Winactie 13 Win de trilogie van Nina Verheij GESLOTEN

 Fatale keuzes

Wanneer haar huisgenote Lisa na ruim twintig jaar het contact met haar criminele vader wil herstellen, heeft politie-stagiaire Emily genoeg redenen om zich terughoudend op te stellen. Toch lukt het haar niet haar nieuwgierigheid te bedwingen. Lisa's vader blijkt immers een gewelddadig man te zijn met een besproken verleden. Na een dramatische gebeurtenis wordt Emily geplaagd door schuldgevoelens. Terwijl haar collega's uitzoeken wat er exact is gebeurd, verzet Emily haar zinnen door in een oud dossier te duiken over een vrouw die schijnbaar zelfmoord pleegde. Hoe dieper Emily echter graaft, hoe meer geheimen ze ontrafelt die verband houden met haar eigen leven. Ze realiseert zich dat ook haar keuzes zware consequenties hebben.

Geheugenspel

Om de waarheid te achterhalen over de dood van haar vader, moet Emily samenwerken met zijn vroegere partner Paul. Wie kan ze vertrouwen bij het ontrafelen van alle geheimen? Hoe zuiver is jouw geweten? De verkeerde dader heeft vastgezeten voor de dood van je vader. Sinds Emily deze woorden te horen kreeg, wordt de jonge rechercheur achtervolgd door vragen. Waarom heeft de man die gevangenzat bekend en wie was daadwerkelijk de schutter? Om de waarheid te achterhalen met ze samenwerken met haar vaders vroegere partner Paul. Wie kan ze vertrouwen bij het ontrafelen van alle geheimen en wie heeft zijn eigen verborgen agenda?

Blinde wraak

Hoe zuiver is jouw geweten?

De verkeerde dader heeft vastgezeten voor de dood van je vader. Sinds Emily deze woorden te horen kreeg, wordt de jonge rechercheur achtervolgd door vragen. Waarom heeft de man die gevangenzat bekend en wie was daadwerkelijk de schutter?

Om de waarheid te achterhalen met ze samenwerken met haar vaders vroegere partner Paul. Wie kan ze vertrouwen bij het ontrafelen van alle geheimen en wie heeft zijn eigen verborgen agenda?

Pakketje van 3 boeken, zodat je de trilogie in 1 keer compleet hebt. Stuur een mailtje naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv trilogie Nina Verheij.

En deel deze actie via link of de foto overal waar je kan!

Interview met Nina Verheij

 

Eind 2021 rondde Nina Verheij de trilogie met in de hoofdrol Emily Gagliardi af.  Na ‘Fatale keuzes’ en ‘Geheugenspel’ vormt ‘Blinde wraak’ het sluitstuk van een drieluik waar de vele fans van de jonge politierechercheur heel hard van hebben genoten. 

Hoe beleefde Nina het schrijven van de trilogie?  Is het verhaal van Emily echt helemaal verteld?  Nina Verheij geeft uitleg.

 

•  Dag Nina, na ‘Fatale keuzes’ en ‘Geheugenspel’ ligt nu ‘Blinde wraak’ in de boekenrekken.  Was het van bij het begin, toen je ‘Fatale keuzes’ schreef, de bedoeling om een trilogie te schrijven?

Nee, echt totaal niet. Toen ik als begin-twintiger aan ‘Fatale keuzes’ begon, had ik geen flauw idee wat ik aan het doen was. Ik wist niet eens dat de scènes die ik opschreef een detective zouden worden, laat staan dat het zich uiteindelijk zou ontpoppen tot een trilogie. Pas toen ik er eind 2016 bewust voor ging zitten om de verhaallijnen vorm te geven, wist ik dat ik een moord wilde toevoegen en leerde ik de personages echt goed kennen. Voor die tijd was het meer een romantisch drama.

Het idee voor een vervolg sluimerde vanaf dat moment wel op de achtergrond, omdat ik tijdens het schrijven van de ontknoping wist dat er meer te vertellen viel over Emily’s vader. Terwijl ‘Fatale keuzes’ bij de redacteur lag, wilde mijn uitgever Sandra van Hamley Books weten wat ik hierna zou gaan schrijven. Ik vertelde haar over een mogelijk vervolg, waarna ze vroeg of ik er geen trilogie van kon maken. En zo geschiedde, ha ha.

• Zo niet, hoe moeilijk of gemakkelijk was het om van ‘Fatale keuzes’ het eerste deel van de trilogie te maken?

Nadat Sandra de suggestie van een trilogie deed, ging het eigenlijk heel snel. Een paar uurtjes brainstormen later had ik al beginnende ideeën voor zowel deel 2 als 3. Dit maakte het uiteindelijk ook leuker tijdens het schrijven, omdat ik in ‘Geheugenspel’ al wat easter eggs over ‘Blinde wraak’ kon toevoegen.

• Je hebt de drie delen aan een heel stevig tempo geschreven.  Zaten al die verhalen klaar in jouw hoofd? 

Over het eerste deel heb ik zo’n tien jaar gedaan, maar dat kwam dus vooral doordat ik niet eens wist dat ik een thriller aan het schrijven was. Ik schreef gewoon af en toe voor de lol wat losse scènes op. Door mijn studie Nederlands en mijn eerste banen had schrijven totaal geen prioriteit.

Daar kwam in 2016 verandering in, toen ik ontslag nam om een paar maanden naar Australië te gaan. In Australië nam ik me voor om na terugkomst een dag per week minder te gaan werken, zodat ik mijn schrijfwens serieus kon nemen. Pas nadat ik in mei 2019 in contact kwam met Hamley Books ging alles heel snel. Als je daadwerkelijk tijd wilt vrijmaken om te schrijven, is er namelijk geen betere stok achter de deur dan een uitgever die op je boeken zit te wachten, ha ha.

•  Ging het schrijven van ‘Geheugenspel’ en ‘Blinde wraak’ vlotter omdat Emily en de kernpersonages van de reeks niet meer vanaf nul moesten uitgevonden worden?

Dat heeft zeker geholpen. Toen ik afgelopen november tijdens National Novel Writing Month met een heel nieuw verhaal begon, realiseerde ik me pas wat voor voordeel het was geweest dat ik veel van de personages van ‘Blinde wraak’ al kende toen ik aan dat boek begon. Ik wist al wat voor gedrag bij hun persoonlijkheden paste en hoe hun levens eruitzagen. Daardoor kon ik me veel meer op de nieuwe personages en de ontwikkeling van de verhaallijnen richten.

• Naast de verhaallijnen die over de drie delen heen ontwikkelen, zitten er ook heel wat verwijzingen naar eerdere delen in de tekst verwerkt.  Krijg je daar feedback op?

Ik geloof niet dat al veel mensen de verwijzingen hebben opgepikt (of dat hebben ze me gewoon niet laten weten 😉). Waarschijnlijk omdat er te veel tijd tussen het lezen van de verschillende boeken zat. Misschien dat dat nu bij nieuwe lezers sneller zal gebeuren, omdat ze alle drie de boeken achter elkaar kunnen lezen en alles dan nog vers in hun geheugen ligt.

• Springt één van de drie delen er voor jou uit nu het schrijven van de drie boeken al een tijdje achter je ligt?

‘Fatale keuzes’ blijft voor mij persoonlijk bijzonder omdat het mijn debuut was. Daarna ging er een hele (boeken)wereld voor me open. Maar ik denk dat ik aan het plotten van ‘Blinde wraak’ het meeste plezier heb beleefd. Daarin kon ik ook alle losse eindjes laten samenkomen. Zonder te veel te spoileren over de inhoud, voelde het o.a. door het motief van de dader alsof het cirkeltje rond was.

