Posts tonen met het label Rene Appel. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Rene Appel. Alle posts tonen

maandag 13 december 2021

Overschot van Rene Appel

 


Oké, beste lezertjes, we gaan een jaartje terug in de tijd, dus best kans dat dit boek reeds onder de loep heeft gelegen. Met de – in de bibliotheek zelf aangebrachte – sticker erbij, vertelt de cover van “Overschot” (René Appel) mij drie dingen : “Sterrenthriller”, “Psychologische thriller” en “literaire thriller”, waar ik het echter met niet één van deze tags eens kan zijn. Eén dag na het beëindigen ervan, twijfel ik zelfs nog steeds of het hier werkelijk wel een “thriller” betreft. 

In ’t kort : Neen, het leven van Arend en echtgenote Maud Meulenhoek loopt echt niet op rolletjes. Zo zijn er de dreigende telefoontjes en bezoeken van ene heer Koolfast, die beweert nog zowat 27.000 euro tegoed te hebben van Ferry, Arends stiefzoon, een bedrag dat niemand van het gezin kan ophoesten. En het blijft niet bij dreigen. Verder is Arend een zelfstandig makelaar, wiens zaken de laatste maanden ook al niet erg goed lopen. En wanneer Arend betrokken raakt in een verkeersongeval met een tienermeisje als slachtoffer, raken de gemoederen al helemaal oververhit. De dreigingen nemen toe, net als Ferry’s drugsverslaving (die zich weigert te laten opnemen) en ook  het ongeval brengt een nieuwe vijand met zich mee. De vraag is : hoe redt een doordeweeks koppel zich hier nog doorheen?

Keuzes, daar draait het allemaal om in dit leven. En dààr had Appel zich ook even over moeten buigen vooraleer hij dit voer voor tieners op de markt had gegooid. Het is even simpel geschreven als – pak ‘m beet – ‘Tiny gaat naar de kliniek’ en bevat niet één spannende (of aangrijpende) passage. En dat is jammer, want het uitwerken van de personages had dit boek veel goeds gedaan. En precies daar struikelt (en valt) Appel naast de prijzen. Iedereen, van gangster tot verslaafde, van Arend en Maud tot de ouders van het slachtoffertje van het ongeval Laryssa van Dijk, van verkoper tot koper in Arends branche : iedereen is absoluut stereotiep weergegeven. Dan heb je nog Theo en Daan, waar ik het zelfs niet wil over hebben en het geweldig irritante koppel Jeroen en Madeleine Hofmeijer, die het verhaal compleet niks bijbrengen. De moordscène is een grap op zich en het einde…ach, wat kan ik zeggen (voor mezelf) : vrijheid, blijheid, een nieuw boek meldt zich aan!

Besluit : je zou voor minder zelfmoord plegen… Neen, dan bedoel ik niet Arend of Maud, maar als lezer van dit gedrocht. Toch wil ik jullie een laatste tag van de Nederlandse krant ‘De Telegraaf’ niet onthouden : “Als geen ander kan hij (René Appel) in de huid van zijn hoofdpersonen kruipen en die op overtuigende wijze tot leven brengen”. Mijn raad : neem in het vervolg wat meer tijd, Appel, en kruip niet in hun huid, maar in hun hoofd. Het zal uw boeken ongetwijfeld goed doen…en mij ook!


Paul Smeyers

woensdag 6 januari 2021

Overschot van Rene Appel

 


Titel: Overschot
Auteur: René Appel
Publicatiedatum: september 2020
Uitgeverij: Ambo Anthos
Recensie door: Ink
Waardering: vier kraaien


Tekst op omslag
In Overschot van René Appel krijgt Arend Meulenhoek een dreigtelefoontje van een man die claimt dat zijn stiefzoon Ferry hem duizenden euro’s schuldig is. Wanneer hij Ferry hierop aanspreekt, wuift die de kwestie gemakzuchtig weg. De problemen met de obscure, criminele schuldeiser en de onhandelbare Ferry maken het dagelijks leven zo moeilijk dat Arend en zijn vrouw Maud het nauwelijks meer aankunnen. Tot overmaat van ramp raakt Arend betrokken bij een ernstig verkeersongeluk met een tienermeisje als slachtoffer. Zijn werk als makelaar raakt in de verdrukking, terwijl Ferry zich verder in de nesten werkt, de vriend van het meisje hem op zijn huid zit en de pressie uit het criminele circuit toeneemt. Hoe redden Arend en Maud zich hieruit?

