Interview met Anne-Laure Van Neer

 

In 2015 debuteerde Anne-Laure Van Neer met ‘Justine’.  Later volgden ‘Maurice’ en ‘Louise’.  Dit jaar verscheen ‘Joséphine’.  Humor en misdaad gaan telkens hand in hand.  De cover van ‘Joséphine’ gaat niet enkel een misdaadverhaal vooraf, hij oogt bovendien zeer appetijtelijk.  Voor liefhebbers van taart een bijkomende motivatie om het boek te lezen.  Wij mochten Anne-Laure enkele vragen stellen over tuinieren, gebak en over ‘Joséphine’, uiteraard.

Dag Anne-Laure

•    Hoe zou je jezelf kort voorstellen aan de Thrillerlezers! die jou nog niet kennen?

Ik ben Anne-Laure, 47 jaar oud, getrouwd, 2 kinderen, 3 katten en ik schrijf misdaadkomedies.

•    Wat een mooie cover kreeg ‘Joséphine’!  Heb je daar lang over nagedacht? 

Voor de cover heb ik dagenlang gescrold en gezocht naar de perfecte cupcake. Het moest er kleurrijk en ook appetijtelijk uitzien. Liefst ook met besjes, want dat past in het verhaal. Er waren wat bedenkingen van de uitgeverij uit, omdat het er wat te ‘kookboekerig’ uitzag, dus hebben we wat aanpassingen doorgevoerd en zo kwamen we tot een mooi resultaat. Ik ben er alleszins erg blij mee.

•    Liefhebbers van gebakjes zullen zeker getriggerd worden in de boekhandel.  Hou jij van gebak? 

Ik ben geen ‘zoete bek’. Dessert, koekjes en gebak kan ik zonder verpinken links laten liggen. Wat ik niet kan weerstaan is zout. Aperitief hapjes, olijven, saucisson (een Franse droge worst), parmaham, etc… Dat zou ik niet kunnen missen.

•    Wat inspireerde jou tot het schrijven van ‘Joséphine’?

Een paar jaar geleden las ik een artikel over een koppel dat naar het rusthuis was verhuisd en er niet kon aarden. Ze hadden hun appartement waar ze in de weekends nog naartoe gingen om tot rust te komen. Het ging van kwaad naar erger in het rusthuis, ze voelden zich erg ongelukkig.  Ze besloten tijdens een weekend om samen naar het dak van het appartement te gaan, waar ze samen vanaf zijn gesprongen.

Ik kon niet vatten waarom ze niet vredig hand in hand in bed hadden kunnen sterven. Waarom hadden ze geen euthanasie aangevraagd? Ik heb me verdiept in de wetgeving en die blijkt dus genadeloos wanneer je niet ‘terminaal’ bent. Met andere woorden, die oudjes hadden geen keuze. Ik wilde hen een alternatief einde gunnen en vroeg me dus af wat ik zou gedaan hebben indien ik in hun situatie zou verzeild raken.

•    Joséphine is een dame op leeftijd.  Haar leeftijdscategorie inspireert jou niet voor het eerst?

Inderdaad, mijn hoofdpersonages zijn vaak al wat ouder. Het is erg bevrijdend om vanuit dat standpunt te schrijven. Ze hebben alles al gezien, zijn niet makkelijk onder de indruk, hebben niet veel te verliezen en laten zich niet meer leiden door de druk die de maatschappij oplegt. Daardoor kunnen ze ook makkelijker conventies overboord gooien en dat maakt het fijn om uit te schrijven.

•    De Groenen Hof is voor het seniorengroepje een soort van tuin van Eden die ze met zorg onderhouden.  Hou jij van tuinieren?

Tuinieren is een van mijn hobby’s. Ik vind het zalig om in de aarde te woelen, onkruid te wieden. Zo heb ik een paar jaren geleden mijn tuin omgetoverd in een bijen- en vlindervriendelijke tuin. Enig euvel, waar ik niet over had nagedacht, is dat onze jonge kat al dat gefladder wel erg leuk vindt. Het is dus een semi-vlindervriendelijke tuin geworden.