• Een van de rode draden in de trilogie is toch wel de relatie tussen vaders en hun kinderen.  Bij welke relatie raakte je emotioneel het meest betrokken?  Waarom?

De relatie tussen Emily en Paul was toch wel de ingewikkeldste om vorm te geven. Hoewel Paul niet altijd de juiste keuzes maakt, blijft hij toch een soort vaderfiguur en mentor voor Emily. Ze kan niet met een zwart-witte bril naar hem kijken.

Ik denk dat dat komt doordat Emily hem enerzijds al haar hele leven kent en anderzijds sowieso graag het beste in de mens ziet. Ook weet ze door haar eigen acties dat niemand perfect is. Ze gelooft dat iemand zijn leven kan beteren. Daarnaast speelt haar eigen schuldgevoel een grote rol. Zowel bij de misstappen van Paul als die van haar ex Matthijs vindt ze dat zij zelf deel van het probleem is geweest. Ze kan hen niet veroordelen voor hun gedrag zonder ook naar zichzelf te kijken.

• Geheimen werden bewaard tot en met deel drie.  Hoe voelde het werken naar de revelatie ervan?  Bevrijdend dat je alles uiteindelijk mocht onthullen?

Het was zeker fijn om naar de ontknoping toe te werken, maar tegelijkertijd ook best lastig. Alle losse eindjes moesten worden opgelost, zonder dat het allemaal afgeraffeld zou aanvoelen.

In eerste instantie had ik bijvoorbeeld bedacht dat Lucas pas tegen het einde van het boek achter de waarheid zou komen. Gelukkig realiseerde ik me op tijd dat dat helemaal niet handig was. Ik wilde dat hij de tijd zou krijgen om alle informatie te laten bezinken en te bedenken wat hij ermee zou doen. En natuurlijk dat we daar als lezers getuige van mochten zijn. Daarom heb ik die onthulling voor hem een heel stuk naar voren gehaald. Hierdoor kreeg ik ook weer nieuwe ideeën voor de verhaallijn met Matthijs, dus uiteindelijk ben ik heel blij dat ik die keuze heb gemaakt.

• Emily heeft heel wat voor de kiezen gekregen, persoonlijk en beroepsmatig.  Was jij altijd in control of heeft het verhaal het op een gegeven moment van jou overgenomen?

Grappig dat je dat vraagt, want hoewel ik graag de controle wilde houden en alles van tevoren tot in detail wilde uitwerken, ging dat in de praktijk niet altijd door. Zo ontstond de verhaallijn over Boris pas gaandeweg. Tijdens het plotten had hij slechts een klein rolletje, maar tijdens het schrijven werd dit steeds groter.

Ik was nog op zoek naar een extra vertelperspectief naast dat van Emily, zoals ik ook bij ‘Fatale keuzes’ en ‘Geheugenspel’ meerdere vertelperspectieven gebruik. Ik wilde graag het verhaal over Catharina’s verleden vertellen, maar ik zou al veel te veel prijsgeven als ik dat vanuit haarzelf zou doen. Toen kwam Boris om de hoek kijken.

Ook de hoofdstukken vanuit Lucas’ perspectief ontpopte zich daarna om een alternatieve kijk op alle gebeurtenissen te kunnen geven.

• Emily en haar kat Noodles zijn een leuk en vertrouwd duo geworden. Zijn er parallellen met jou en jouw kat Emmy? Voeren jullie ook hele conversaties met elkaar?

O, dat laatste zeker, ha ha. Aangezien Emmy mijn enige huisgenoot is, ben ik bang dat ze regelmatig naar me moet luisteren, of ze dat nu wil of niet. In ruil daarvoor sta ik toe dat ze ’s nachts boven op me mag liggen, ondanks dat ik me dan niet zo goed meer kan verroeren. 😉

Qua uiterlijk lijkt Noodles overigens meer op de kater van mijn zus.

• Wat deed je besluiten om in ‘Blinde wraak’ een verhaallijn te bedenken rond rouwverwerking?

Ik weet niet goed waarom, maar rouwverwerking is een onderwerp waarin ik me steeds meer ben gaan interesseren. Ook bij de Young Adult die ik op dit moment aan het schrijven ben, speelt dit een belangrijke rol, en bij mijn nieuwe thriller eigenlijk ook wel.

Bij ‘Blinde wraak’ is dat gelijkelijk ontstaan. Doordat Boris een steeds grotere rol kreeg, wilde ik hem beter leren kennen. Het bleek toen vrij snel logisch voor de ontwikkeling van het verhaal als hij rouwtherapeut zou zijn.

Daarnaast speelt omgaan met verdriet sowieso een grote rol in ‘Blinde wraak’ en eigenlijk de gehele trilogie, omdat een aantal van de personages moeten zien om te gaan met verlies.

• Als auteur kruip je in het hoofd van de crimineel.  Hoe bewaak je daarbij je grenzen?

Ik probeer me meestal vooral te verdiepen in iemands motief. Wat drijft iemand ertoe om een ander mens van het leven te beroven? Hoe kom je tot zo’n daad? Misschien fascineert het me zo omdat ik zelf een brave huismus ben, ha ha.

Tijdens het schrijven zelf ben ik vooral bezig om de juiste woorden te vinden, waardoor er automatisch toch een soort afstand blijft bestaan.

• Waarop let je om het verhaal geloofwaardig te houden?

Eigenlijk spelen ook bij die geloofwaardigheid vooral de motieven van de personages een belangrijke rol. Waarom gedragen ze zich zoals ze doen? Zelfs als ze iets flikken waar wij het als lezers niet mee eens zijn, moeten we kunnen begrijpen wat de achterliggende reden was.

Ik wil ook geen personages creëren die perfect zijn. Juist hun gebreken zorgen ervoor dat ze menselijk zijn en dat je jezelf in hen zou kunnen herkennen.

• Emily heeft de tijd niet om te lezen.  Jij wel?  Lees je zelf wel eens een thrillerreeks?  Heb je een favoriete reeks?  Welke?

Eerlijk gezegd gun ik het mezelf niet vaak genoeg om lekker lang achter elkaar te lezen. Vaak doe ik het alleen even voor het slapengaan, waarbij het probleem vaak is dat ik eigenlijk al te moe ben. Mijn goede voornemen voor dit jaar is daarom om weer vaker ’s avonds de tv uit te zetten en een boek op te pakken.

Mijn favoriete thrillerreeks is die van Robert Galbraith. De detectives over Cormoran Strike en Robin Ellacott vind ik heerlijk. Ik hoop dat er nog veel boeken zullen volgen, want ik wil nog geen afscheid hoeven nemen van hun personages.

De eerste detective die indruk op me maakte toen ik op de middelbare school zat, was ‘Murder on the Orient Express’ van Agatha Christie. Ik vind het nog steeds jammer dat ik de ontknoping nu al ken en dat ik daar dus maar één keer echt door verrast kon worden.

• Zo ja, welke meerwaarde heeft een reeks voor jou t.o.v. een alleenstaand verhaal?

Als auteur vind ik het fijn dat je bij een reeks niet alles over de levens van je personages in één boek hoeft te proppen. Er kunnen met hen dingen misgaan en onafgerond blijven, want er volgen toch nog meer boeken waarin je iets weer recht kunt breien.

