Posts tonen met het label Overschot. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Overschot. Alle posts tonen

maandag 13 december 2021

Overschot van Rene Appel

 


Oké, beste lezertjes, we gaan een jaartje terug in de tijd, dus best kans dat dit boek reeds onder de loep heeft gelegen. Met de – in de bibliotheek zelf aangebrachte – sticker erbij, vertelt de cover van “Overschot” (René Appel) mij drie dingen : “Sterrenthriller”, “Psychologische thriller” en “literaire thriller”, waar ik het echter met niet één van deze tags eens kan zijn. Eén dag na het beëindigen ervan, twijfel ik zelfs nog steeds of het hier werkelijk wel een “thriller” betreft. 

In ’t kort : Neen, het leven van Arend en echtgenote Maud Meulenhoek loopt echt niet op rolletjes. Zo zijn er de dreigende telefoontjes en bezoeken van ene heer Koolfast, die beweert nog zowat 27.000 euro tegoed te hebben van Ferry, Arends stiefzoon, een bedrag dat niemand van het gezin kan ophoesten. En het blijft niet bij dreigen. Verder is Arend een zelfstandig makelaar, wiens zaken de laatste maanden ook al niet erg goed lopen. En wanneer Arend betrokken raakt in een verkeersongeval met een tienermeisje als slachtoffer, raken de gemoederen al helemaal oververhit. De dreigingen nemen toe, net als Ferry’s drugsverslaving (die zich weigert te laten opnemen) en ook  het ongeval brengt een nieuwe vijand met zich mee. De vraag is : hoe redt een doordeweeks koppel zich hier nog doorheen?

Keuzes, daar draait het allemaal om in dit leven. En dààr had Appel zich ook even over moeten buigen vooraleer hij dit voer voor tieners op de markt had gegooid. Het is even simpel geschreven als – pak ‘m beet – ‘Tiny gaat naar de kliniek’ en bevat niet één spannende (of aangrijpende) passage. En dat is jammer, want het uitwerken van de personages had dit boek veel goeds gedaan. En precies daar struikelt (en valt) Appel naast de prijzen. Iedereen, van gangster tot verslaafde, van Arend en Maud tot de ouders van het slachtoffertje van het ongeval Laryssa van Dijk, van verkoper tot koper in Arends branche : iedereen is absoluut stereotiep weergegeven. Dan heb je nog Theo en Daan, waar ik het zelfs niet wil over hebben en het geweldig irritante koppel Jeroen en Madeleine Hofmeijer, die het verhaal compleet niks bijbrengen. De moordscène is een grap op zich en het einde…ach, wat kan ik zeggen (voor mezelf) : vrijheid, blijheid, een nieuw boek meldt zich aan!

Besluit : je zou voor minder zelfmoord plegen… Neen, dan bedoel ik niet Arend of Maud, maar als lezer van dit gedrocht. Toch wil ik jullie een laatste tag van de Nederlandse krant ‘De Telegraaf’ niet onthouden : “Als geen ander kan hij (René Appel) in de huid van zijn hoofdpersonen kruipen en die op overtuigende wijze tot leven brengen”. Mijn raad : neem in het vervolg wat meer tijd, Appel, en kruip niet in hun huid, maar in hun hoofd. Het zal uw boeken ongetwijfeld goed doen…en mij ook!


Paul Smeyers

woensdag 6 januari 2021

Overschot van Rene Appel

 


Titel: Overschot
Auteur: René Appel
Publicatiedatum: september 2020
Uitgeverij: Ambo Anthos
Recensie door: Ink
Waardering: vier kraaien


Tekst op omslag
In Overschot van René Appel krijgt Arend Meulenhoek een dreigtelefoontje van een man die claimt dat zijn stiefzoon Ferry hem duizenden euro’s schuldig is. Wanneer hij Ferry hierop aanspreekt, wuift die de kwestie gemakzuchtig weg. De problemen met de obscure, criminele schuldeiser en de onhandelbare Ferry maken het dagelijks leven zo moeilijk dat Arend en zijn vrouw Maud het nauwelijks meer aankunnen. Tot overmaat van ramp raakt Arend betrokken bij een ernstig verkeersongeluk met een tienermeisje als slachtoffer. Zijn werk als makelaar raakt in de verdrukking, terwijl Ferry zich verder in de nesten werkt, de vriend van het meisje hem op zijn huid zit en de pressie uit het criminele circuit toeneemt. Hoe redden Arend en Maud zich hieruit?

Mijn mening
Ferry is zo'n voorbeeld van een gast die altijd bedelt om geld terwijl hij een lage huur en toeslagen heeft maar nooit rond kan komen. Wel kan hij veel blowen. Als hij op een dag zijn stiefvader weer eens om geld vraagt en die weigert het, vraagt hij zijn moeder Maud. Een te goedaardige en goedgelovige vrouw. Als die dan zegt pak maar 100 is vervolgens de hele portemonnee leeg.
Geen enkel baantje, wat zijn stiefvader Arend dan ook probeert te regelen, is goed genoeg voor Ferry. Arend is het lapzwansengedrag spuugzat zeker na een bedreiging waarin hij hoort dat Ferry duizenden euro's schuld heeft bij een crimineel.

Quote:
'What the fuck! Waar bemoei je je mee, man? Ik ben geen kind meer.'
Hierop zou Arend als les kunnen zeggen: Je gedraagt je als een kind, je neemt geen verantwoordelijkheid en je leeft er maar een beetje op los. Hij kijkt weer naar zijn zoon, die snel zijn blik afwendt.

De man schrijft menselijke dialogen waarmee ik bedoel dat niks gekunsteld voelt. Normaal lopende gesprekken die je zo in het echt zou kunnen horen. De personages worden mooi en goed neergezet. Zo zou je moeder Maud wakker willen schudden: ‘hou op je zoon de hand boven het hoofd te houden. Laat hem zijn geld verdienen.’
Arend vind ik nog geduldig en snap zijn uitvallen. Ferry is perfect beschreven als de junk die hij is.

Bijzondere personages waar dan ook nog een louche crimineel met hulpje ten tonele komt. Die eist dat Arend de problemen van zijn stiefzoon oplost. Je ziet langzaam de wanhoop bij Arend toenemen.

René Appel zijn schrijfstijl bevatten mooie vloeiende zinnen zonder moeilijke woorden en zet een schijnbaar makkelijk verhaal neer.
De plot is verrassend te noemen, omdat een personage handelt op een manier die je totaal niet aan zag komen. Vanaf daar gaat alles in een stroomversnelling.
 
De boeken van Appel zijn niet die waar je de nagels van je vingers bijt maar richt zich op gebeurtenissen van de gewone mensen die met lastige problemen worden geconfronteerd. Dus ook Overschot is hier een kenmerkend voorbeeld van.