Duo met De informant van A.C. Porter

 De Nederlandse veearts Mary is verhuisd naar Noord-Ierland om daar een leven op te bouwen als veearts en om samen te zijn met haar geliefde. Ze raakt echter tegen haar wil betrokken bij iets waarvan ze zich verre had willen houden, als ze tijdens één van haar bezoeken stuit op wapens…

Ink
In de jaren 80 en 90 waren er veel films mbt de strijd in Noord Ierland en ik zag ze bijna allemaal. Ook de elpee van U2 in de jaren 80, met het nummer Sunday, bloody Sunday, lag veel op de draaitafel. Dus toen ik hoorde dat Porter na het geweldige ‘De Erfgenamen’ zijn boek over dit onderwerp schreef, stond ik te trappelen.

Karin
Ik keek hier ook al zo lang naar uit, vooral na die steengoede Erfgenamen, en ja, dit stukje historie spreekt mij dus ook erg aan.

Ink
Toewerkend naar Bloody Sunday, en natuurlijk wetend wat er gaat gebeuren, neemt kilte en spanning toe.
Hij heeft op een hele goede manier fictie verweven met non-fictie. Ik ga na dit boek ook weer eens verder in die geschiedenis duiken.

Karin
Bloody Sunday was voor mij te ver terug om me écht te herinneren… maar ik weet nog wel over de bomaanslagen en de waarschuwingen, de steeds stuklopende vredesbesprekingen… en ja, die hongerstakers. En ook de bekende namen van mensen en organisaties. Heb ze nu ook weer even gegoogled… uiteraard…

Ink
Echt zo'n geweldig goed verhaal, maar wel eentje waar ik goed moest blijven opletten met alle namen, partijen en periodes. Gelukkig herkende ik veel stukken al. Maar ik had bijna een schrijfblok erbij gepakt. Bijna.

Karin
Ja jemig, wat een hoeveelheid aan info hé, de namen en die is Protestants en die is Katholiek… ik geef het toe, ik heb daar moeite mee in dit boek, maar wát is het boeiend!

Ink
Ik ben erg benieuwd naar welke periode de auteur de volgende keer gaat pakken.

Ik geef het 4,5 kraaien 🐦‍⬛

Karin
Dat einde! Ik dacht echt... waaaat? Hoe krijg je dit voor elkaar? Geweldig gedaan.

Wanneer komt de volgende? Een tipje van de sluier misschien? Het onderwerp?

Ook 4,5 kraaien 🐦‍⬛

Duoklets over Hercule Poirot´s Stille nacht

Ink

Een nieuw verhaal over Poirot in kerstsfeer, geschreven door Sophie Hannah. Hier heb ik me echt op verheugd. Ik herlees nog steeds jaarlijks een aantal Christies. Als 13 jarige ( lang geleden) las ik ze voor het eerst in de bieb.
Wel een beetje huiverig, want over de vorige boeken die Sophie schreef was ik niet loeiend enthousiast over. Maar hop hop, kerstsfeer in gedachten en lezen.

 

Karin

Ik ben benieuwd. Ik ben wat minder fan van Agatha Christie, ik ken er ook maar een paar, en benieuwd naar Sophie Hannah.

 

Ink
De eerste paar blz doen me wat mopperen tegen mijn leesmaatje. Dan stop je toch, zegt ze. Nee nee, zo erg is het ook weer niet.
En hatseflats daar ga ik eindelijk mee in het verhaal.
De sfeer is als een vroegere Christie ( dit is een compliment)en Poirot is heerlijk pedant en zijn kompaan Catchpool is braaf volgend.
Een kluwen van mensen met allen hun rare gewoonten laten je niet snel raden hoe het nu eigenlijk in elkaar zit. En dat is fijn!

 

Karin

Tja, een Kerstboek maar geen echte Kerstsfeer: de man in stervende, de vrouw vreest voor 100 jaar eenzaamheid (oh nee, dat is een ander boek) en hun fijne huis dreigt ook nog eens door de zee verzwolgen te worden. Wordt dit nog vrolijker, vraag ik aan Ink?

‘Iedereen behalve Cynthia lijkt het erover eens te zijn dat dit prachtige perfecte huis onder geen beding mag worden bezoedeld door de sterfelijkheid van zijn bewoners!’

 

Ink
Echte Cosy Crime, hé: lekker om te lezen tussen 2 pittige thrillers. Ik heb regelmatig zitten lachen, terwijl ik me afvroeg of dat wel de bedoeling van de auteur was, zoals de stoofschotel met ondefinieerbare klonten. Iehhh…

 

Ik vind het dit keer een Christiewaardig verhaal, alhoewel ik toch liever die van de Queen oppak.