Als lezer hou ik ervan dat je een personage steeds beter leert kennen. Het worden mensen bij wie je het gevoel hebt dat je ze op straat zou kunnen tegenkomen.

• Trek je die voorkeur ook door naar verfilmde thrillers? 

Dat denk ik wel, ja. Ik hou bijvoorbeeld meer van series dan van films. En dan vooral van series waarbij de verhaallijnen gewoon doorlopen over meerdere afleveringen. Dus niet dat ze binnen 45 minuten een moord moeten zien op te lossen, maar dat ze er gewoon een hele reeks lang over mogen doen, zoals bij de Scandinavische series The Bridge en The Killing. Of zoals How to Get Away With Murder, waar ze (net als ik in mijn boeken graag doe) met flashbacks en flashforwards werken. Heerlijk om meerdere afleveringen achter elkaar te bingen en dan langzaam alle puzzelstukjes in handen te krijgen.

• Heb je een favoriete film/serie?  Welke?

In het thrillergenre hou ik dus erg van Scandinavische series, zoals The Bridge en The Killing. Daarnaast kijk ik elk jaar wel een keer alle seizoenen van Buffy the Vampire Slayer (jeugdsentiment) en Grey’s Anatomy. Hoewel de special effects van Buffy inmiddels wat ouderwets zijn, vind ik de personages, dialogen en verhaallijnen nog steeds geweldig.

Qua films ben ik een echte romcom-liefhebber: Notting Hill, Titanic, Love Actually, Bridget Jones’s Baby, About a Boy, dat soort films. (Ja, ik heb een zwak voor Hugh Grant. 😉)

• Wat moet een thriller hebben om jou aan het boek of het scherm gekluisterd te houden?

Eigenlijk maakt het niet uit welk genre het is, ik moet vooral kunnen meeleven met de hoofdpersonen. Als ik niks om hen geef, boeit het me ook niet dat er verschrikkelijke dingen met hen gebeuren.

Bij een thriller is het natuurlijk ook leuk als je samen met de hoofdpersoon op jacht kunt gaan naar aanwijzingen, om zo de dader te ontmaskeren. Plottwisten zijn leuk, maar ze moeten voor mij niet zo uit de lucht komen vallen dat het ongeloofwaardig wordt.

•  Heeft een thriller liefst een open of een gesloten einde?  Waarom?

Aan de ene kant ben ik als romanticus wel fan van ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’. Aan de andere kant vind ik het ook wel een fijn idee dat er nog draadjes loszitten, waardoor de mogelijkheid tot een vervolg openblijft en je zelf een beetje kunt blijven fantaseren. Maar dan moet dat vervolg er natuurlijk wel komen, ha ha.

Op dit moment twijfel ik eerlijk gezegd nog of ik mijn volgende thriller een open of gesloten einde zal geven. Ik heb een open einde in gedachten, alleen weet ik nog niet zeker of ik dat wel een goed idee vind. 😉

• Indien we je nu, op dit moment, vragen hoe het gaat met Emily, wat is dan jouw antwoord?  Tijd voor een vervolg? 😊  Of is haar verhaal echt op na ‘Blinde wraak’?

Op dit moment doet Emily het even rustig aan, maar zeg nooit nooit tegen haar terugkeer. Deze trilogie vormt wel echt een afgesloten geheel qua verhaallijnen, maar wie weet schiet er ooit een nieuw avontuur voor haar in mijn hoofd dat ik echt niet kan negeren.

• Tot slot, heb je ondertussen nieuwe schrijfplannen?  En kan je een tipje van de sluier lichten?

Dat kan ik zeker. Op dit moment ben ik aan het kijken of het genre Contemporary Young Adult me bevalt. Ik ben een verhaal aan het schrijven over de 17-jarige Jo, een meisje dat worstelt met schuld- en wraakgevoelens. Samen met de 10-jarige Fien trekt ze door de Karpaten in Oekraïne. Jo heeft een deadline, maar daar kan ik nog niet te veel over verklappen zonder van alles te spoileren.

Inmiddels staan ook de eerste 50.000 woorden van een nieuwe thriller op papier. Deze thriller heeft als werktitel ‘Gruis’ en gaat over de 33-jarige Bran. Als tiener is hij met zijn gezin de burgeroorlog in Bosnië-Herzegovina ontvlucht nadat hun huis tijdens een van de vele bombardementen werd verwoest.

Wanneer Bran tijdelijk een probleemjongere in huis neemt en hij een aparte vriendschap ziet ontstaan tussen deze puber en zijn Syrische bovenbuurjongen, moet hij steeds vaker aan zijn overleden jeugdvriend Niko denken. Voor zijn gevoel begint Bran opeens vreemde dingen te zien, maar de grote vraag is of dit zich allemaal in zijn getraumatiseerde hoofd afspeelt of dat er daadwerkelijk iets gaande is waar hij zich zorgen om moet maken.

Nina, dank je wel dat je de tijd nam om op de vragen van Thrillerlezers! te antwoorden.  Jouw fans kijken alvast verlangend uit naar jouw volgende boek.  Nog veel inspiratie gewenst!

Jij bedankt voor de leuke vragen, Anita! Je hebt me weer lekker aan het denken gezet. 😊

 

Anita (Thrillerlezers!)

Nina Verheij ondervraagd over Fatale keuzes

 

Met ‘Fatale keuzes’ veroverde Nina Verheij op overtuigende wijze een stek tussen de betere thrillerschrijvers.  En nu is er dan ‘Het geheugenspel’,  het vervolg op ‘Fatale keuzes’ en het tweede deel in een reeks van drie.  We fristen ons geheugen op, herlazen ‘Fatale keuzes’ en gingen op de digitale koffie met de schrijfster. 

● Wie is Nina Verheij?  Stel je jezelf even voor aan de Thrillerlezers?

Hoi, ik ben Nina Verheij, een Hillegomse Haarlemse uit het bouwjaar 1984. Naast auteur van ‘Fatale keuzes’ en ‘Geheugenspel’ ben ik sinds begin 2019 freelance online marketeer, copywriter en social media-sidekick voor mijn uitgeverij Hamley Books. Ook heb ik mijn eigen online schrijverscommunity opgericht onder de naam BackWords, met een eigen online schrijfcursus en schrijfchallenges.

Ik woon in Haarlem met mijn kat Emmy. Naast schrijven en lezen hou ik van tv-series bingen, squashen en af en toe een legpuzzel of Logikwis-puzzel maken.

Voor wie meer wil weten, neem gerust een kijkje op mijn website: https://backwords.eu/blog/even-voorstellen/

● In 2019 debuteerde je met ‘Fatale keuzes’.  Is schrijven een late roeping?  Liet je al eerder van jou horen als schrijfster?

Schrijven is eigenlijk iets wat ik al van kleins af aan doe, alleen hield ik dat toen nog iets meer voor mezelf. Hoewel ik mijn basisschool wel twee verhalen cadeau heb gedaan toen ik klaar was met groep 8. Die hebben nog een paar jaar in de schoolbibliotheek gestaan. Vanaf het moment dat ik ging studeren en werken, kwam er jammer genoeg niet meer zoveel van schrijven terecht.

Pas toen ik eind 2016 ontslag nam om een paar maanden op vakantie te gaan naar Australië heb ik mijn schrijfdroom weer opgepakt. Na terugkomst heb ik me ingeschreven bij de Schrijversacademie en ben ik expres een dag minder gaan werken, zodat ik één dag per week had om mijn schrijfhuiswerk te maken. Ik dacht: als ik het doe, wil ik er ook echt voor gaan.