Mijn mening
Ferry is zo'n voorbeeld van een gast die altijd bedelt om geld terwijl hij een lage huur en toeslagen heeft maar nooit rond kan komen. Wel kan hij veel blowen. Als hij op een dag zijn stiefvader weer eens om geld vraagt en die weigert het, vraagt hij zijn moeder Maud. Een te goedaardige en goedgelovige vrouw. Als die dan zegt pak maar 100 is vervolgens de hele portemonnee leeg.
Geen enkel baantje, wat zijn stiefvader Arend dan ook probeert te regelen, is goed genoeg voor Ferry. Arend is het lapzwansengedrag spuugzat zeker na een bedreiging waarin hij hoort dat Ferry duizenden euro's schuld heeft bij een crimineel.

Quote:
'What the fuck! Waar bemoei je je mee, man? Ik ben geen kind meer.'
Hierop zou Arend als les kunnen zeggen: Je gedraagt je als een kind, je neemt geen verantwoordelijkheid en je leeft er maar een beetje op los. Hij kijkt weer naar zijn zoon, die snel zijn blik afwendt.

De man schrijft menselijke dialogen waarmee ik bedoel dat niks gekunsteld voelt. Normaal lopende gesprekken die je zo in het echt zou kunnen horen. De personages worden mooi en goed neergezet. Zo zou je moeder Maud wakker willen schudden: ‘hou op je zoon de hand boven het hoofd te houden. Laat hem zijn geld verdienen.’
Arend vind ik nog geduldig en snap zijn uitvallen. Ferry is perfect beschreven als de junk die hij is.

Bijzondere personages waar dan ook nog een louche crimineel met hulpje ten tonele komt. Die eist dat Arend de problemen van zijn stiefzoon oplost. Je ziet langzaam de wanhoop bij Arend toenemen.

René Appel zijn schrijfstijl bevatten mooie vloeiende zinnen zonder moeilijke woorden en zet een schijnbaar makkelijk verhaal neer.
De plot is verrassend te noemen, omdat een personage handelt op een manier die je totaal niet aan zag komen. Vanaf daar gaat alles in een stroomversnelling.
 
De boeken van Appel zijn niet die waar je de nagels van je vingers bijt maar richt zich op gebeurtenissen van de gewone mensen die met lastige problemen worden geconfronteerd. Dus ook Overschot is hier een kenmerkend voorbeeld van.


dinsdag 29 september 2020

Verwacht in oktober, deel 4

 15 oktober


Op steeds dezelfde dag in januari verdwijnt een jong kind in de golven.

Welk gruwelijk geheim verbergt het water?

Martin, zijn vrouw Alexandra en hun twee jonge kinderen zijn net verhuisd naar het oude zomerhuis van de familie, op een afgelegen eiland voor de kust van Zweden. Als Martin daar zijn driejarige zoon Adam een paar minuten uit het oog verliest om de telefoon op te nemen, is het jongetje verdwenen. Hij vindt alleen nog het rode emmertje waarmee Adam speelde, dobberend in de zee.


De politie concludeert dat Adam is verdronken en sluit het onderzoek. Martin belandt in een diepe depressie en zondert zich steeds verder af van zijn gezin, verteerd door schuld. Dan vindt hij op de zolder van het huis een mysterieus logboek waarin melding wordt gemaakt van andere kinderen die in het huis woonden en hun dood vonden in de zee. Allemaal op dezelfde dag in januari, maar met tientallen jaren ertussen. Martins hoop dat Adam nog leeft wordt aangewakkerd en hij gaat op zoek in de kleine, afgezonderde gemeenschap.