3,5 kraaien

 

Karin
Oké, dat was erg lachen. En het verhaal is ondanks wat zware onderwerpen, luchtig van toon. Toch is het niet helemaal mijn boek. Zeker leuk geschreven hoor, en een apart Christie-achtig soort verhaal.

Ik houd mij maar bij de verfilmingen!

Vanwege de humor en schrijfstijl geef ook ik 3,5 kraaien

Duoklets over Mannen vermoorden en er mee wegkomen van Katy Brent.

'

Rode ogen, blauwe lippen, een bleke, gelige huid. O, en later prachtige tinten paars als het bloed zich ophoopt in de laagste delen van het lichaam. Het kleurenpalet van de dood is werkelijk schitterend.'

Karin
Echt een boek voor jou om als duo voor te stellen! Niet dat je mij bezwaar hoort maken hoor, haha…

Ink
Wat een heerlijke titel dacht ik en kreeg een Bella Mackie-vibe.
Oh, lachen: een vrouwelijke influencer met miljoenen volgers,die zo nep is als wat. Vol met humor staan de eerste paginas en twijfel wel even of jij dit leuk gaat vinden met alle merkennamen en het wereldje waar je niks mee hebt.
Tijd voor overleg...

Karin
Ik lig juist in een deuk. Normaal zou dat gedoe me niet trekken, het is die humor hé. Dat cynische en zwartgallige.

Ink
Het zit vol met komische situaties. Vooruit eentje dan ( is geen spoiker): ze denkt betrapt te worden door 2 politie agenten, maar de ene heeft dochters die fan zijn van deze influencer en wil graag een selfie en helpt vervolgens ook nog de tassen, waar een in stukken gesneden lijk zit, in de auto te zetten.

Karin
En hoe ze over mannen praat. Ja sorry heren, maar jullie komen er niet zo mooi vanaf.

‘Hij praat rechtstreeks tegen mijn borsten en balkt dan als een bekakte ezel…’

Ink
Heerlijk dat vele zwartgallige en tja, de mannen. Vaak snap je de moorden ook nog haha.

Karin

Situaties zijn gewoon herkenbaar.
En Katy heeft een leuke manier van schrijven. Vlot en jeugdig zeg maar. En denk niet dat het hele boek lachen, gieren, brullen is want het heeft wel zeker een diepere laag zodra je meer te weten komt over Kitty's verleden.

Ink
Om jouw woord jeugdig moet ik grinniken ( hoe klinkt grinniken eigenlijk?) Hoor; oma vertelt.

Maar ik heb zo genoten en het zo snel uitgelezen, wat een heerlijk boek.

Een hele dikke vette 4 kraaien voor dit boek

Karin
Haha, maar oma heeft genoten! 

Katy Brent lijkt een lekkere frisse wind in Thrillerland.
Het is niet eng, wel uiterst vermakelijk. Benieuwd naar haar volgende.

Ik geef het ook 4 kraaien.

Duoklets over Rapsodie in zwart

 

 ´Wat er over mag zijn van mijn geweten zit diep in mijn duistere ziel weggeborgen. Op een plek waar ik het sprakeloos houd.’

Karin
Leuk hé, een herschreven Blauwe Bonen, maar nu onder de wat meer sprekende titel ‘Rapsodie in zwart’.

Ink
Een boek waar jij heel enthousiast over was hé, en ik mede daardoor ga lezen. Wij kunnen laaiend enthousiast zijn over hetzelfde boek, maar ook totaal tegenovergesteld.

Karin
Dat is waar! Het is een leuk plot: Een gewetenloze huurmoordenaar, die van zijn werk geniet. Hij stelt geen vragen, en laat nooit sporen na. Ja, tot nu dan... 

Ink
De huurmoordenaar zonder (of toch een beetje?) geweten. Hij maakt zijn baas boos en is zelf nu de opdracht van een huurmoordenaar. Als eventuele oplossing ontvoert hij de dochter van de baas. Of hij met die keuze zo blij blijft?

Karin
Haha, gedoemd om te mislukken. Ik moest meteen aan de film van de Gebroeders Coen en Tarantino denken. Als het eenmaal mis gaat, is het niet meer te houden.

