samen met vier lezers. Welnu, de vos van de cover op mijn arm laten tatoeëren! Het schrijven en uitgeven van mijn derde thriller RÄV is voor mij zo’n bijzonder en voortdurend intens moment in mijn leven geweest. Met een boel andere zaken die privé en zakelijk speelden. De wens om mij te laten tatoeëren is er al van puber af aan, maar ik wilde dit altijd pas doen als ik echt iets te “vertellen” had. Als de tattoo ook echt betekenis had. En dat is nu.

Wat het extra mooi maakt, is dat de tattoo is gezet door Joyce. We zaten bij elkaar op de middelbare school, waren verliefd, deden daar eigenlijk niet veel mee, het is ook nooit iets geworden, maar toch zien we elkaar nog steeds, al 25 jaar inmiddels. Dus eigenlijk is het wel wat geworden; een levenslange vriendschap waar we elkaar soms een tijd niet zien, maar waar het bij elkaar weer zien altijd is of we elkaar gister nog spraken. Dat zijn mooie vriendschappen.

Kortom, ik heb niet gewacht tot die mijlpaal van 50.000 is bereikt. De tijd is nu. Dat het boek er is, dat de recensies en reacties zonder uitzondering lovend zijn, alleen dat al zijn mijlpalen wat het voor mij rechtvaardigt mijn eigen plan aan te passen. Een stukje zelferkenning eigenlijk. En het moment dat ik die 50.000 aantik ga ik met de vier lezers hun vos-tattoo laten zetten.         

Alice Indie Boekprijs

Over waardering en erkenning gesproken: met trots kan ik mededelen dat RÄV is genomineerd én toegetreden tot de shortlist van de Alice Indie Boekprijs! Een prijs voor boeken die zijn uitgebracht in eigen beheer, georganiseerd door Schrijven Magazine. En dat is prachtig nieuws! Want niet alleen is deze nominatie een stuk erkenning voor de kwaliteit van mijn verhaal en mijn schrijfstijl, maar ook voor de wijze waarop ik dit boek met mijn eigen uitgeverij in de markt heb gezet.

Komende donderdag, op 7 maart wordt de winnaar bekendgemaakt. Het wordt dus een hele spannende week!

Enne… * zet galmende kermisstem op * Heb jij RÄV al in huis?

Broodbakmachine

Het is zaak van een uitgeverij om altijd vooruit te kijken. Want je moet in het voorjaar wel nieuwe titels in de aanbieding hebben en van alle nieuwste trends niet een volger zijn, maar een maker. Helaas gaat die vlieger gewoon niet op. Daar mogen enkele agenten en enkele kapitaalkrachtige uitgeverijen in gespecialiseerd zijn, wij hebben dat maar één keer mogen meemaken en dat was natuurlijk gewoon toeval.

We zijn al twintig jaar lang de uitgevers van het kook- en bakduo uit Limburg: Wil en Netty Engels-Geurts. Vlaai en ander Limburgs gebak, Limburg op z’n lekkerst, Leer Limburgs koken en vele andere titels waren grote successen. Zo’n tien jaar geleden wilden ze een echt bakboek samenstellen met de nadruk op broden. En ze hadden net zo’n nieuwe trendy bakmachine gekocht en ontdekten dat de recepten voor de over en die voor de bakmachine maar heel weinig van elkaar verschilden.

En dus werd de titel: Zelf brood bakken en dat boek kreeg als ondertitel: voor in de over én in de broodbakmachine.

Laat dan nou juist dat jaar de grote hype van bakmachines ontstaan en dat was zo ongeveer het enige boek dat recepten voor de broodbakmachine in de aanbieding had. U kunt zich voorstellen dat het boek bij ons de deur uitvloog. En binnen afzienbare tijd waren er drie drukken gemaakt.

Het duurde ook niet lang of de concurrentie werd wakker en toen werden er snel herdrukken gemaakt van oudere boeken die ook broodrecepten voor de broodbakmachine aanboden.