16 oktober


Alleen beeld, op de bekende sites nog geen boekinfo






9 oktober


In Overschot van René Appel krijgt Arend Meulenhoek een dreigtelefoontje van een man die claimt dat zijn stiefzoon Ferry hem duizenden euro's schuldig is. Wanneer hij Ferry hierop aanspreekt, wuift die de kwestie gemakzuchtig weg. De problemen met de obscure, criminele schuldeiser en de onhandelbare Ferry maken het dagelijks leven zo moeilijk dat Arend en zijn vrouw Maud het nauwelijks meer aankunnen. Tot overmaat van ramp raakt Arend betrokken bij een ernstig verkeersongeluk met een tienermeisje als slachtoff er. Zijn werk als makelaar raakt in de verdrukking, terwijl Ferry zich verder in de nesten werkt, de vriend van het meisje hem op zijn huid zit en de pressie uit het criminele circuit toeneemt. Hoe redden Arend en Maud zich hieruit?




20 oktober


Dit vijfde deel van J.K. Rowlings bejubelde en succesvolle misdaadserie onder pseudoniem belooft weer een vakkundig plot en talloze wendingen te bieden. De relatie tussen Cormoran Strike en Robin Ellacot, die ook in de voorgaande boeken centraal staat, wordt in Kwaad bloed verder uitgediept. De trouwe fans van Robert Galbraith zullen dan ook weer gegarandeerd van deze thriller genieten.







27 oktober


De wachtpost is de 25ste Jack Reacher-thriller van bestsellerauteur Lee Child. Hij schreef het samen met zijn broer Andrew Child.

Jack Reacher stapt uit de bus in Nashville, Tennessee, op zoek naar eten, een bed en wat goeie oude countrymuziek. Maar als hij vervolgens een groep muzikanten tegen het lijf loopt die zijn afgezet door een gewetenloze cafébaas, voelt hij zich genoodzaakt in te grijpen... Jack Reacher hoopt weer op het beste en houdt rekening met het ergste.

De "uiterst verslavende serie' volgens The New York Times gaat verder in teamverband. Bestsellerauteur Lee Child schrijft vanaf nu samen met zijn broer Andrew Child. En dat belooft wat!




16 oktober


Het kwaad leeft onder ons. Vlakbij. We zien het niet. Het is een meester in zich verschuilen. Dit verhaal is waar. Het gebeurt. Terwijl we deze woorden lezen.

In het Oostenrijkse Pichl klinkt een verscheurende schreeuw. 776 kilometer verderop klinkt de echo van die schreeuw in het bonkende lijf van een man die rent voor zijn leven.

Wat is het verhaal achter die schreeuwen?

Is er een verband tussen beide?

Is dit slechts het begin en volgen er nog meer?

Commissaris Elias Hofman ontsluit deuren naar een verborgen wereld waarin achter het masker van de beschaving het gruwelijke gelaat steekt van het ondenkbare.


28 oktober


De schaduwvriend is de nieuwe thriller van Alex North, die eerder de bestseller De Fluisterman schreef.

In De schaduwvriend herinnert Paul Adams zich nog goed die vreselijke dag waarop de jonge Charlie Crabtree een van zijn klasgenoten vermoordde. Paul was zowel bevriend met Charlie als met het slachtoffer. Diezelfde dag verdween Charlie spoorloos en de wildste complottheorieën doen nog steeds de ronde op internet. Vijfentwintig later verwerkt Paul stukje bij beetje zijn jeugd. Maar wanneer zijn dementerende moeder een terugval krijgt, kan hij er niet meer omheen: hij moet terug naar zijn ouderlijk huis. Het duurt niet lang voordat alles uit de hand begint te lopen: zijn moeder is ervan overtuigd dat er een indringer in huis is, en Paul realiseert zich dat hij wordt gevolgd. Het zet hem aan het denken: wat is er daadwerkelijk gebeurd op de dag van de moord? Waar zou Charlie nu zijn?

De schaduwvriend is een spannende en duistere thriller, waarmee North de hooggespannen verwachtingen na De Fluisterman inlost.


zondag 17 maart 2019

Dansen in het donker van René Appel


Titel: Dansen in het donker
Auteur: René Appel
Publicatiedatum: oktober 2018
Uitgeverij: Ambo Anthos
Recensie door Annemarie
Waardering: vier kraaien

Het verhaal begint met het opbiechten door Inge aan haar man Andreas dat ze verliefd is geworden op Erik en met hem verder wil. Andreas stapt woedend in zijn auto en rijdt weg om met zijn auto het kanaal in te rijden en te verdrinken.