Ink

Terrence maakt prachtige zinnen, en ik weet dat jij van dit soort schrijven lyrisch ben. Heel eerlijk gezegd? Het is niet direct mijn ding, ik hou meer van wat recht toe aan, maar snap zeker wat jij er mooi aan vindt. Ik ben te simpel haha.

Karin
Ja, ik geniet hier echt van. Maar het is ook behoorlijk hard en rauw. Net op het randje van, zeg maar. Ik wist natuurlijk al de afloop, dat maakt het anders… maar daardoor zeker niet minder leuk om te herlezen.

Ink
Op het randje van? Zeg gerust maar drie maal eroverheen en weer terug, maar hè hè, dat einde past dan wel weer beter bij mij. Is het einde hetzelfde gebleven als in de andere versie?

Maar hatseflats, wat jij al noemt Tarantino-achtig de humor en geweld. Heerlijke cynische humor, sterke rollen, oké ik geeft het toch 4 Kraaien.

Karin

Genoten van Rapsodie in zwart is, net als van Blauwe Bonen. Het einde is gelukkig onveranderd, dat kon ook niet beter.

Ik geef het wederom 4,5 Kraai. En gewoon lezen dit boek!

Duo met Vlijmscherpre tranen

 

Mijn boekenmaatje Karin K en ik hadden begin van het jaar afgesproken regelmatig een boek samen te lezen. Het kan een interessante nieuwe zijn, of een boek wat vaak getipt wordt door leden in de groep of door 1 van ons zoals nu:

Vlijmscherpe tranen van S.A. Cosby.

Een verhaal over 2 ex-bajes klanten van wie de zoons een gay relatie met elkaar hebben. De jongens worden doodgeschoten en beide pappa’s laten het er vervolgens niet bij zitten. Ze willen antwoorden maar nog liever wraak.

‘Het moment waarop zijn knokkels contact maakten met de brede, hoekige kaak was het gelukkigste dat hij in maanden had beleefd.’

Karin: VN Thriller van het jaar én heel vaak getipt op Thrillerlezers! Het verhaal spreekt me bovendien aan en ik heb zin in een steengoede en spannende thriller. Hoog tijd dus voor onze vlijmscherpe blik en dito recensie.

Ink: Een paar kernwoorden: geweld( veeeeeel), queer en racisme dan heb je een goed beeld van dit boek.

Karin: In het begin vond ik het best wel lekker weglezen. De sfeer werd goed neergezet, het verdriet, de onmacht en ook de woede. Wel voelde ik meteen dat typische wat je wel vaker tegenkomt in Amerikaanse (actie)thrillers, maar daar hoeft niks mis mee te zijn…

Ink: Pagina's lange gevechten, regelmatig 6 tot meer bladzijdes, na een paar keer weet ik het wel, dat ze een kort lontje hebben en zeer grof geweld gebruiken. Hoe langdradig kan je zulke scènes maken. Maar ik geef grif toe: ik ben geen groot fan van actiethrillers.

Karin K.

Karin: Tja, waar ging het mis voor mij? Ik houd zelf erg van beeldspraak, metaforen, maar duidelijk niet van elke metafoor. Nadat ik mij al door een kwart van het boek heen had geslagen (toepasselijk, haha!) was deze denk ik voor mij net de druppel:

‘Zijn borst voelde zo nauw als een maagdelijk poesje.’

En nee, ik bezit totaal geen teer zieltje en kon vroeger vloeken en tieren waarbij ik niet onder deed voor menig bootwerker maar deze vind ik zo flauw en dat was denk ik het moment waarop ik mij afvroeg of het nog goed zou komen met mij en dit specifieke boek?

Ink: De ongelofelijke hoeveelheid clichés die de auteur in 1 boek heeft geduwd, doet mij echt verbazen dat dit verkozen is tot VN thriller van het jaar. Hoe dan? Waarom?
Voorbeelden? Stel een groep bikers voor in een Amerikaanse film en.... het klopt.
Stel een White trash man voor.... en het klopt.
Veel maatschappelijk boodschappen liggen er duimendik, of zelfs een 11 verdieping tellend appartement dik boven op, zodat het zelfs voor de grootste suf neus duidelijk moet zijn wat er uitgedragen wordt. Hoe verder het boek vordert, hoe meer ik mij ga ergeren als er weer een gevecht is en weer een cliché in de groep gegooid wordt. Want hé, we gooien er gewoon nog een letter van de queer-gemeenschap de lhbgtqa enz. in. En dat het dan de reden blijkt waarom de zonen dood moesten... pffff.
Karin: Bikkelen geblazen. Inmiddels ben ik op drie kwart aangekomen en ook ik erger mij dood. Een flinterdun verhaaltje dat met een enorme dosis aan geweld en vermengd met oeverloze dialogen in een soort turbo straat-taaltje aan elkaar is geplakt. Clichés alom: Wit-zwart, rijk-arm, genderproblemen, motorbendes. Leuk voor een actiefilm: Cast Laurence Fishburne voor de zwarte Ike en een langharige Brad Pitt voor de rol van (white-trash) Buddy Lee. Vast een kassa-succes maar reken niet op mij.