Gelukkig is de titel, net zoals alle titels van het illustere echtpaar, een everseller en hebben we nog wel wat drukken er achteraan kunnen maken. Eén ding zijn we zeker niet geworden, trendsetters, maar dat toeval was wel heel erg leuk om mee te maken.

Ons advies: gewoon kijken wat er wordt aangeboden, daaruit je keuze maken en je eigen strategie voor de boeken van het komende jaar blijven volgen. Zo heb je je markt bediend en je eigen auteurs aan goede verkopen geholpen en dat is uiteindelijk het doel van elke uitgeverij.

Natuurlijk kijk je altijd naar: wat is het thema van de boekenweek en alle andere themaweken van de CPNB, wanneer is er een speciale beurs of een bijeenkomst waarbij je kunt aanhaken, welk nieuw boek is in welke niche apart of speciaal aan de man te brengen? Maar het voornaamste is dat je je eigen pad blijft volgen.

Elke auteur denkt dat hij met zijn volgende boek de wereld gaat veroveren, nummer één op elke boekenlijst komt te staan en dat hij de grote literaire ontdekking van het jaar zal worden. Dat komt zelden uit, maar je weet het nooit. De toevalsfactor is groot en heeft vaak te maken met zaken die helemaal niets met de boekenbranche hebben uit te staan, zoals het enorme succes van de broodbakmachine aantoont.

Paul Weelen, www.uitgeverijtic.nl

Marcel Roozeboom van Futuro Uitgevers stelt zich voor

Ik ben een beetje ouderwets (want al boven 50 jaar…) en dus zal ik mij eerst eens fatsoenlijk voorstellen. Mijn naam is Marcel Roozeboom en ruim tweeëneenhalf jaar geleden ben ik samen met mijn collega Maarten Snel gestart met Futuro Uitgevers. Ons bedrijf heeft geen kantoorpand en we werken overal: van hotellobby tot wegrestaurant en van treinwagon tot op het strand..

Ooit laveerde ik als freelance fotograaf door onrustige Amsterdamse straten en bij voetbalwedstrijden, daarna heb ik als journalist voor een jongerenblad gewerkt (dat was wat rustiger). Vervolgens als eindredacteur voor enkele ICT-vakbladen gewerkt en na enkele jaren hoofdredacteur geworden. Aan echte loopbaanplanning heb ik nooit gedaan, maar na verloop van enkele jaren ben ik als uitgever aan de slag gegaan (de laatste jaren bij Sdu Uitgevers in Den Haag alwaar ik mijn collega Maarten ook heb  leren kennen).

In achter ons liggende jaren zijn ‘de markt’ en ‘de lezersbehoeften’ veranderd, met grote dank aan technologische vooruitgang en ICT inderdaad. Binnen een grote (internationale) organisatie is het lastiger ‘schakelen’ en duren veranderingen langer, vandaar dat Maarten en ik begin 2015 hebben besloten onze eigen multimediale uitgeverij te beginnen. Aanvankelijk met name met ‘zakelijke’ titels maar al snel zijn we ook met ‘consumenten’ titels begonnen zoals romans, science fiction, fantasy en thrillers.

Waar we vroeger collega’s en afdelingen hadden om zaken te regelen, zijn we nu zelf volledig op de hoogte van  allerlei details en procedures. Ons uitgangspunt is dat we snappen wat we uitgeven en daar in geloven, vandaar dat Maarten en ik altijd samen met een auteur praten en ook alle ingestuurde manuscripten zelf lezen. Is het thema goed, liggen er een kansen en is er een klik met de auteur? Dan gaan we ervoor!

Inmiddels hebben we een portfolio met al 44 titels (uiteraard zijn al onze titels als papieren boek en als e-book verkrijgbaar), groeien we stevig door  en starten we binnenkort ook met een e-learningplatform. Natuurlijk lukt niet alles en gaan zaken soms langzamer dan we willen. Maar we zijn klein en flexibel en dus kunnen we snel aanpassingen doorvoeren. En gelukkig hebben we altijd ons netwerk achter de hand met mensen die bereid zijn mee te denken, te helpen etc.