● Hoe lang heb je erover gedaan om Fatale keuzes te schrijven?

De eerste scènes heb ik al op papier gezet toen ik begintwintig was. Ik had toen alleen nog geen idee waar ik naartoe wilde met het verhaal. Van een psychologische thriller was nog helemaal geen sprake. Het werd gevoelsmatig denk ik meer een romantisch drama. Daarna heb ik er alleen jarenlang amper meer naar omgekeken.

Officieel heeft het schrijven dus ruim tien jaar geduurd, behalve dat ik er pas echt serieus voor ben gaan zitten vanaf begin 2017, nadat ik in Australië had bedacht dat ik een moord wilde toevoegen, ha ha.

● Waar vond je de inspiratie voor dit verhaal?  Is het een zuiver fictief verhaal of zitten er waargebeurde feiten in verwerkt?

Hoewel het meeste uit mijn duim is gezogen, heb ik er wel kleine dingetjes uit mijn eigen leven ingestopt. Dat varieert van bepaalde karaktereigenschappen en hobby’s van personages tot relationele perikelen die we allemaal wel kennen.

‘Fatale keuzes’ begon eigenlijk met twee personages die afscheid namen bij een bushalte en de gedachte dat die twee een ingewikkelde relatie hadden. Het idee voor de moord en wie dan de dader zou zijn, kwam op toen ik urenlang uit het raam zat te staren terwijl ik in een tourbusje door de outback van Australië reed. Zo zie je maar dat zelfs een vrijwel kaal landschap voor inspiratie kan zorgen.

Wat me vooral aanspreekt, is de gedachte dat iedereen niet 100% goed of 100% slecht is. We maken allemaal wel eens verkeerde keuzes, die dan soms zwaardere consequenties kunnen hebben dan we van tevoren hadden voorzien.

● Je werkt met verschillende tijdlijnen.  Hoe heb je het concreet aangepakt om alles mooi in elkaar te laten overlopen?

Ik werk tijdens het uitwerken van mijn verhaallijnen en hoofdstukken graag met Excel. Ik maak dan een lijst met scènes, waarbij ik voor de verschillende tijdlijnen verschillende kleuren gebruik. Zo kon ik gemakkelijk met hoofdstukken slepen zonder uit het oog te verliezen of de structuur van om en om heden en (recent of ouder) verleden nog klopte. In dat bestand hou ik dan ook de datum van de verschillende gebeurtenissen bij, voor het geval ik iets wil kunnen zeggen zoals ‘…in de afgelopen twee weken…’

Dat Excelsheet ziet er dan zo uit:

● Zijn er passages in het boek die je moeilijk vond om te schrijven?

Actiescènes vind ik altijd lastig. Dan ben ik wel eens jaloers op tv-series en films, waar ze er gewoon een spannend muziekje onder zetten en wat mysterieuze shots laten zien zonder verder iets te hoeven zeggen.

Ook over scènes waarin de emoties hoog oplopen, kan ik lang doen als ik ze op papier probeer te krijgen. Ik ben dan vaak bang dat ik de gevoelens van de personages niet goed genoeg beschrijf of dat ik juist te langdradig ben, met te veel bla bla. Maar goed, gelukkig kan dat altijd tijdens het herschrijven nog worden bijgeschaafd.

● Heb je een favoriete passage?

Oeh, lastig. Ik denk de scène waarin Emily en Lucas elkaar voor het eerst ontmoeten in Den Draeck, omdat hij meteen iets in haar losmaakt waarvan ze niet wist dat ze het kon voelen.

Emmy, de kat van Nina

● Zit je helemaal mee in het verhaal terwijl je het schrijft?  Visualeer je de feiten en acties?

Zeker, ik zie een scène meestal zo voor me. Helaas is het ondanks dat visualiseren dan toch vaak nog lastig om de juiste woorden te vinden bij wat ik voor me zie. Om dat gevoel dat ik wil overbrengen, op te schrijven. Maar dat visuele aspect helpt uiteindelijk wel denk ik.

● Emily heeft een Italiaanse familienaam.  Verder heeft iedereen een door en door Hollandse naam.  Waarom voor Emily deze uitzondering?

Ik vond het voor ‘Fatale keuzes’ best wel lastig om voor- en achternamen te verzinnen die pasten bij de personages die ik in mijn hoofd voor me zag. Qua voornamen heeft bijna iedereen in de loop der jaren wel een keer een andere naam gehad: Emily heette eerst Amy, Matthijs was Alex, Lisa was Linda. Met achternamen vond ik dat nog lastiger, omdat ze inderdaad allemaal zo Hollands zijn. Dat klonk voor mij gewoon niet zo lekker, omdat ik het gewend was om veel Engelse boeken te lezen.

Ook hou ik ervan om foto’s te zoeken bij mijn personages. Toen ik Emily aan het uitwerken was, kwam ik op een foto uit waarop ik vond dat ze iets Italiaans in zich had. Zo kwam het idee van een Italiaanse moeder en dus ook een Italiaanse achternaam, omdat haar vader het wel een prettig idee vindt dat zijn kinderen niet dezelfde achternaam hebben als hij, in verband met zijn werk bij de politie.

● Heb je Emily gebaseerd op een bestaande persoon?

Nee, eigenlijk niet. Ik denk dat ze een mengelmoesjes is van karaktereigenschappen, voorkeuren, vaardigheden en familieomstandigheden die me interessant genoeg leken om te gebruiken voor een verhaal. Zo was het om stage te kunnen lopen bij de politie handig als ze Criminologie zou studeren en het gegeven dat ze haar vader al op jonge leeftijd heeft verloren, zorgde er mede voor dat ze in zijn voetsporen wilde treden.

● Heeft zij trekjes van Nina Verheij of omgekeerd, herken je jezelf in haar?

Qua karakter en hobby’s heeft Emily wel overeenkomsten met mijzelf, zoals haar nieuwsgierigheid en het feit dat ze niet van alcohol en feestjes houdt, maar op andere punten is ze juist totaal anders dan ik. Zij is veel sportiever en dapperder, ha ha.

Ik denk dat vrijwel alle personages wel iets in zich hebben van mij, of dat ik ze juist een karaktereigenschap of vaardigheid heb gegeven die ik zelf niet heb, maar wel zou willen bezitten.

● Heel bijzonder is toch wel dat zowel Emily als Lisa moeten opgroeien zonder hun (biologische) vader en dat dat meermaals terugkomt in het boek.  Zit daar een betekenis achter?

Emily en Lisa zijn inderdaad allebei opgevoed door krachtige, zelfstandige vrouwen. Ik ben zelf van de girl power-generatie, in de zin van dat de Spice Girls die term introduceerde toen ik op de basisschool zat. Ik hield vroeger ook van tv-series zoals Buffy the Vampire Slayer en Xena Warrior Princess, waarin vrouwen lieten zien wat ze waard waren. Misschien dat dat onbewust mijn verhaal in is geslopen. 😉

Bij Emily heeft het verlies van haar vader vooral invloed gehad op haar studiekeuze. Ze probeert hem eigenlijk beter te leren kennen door in zijn voetsporen te treden en samen te werken met zijn vroegere partner.

Bij Lisa is er het contrast met Emily, omdat Lisa echt de kans krijgt om haar vader alsnog te leren kennen, terwijl dat voor Emily nooit mogelijk zal zijn.

● Emily twijfelt over de keuzes die ze moet maken.  Ze zijn dan ook best belangrijk.  Heb jij zelf ooit moeilijke knopen moeten doorhakken?