Ink: Eigenlijk is dit boek inderdaad een uitstekend uitgangspunt voor een volgende blockbuster in Pathé. Mensen zullen er in grote aantallen heengaan en van genieten. Een echte popcornfilm: achteroverleunen en niet te veel nadenken. Zowel voor boek als film moeten reëel liefhebbers zijn. Ik ben dat helaas niet. Amerikaanser kan een boek niet zijn. Kan ik dan helemaal niks positiefs zeggen? Ja hoor: de dialogen waren heel goed.
Het is qua schrijfstijl goed geschreven, maar veel plezier beleefde ik er niet aan.

3 kraaien.
Karin: Ik weet echt niet hoe ik dit moet beoordelen. Het was leesbaar, dat is een feit, maar is het VN-Thriller van het jaar waardig? Ik geloof direct dat er veel leden zijn die hier van smullen. Ik behoor niet tot hen, helaas. Mijn geluksmomentje was toen ik het dichtsloeg!

Ik geef het 3 hele magere Kraaien!

 

 

Duorecensie Tot op het bot met Hoe vermoord ik mijn familie

 

Karin K. en Ink K. hebben begin van het jaar afgesproken regelmatig een boek samen te lezen. Het kan een interessante nieuwe zijn, of een boek wat vaak getipt wordt door leden in de groep zoals nu:

Hoe vermoord ik mijn familie van Bella Mackie.

Grace heeft zes leden van haar familie vermoord, toch zit ze in de bak voor een dode die zij niet op haar geweten heeft, eigenlijk best sneu.  

De meningen over dit boek lopen nogal uiteen. Leuk om eens te kijken of één van ons, of wij allebei, gaan horen bij kamp JA of bij kamp NEE!

‘Ik heb DNA met deze mensen gemeen; zal ik op een dag ook verlangen naar een beige tapijt en een werkster die ik slecht kan behandelen?’

Karin: Toen ik die cover zag dacht ik al meteen dat dit niet super spannend zou worden, maar ik hoopte op een komisch, ja misschien zelfs hilarisch verhaal. En dat klopt wel. Vooral die heerlijke zwartgallige cynische toon van Grace, de ik-persoon, vond ik heerlijk.

Ink:

De cover is lekker (Barbie)roze en geeft wel duidelijk aan dat dit geen hele creepy thriller zal gaan zijn. Alhoewel dat eigenlijk best grappig geweest zou zijn om zo op het verkeerde been gezet te zijn.

Karin: Wel een bijzonder creatieve geest, die Grace bezit. Maar ja, eigenlijk heeft ze wel gelijk met haar moordacties. Het is tenminste wel verklaarbaar. Het grappige is dat je als lezer echt wil dat ze ook slaagt in haar opzet.

Karin K.

Ink:

Terwijl er best wel een moord in zit die in een zwarte thriller rillingen had kunnen oproepen, zit ik nu instemmend goed zo te roepen tijdens het lezen.

Karin: Volgens mij is het haar debuut hé, van Bella? Ik vind dat ze goed schrijft. Vlot, verhalend en je blijft het hele verhaal door geboeid. Ja, 2 enkele kleine momentjes voor mij dat ik dacht dat het iets inkakte, maar meteen kwam er weer een leuke twist waardoor je weer snel verder wilt.

Ink:

Ja, het is haar debuut en gelijk maar 1 miljoen boeken al verkocht. Ik vind het een heerlijk boek. Zo grappig en zo vaak cynisch: zalig. Het is mijn soort humor en ik geniet echt heel erg.

Karin: Het einde vond ik echt super. Daar zullen de meningen over verschillen, maar zelf vond ik het heel erg grappig. En ja, geen open eindje maar het zou zo maar kunnen dat er nog een vervolg komt. Hoeft niet, maar zou kunnen…

Ink:

Ja, dat einde. Ik vond het geweldig bedacht. Ik verwachtte een totaal andere afloop en was aangenaam verrast. Deze was totaal niet te verwachten.