Met hulp van onze auteurs, redacteuren, vormgevers, recensenten, lezers en ons netwerk zijn we gekomen waar we nu staan. Dat geeft een geweldig goed en trots gevoel, maar voldaan zijn we nog lang niet en dus kijken we al ongeduldig en nieuwsgierig uit naar 2018. Een nieuw jaar met talloze nieuwe titels: we kunnen bijna niet wachten. Weten wat Futuro Uitgevers de komende periode gaat doen? Volg dan vooral onze Facebook-, Twitter- en Instagram-accounts, want we ‘posten’ bijna alles…

Eigen uitgeverij Arno van den Kieboom

Arno van den Kieboom deed onlangs een oproep of er beginnende auteurs zijn die nog een uitgever zoeken? Vanaf april begint hij namelijk zijn eigen uitgeverij.
Arno even sprekend vertelde hij het volgende: "Ik begin mijn eigen uitgeverij omdat lezen, schrijven, promotie etcetera echt mijn passie is. Ik heb nu fysiek zwaar werk en dat ga ik niet volhouden tot mijn 67. Ik hoop binnen nu en tien jaar zo te kunnen groeien met mijn uitgeverij dat ik dan daar een fulltime Job aan overhoud. Ik ga me specialiseren in thrillers, Young Adult, waargebeurde verhalen en erotische verhalen."

Van den Kieboom bracht onlangs zijn nieuwe thrille Afkeer uit.

Waar gaat Afkeer over?
Twee jonge vrouwen van zestien en zeventien jaar jong. Ze weten niet van elkaars bestaan. Toch hebben ze één ding met elkaar gemeen: een man. Mike. Mike die de harten van alle meisjes op hol weet te brengen. Die hen van alles belooft, maar in werkelijkheid zijn beloftes allesbehalve nakomt. Mike is niet de persoon die Inge en Nathalie denken dat hij is. Hij doet alles wat God verboden heeft en sleurt hen mee in een gevaarlijk spel van leven op dood. Maar is Mike wel de enige bedreiging? En wat moeten Inge en Nathalie doen om de nachtmerrie waar ze in terecht zijn gekomen te overleven?

Sandra van Letterrijn

Het lijkt mij zo gaaf om een uitgeverij te hebben, dan mag je lezen voor je werk en kun je dus van je hobby je vak maken.

Dit of iets in gelijke strekking heb ik al best vaak gehoord als ik vertel dat ik samen met Theo een uitgeverij heb. En eerlijk is eerlijk, voordat ik samen met Theo ruim 4 jaar geleden LetterRijn begon, zou ik er waarschijnlijk ook zo over hebben gedacht. De waarheid is echter een compleet andere.

Zolang ik mij kan herinneren, zijn boeken en lezen belangrijk in mijn leven. Ik was zo’n kind dat op woensdag naar de bibliotheek ging om stapels boeken op te halen en die dan op zaterdag weer naar de bieb moest omdat alle boeken al weer uit waren. Ook toen ik volwassen werd, bleef ik een veellezer, minimaal vier boeken in de week werden er verslonden. Tijdens en na mijn studietijd las ik vooral veel literatuur en zo af en toe eens een thriller. Toen ik eenmaal ging werken, werden dat steeds vaker thrillers en als ik tegenwoordig al aan het lezen van een boek toekom, dan is dat negen van de tien keer een thriller en dan niet zo’n softe, maar graag één met veel detail en het liefst ook lijken. Als ik een boek lees en er is na vijftig pagina’s nog steeds niemand op een gruwelijke manier vermoord, dan begin ik er al een beetje de pest in te krijgen. Bizar wel, want ik ben in het dagelijks leven de vriendelijkheid zelve en tegen iedere vorm van geweld. Maar goed, lezen dus, of eigenlijk: niet lezen dus.