Daarna ontspinnen zich verschillende verhaallijnen: Inge  (hoe zij omgaat met het verlies van Andreas en als moeder van haar twee puberzonen Olaf en Finn), Erik (hoe hij omgaat met zijn verwachtingen richting Inge, nu ze ‘ vrij ‘ is), zoon Olaf en zoon Finn (hoe zij omgaan met het verlies van hun vader en de vragen die zijn raadselachtige dood oproepen).

René Appel is een ervaren schrijver. De verhaallijnen lezen soepel en als lezer krijg je een mooi inkijkje in de verschillende personages. Ik vind het razend knap hoe hij zowel de vrouw Inge, de minnaar Erik als de puberzonen uitwerkt door het verhaal vanuit hun perspectief te vertellen. Hij geeft weinig prijs over hoe de personages eruit zien en toch krijg je door hun gedachtes, ideeën en dialogen te lezen een beeld hoe ze zijn. Ik voelde verbinding met alle personages, kreeg soms zelfs een lichte allergie richting Inge. Mooi hoe de schrijver dit bewerkstelligt.

René Appel noemt zich geen moraalridder. Wel snijdt hij in dit boek verschillende morele onderwerpen aan (zelfdoding, bekering naar Islam, vreemdgaan, opvoedkundige dillema’s, een aanslag etc) , maar inderdaad zonder zelf een oordeel te geven en met voldoende ruimte aan de lezer om zelfstandig na te denken.

Dansen in het donker komt op een paar momenten terug in het boek:
‘Het loopt al tegen twaalf uur. Ze dooft de lampen en zet muziek op. De kamer wordt alleen verlicht door een straatlantaarn. Langzaam begin ze -Inge- te bewegen op het ritme van de dreigende pianoklanken.
Ze danst alleen, net als vroeger, met haar armen soms om zich heen geklemd en dan weer uitzwaaiend. De bewegingen nemen haar mee Ze danst niet, ze wordt gedanst.’

Dansen in het donker komt ook terug als ze zoekt naar de CD Dancing in the Dark van Bruce Springsteen. Ogenschijnlijk een klein detail, maar met grote gevolgen in het verhaal.

Het boek bevat veel dramatische gebeurtenissen in de levens van de hoofdpersonen. Toch is het geen dramatisch boek. Appel is in staat om het drama wel krachtig neer te zetten, maar zonder te dramatiseren.  Des te harder komt het soms binnen bij de lezer:

‘ Inge rijdt verder, dieper het park in. Ze gaat op een bankje zitten. Alles komt terug, harderen heviger dan ooit. Andreas die de deur uitgaat, het water van de Amstel, het mortuarium, Erik onder aan de trap, het IJ, de pont … - Ze slaat haar handen voor haar ogen. “Mama, wat doet die mevrouw?”  Inge doet haar handen weg. Voor haar staat een meisje van een jaar of drie dat haar nieuwsgierig bekijkt. Ze heeft een vrolijk gebloemd jurkje aan en een strik in haar het haar. De moeder staat twee, drie meter verder. “ Kom schat, je wil toch naar de speeltuin?”




Dansen in het donker is geen bloedstollende thriller. Wel een subtiele, goed geschreven, spannende psychologische roman (what’s in a name) dat onder je huid gaat zitten, dat ruimte geeft om zelf na te denken over de verschillende verhaallijnen die aan het einde in een climax soepel bij elkaar worden gebracht.  Het slot is niet waterdicht; Appel laat de lezer nog wel met een paar losse eindjes zitten. Een beetje onbevredigend, maar ook wel prettig om nog wat na te mijmeren over de mogelijke gebeurtenissen die nou zouden kunnen volgen.