Karin: Ik heb me er kostelijk mee vermaakt. Geen kippenvel momentjes maar wel gewoon heel grappig en ik had het ook in no-time uit, terwijl ik best wel een slak ben met lezen.

Van mij krijgt ze 4 Kraaien.

Ink:

Ook ik vond dit een heerlijk boek tussen alle pittige thrillers en zelfs vlak hiervoor een tegenvallende prijswinnaar. Daartoe niet met een idee dat je nagels gaat bijten, maar verwacht een verhaal met veel humor en waar mensen vermoord worden en je alleen maar kan grijnzen.

Het is saai maar ook ik geef 4 kraaien.

Ink K.

Ps: een extra hilarische zinsnede in het boek was, dat ik na het douchen en aankleden verder ging lezen in het boek en de volgende zinsnede las:

'Hij op de blauwfluwelen bank ging zitten en zijn broek iets optrok, zodat ik zijn gele sokken zag. Er waren kleine hotdogs op afgebeeld.'

Ik had namelijk op dat moment dus exact doe zelfde sokken aan. Bizar.

Duo met Beatrix en de moord op Huis ten Bosch, geschreven door Eva Philips.

Regelmatig lezen Karin en Ink samen een boek. De ene met kat hoog in Noord Holland en de ander laag met honden in het zuiden van het land. Dit keer lazen zij samen het boek Beatrix en de moord op Huis ten Bosch. Zij gaan de dialoog aan:

Quote: De dag dat Het hof van het koninklijk huis er voor schobberdebonk bij loopt, is de dag dat de monarchie eindigt.

Ink: We kennen Merkel en queen Elizabeth al als detectives en nu is het tijd voor Beatrix

Misschien was Juliana leuker geweest met Greet Hofmans als bovennatuurlijke medespeler. Hum, top idee.

Karin K: Haha, heel leuk zelfs! Ik zie dan eerder Maxima die een speurders duo gaat vormen met Willem Alexander en waarbij Maxima telkens loopt te zuchten: ‘Willie, je bent een beetje dom!’

Ink: Natuurlijk is het idee grappig en heb ik zeker een aantal keer zitten lachen, maar helaas nog vaker dacht ik wat flauw en kinderlijk geschreven. Iets te makkelijke grappen en nu is cosy crime al niet mijn favoriete tak van thrillers, maar er had echt veel meer ingezeten met een scherpere pen waardoor de ironie wat meer van de pagina's had kunnen spatten.
Maar eerlijk is eerlijk; ver over de helft wordt het wel leesbaarder. Schijnbaar moest de auteur, pseudoniem van een bekend auteur, op gang komen en ja, dan is het maar 160 pagina's en blijkt het iets te traag geweest.

Karin K: Herkenbaar. Echt gelachen heb ik dan niet, maar het begin vond ik ook een beetje flauw en moeizaam van start gaan. Na een aantal blz. vond ik het wel een stuk beter worden. Beter in de zin van wat boeiender en prettiger leesbaar. Nog steeds geen wow-gevoel en ook niet van oh, wat grappig. De Beatrix uit begin jaren 80, want dan speelt het zich af, was er toch één van etiquette. Ze móest met Majesteit worden aangesproken en kwam over als een snob. Dat hadden ze meer kunnen benutten. Maar het leest wel gemakkelijk weg. Een beetje als het lezen van een Libelle. Daar is op zich niks mis mee, behalve als ik een Libelle zou lezen… dan is er iets mis met mij!

Ink: Waarschijnlijk zal deel twee dan wat minder kneuterig zijn. Maar ik zelf laat deel 2 dan aan mij voorbij gaan.
2,5 kraaien.

Karin K: Ik geef een volgend deel nog een kans. In het begin dacht laat maar, maar de rest van het boek vond ik toch best onderhoudend. En ik ben ook benieuwd of de auteur hier verder in groeit.

Ik geef het 3 kraaien.

Duo Boekvonnis van Upgrade en Black-out van Lara Reims

Van Hamley Books mochten we een bijzondere leesclub organiseren. Drie mensen lazen deel 1 en deel 2 direct na elkaar. Daarnaast lazen drie mensen het nieuwste deel Black out.


Deze aflevering van Boekvonnis bevat de drie duolezers. Dat waren:

Dirk de Wolf
Soraya Latten
Jaimy Smeets

Wat vinden zij van de cover van Upgrade?