•    De Thanatosleden gaan heel ver om hun tuintje te verdedigen.  Waar zou jij alles voor geven?

Ik denk dan eerst aan mijn kinderen. Als het erop aankomt heb ik een tamelijk overontwikkeld mama-beergehalte. Verder kan ik niet om met onrecht, leugens en achterbaksheid. Ik ben tamelijk rechtuit, dat is geen makkelijke eigenschap, maar het is wel efficiënt en duidelijk. Dat apprecieer ik zelf ook heel erg bij anderen.

•    Het valt op dat je voor jouw vorige boeken 3X een meisjesnaam koos en slechts één keer een mannennaam?  Waarom koos je tot nog toe meestal voor een vrouwelijk hoofdpersonage?

Dat groeit wat organisch. Ik denk dan meestal aan de karaktereigenschappen die mijn hoofdpersonage nodig heeft om het conflict te laten escaleren en vaak kom ik dan uit op vrouwelijke eigenschappen.

•    Hoe kies je voor een bepaalde naam?  Aan welke criteria moet de naam voldoen?

De namen die ik tot nu toe koos, hebben allemaal op onze ‘babynamen’-lijst gestaan. Namen waar we over twijfelden toen ik zwanger was van onze kinderen. Joséphine is overigens ook de naam van mijn overgrootmoeder, een kruidenvrouwtje.

•    Waarover zou een thriller kunnen gaan met als titel ‘Anne-Laure’?

In mijn vorige boek, ‘Louise’, speelt een personage Anne-Laure mee. ;)

•    Hoe zou jij jouw boeken promoten bij lezers die jou nog niet kennen? 

Een combinatie van misdaad en zwarte humor, voor de fans van de Coen Brothers, Breaking Bad en Tarantino.

•    ‘Joséphine’ leest als een misdaadkomedie.  Waarom kies je voor dit genre?

Ik wilde iets schrijven dat tegelijkertijd een ernstig thema behandelt, maar dit op een luchtige manier brengt. Als je de humor uit mijn boeken schrapt, blijven er telkens schrijnende verhalen over. Thema’s als rusthuizen, de rat race waardoor mensen uitvallen met burn-out, wilsbeschikking, het verlies van een kind, dat kan je terugvinden in mijn boeken. Met als verschil dat ik er geen zwaarwichtig verhaal over schrijf. Het is luchtig en grappig. Dat is koorddansen voor gevorderden, maar tot nu toe lijkt het wel in de smaak te vallen bij de lezers.

•    Is misdaadkomedie ook jouw favoriete leesvoer?

Ik moet eerlijk zeggen dat ik nog niet veel misdaadkomedies heb gelezen, omdat het genre niet echt veel wordt geschreven. Dat maakt het ook zo interessant om te schrijven. Iets wat nog niet veel gedaan is, daar heb je nog heel wat ruimte over om te evolueren en jezelf te ontplooien als schrijver. Ik zou ook een boek kunnen schrijven over een vermoeide rechercheur die een seriemoordenaar moet ‘vangen’, maar dat format is al vaak gebruikt. Dat vind ik dus niet zo fijn, omdat het niet ‘vernieuwend’ of ‘origineel’ is en bovendien zijn er andere auteurs die het genre al beter in de vingers hebben. Ik focus me dus vooral op wat ik zelf graag zou lezen. Ernstige thema’s, luchtig gebracht. Misschien zoals een biscuit met crème tussen. Het lijkt luchtig, maar het is zwaar.

•    Hoe gemakkelijk of moeilijk gaat het schrijven jou af?  ‘Joséphine’ lijk je alvast met heel veel plezier te hebben geschreven?