4 sterren

vrijdag 20 juli 2018

Amsterdam Noir door diverse auteurs

Achterflap:
Amsterdam Noir, onder redactie van René Appel en Josh Pachter, vertelt over Amsterdam als een stad met een schaduwzijde, een rafelrand. Met bijdragen van Karin Amatmoekrim, René Appel & Josh Pachter, Abdelkader Benali, Michael Berg, Walter van den Berg, Hanna Bervoets, Theo Capel, Loes den Hollander, Murat Isik, Mensje van Keulen, Herman Koch, Max van Olden, Christine Otten, Anneloes Timmerije en Simon de Waal. 
Amsterdam is mooi, levendig en vrijzinnig, maar menselijke emoties als hebzucht, wraak en jaloezie steken ook in deze stad de kop op, met alle gevolgen van dien.
Stuk voor stuk leggen deze schrijvers de duistere kanten van onze maatschappij bloot in een spannend en boeiend verhaal dat zich afspeelt in telkens een andere Amsterdamse buurt of wijk, van het Museumplein tot Tuindorp Oostzaan en van Osdorp tot de Watergraafsmeer
Mening:

Ik ben dol op verhalenbundels. Helaas delen weinig mensen die mening en om die reden zullen er wel zo weinig uitkomen in het thrillergenre.
Ook deze bundel liet mij weer genieten: bijna elk verhaal maakte op verschillende manieren indruk. Door de grote diversiteit aan auteurs waren de verhalen an sich al zo divers. Soms geniaal bedacht, soms gewoon prachtig geschreven. De meeste auteurs waren mij al bekend, maar sommige kende ik alleen nog van naam, maar ik zal zeker van sommigen dit jaar eens wat boeken van enkele oppakken. Zo laat een verhalenbundel je op een mooie wijze kennismaken met nieuwe auteurs.
Door het boek kom je op vele plekken in Amsterdam, van de hoerenbuurt naar de Bijlmer,  de Jordaan en nog meer. Voor mij die vroeger veel in Amsterdam kwam bekende plekken veelal. Leuk om het zo voor je te kunnen zien.
Korte verhalen schrijven is iets totaal anders dan een boek. Je hebt hier een max van 20 pagina's tot je beschikking en daarin moet het gebeuren. De een is daar heel sterk in en de ander wat minder.
Het openingsverhaal van Michael Berg is een goede binnenkomer met een overlevende van tmartelingen tijdens de oorlog in Syrië, die op het vliegveld zijn vijand ontmoet. En zevenklapper van Theo Capel over een man die het enorme bedrag wat zijn buurvrouw bij de loterij won ophaalde en bij terugkomst ontdekt dat de vrouw is vermoord en niemand weet dat hij het geld ging ophalen. Ik durf bijna niet te zeggen dat ik 1 verhaal echt niet goed vond, want dat is dan toevallig net die van Loes den Hollander. Vond het een raar verhaal mbt Ted Bundy. Maar smaken verschillen.

Ik vind dit boek echt een aanrader. Als je dan eens een verhalenbundel wilt proberen, laat het dan deze zijn.

4,5 mooie dikke kraaien voor Amsterdam Noir

Ink




zaterdag 7 mei 2016

Verzwegen van Rene Appel

Titel: Verzwegen
Auteur: Rene Appel
Uitgeverij: Ambo Anthos
Publicatiedatum: april 2016

Cover
Een meisje (vrouw) die zich verschuilt achter haar arm. Met daarbij grote letters de naam van de schrijver. In veel kleinere letters de titel. Foto en titel maken dat ik gelijk aan een verhaal over misbruik denk.

Achterflap

Verzwegen is de nieuwe thriller van René Appel, de godfather van de Nederlandse thriller. René Appel behoort al ruim vijfentwintig jaar tot de top van de Nederlandse thrillerauteurs. Zijn boeken werd talloze malen voor de Gouden Strop genomineerd en hij won de prijs tweemaal, met De derde persoon en Zinloos geweld. De thriller Schone handen werd onlangs zeer succesvol verfilmd. Suzan vindt bij haar moeder berichten over een oude verkrachtingszaak en dat maakt het nodige bij haar los; gelukkig krijgt ze steun van haar man. Tenminste, dat denkt ze. Tbs’er Fred staat na een lange periode van opsluiting, zorg en begeleiding weer op eigen benen. Soms heeft hij een terugval, grijpt naar de fles en wordt agressief. En dan kruisen hun paden elkaar.