Soraya
 Ja elke keer als ik de cover zag sprak hij me zo erg aan dat ik het liefst direct naar de winkel wilde rennen om hem te kopen. Helaas was dat er nog niet van gekomen dus ben heel blij met deze leesclub!

Jaimy
 Een mooie cover. Hij oogt wat druk, maar tegelijk geeft hij niet veel prijs. Zou het gebouw Creodroom zijn? En wat speelt zich daar allemaal af? Ik ben heel benieuwd. Ik zou het boek zeker oppakken en gauw de achterflap lezen.

Dirk
Dirk De Wolf Lijkt me iets van een skyline van een grote stad. De drukte nodigt uit om te lezen


Als zij halverwege zijn belandt:

Dirk Het boek leest heel gemakkelijk ene blijft lezen. De hoofdpersonages worden rustig uitgetekend. Je komt veel te weten over de personages.

Jaimy
 Ook ik vind hem makkelijk lezen. Voor mij mede door de korte hoofdstukken, ik hou daar wel van. De personages leren we met en met kennen en ik ben echt super benieuwd waar het verhaal naartoe gaat.

Soraya
 Nou, het leest zeker makkelijk weg, na een dik uur was ik opeens al over de helft en werd ik helemaal meegesleept door Rémi en Emma. Ik vind de karakters nog een beetje oppervlakkig maar we zijn nog niet zo ver in het verhaal dus kan nog veranderen.
In ieder geval ben ik tot nu toe fan!



Zij mochten vragen stellen aan de auteur en maakten daar graag gebruik van. Een paar vargen hebben wij uitgekozen

Soraya
 Heb je de namen van de karakters gekozen met een speciale gedachte erachter of gewoon omdat je ze mooi vind?

(Kan me bij Rémi namelijk voorstellen dat je Rémi alleen op de wereld hebt gebruikt)

Lara antwoordt
Leuke vraag. Rémi komt inderdaad uit Alleen op de wereld, een van mijn favoriete jeugdboeken. Ik had er als kind een langspeelplaat van, die draaide ik stuk. En elke keer weer huilen... Emma is gebaseerd op Emmy, de naam van mijn oma. Jérôme heette ineens zo, ik weet niet meer precies waarom. Ezra ook, die naam paste op de een of andere manier. Geldt ook voor Clemens. Hogenbast is geinspireerd op mijn leraar natuurkunde van vroeger, laat de man het niet horen. Over de namen van de oprichters van het Creodroom zeg ik nog niet teveel. Nu ik erover nadenk merk ik wel dat ik geen namen heb gekozen die ik lelijk vind.

Jaimy vraagt
Jaimy Smeets Ik vind het altijd zo knap dat een auteur zo’n gecompliceerd verhaal kan verzinnen. Met zoveel details van en personages en alles is even goed uitgewerkt en het past allemaal in elkaar. Mijn vraag is dus eigenlijk: hoe dan? Komt dit met en met? Of zit zo’n verhaal al in grote delen in het hoofd?

Lara:
Goed om te horen en leuk dat je t vraagt. Bij mij gaat er veel tijd zitten in voorwerk. Voor dit verhaal had ik een idee, en ik heb een beginnetje geschreven om te kijken of het lekker liep. Toen ben ik eerst gaan bouwen. Van elk personage heb ik het levensverhaal uitgeschreven, en ik ben het plot gaan bouwen. Eerst door een samenvatting te schrijven, een stukje te wandelen, bij te schaven, te piekeren. Als ik denk dat ik weet hoe ik het wil hebben, maak ik een overzicht van alle scenes en hoe die in elkaar passen met veel kleuren en peilen en schema's ;). Dan plan ik de hoofdstukken. Niet iedereen werkt zo, maar ik vind het fijn om te weten waar ik naartoe ga, en zeker bij een uitgebreid verhaal is het anders lastig om het overzicht en vooral de regie te houden. Daarna ga ik de hoofdstukken invullen. Het leuke is wel dat er binnen die hoofdstukken vaak onverwachte dingen gebeuren, ook omdat de personages inmiddels voor mij zoveel kleur hebben dat ze als vanzelf praten. Soms neemt het verhaal ook een iets andere wending tijdens het schrijven. Maar dan gaat het om bijzaken. Hoe het plot verloopt, stond vast toen ik echt met schrijven begon. Dit verhaal is ontstaan omdat het karakter van Rémi al een tijd in mijn hoofd zat en omdat ik gefascineerd ben door alle veranderingen die op ons afkomen, en door wat dat met ons doet. Die twee heb ik bij elkaar proberen te brengen.