Ik ben een hele trage schrijfster. Lang nadenken, dan een eerste versie die op werkelijk niets trekt schrijven.  Vervolgens tot treurens toe het verhaal te schaven, herschrijven, herlezen, nog eens schaven, lezen… Ik denk dat ik mijn boeken minstens 100 keer lees. Eens het verhaal er staat, kan ik de humor verfijnen en uitwerken. Dat is minstens nog een half jaar werk dat erbij komt, maar dat is het fijnste deel, denk ik. Wanneer ik zelf begin te lachen met wat ik geschreven heb, dan weet ik dat het goed zit.

•    Het gebeurt dus dat je zelf moet lachen met de manier waarop bepaalde scènes verlopen?

Jawel, tussen twee herschrijf rondes laat ik vaak wat tijd tussen, zodat ik met ‘verse’ blik kan lezen. Soms moet ik dan wel lachen omdat ik vergeten ben welke dwaasheden ik geschreven heb. Dan ben ik zelf wel blij. Verder moet mijn man ook altijd een versie lezen. Ik zit dan meestal in de buurt en wanneer hij lacht, vraag ik altijd wat hij net gelezen heeft. Echt relax lezen is dat niet voor hem, vrees ik.

•    De gebeurtenissen zijn echt op het lijf van een personage geschreven.  Joséphine zal voor mij altijd gelinkt zijn aan de waanzinnige situaties in haar serviceflat.  Waar haal je het??

Een van de schrijfregels waar ik me graag aan houd is: schrap de eerste tien ideeën die in je opkomen, want dat zijn clichés. Dus: je woont in een serviceflat en wil je eigen dood in handen houden. Hoe regel je dat? Je zou pillen kunnen oppotten, of in de apotheek inbreken, of pillen stelen van de buurman, etc… Dat zijn oplossingen die ‘voor de hand liggen’. Die laat ik dus links liggen en duik dieper in de mogelijkheden. Dat brengt ons dus naar een clubje en een giftuintje.

•    Schrijf je naar het voorbeeld van een bepaalde auteur, filmmaker of tv-serie?

Ik ben fan van de Coen Brothers, Tarantino, Tim Burton en Breaking bad. Allemaal humoristische films of series met een zwart kantje. Het leven is geen rom-com, maar het is bittere ernst, het is soms tof, soms helemaal niet fijn. Dat is ook wat ik leuk vind aan die films. Ze zijn grappig, zonder uit het oog te verliezen dat het leven geen rozengeur en maneschijn is.

•    ‘Joséphine’ bevat ook een ernstige ondertoon.  Wil je daar iets over zeggen? 

Ik wil me zeker niet opwerpen als activist voor euthanasie of iets dergelijks, maar mij lijkt het dat de euthanasiewetgeving nog aangepast kan worden. Nu zijn er (in België althans) beperkingen die het voor ‘gezonde’ mensen onmogelijk maakt om uit het leven te stappen op een ‘gecontroleerde’ manier. En wat als je het helemaal hebt gehad als je 90 bent maar nog volledig gezond en bij volle verstand bent? Dan bestaat er dus geen oplossing en moet je misschien, zoals dat ouder koppel uit het krantenartikel, van een dak springen. Dat is schrijnend.

•    Een leuke toevoeging zijn de recepten in het verhaal.  Probeerde je ze zelf al uit?

Nee, en ik ben ook niet verantwoordelijk voor wie het uitprobeert ;) Ik eet wel chips of zo.

•    Joséphine en haar vrienden perfectioneren hun levensnoodzakelijke recepten die tot een menswaardig levenseinde leiden.  Wat zou jouw favoriete laatste maaltijd zijn?

Een kaasfondue of een raclette misschien? Al moet ik dan wel wat anders zoeken, want bessen in een fondue dat werkt niet. Paddenstoelen wel. Kaasfondue met paddenstoelen, dat zie ik wel zitten.

•    De leden van de Thanatosclub staan voor typetjes die we allemaal kennen.  Heb je een favoriet personage?

Zowel Joséphine als de Kolonel vond ik fijn om te schrijven. Beiden heel erg gesteld op hun levensvisie. De ene leeft volgens regels, de andere gooit ze overboord, maar ze vinden steeds wel een compromis.