Mijn mening:
Suzan verliest haar moeder en wil op zoek naar wie haar vader is. Die man is voor haar altijd onbekend gebleven en haar moeder weigerde over hem te praten. Na het vinden van een krantenartikel blijkt waarom moeder alles rondom de zwangerschap verzweeg.
Intussen lijkt haar man Ron andere toekomstverwachtingen te hebben dan een leven met Suzan.
Een andere draad in het boek is Fred die jaren TBS heeft gehad en braaf mee deed aan sessies van allerlei therapiesoorten, ook al vond hij ze vaak niet te harden.
Suzan gaat op zoek naar haar vader en twijfelt lang om te vertellen dat zij zijn dochter is. Elke ontmoeting stapt ze net weer een stapje terug.
Intussen gaat Fred weer stappen achteruit: hij drinkt weer, heeft geen werk.Je voelt het gevaar in de lucht hangen.


Nu las ik deze week al twee auteurs die door de uitgeverij een koningskoppel wordt genoemd en waarbij ik dan nogal onpasselijk wordt vooral omdat het duo zich zelf dat ook echt vindt en neer kijkt op andere Nederlandse schrijvers.

Appel wordt de Godfather genoemd en zegt in de VPRO-gids dat niet alle misdaad pulp is. Een Vlaamse auteur zei ook al dat hij misdaadromans eigenlijk onder zijn kunnen vindt. Wat is dat toch?
Schrijf gewoon zelf een goed boek en trap niet zo naar je collega's.
Ik lees elke Appel. Ik houd van zijn manier van schrijven. Bij elk nieuw boek weet je wat je krijgt: psychologische verhalen op de vierkante meter. Perfect normale dialogen van vrij normale mensen in situaties die jou ook kunnen overkomen. Je zit niet van spanning op het puntje van je stoel, maar leeft mee met de levens die een bizarre wending nemen. Echte thrillerfans zouden deze boeken snel onder saai kunnen wegschrijven. Maar bij de ander soort lezer ontstaat snel een gevoel van mee getrokken worden in de levens van Fred, Suzan en Ron.
Terwijl in andere boeken bij een nieuw hoofdstuk het perspectief wisselt, gebeurt dit in een en hetzelfde hoofdstuk. Je zit dus opeens in het andere draadje te lezen. Vervelend? Nee, helemaal niet. Het houdt het levendig.
Je zit te wachten tot er een climax ontstaat die alles overhoop zal gaan gooien. Er gebeurt inderdaad iets wat je grotendeels al kon inschatten, maar dat maakt bij een Appel niet uit. Het boek eindigt met een klein lijkende beslissing, maar heeft grote gevolgen voor alle anderen. Dit is weer een mooi subtiel geschreven boek, waar ik van genoot. Maar ik weet ook dat het voor veel mensen niet spannend genoeg zal zijn. Wil je een echte vette thriller, dan moet je niet bij Appel zijn. Wel als je van subtiliteit houdt en gewone mensen wil zien ontsporen.


Psychologie 4,5

Leesplezier 4
Schrijfstijl 4
Spanning 3
Plot 4
Originaliteit 4

Vier sterren voor Verzwegen


Ink



Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!



woensdag 4 mei 2016

Inks beslommeringen rond het lezen

Hard denkend kom ik niet tot een week waar veel over te vertellen valt. Ik had geen boekenuitje, want enkele teamleden gingen naar Paulien Cornelisse, maar na een paar dagen wachtend op een uitnodiging legde ik mij er maar bij neer, niet te gaan. Sneu he.
Gelukkig mag ik de komende dagen wel weer een beetje op pad. Carina van Leeuwen presenteert haar nieuwe boek in Den Haag en bijna de hele gang gaat Paagman onveilig maken.
In de tussentijd is wel mijn kater Krelis ontmand. Niets gaat hier altijd gewoon, dus was er een balletje spoorloos en moest de hele kat opengesneden. Hij is een paar dagen goed beroerd geweest en loopt nog steeds schor schreeuwend rond.