Ik denk dat veel keuzes die we maken op dat moment heel moeilijk kunnen aanvoelen. Alsof je hele toekomst ervan afhangt. Terwijl een hoop dingen in je leven uiteindelijk een kwestie van geluk zijn. Dat je toevallig op het juiste moment op de juiste plek bent of juist niet.

Als ik toen ik in 5 vwo zat niet de ziekte van Pfeiffer had gehad waardoor ik maandenlang uitgeschakeld was, had ik dat schooljaar misschien ook niet hoeven overdoen en was ik een jaar eerder begonnen aan mijn studie Nederlands. Dan was ik misschien ook een jaar eerder afgestudeerd, waardoor mijn eerste baan anders geweest zou zijn, omdat TUI Nederland toen nog niet op zoek was naar een SEO-copywriter. Daardoor was mijn tweede baan wellicht ook een andere geweest en was ik nu misschien geen freelance online marketeer geworden.

Zo hangt alles zeg maar samen, maar had alles net zo goed ook anders kunnen lopen als één schakeltje anders was geweest.

Een lastige beslissing die ik zelf heb moeten nemen, was toen ik ontslag nam om een paar maanden terug te gaan naar Australië (waar ik in 2009 al eens was geweest). Hoewel iedereen het me gunde, durfde de grote baas die erover ging me geen sabbatical te geven, omdat hij bang was dat daarna iedereen dat zou willen.

Dat was dus een beslissing die op dat moment heel moeilijk voelde, want ik gaf toch mijn zekerheid van een leuke baan en een mooi salaris op voor die paar maanden vakantie, terwijl mijn hypotheek gewoon doorbetaald moest worden. Maar uiteindelijk bleek het een fantastische keuze waar ik geen moment spijt van heb gehad.

Na Australië ben ik overigens alsnog weer bij datzelfde bedrijf teruggekomen, maar onder betere voorwaarden, dus uiteindelijk had die grote baas vooral zichzelf ermee dat ik niet gewoon een sabbatical had gekregen, ha ha.

Nina met haar uitgever

● De passages die gaan over de dader worden voorafgegaan door fragmenten uit liedjes.  Verwijzingen naar dromen en wanhoop komen met regelmaat terug.  Zou je even kunnen toelichten waarom je hiervoor koos?

Mijn zus noemde me vroeger wel eens een lopend songtekstenboek, want ik luister altijd graag naar de teksten van liedjes.

De lyrics bij de dader-hoofdstukken heb ik om verschillende redenen gekozen. De teksten uit het nummer ‘Hollow Talk’ van Choir of Young Believers passen niet alleen inhoudelijk bij die hoofdstukken, ze zijn ook een ode aan een van mijn favoriete tv-series: de Scandinavische serie The Bridge. Dit nummer wordt namelijk gebruikt als titeltrack.

Het nummer ‘Angel’ van Sarah McLachlan is een van mijn favoriete nummers allertijden. Dat vind ik gewoon prachtig.

In de gekozen fragmenten gaat het vaak over iemands donkere kanten en de motivatie achter hun gedrag. Zoals: ‘Darkness rises in all you do’ / ‘Force it up from the root of pain’ / ‘I’m so tired but I can’t sleep, standin’ on the edge of something much too deep’ / ‘Your face it haunts my once pleasant dreams’. Die donkere kanten vind ik interessant om over te schrijven.

Je kunt de nummers die ik in ‘Fatale keuzes’ heb gebruikt trouwens terugvinden in deze Spotify playlist: https://open.spotify.com/playlist/4V5O4lpTzTl0NkpgA8ivN0?si=RkUSWNtPQU6GFje8IQ6mxA

● Lucas houdt van muziek en koken.  Emily gaat hardlopen om haar hoofd leeg te maken.  Wat doe jij wanneer je alles even wil vergeten?

Ik binge graag tv-series. Elk jaar begin ik wel weer een keer van voren af aan met mijn dvd-boxen van Grey’s Anatomy en Buffy the Vampire Slayer. Verder luister ik graag naar muziek, maar dat helpt meestal niet echt om mijn hoofd leeg te maken, omdat ik dan juist naar nummers ga luisteren die een bepaald gevoel versterken.

Lezen is natuurlijk ook een mooie manier om een andere wereld in te duiken. Dat doe ik ook graag. Meestal lees ik aan het eind van de dag nog even in bed om de dag ontspannen af te sluiten.

● Fatale keuzes is heel filmisch geschreven.  Stel dat jouw boek verfilmd zou worden.  Aan wie zou je de rol van Emily toevertrouwen?  En de rol van Paul?

Als het een internationale verfilming zou zijn, zou Emily van mij wel gespeeld mogen worden door Katherine Langford uit 13 Reasons Why. Bij een Nederlandse verfilming denk ik dat Abbey Hoes wel wat op Emily lijkt. Toevallig zag ik dat haar voornaam eigenlijk al Emily is, dus dat is eigenlijk ideaal. 😉

Bij het schrijven van Paul zag ik de acteur Andrew Lincoln voor me (o.a. uit Love Actually), maar misschien begint hij inmiddels iets te oud te worden voor die rol.

● Je nieuwe boek is in de boekhandel.  Kan je hier al een tipje van de sluier lichten?  Is het een vervolg op ‘Fatale keuzes’?

‘Geheugenspel’ is inderdaad het vervolg op ‘Fatale keuzes’. Het speelt zich ongeveer anderhalf jaar later af. Emily heeft aan het eind van ‘Fatale keuzes’ ontdekt dat de dader die heeft vastgezeten voor de dood van haar vader eigenlijk niet de daadwerkelijke schutter was.

In ‘Geheugenspel’ gaat ze daarom op zoek naar de waarheid: wie was er verantwoordelijk voor dat dodelijke schot en waarom moest haar vader dood? Daarnaast moet ze leren leven met de consequenties van haar keuzes uit ‘Fatale keuzes’.

Bedankt, Nina, voor jouw uitgebreide en openhartige antwoorden!  In naam van Thrillerlezers! wens ik jou nog heel veel schrijfplezier.  Ik duik alvast in ‘Het geheugenspel’.  En nummer drie van de reeks, ‘Blinde wraak’, heb ik ook al toegevoegd aan mijn lijst! 

 

Winactie of Fatale keuzes of Geheugenspel van Nina Verheij GESLOTEN

 Vandaag, dinsdag 8 december, staat er een interview en recensie over het eerste boek van Nina Verheij. Anita, de interviewer en recensent wilde nl het nieuwe boek Geheugenspel gaan , maar moet dan wel eerst even de vorige lezen. Ja, het leven van een teamlid bij Thrillerlezers gaat niet altijd over rozen.

Maar we hebben vandaag ook een winactie en je mag kiezen: je krijgt of het eerste boek Fatale keuzes of het nieuwe Geheugenspel. Als je wint dan...

Even over de inhoud van de twee boeken:

Fatale keuzes

Wanneer haar huisgenote Lisa na ruim twintig jaar het contact met haar criminele vader wil herstellen, heeft politie-stagiaire Emily genoeg redenen om zich terughoudend op te stellen. Toch lukt het haar niet haar nieuwsgierigheid te bedwingen. Lisa's vader blijkt immers een gewelddadig man te zijn met een besproken verleden.