Wat vinden de drie van Upgrade als ze het uit hebben?


Gedeeltes uit de recensie van Soraya
Je wordt zodra Rémi in Creodroom komt opgezogen door de wereld die door Lara is gecreëerd en je wil vanaf dan alleen nog maar meer weten en lezen. Doordat Lara een beeldende manier van schrijven heeft weet ze de omgeving van Creodoom echt tot leven te brengen en kun je je de omgeving hiervan echt voor je zien en loop je haast zij aan zij met Rémi en Emma.

Dit boek sluit af met een spannende cliffhanger en met nog zoveel vragen die je beantwoordt wil hebben dat je eigenlijk direct door wil, en moet, met deel 2. Gelukkig ligt dit tweede deel, Black-Out, al in de winkel en hoeven we ook op het laatste deel niet zolang meer te wachten aangezien deze begin 2020 uitkomt. Deze boeken is een aanrader voor iedereen die de boeken over Harry Potter heeft verslonden.

Dirk
Dit boek grijp je bij de keel.He begint zeer rustig en zo krijgen we ook een sfeerbeeld van Creodoom. langzaam stijgt de spanning en vallen de puzzelstukken in elkaar. De personages zijn zo getekend dat je ze zo kunt volgen in het verhaal. Je volgt als het ware de hoofdrolspelers bijna op de voet. Het slot laat nog veel vragen over, zoveel dat ik verlang om het vervolg te lezen. Natuurlijk is het boek dat je laatste gelezen hebt het beste, maar in dit geval is dat ook zo. dit is een debuut dat inslaat als een bom.

Jaimy
Bij het lezen over Het instituut Creodroom, kreeg ik in eerste instantie de kriebels en dacht meteen aan Kings Het instituut.
Maar gelukkig wordt er in Creodroom heel goed voor zijn bewoners gezorgd, ookal is niet alles - en iedereen - zoals het lijkt.
Upgrade is een spannend verhaal waarin je meteen, net als Rémi, ingezogen wordt.
Het heeft korte hoofdstukken die vlot doorlezen en waardoor je ook steeds dat ene extra hoofdstuk wilt blijven lezen.

Ik heb er van genoten en kan niet wachten op Rémi’s nieuwe avontuur in Black-out.

Dan gaan deze deelnemers gelijk door in Black-out , het vervolg op Upgrade

Wat vinden zij dan van deze cover?

Soraya roept: Love it! Ben er net als boek 1 weer helemaal fan van.
Jaimy: Past idd mooi bij elkaar! Weer een mooie cover die weer een tipje van de sluier licht van hoe het Creodroom eruit ziet. (Denk ik🙈)
Dirk: de cover sluit mooi aan bij upgrade. Naast elkaar vormen ze een mooie eenheid.


Halverwege het boek

Jaimy vindt dat het verhaal  weer lekker loopt ! Ik ben heel benieuwd naar de ontknopingen en of het Emma en Rémi allemaal lukt wat ze willen. En waar is Jerome?

Dirk: Het boek leest even vlot als upgrade. De spanning zit er al van in het begin in. je wordt gestuwd om verder te lezen

Soraya
Ik vind het heerlijk om te lezen! Ben zo benieuwd naar wat er aan de hand is met Jérôme

  

Na het dichtslaan van Black-out is de eerste gedachte die door Soraya duidelijk wordt verwoord met:

 I need part 3 ♡ Wat een sterk einde en nog genoeg vragen over om zeer nieuwsgierig te zijn naar het laatste deel! Kan niet wachten

Dirk heeft een leuke vraag aan Lara:
Je lijkt wel een Jules Verne . Hoe kom je er bij om deze gadgets voor te stellen alsof ze nu al gewoon zijn.

Lara antwoordt:

Fascinatie, ik vind technologie, en wat dat met de mens doet, de interactie tussen beiden, heel erg interessant. Interactie met een robot bijvoorbeeld, ik vind het heel boeiend hoe dat werkt. En ik vind het leuk om te bedenken hoe dat verder zal gaan. Ook omdat er soms weinig nagedacht wordt over de gevolgen van bepaalde technologie vooraf. Daarom vind ik dit soort denkoefeningen leuk. Soms ook vanuit frustratie: van sommige dingen, en dan denk ik ook aan medische zaken, weet je dat ze eraan komen, maar er nu nog niet zijn. Ik droom graag over het moment waarop dat wel zo is.