Wat meer thuis zijn zorgt er wel voor dat je meer leest. Ik kreeg een proefdruk van de nieuwe van Chantal van Mierlo Het isolement. Geheel warrig dacht ik dat het deze week al juni was en het boek uit zou komen. Ik had hem dus snel uit en de recensie al geschreven. Maar die mag een paar weken in de kast.Die week viel ook de nieuwe van Rene Appel in de bus en daar begon ik gelijk aan. Het is weer een Appel als vanouds. Psychologische roman met doodgewone mensen die de fout in gaan.



Nu liggen twee boeken heel hard naar mij te roepen en waar ik heel erg zin in heb. En natuurlijk wacht ik op de nieuwe Carina van Leeuwen, deel drie en ik vraag me af hoe het verder gaat met hoofdpersoon Renee. Heerlijke boeken. Die gaat zodra hij binnen is trouwens voor.

Ik ga nu terwijl ik dit schrijvende ben maar eens de asperges laten zwemmen. Daarbij krieltjes in de schil, beenham, eitje en saus mmmmmm. Het leven is rot. Zeker met dit lekkere weer. Ik zat vandaag ook weer lekker in mijn tuintje in de zon te lezen en zevenblad te trekken. Kennen jullie dat? Iets wat je gratis in tientallen elke keer weer krijgt. Helaas...

Geniet van je boek(en)
Tot volgende week!
Houdoe



zondag 25 oktober 2015

Rene Appel krijgt verrotte vleermuis

Net werd bekend gemaakt dat Rene Appel de oeuvreprijs de Gouden Vleermuis won. Helaas viel de gehele Vleermuis uit elkaar (kwaliteitje noemen we dat hier).
Ach rolletje plakband er bij en hij kan op de schoorsteen of je gooit hem uit het raam, zoals Rijk de Gooier ooit met zijn Gouden Kalf deed.

donderdag 31 juli 2014

Schone Handen van Rene Appel verfilmd

In Alkmaar vonden deze week opnames plaats voor de film Schone Handen. Het scenario van de film is gebaseerd op de misdaad thriller "Schone Handen" van bestseller auteur René Appel. Hij behoort al meer dan 25 jaar bij de top van de Nederlandse thrillerauteurs, won de Gouden Strop twee keer en werd talloze malen voor deze prijs genomineerd.
 De film wordt geregisseerd door Tjebbo Penning (MORLANG, GREAT KILLS ROAD). Het scenario werd geschreven door de Vlaamse scenarist Carl Joos (DE BEHANDELING, DOSSIER K. en de voor een Oscar genomineerde film THE BROKEN CIRCLE BREAKDOWN). Die laatste film was wonderschoon en heb ik zelfs een aantal keren bekeken.





 HET VERHAAL 
Sylvia (Thekla Reuten) en Eddie (Jeroen van Koningsbrugge) leiden een luxeleventje in
Thekla Reuten
Amsterdam Oud-Zuid met hun twee kinderen. Wat de bron van die luxe is, heeft Sylvia verdrongen. Want Eddie houdt zijn drugsbusiness keurig buiten de deur. Een brutale politie-inval en vernederende huiszoeking schudden Sylvia wakker. Eddie vraagt haar om hem een vals alibi te bezorgen. Sylvia gaat akkoord, maar de leugen begint haar te kwellen als later blijkt dat de man van haar beste vriendin - een medewerker van Eddie - diezelfde nacht een verdacht ongeluk heeft gehad. Een ‘ongeluk’ waar Eddie meer van af schijnt te weten. Na enkele bedreigende confrontaties is het Sylvia duidelijk dat ze met haar kinderen bij Eddie weg moet. Maar ze beseft ook dat hij haar niet zomaar zal laten gaan. Ze weet immers te veel.

Hoorde ik deze week nog op tv iemand mopperen dat we eerste een periode hadden dat Monique van der Ven in elke film zat en tegenwoordig Carice van Houten, deze filmmakers kozen in ieder geval voor een originelere hoofdrolspeelster. Thekla is bekend uit o.a. de film Het Diner n.a.v. het boek van Herman Koch.
Zoals dat gaat bij films, zal Schone handen pas in september 2015 in de bioscoop draaien.