Na een dramatische gebeurtenis wordt Emily geplaagd door schuldgevoelens. Terwijl haar collega's uitzoeken wat er exact is gebeurd, verzet Emily haar zinnen door in een oud dossier te duiken over een vrouw die schijnbaar zelfmoord pleegde. Hoe dieper Emily echter graaft, hoe meer geheimen ze ontrafelt die verband houden met haar eigen leven. Ze realiseert zich dat ook haar keuzes zware consequenties hebben.

Kun je nog terug nadat je iemands ware aard leert kennen?

Geheugenspel

Om de waarheid te achterhalen over de dood van haar vader, moet Emily samenwerken met zijn vroegere partner Paul. Wie kan ze vertrouwen bij het ontrafelen van alle geheimen? Hoe zuiver is jouw geweten? De verkeerde dader heeft vastgezeten voor de dood van je vader. Sinds Emily deze woorden te horen kreeg, wordt de jonge rechercheur achtervolgd door vragen. Waarom heeft de man die gevangenzat bekend en wie was daadwerkelijk de schutter? Om de waarheid te achterhalen met ze samenwerken met haar vaders vroegere partner Paul. Wie kan ze vertrouwen bij het ontrafelen van alle geheimen en wie heeft zijn eigen verborgen agenda?

Oke en dan nu de vragen, te vinden in het interview met Nina:

Wat is de favoriete scene van Nina in Fatale keuzes?

Hoe heet de website van Nina?

Stuur jouw antwoorden naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Nina en vermeldt welk boek je wilt winnen.

Wordt je ook even lid van onze facebookgroep? Dat kan heel simpel door op onderstaand link te klikken:

Thrillerlezers op facebook

Fatale keuzes van Nina Verheij

 

Titel: Fatale Keuzes

Auteur: Nina Verheij

Uitgeverij: Hamley Books
Jaar uitgifte: oktober 2019

Recensie: Anita

Kraaien: 5

Oog om oog, tand om tand

In 2019 bracht Nina Verheij onder de vleugels van Hamley Books ‘Fatale keuzes’ uit. Ik mocht het nu lezen voor Thrillerlezers!

Nina Verheij windt er geen doekjes om: ‘Fatale keuzes’ rolt als een donderslag bij heldere hemel je hersenpan binnen! Moord, al meteen op de eerste bladzijde! Wie is het slachtoffer? Wie de dader?  Waarom? Maar de auteur speelt het spel volgens de regels en laat de lezer rustig verder sudderen en speculeren.

Na de moordaanslag komt het boek in rustiger vaarwater en lijkt het even alsof er niets is gebeurd.  Nina Verheij neemt de tijd om haar personages voor te stellen. Emily, Lisa, Matt, Lucas,… zijn karakters die voortdurend evolueren in interactie met elkaar. Levensechte personages die heel goed tot hun recht komen. Ze zouden zomaar tot onze vriendengroep kunnen behoren, of ‘the girl of boy next door’ kunnen zijn. Ondertussen blijft de moord gepleegd op de eerste bladzijde door je hoofd spelen en blijft het gissen wie het slachtoffer is, wie de moordenaar en waar je hem of haar moet gaan zoeken. Maakt hij of zij deel uit van het vrienden- huisgenotengroepje? De spilfiguur in het boek is Emily, zonder twijfel. Zij verbindt duidelijk zichtbaar heden en verleden. Maar … naast haar zijn er echter nog andere personages die de koers van het verleden en het heden bepalen.  Zij blijven langer ‘onzichtbaar’.

De verschillende verhaallijnen lijken zich eerst apart van elkaar te ontwikkelen. In de korte tijdsspanne van 14 oktober tot 5 november 2017 en onder de vleugels van Paul Mulder, vervult Emily als criminologiestudente haar stageopdracht bij de politie. Ondertussen worden vele kleine uitstapjes gemaakt naar mensen en gebeurtenissen in een afkickkliniek in Den Haag in 1995. Op het politiebureau is Emily bij toeval getuige van een incident met Richard Pieterse. Hij deelt een verleden met verschillende mensen uit de huidige entourage van Emily. Het wordt snel duidelijk dat de feiten die nu in gang worden gezet onlosmakelijk verbonden zijn met wat zich heeft afgespeeld in de Haagse verslavingskliniek zo’n tweeëntwintig jaar geleden. Wie van de vrienden/huisgenoten heeft een lijntje met wat toen is gebeurd? Emily komt voor een aantal belangrijke keuzes te staan. Zullen de keuzes die ze maakt de gewenste gevolgen hebben? Wat als haar keuzes niet de juiste blijken te zijn?

Het plot zit ijzersterk in elkaar. Met de moord op de eerste bladzijde in het achterhoofd en de relaties tussen de vrienden/huisgenoten die onder druk komen te staan, weet je dat de gemoedelijke sfeer op ontploffen staat. Terwijl de moordenaar aftelt naar de onheilsdatum, stijgt de spanning. En dan staat daar opnieuw, zwart op wit, hoofdstuk 1, midden in het verhaal. Het is gebeurd. Verbijstering! Wie is er dood?? De auteur laat de lezer nog even in het ongewisse. Niet goed voor de bloeddruk! Het masker van de dader valt af. En opdat het echt duidelijk zou zijn, wordt de misdaad niet alleen gebracht door de ogen van het slachtoffer. De dader laat ons de verschrikkelijke feiten ook vanuit zijn vertelstandpunt in detail beleven. Enkele spannende scènes verder wordt helemaal duidelijk hoe de vork aan de steel zit, al heb je dat als lezer al eventjes uitgevogeld. Is daarmee de kous af? Helemaal niet want een volgende prangende vraag stelt zich alweer!

‘Fatale keuzes’ leest als een film. Het boek telt 380 bladzijden die je ontroeren, je de wenkbrauwen doen fronsen, je doen speculeren, je op het puntje van je stoel brengen … Je wil er geen enkele van missen. En dan, als je denkt dat het verhaal af is, stel je vast dat nog niet alles is uitgeklaard en kijk je vol ongeduld uit naar het vervolg!

Boekvonnis van Fatale keuzes van Nina Verheij

Wij draaiden dit keer een leesclub met het boek Fatale keuzes, het debuut van Nina Verheij. De leden van de club kregen een dik boek op de mat, maar lazen het allen binnen twee weken al uit.
Laten wij via dit Boekvonnis eens kijken hoe de leesclub verliep.


De deelnemers deze ronde waren:

Lien Gautiers
Brigitte Audiens
Linda van de Laar
Jose van Veelen
Lieselotte Danneels
Jacqueline Musch als begeleider



De meningen zijn licht verdeeld over de cover van niet veel zeggend tot gewoon mooi
Jose:
 In het algemeen vind ik het jammer wanneer er een persoon op een cover staat, wat nu helaas best vaak voorkomt. Het ontneemt me voor mijn gevoel de mogelijkheid om zelf een beeld te creëren van de personages. Toch intrigeert deze foto me. Staat of ligt ze, is ze slachtoffer of ooggetuige, is ze de hoofdpersoon? De titel van het boek en de vraag op de cover maakt dat ik die vragen beantwoord wil hebben. Door de kleurstelling verwacht ik dat het een niet al te zwaar verhaal is, en helder geschreven. Ik zou van dit boek zeker de achterflap lezen.

leesclubmascotte

Daar het een debuut is, kent niemand nog de auteur en zijn de verwachtingen niet gebaseerd op eerder werk.