Sinds we een uitgeverij hebben is het lezen van een boek puur voor mijzelf en de ontspanning, een luxe en iets wat bijna nooit meer gebeurd. Ik denk dat ik op dit moment hoogstens twaalf boeken per jaar lees, waarvan dan zeven in de vakantie. Aangezien wij die vakantie dit jaar oversloegen, vrees ik dat ik voor 2016 niet verder kom dan drie à vier boeken.  

Zo weinig lezen voor de ontspanning is eigenlijk bizar, want lezen maakt nog steeds een belangrijk deel van mijn leven uit, en nu dus ook van mijn werk. Dat gebeurt tegenwoordig op een compleet andere manier dan voordat we een uitgeverij hadden. Ik lees nog steeds dagelijks. Uiteraard is dat voor een deel de mail die LetterRijn ontvangt, maar daarnaast scan ik de manuscripten die mensen ons toesturen, om te zien of het iets is wat eventueel naar de proeflezers gestuurd zou kunnen worden. En als een manuscript in onze ogen de potentie heeft om uitgegeven te worden, dus naar een aantal geselecteerde proeflezers gaat, dan lees ik het hele manuscript. Als dat alles leidt tot een: ja, wij willen dit uitgeven, dan lees ik het manuscript voordat Theo aan de redactie begint en zet ik het vol vragen. Want redactie, daar moet ik mij vooral niet mee bemoeien maar wat ik wel kan en doe is heel het heel kritisch lezen en vervolgens vragen stellen bij situaties die in mijn ogen niet kloppen, zinnen die ik niet duidelijk genoeg vind, enz. De manier waarop wij binnen LetterRijn omgaan met de bij ons binnengekomen manuscripten, daar zal ik later nog eens uitgebreider over schrijven.

Dit blog ging over lezen, en dat ik het voor mijzelf lekker en ontspannen een boek lezen soms zo mis. Want ja, wij geven mooie boeken uit en natuurlijk, die heb ik allemaal gelezen. Maar dat is toch anders.

In mijn boekenkast hebben sommige boeken een roze sticker, om precies te zijn hebben nu veertig boeken zo’n sticker. Dat zijn de boeken die ik nog moet lezen. En dat aantal neemt alleen maar toe, want ik blijf boeken kopen. Ik vrees daarom dat ik binnenkort ook weer nieuwe roze stickers zal moeten aanschaffen. Ik neem mij  bijna dagelijks voor om nu echt weer eens gewoon voor mijn plezier aan een boek te beginnen. Maar als ik klaar ben met werken en met zaken als huishouden, eten koken etcetera, dan ben ik vaak gewoon te moe en lamlendig en ontbreekt mij de energie die ik nodig heb om vol overtuiging een boek in te duiken. Dan ga ik toch maar weer lui op de bank hangen en vul ik mijn avond met het kijken van series op Netflix, want het lezen van ondertitels lukt dan nog net.

Vanuit mijn kast staren mijn boeken mij dan aan en roepen mij toe: lees mij, lees mij dan en iedere dag als ik de tv uitschakel om vervolgens naar mijn bed te gaan, denk ik weer: morgen ga ik echt aan een boek beginnen.

Het mag dan waar zijn dat het beginnen van een uitgeverij betekent dat boeken en lezen mijn werk zijn geworden, maar ik moet er nu wel voor zorgen dat mijn werk ook weer mijn hobby wordt.

Ongeveer driekwart van alle boeken wordt ilegaal gedownload

Blossom Books schreef een artikel over de hoeveelheid illegale downloads. Eens in de zoveel tijd laait ook bij ons de groep weer de discussie op als iemand vraagt naar een download van een bepaald boek. Er zijn vele voor- als ook tegenstanders.
Voorstanders roepen dan dat boeken echt te duur zijn en dat je een papieren boek ook kan uitlenen dus waarom een e-pub dan niet. Schrijfster Linda Jansma legt dan keer op keer geduldig uit dat als je een papieren boek uitleent het steeds 1 boek blijft. Een e-pub doorgeven betekent dat het boek dupliceert. Als iemand daarna dat weer doet en daarna weer enz enz zijn er dus vanaf de eerste persoon al snel tien nieuwe e-pubs.