Mening over het gehele boek

Jaimy
Rémi komt steeds meer uit zijn schulp. Waar hij in Upgrade nog heel timide, verlegen en onzeker was is hij nu vastberaden, stoer en niet bang om zijn vragen of vermoedens hardop uit te spreken.

Hij weet hoe hij de strenge regels en beveiliging van het Creodroom kan omzeilen, of wie hij kan vragen voor hulp, om zo zelf de waarheden die hij zoekt te achterhalen.

Na het eerste deel zaten we met onbeantwoorde vragen. In Black-out blijven die vragen een rode lijn, maar komen er ook nieuwe vragen bij.
Uiteraard worden aan het eind een deel van deze vraagstukken beantwoord, maar er blijft nog genoeg over voor een derde deel.
Ik hoop dan ook dat dit een waardig afsluiter wordt.
Het avontuur is (gelukkig) nog niet voorbij!

Soraya
Terecht werd Update vergeleken met Harry Potter, want het is niet alleen net zo goed maar heeft ook dezelfde sfeer als de boeken van J.K. Rowling, maar na dit tweede deel te hebben gelezen zie je nog meer in hoeveel meer dit boek is, ik durf deze serie daarom absoluut de ultieme opvolger van de wereldberoemde Harry Potter serie te noemen. Dit spannende tweede deel van de Rémi serie is namelijk een geweldige opvolger van het eerste deel Update. Nadat je deel 1 dichtslaat zit je met verschrikkelijk veel vragen en Lara Reims zorgt ervoor dat, hoewel er in deel 2 nog nieuwe vragen bij komen, er veel vragen worden beantwoord. Hierdoor blijft het als lezer overzichtelijk en zijn er niet zoveel onbeantwoorde vragen dat je door de bomen het bos niet meer ziet.

De schrijfstijl van Lara is net als in Update meeslepend en zorgt ervoor dat je het boek maar moeilijk kan wegleggen. Ze weet de personages opnieuw zo weer te geven dat ze zich direct in je hart nestelen en je ze eigenlijk niet meer los wil laten.

Dirk
Ik was één van de gelukkigen die de twee boeken na mekaar mocht lezen. Black-out was een spannend boek die vele antwoorden geeft, maar ook weer veel nieuwe vragen stelt die , hopelijk, in het derde boek beantwoord worden. De karakters van Emma en Rémi worden verder uitgetekend.

Dit boek kan je lezen een spannend boek zonder meer en dat is oké maar dit boek is meer dan een spannend Boekels je de dubbel bodems en tussen de regels kan lezen, dan is het een boek vol boodschappen die je bij een oppervlakkige lezing niet helemaal ontdekt. Het is een strijd tussen goed en kwaad, zwart en wit commercie en idealisme.


Twee conclusies na het lezen van deze deelnemers van de boeken Upgrade en Black-out:
1.  Het is erg prettig direct in een vervolg te kunnen duiken
2.  Het is een geslaagd en leuk experiment om twee boeken tegelijk te laten lezen.


Dankwoord Lara

Mijn tweede boekvonnis! En niet met een, maar met twee boeken. De leuke ervaring van de vorige keer maakte dat ik me op deze leesclub verheugde. Je komt niet vaak zo direct in contact met lezers, en dat is ontzettend leuk, leerzaam en waardevol.

Deze club was extra leuk omdat drie lezers startten met het lezen van Upgrade en daarna meteen doorgingen met Black-Out. En ik ontmoette een aantal deelnemers van de vorige leesclub opnieuw, wat heel gezellig was.

Waar ik het meest van genoten heb? Van de zinnen die jullie eruit halen. Het is geweldig om te zien hoe een gedachte die je in een zin hebt gevat, wordt opgepikt en een eigen leven gaat leiden. Ook de gesprekken over virtuele knuffels en robots vond ik inspirerend. En de prachtige verhalen in de recensies.

Dank aan de deelnemers, voor het delen van jullie ervaringen, voor jullie enthousiasme. Ik leer van jullie, en jullie zorgen ervoor dat ik met nog meer enthousiasme verder schrijf aan volgende boeken. En dank aan Jacqueline en Ink van thrillerlezers voor de begeleiding. Jullie maken de leesclub tot een hele gezellige plek met een vertrouwde sfeer, waar ik graag terugkom in maart.

Dank je wel Lara Reims voor je enthousiasme in deze groep en Hamley Books voor de boeken en het vertrouwen in onze leesclubs.

Het eindcijfer is voor Black-out ook een vier geworden.