•    Volgens mij hou jij van zowat alle personages in dit boek?  En heb je een boon voor de Kolonel?

Dat is een tof personage, hé. Het is ook een archetype, net als veel van mijn personages. Zijn ogenschijnlijke starheid, zijn gevoel voor eer, het volgen van regels, dat is leuk om te schrijven.

•  Tot slot.  Zijn er al plannen voor een nieuw boek?  Wordt de titel weer de naam van een vrouw?  Mogen we al weten welke en waarover het zal gaan?

Ik heb een kiem van een verhaal in mijn hoofd, maar het is nog erg pril, dus kan het nog alle kanten uit. Ik zwijg dus tot ik er zelf meer over weet. De naam weet ik ook nog niet. Eentje uit de lijst met babynamen, dat wel.

Hopelijk was jullie lijst met babynamen lang en mogen we nog vele misdaadkomedies van jou verwachten!

Anita voor Thrillerlezers!

Russisch voor beginners van Dominique Biebau

Titel: Russisch voor Beginners

Auteur: Dominique Biebau

Uitgeverij: Vrijdag

Publicatie: augustus 2019

Recensie door Lisa

Waardering: 4,5 kraaien

Om zijn job niet te verliezen, volgt Maarten noodgedwongen een avondcursus Russisch. Tijdens die lessen ontmoet hij het schijnbaar gelukkig getrouwde koppel Lore en Diederik. Zij volgen de cursus om hun droom waar te maken: een telegeleid bezoek aan de Kungur-grotten in Rusland. Hun leraar is de excentrieke, nationalistische Rus Pavel. Al snel snijden spanningen door de groep wanneer blijkt dat niet alleen de leraar, maar ook Maarten voor de charmes van Lore valt. Wanneer het koppel op grottenavontuur vertrekt, weten ze allemaal dat dit een fataal keerpunt in hun leven zal worden.

Dominique Biebau was voor velen – mezelf inclusief – een illustere onbekende naam in het boekenwereldje. Tot hij plots op de nominatielijst van Hercules Poirot 2019 verscheen en mensen zich afvroegen: Russisch voor beginners? Toen hij dan ook nog won, zijn velen aan de slag gegaan met dit boek, inclusief mezelf.

Ik ben met open mind begonnen aan Russisch voor Beginners, zonder de korte inhoud te lezen. Dat zorgde ervoor dat ik absoluut geen idee had waarover het verhaal ging, maar, zoals de titel al deed vermoeden, ging het uiteraard over een cursus Russisch. Als taalfanaat – Zweedse & Russische les gevolgd uit pure interesse – voelde ik meteen de sympathie voor het hoofdpersonage die gedwongen cursussen Russisch moet gaan volgen. Wanneer hij dan kennismaakt met een interessant Koppel – en uiteraard meteen vlinders in de buik voelt bij de vrouw in kwestie – voel je meteen in welke richting het verhaal gaat. Voeg daar nog grotten aan toe waar mensen regelmatig in verdwalen, en je hebt een Agatha Christie-stijl boek. Met verrassingen, maar ook een aantal voorspelbare momenten die echter de pret niet kunnen bederven. (Als je zo’n locatie gebruikt, wéét je gewoon wat er gaat gebeuren, je weet alleen nog niet met wie).

Waar het boek me meteen bij de keel greep, was de openingssequentie. Die is – zonder te spoilen – zo intens, dat je hem het hele boek door meedraagt. Russisch voor Beginners is een staaltje psychologische horror waarin dingen gebeuren waarop je hoopt dat ze nooit met jou zullen gebeuren. Dingen die allemaal een gevolg dragen en de rest van je leven zullen bepalen.

Een waardige winnaar, een sterk boek en een auteur met nog zeer veel potentieel. Lees dit boek, je zult het je niet beklagen. Genieten.