Hieronder staat hoeveel het kost om een boek uit te brengen:

Ik schrik dan altijd even hoe weinig de schrijver zelf verdient aan zijn eigen boek: 0,75 eurocentjes. 
De uitgever verdient zelf meer dan het dubbele dan de schrijver van het boek. Het argument dat Blossom Books dan gebruikt om niet te downloaden is dat de schrijver dan te weinig verdient en niet kan leven van zijn boeken. Hij moet er een andere baan naast zoeken en kan minder schrijven. Ik zou dan zeggen; laten we dan eerst eens de schrijver een wat hoger percentage geven. De boekhandels krijgen schrikbarend veel korting. Sommige gevallen zelfs meer dan 50 procent. En natuurlijk mag iedereen er aan verdienen, maar waarom de schepper dan het minst krijgt is mij een raadsel.

Voor een uitgever wordt het steeds lastiger om mooie boeken te maken, als voor de helft daarvan niet wordt betaald. En stel je het even voor: je loopt toch ook niet met een papieren boek zomaar de boekenwinkel uit? Het feit dat niemand je ziet op internet, maakt het niet minder illegaal. 

Uitgeverij De Geus vertrekt uit Breda

Uitgeverij De Geus is onderdeel geworden van Singel Uitgeverijen in Amsterdam.

Op deze manier wil De Geus er zorg voor dragen dat het een "zelfstandig opererende kwaliteitsuitgeverij" zal kunnen blijven.

De Geus is bekend als uitgever van veel internationale auteurs, zoals Karl Ove Knausgard en Henning Mankell, maar ook Charles den Tex en Bram Dehouck. Een uitgeverij waar wij in het team pas nog spraken van de vele mooie boeken die ze uitbrengen.

Mocht ik enkele maanden geleden nog hun mooie bibliotheek aanschouwen, denk ik nu van wat zonde dat die verdwijnt.Maar als zij op deze manier nog vele jaren kunnen blijven bestaan dan zal de stap goed blijken te zijn.

Jammer dat het mooie pand niet langer een van de mooiste uitgeverijen van het land mag hebben. De Geus verhuist namelijk naar Amsterdam waar Singel Uitgeverijen al zit. Ik hoop dat zoveel mogelijk medewerkers mee kunnen. En dan zeker de altijd vriendelijke en enthousiaste Linda Bertens.

Een kijkje achter de schermen bij Uitgeverij LetterRijn

Het nieuwe jaar is begonnen en voor LetterRijn staan er al een aantal leuke zaken in de agenda! Zo komen er in de eerste helft van dit jaar drie boeken uit en liggen er ook voor het najaar een aantal veelbelovende manuscripten klaar om te worden uitgegeven.

Volgende week beginnen we ook weer met onze jaarlijkse verhalenwedstrijd en dat is altijd een leuke en spannende periode. Er is dus genoeg te doen, en we hebben zijn dan ook met heel veel zin aan dit nieuwe uitgeefjaar begonnen.

Dat niet alles rozengeur en maneschijn is, blijkt wel uit het gegeven dat de eerste echte rotklus van 2015 er ook al weer opzit. Het afgelopen weekend hebben Theo en ikzelf - na intensief overleg en heel veel wikken en wegen - een afwijzing gestuurd om geheel andere redenen dan waarop we tot nu toe manuscripten afwezen. Begin vorig jaar kregen we een manuscript binnen waar zowel wijzelf als onze proeflezers enthousiast over waren, in ieder geval enthousiast genoeg om met de schrijfster een gesprek in te plannen. Dat gesprek ging voor een deel over het manuscript en de aanpassingen die wat ons betreft nodig waren om het boek succesvol uit te kunnen geven. Daarnaast spraken we vooral over de publiciteit en de promotie van het toekomstige boek en daarbij lag de nadruk op wat LetterRijn hierin van een auteur verwacht.