De verwachting van Brigitte
Ik hou van verschillende genres. Van dit boek verwacht ik een boe, dat me kan boeien van begin tot eind. Dat ik mee kan uitzoeken wat er gebeurde. Af en toe op het verkeerde been gezet wordt en op het eind een onverwacht plotwending. Ik,heb nog geen enkel boek gelezen van deze auteur, dus ik begin onbevooroordeeld aan dit avontuur. Ik vind het leuk om andere meningen te horen van de andere lezers en te zien hoe andere mensen hetzelfde boek kunnen interpreteren.
Ik verwacht een toffe ervaring mee te mogen maken met een leuke groep.

Hoe bevalt het boek als ze halverwege zijn?

Lien
 Dit verhaal leest héél vlot maar toch niet TE vlot, je moet er wel je gedachten bijhouden en dat heb ik graag. Blij ben ik dat ik een papieren boek heb want ik kijk bij elk hoofdstuk naar de data. Dat was, voor mij dan, echt wel nodig. Na de helft wordt alles wat makkelijker omdat je die verhaallijnen dan wel kent, maar ik vond het echt knap om op die manier te mogen volgen.

Vooral het einde van een bepaald hoofdstuk, toen er bij Lisa werd aangebeld en dat bepaalde hoofdstuk eindigt, dat ze de deur opentrekt en verbaasd is van wie er staat.
Ik ben dan natuurlijk heel benieuwd maar dan springt het naar een paar dagen verder in de toekomst en dan moest ik heel lang wachten om te weten wie er aan de deur belde. Dat maakte het voor mij superspannend. Iedere keer een cliffhanger waardoor je het boek niet kan wegleggen.

Lieselotte
Het verhaal leest vlot, ik wil steeds verder lezen, wil weten waar het naar toe gaat. Maar zoals eerder vermeld verloopt het boek anders of verwacht. Er is nu iets uitgekomen dat ik wel had zien aankomen. Bederft het lezen niet natuurlijk.  Ben speciaal vroeger opgestaan deze morgen om voor het werk nog even te kunnen lezen en nu zit ik op een stuk in het boek dat ik het eigenlijk niet opzij wil leggen, maar het is van moeten.

Jose
Morgen beginnen aan hoofdstuk 44, en het wordt steeds spannender! Ik wil niets verraden voor degenen die nog niet zo ver zijn, maar ik begin me nu echt af te vragen "wie is die figuur, wie zit daar achter en waarom dan?"
Het boek vraagt wel om wat meer concentratie gezien het springen in de tijd. Tegelijkertijd geeft dit ook iets extra's aan het verhaal.
Het boek houdt me vast en de heldere schrijfstijl raakt me. Op naar morgen!

Linda
 Ik ben nu ruim over de helft, vind het een heerlijk boek! Het leest snel en makkelijk en toch moet je er je aandacht goed bijhouden. Door het verspringen in tijd moet je goed opletten. Maar dat vind ik zeker niet storend. Wel vind ik het af en toe jammer dat er zoveel korte stukjes achter elkaar komen.....dat had van mij anders gemogen. Vind het een mooi verhaal maar nog niet echt spannend. Het leest als een roman tot nu toe......maar wel een hele mooie en boeiende roman!

Hilona
 Ik ben nu iets over de helft en het boek leest heerlijk weg. Ik moest eventjes in de verschillende tijdslijnen komen, maar eenmaal een stukje verder in het verhaal lukt dat gelukkig vrij gemakkelijk (ik kan dat nog wel eens verwarrend vinden). De verschillende personages zijn goed uitgewerkt en ik ben zelf erg gek op Lucas. Ik vind het een fijn boek om te lezen, maar tot nu toe heeft het boek voor mij nog geen hoog thriller gevoel. Ik hoop dat dit nog gaat veranderen

Brigitte
Het verhaal leest vlot. Ik vind het heel spannend en het is moeilijk om weg te leggen om te stoppen. Gelukkig heb ik dit weekend tijd om nog een groot stuk verder te lezen. Kijk er naar uit. Ik ben een grote fan van Emily. Benieuwd hoe het morgen verder gaat.



Op een zeer leuke enthousiaste wijze is ook Nina Verheij zelf aanwezig in de groep. Er worden verschillende vragen op haar afgevuurd,waarvan wij er enkele uitpikken:


Jose en lieselotte vragen zich af:
Tijdens NaNoWriMo 2017 heb je de eerste versie van Fatale Keuzes geschreven. Hoeveel tijd heb je daarna gemiddeld per dag aan dit boek geschreven?

Nina:
Oeh, lastige vraag. Volgens mij heb ik die december na NaNoWriMo amper een woord geschreven omdat ik helemaal op was van die 1.667 woorden per dag. Eind maart 2018 ben ik toen aan de Thriller-specialisatie van de Schrijversacademie begonnen. Die periode was ik daarom in eerste instantie vooral met huiswerkopdrachten bezig. Gelukkig kon ik daar wel scènes uit Fatale Keuzes voor gebruiken.
De vooropdracht voor module 2 was het maken van een werkplan. Ik gaf mezelf toen als doel om vóór de laatste Thrillerles de volledige eerste versie van Fatale Keuzes af te schrijven. Vóór NaNoWriMo had ik al 30.000 woorden geschreven, tijdens NaNo kwamen daar 50.000 woorden bij, maar de eerste versie was uiteindelijk zo'n 125.000 woorden, dus ik had nog het een en ander te doen. 😉
Voor dat werkplan had ik gekeken hoeveel scènes ik nog te schrijven had en aan de hand daarvan besloot ik dat ik naast de huiswerkopdrachten elke week twee scènes op papier moest krijgen. Ik werk het beste als ik mezelf deadlines opleg en gelukkig lukte het om de volledige eerste versie een maand voor de laatste les af te krijgen. Ik moet wel zeggen dat ik toen de mazzel had dat ik die maand met 'garden leave' was, omdat het bedrijf waar ik in dienst was ermee ging stoppen in Nederland. Ik werd dus nog wel doorbetaald maar ik hoefde niet meer te werken. Wat wil een schrijver nog meer? Ha ha.
Na die eerste versie heb ik Fatale Keuzes bewust een aantal maanden links laten liggen, zodat ik er tijdens het herschrijven weer met een frisse blik naar terug kon. Met dat herschrijven was ik nog bezig toen Esther Boek riep dat haar uitgever nog op zoek was naar een manuscript. Ik heb Sandra van Hamley Books daarna de eerste helft opgestuurd en de rest is geschiedenis.
Om een lang verhaal kort te maken: ik heb geen idee hoeveel uur ik gemiddeld aan het schrijven was, maar ik was vaak meer van de ene dag lang achter elkaar schrijven en daarna weer een paar dagen niet (of ik schreef andere dingen, zoals blogs). In die tussenliggende dagen was ik dan wel aan het nadenken over verhaallijnen en ik schreef vaak freewrite/ochtendpagina's om op ideeën te komen voor plotholes.

Linda vraagt:Hoe ben je op het verhaal gekomen? Hoe wist je waar het boek over zou gaan?
Nina:
 'Fatale keuzes' begon ooit als 'De andere kant', een paar scènes die ik als begin-twintiger op papier had gezet zonder doel voor ogen. Het leek toen meer een romantisch drama te worden, over ingewikkelde relaties en gevoelens. De eerste scène die ik er toen voor op papier zette, was een afscheid tussen twee personages bij een bushalte, wat nu het einde van een scène tussen Emily en Lucas is. Daarna heb ik er vanwege mijn studie en werk jaren niks meer meegedaan. Op een gegeven moment ben ik toch weer begonnen met schrijven, omdat ik er gewoon te veel plezier aan beleefde.