4,5 kraaien

Daar is nummer 3 Louise

Vandaag komt het 3e boek van Anne-Laure Van Neer uit. Een Vlaams auteur met een hele specifieke stijl van schrijven, wat enthousiaste reacties oproept, maar soms ook wat mindere. Het zijn thrillers met een aparte stijl van humor, waar ik elke keer erg van geniet en die ik zeker aanraad eens te proberen. 


Waar gaat Louise over?

'Huurster gevraagd voor goedkoop appartement, in ruil voor hulp in huis.'

De advertentie leek zo perfect. Anne-Laure is hoogzwanger, hormonaal labiel en heeft net ontdekt dat haar vriend de term monogamie nogal ruim interpreteert. 
Alles wat ze wil is een veilig nest voor haar baby, dus trekt ze in bij Louise en haar dementerende man Roger. Net wanneer ze haar leven en hormonen weer in de hand heeft, vindt ze in een lade een verborgen manuscript. Het schetst een misdaadverhaal met in de hoofdrol Roger, Louise en een lijk dat maar niet wil verdwijnen.
Is dit huis wel veilig?

Slender van Guido Eekhaut

Titel : Slender Man
Auteur : Guido Eekhaut
Uitgeverij : Uitgeverij Vrijdag
ISBN : 9789460015571
Aantal pagina’s : 254




Soms kom je als lezer toevallig een boek tegen waarvan je reeds op voorhand weet dat je een verbluffend sterk ‘iets’ in handen hebt. ‘Slender Man’ is er zo één. De aantrekkingskracht van de cover, de sfeer en het gevoel dat jíj een rol speelt zorgen ervoor dat dit een thriller van formaat is.
Een donkere cover die een mystieke sfeer weergeeft. Enerzijds zie je een vrouwelijk figuur in een mistig steegje terwijl de reflecterende schaduw in een plas water een man laat zien. Het grauwe gevoel dat het kaft doet uitschijnen wordt doorheen het ganse boek doorgetrokken.

Londen. Het lijkt een dag als geen ander. Vriendin Nicky is naar haar werk, buiten is het nog donker. Charlotte (Charlie), een gepensioneerde politie officier, vult haar dagen met rondkuieren, nadenken en wachten op haar vriendin. Enkel die ene winterse ochtend, wanneer ze gluurt naar het raam bij de buren verandert alles : twee meisjes, één mes, een oude vrouw. Wanneer ze haar vroegere collega’s van de Londense politie erop afstuurt wordt er geen lijk gevonden. Het gebeuren laat haar niet meer los … ze moet en zal te weten komen wat er aan de hand was. Charlie ontdekt bij tijd en stond dat gerechtigheid een prijs kent.

Guido Eekhaut hanteert op een clevere, vloeiende wijze het vermogen om vanaf de eerste bladzijde een onderhuidse, ondraaglijke spanning in het verhaal te weven waardoor het hippe, kleurrijke leven in Londen constant bedekt wordt door een donkere waas. Interessant uitgangspunt van de auteur om vanaf de eerste zin de je-vorm te gebruiken. Als lezer voel je je nauwer bij het verhaal betrokken, jij bènt Charlie. Je volgt dus het hoofdpersonage op de voet, voelt haar ontwikkelingen. Charlie ontdekt opnieuw zichzelf, ze wordt geconfronteerd met haar eigen doortastendheid, ze heeft terug een dagopvulling.
Een mooie taalgebruik en korte, maar krachtige conversaties geven dit boek een verfijnde literaire touch. Verwacht je zeer zeker niet bloederige taferelen, het is meer een visie over de gang van zaken in de elite-maatschappij. Wie machtig is, kan zich veel permitteren. Naast het sluimerende donkere spanningsgehalte staat voornamelijk ook Charlie an-sich centraal. Je volgt haar in haar denken, haar omgang. Een vleugje sarcasme hier en daar geven af en toe wat luchtigheid teweeg wat zeer te smaken valt.
Het was een eerste kennismaking met Guido Eekhaut, maar het zal gegarandeerd niet bij deze ene keer blijven.

Ann