Ik heb de schrijfster uitgelegd dat het schrijven van een goed boek al lange tijd niet meer voldoende is om het ook tot een succes te maken. Van een auteur wordt verwacht dat deze zelf al het mogelijke doet om zijn/haar boek te promoten. Natuurlijk doen wij hier als uitgeverij ook van alles aan, maar daarnaast is het van groot belang dat auteurs zelf initiatieven ontwikkelen en dat ze de zaken die wij als uitgever doen ondersteunen. Promotie is namelijk alleen effectief als ook de auteur bereid is daar een behoorlijk steentje aan bij te dragen.

Sociale media – om maar een voorbeeld te noemen - zijn een niet meer weg te denken middel om als auteur zelf je boek onder de aandacht te brengen. Via de sociale media leg je als schrijver contact met je lezers en laat je ze meegroeien in het proces dat leidt tot de geboorte van je kindje. Je nodigt de mensen als het ware uit om op kraamvisite te komen, wat in dit geval betekent dat ze misschien wel je boek zullen gaan kopen.

Omdat ik het sterke idee had dat het auteursdeel van de promotie lastig zou worden voor deze schrijfster, heb ik haar tijdens het gesprek allerlei tips gegeven. Ook in de latere mailcontacten heb ik benadrukt dat wij als LetterRijn van onze auteurs een heel actieve houding en veel inzet vragen wanneer het gaat om de promotie van het boek. Kort samengevat kwam het erop neer dat we verwachtten dat zij - naast het aan de slag gaan met aanpassen van het manuscript - ook op andere gebieden vol aan de slag zou gaan.

Met het manuscript verliep alles naar wens: het was al goed en is op alle punten zelfs zoveel beter geworden, dat uitgeven een logisch vervolg zou zijn. Op het gebied van promotie had de schrijfster het echter nog steeds volledig laten afweten en dat plaatste ons in een rare en heel lastige situatie. Op onze site staat niet voor niets onder het kopje manuscripten de volgende tekst: Insturen van een manuscript heeft alleen zin, wanneer je bereid bent zelf actief mee te werken aan het  promoten van je boek.

De afgelopen weken hebben Theo en ikzelf druk overlegd over manuscript en auteur en uiteindelijk hebben we met pijn in het hart besloten dat wij niet tot samenwerking zullen overgaan.

Het was een moeilijke beslissing, maar het was er wel één die wij moesten nemen. Wij waren immers samen tot de conclusie gekomen, dat wij er niet op durven te vertrouwen dat deze schrijfster de benodigde inzet zou gaan als het op een actieve promotie van haar boek aan zou komen. Wat het extra pijnlijk maakt is, dat wij deze vrouw zowel als schrijfster maar ook als mens enorm waarderen. We hadden haar heel graag deze kans hadden gegund, want ze is niet alleen een goede schrijfster, maar bovendien een integer en sympathiek mens.

Wij hebben een traditionele uitgeverij, dus bij ons hoeft een auteur niet financieel bij te dragen.  We verwachten echter wel een investering in tijd en energie om het eigen boek onder de aandacht te brengen. Een goed boek schrijven is één ding, maar je moet de mensen ook laten weten dat het er is. Natuurlijk moet je daar als auteur je eigen weg in vinden. Niet iedereen is fan van de sociale media en is daar goed in. Dat hoeft geen enkel probleem te zijn, als je dan maar iets ter vervanging bedenkt waar je wel goed in bent en waar je prettig bij voelt. Niets doen aan de promotie van je boek te promoten, is echt niet meer van deze tijd. De markt is de laatste jaren enorm veranderd en vraagt om een grote rol van de auteur, juist bij de promotie. Waar vind je publiciteit? Hoe bereik je je lezers? Wat kan en wil ik daarin doen? Dat zijn de vragen waar een auteur tegenwoordig zeker over moet na – en in meedenken.