Pas toen ik eind 2016 een rondreis door Australië aan het maken was, kwam ik op het idee dat er een dode moest vallen, alleen wist ik niet meteen welk personages ik zou opofferen (soms heb je van die ingevingen ;) ). Tijdens een urenlange autorit door een kaal outbacklandschap bedacht ik wie het niet zou overleven, wie daarvoor verantwoordelijk zou zijn en wat het motief was. Daar vielen voor mij een groot deel van de puzzelstukjes op hun plek. Over de verhaallijnen maar ook over de onderlinge relaties van de personages. Door al die nieuwe ideeën kon ik ook veel gerichter gaan schrijven in plaats van alleen maar af en toe voor de leuk.


Jose vraagt ook nog:
Je gebruikt soms songteksten. Welke rol hebben deze teksten gespeeld in het ontstaan van het verhaal? Zijn ze überhaupt onderdeel van het creëren van de gebeurtenissen, of heb je ze later pas toepasselijk gevonden of gezocht? Spelen de songs waaruit ze komen een rol in jouw eigen leven?

 Nina:
Bedoel je de songteksten die aan het begin van de hoofdstukken staan die vanuit een zeker perspectief zijn geschreven? Die teksten heb ik er later bij uitgezocht, zodat ze zouden passen bij de inhoud van dat hoofdstuk. Een aantal teksten komen uit hetzelfde nummer: 'Hollow Talk' van Choir of Young Believers. Naast dat de inhoud van dit nummer paste bij de hoofdstukken heb ik het ook gekozen als ode aan een van mijn favoriete tv-series, namelijk de Scandinavische crimeserie The Bridge. 'Hollow Talk' wordt bij die serie gebruikt als openingstune. Het nummer 'Angel' van Sarah McLachlan dat een paar keer voorkomt, is persoonlijk een van mijn favoriete nummers.
Als jullie benieuwd zijn naar de nummers die in het boek voorkomen: ik heb vorig jaar een keer een Spotify-afspeellijst gemaakt. Volgens mij moet ik die trouwens nog wel een beetje bijwerken met een paar extra nummers.

Directe link naar de Spotifylijst

Ook stelde Nina zelf vragen als wie ons favoriet personage was, wanneer we doorhadden wie het was en welke whodunnit boeken we zelf als favoriet zien.


Dan het belangrijke moment dat de lezers de boeken dichtslaan. Wat is hun eerste gedachte?


Brigitte

Wauw, wat een heftig verhaal. Hoe verder ik in het verhaal kwam, hoe vlugger ik,begon te lezen. Nu zou ik direct het deel 2 willen beginnen. Er komt toch een vervolg ? Er zijn nog zoveel vragen en mogelijkheden. Het verhaal is nog lang niet af. Maar wat en schitterende opbouw. Geweldig boek. Goed gedaan Nina. Ik ben zeker en vast fan

De andere 5 dames lijkt ietwat in verwarring als ze het dichtslaan omdat er onbeantwoordde vragen over lijken te blijven.


Dan wat quotes uit hun recensies:

Lieselotte
Fatale keuzes is een boeiende psychologische thriller, de schrijfster is er in geslaagd om een goed debuut neer te zetten. Eentje waarbij de lezer geboeid blijft. Sommige dingen zijn voorspelbaar, maar toch zitten er genoeg verrassende wendingen in om het verhaal spannend te houden, het is een boek die je moeilijk opzij kunt leggen.

Linda
Ik vond het een super mooi boek, heerlijke schrijfstijl. Het leest heel vlot en je blijft geboeid tot het einde. Ik vond het echt jammer dat het boek uit was.
Ik vind het alleen geen thriller, meer een spannende roman. Maar dat neemt niet weg dat ik ontzettend benieuwd ben naar het vervolg en zeker nog graag meer wil lezen van deze auteur!

Jose
De auteur weet de spanning van de thriller goed op te bouwen, met een onverwachte ontknoping. Het verhaal laat je niet meer los, totdat je uiteindelijk zelf weet hoe het zit.
En als het boek dan uit is, kun je niets anders dan een diepe buiging maken voor de fantastische wijze waarop de auteur alle losse draadjes en verhaallijnen bij elkaar heeft geschreven. En uitkijken naar het tweede boek met Emily in de hoofdrol natuurlijk.

Hilona
In ieder volgend hoofdstuk weet Nina op een fijne manier de spanning op te bouwen waardoor je vrij snel gegrepen wordt door het verhaal en het boek moeilijk weg te leggen is. Ik werd regelmatig op het verkeerde been gezet en als lezer word ik op een bijna interactieve manier getriggerd om mee te denken. Dat maakt dat het boek boeiend blijft en de nieuwsgierigheid nodigt elke keer uit om vooral door te willen blijven lezen.

Mijn vermoeden werd uiteindelijk wel bevestigd en toch was ik enorm verbaasd over het einde. Een eind dat vraagt om een vervolg en gelukkig komt deze er ook.

Jacqueline
Ik wil nog vertellen dat Fatale keuzes een gruwelijk spannend verhaal is dat zich deels in het verleden en in het heden afspeelt. Nina heeft deze twee verhaallijnen op een boeiende wijze bijeen gebracht. Op een gegeven wilde ik echt niet meer gestoord tijdens het lezen, zo nieuwsgierig was ik naar hoe alles bij elkaar zou komen en hoe het verhaal zou eindigen.

Lien
Zodra je verder leest, wordt het keer op keer spannender tot er ook de gebeurtenissen vanuit de visies van verschillende personen wordt verteld.
Alles klopt! Je denkt soms : "ik heb dit al gelezen", maar dan was het verteld door een andere persoon. Intrigerend. Knap, fantastisch, subliem, ... welke overtreffende woorden kan ik nog allemaal bedenken.
Het plot was verrassend voor mij en heel goed uitgewerkt.
Een dikke dikke 5 kraaien.

Brigitte
Je voelt de vreemde sfeer tussen de huisgenoten als er problemen opduiken tussen de bewoners. De rare geluiden als er iemand alleen in huis is.
Doordat de schrijfstijl zo beeldend is, waan je je mee in huis. Je gaat alles mee inbeelden.
Je gaat zelf meedenken, wie doet goed, wie is fout ?
Ieder hoofdstuk krijg je meer informatie en op het einde vallen alle puzzelstukjes op hun plaats.
Maar toch wil je nog meer. Wat zal er nog gebeuren met Emily ?


Een best dik boek werd enorm snel uitgelezen door alle deelnemers, dus het zal geen verrassing zijn dat na het tellen van de stemmen gedeeld door het aantal deelnemers het cijfer uitkomt op een:



Tenslotte de reactie van Nina aan het einde van het lezen:

Lieve dames van de leesclub,

Wat was het heerlijk om mee te mogen kijken terwijl jullie je ervaringen deelden tijdens het lezen van Fatale Keuzes. Omdat dit mijn eerste leesclub was, wist ik van tevoren niet zo goed wat ik ervan kon verwachten, maar jullie hebben het een onvergetelijke ervaring gemaakt. Zo leuk om te zien welke gedachten er in jullie opkwamen. Ook was ik erg blij dat ik jullie vragen terug mocht stellen, want als auteur krijg je niet zo vaak een kijkje achter de schermen bij je lezers.

Ik wil jullie daarom hartelijk bedanken voor jullie betrokkenheid en natuurlijk alle warme woorden die jullie over me hebben uitgestort. Dat motiveert enorm om door te gaan.

Lieve groetjes,

Nina