Posts tonen met het label guido eekhaut. Alle posts tonen
Posts tonen met het label guido eekhaut. Alle posts tonen

zondag 15 mei 2022

De liegende schrijver. Guido Eekhaut.

 



Wat een prachtig beroep heb ik toch: ik mag volop liegen, en mensen keuren dat nog goed ook. Méér zelfs: ze geven me er sterren voor, vier of vijf, als het wat meezit. Ik ga dus verder met liegen, en met verzinnen, want dat lijkt mij goed mee te zitten.

            Ik lieg, omdat ik schrijver ben. Ik lieg in het bijzonder, omdat ik een schrijver ben die niet doet alsof hij de realiteit beschrijft, maar duidelijk verhalen verzint, soms zelfs verhalen die zich op plekken afspelen die niet bestaan, of gebeurtenissen beschrijven die (nog) niet kunnen. Ik lieg zelfs wanneer ik teksten schrijf die net echt lijken, die autobiografisch lijken, maar die uiteindelijk toch geheel of op z’n minst gedeeltelijk verzonnen zijn.

            Er zal wel iemand zeggen: dat is niet eerlijk. Die persoon meent dat schrijvers een soort van universele waarheid moeten verkondigen, vooral wanneer ze realistische boeken schrijven. Ik stel hen teleur: elk boek, zelfs een (auto)biografie vervormt de werkelijkheid. Schrijvers liegen altijd, meestal omdat voor de meesten onder ons de dagelijkse werkelijkheid saai is, en dus het vertellen niet waard.

            Hier en daar zijn er schrijvers die er geen behoefte aan hebben verhalen te verzinnen. Ze hebben buitengewone dingen gedaan, ze hebben echt wat beleefd, en daarover schrijven ze een boek. Ik had twee keer het voorrecht de Amerikaanse schrijver en reiziger Peter Matthiessen te interviewen. Zijn meest bekende boek is The Snow Leopard. Hierin beschrijft hij zijn tocht die hij in 1973 samen met bioloog George Schaller ondernam in een afgelegen deel van Nepal. Daar wilde hij het erg zeldzame witte sneeuwluipaard te zien krijgen. Maar Matthiessen, die pas zijn vrouw had verloren, was ook een leerling van Zen Boeddhisme en op zoek naar spirituele bevrijding. Zijn boek is dan ook zowel een tocht door de dodelijke schoonheid van Nepal als een innerlijke reis. Matthiessen zal misschien hier en daar wat details aangepast hebben, maar zijn boek is authentiek, net zoals de verschillende andere boeken die hij nadien schreef, onder andere over Amerikaanse Indianen.

            Ik had twee lange gesprekken met hem, telkens in Amsterdam, met enkele jaren er tussenin. Je zag dat hij een man was die de innerlijke vrijheid gevonden had, maar dat het hem jaren had gekost, en vele ervaringen. Hij hoefde niet te liegen wanneer hij schreef, behalve dan in zijn romans.

            De meesten onder ons kunnen echter niet op reis naar Nepal, tenzij naar een Nepal dat alleen maar in onze verbeelding leeft. Dat op zich is voor mij een van de aangename kanten van het schrijven: dat ik locaties, steden, wat dan ook mag verzinnen, ook al bestaan ze écht. Mijn meest recente boek, Spiegel, speelt in New Orleans, een stad waar ik nooit geweest ben. Ik maak haar in mijn tekst zo écht mogelijk, omdat ik al jaren over de regio lees. Ik lees over South Louisiana in de boeken van James Lee Burke, over het geweld en het racisme, en over de corruptie. Maar ook over de overweldigende maar bijwijlen dodelijke natuur. Over de moerassen, waarin lijken binnen enkele dagen verdwijnen. Over de Interbellum huizen, of de voormalige plantages van voor de burgeroorlog.

            Ik lieg dus, wanneer ik mijn personage, de private detective Wolff, in die stad laat rondlopen. Méér nog lieg ik wanneer ik de Strigoi verzin, een van de mensheid afgescheiden soort die berucht staan als vampieren, maar dan een beschaafde soort. Er komen wel meer fantastische elementen voor in de volgende boeken van deze serie, omdat ze allemaal gebaseerd zijn op de premisses van bekende sprookjes.

            De lezers van boeken zoals deze weten best wel dat de schrijver een verhaal verzint. Dat dit niet het echte New Orleans is, en dat de Strigoi niet bestaan. Maar soms verhoog ik de inzet en schrijf teksten die erg nauw aanleunen bij wat we de werkelijkheid noemen. Dat is wat grote schrijvers ook doen: niemand gelooft dat Vladimir Nabokov kan vereenzelvigd worden met het de abjecte pedofiel Humbert Humbert in Lolita. Anderzijds was Conan een soort van machtsfantasie van de trieste Robert E. Howard, een Amerikaanse pulpschrijver die op z’n dertigste zelfmoord pleegde.

            Wacht even… Wat dan met de raad die aan aspirant schrijvers wordt gegeven: schrijf alleen over wat je wéét. Waag je de dus niet op onbekend terrein, maar schrijf over dat wat je ervaren hebt. Het is mooi, maar het is onzin, zoals elke lezer van Tolkien of Lewis Carroll je kan vertellen. En elke andere lezer van die bibliotheken vol met fantastische en historische verhalen. Het leuke aan schrijven is net dat je kunt vertellen over allerlei dingen die je niet hebt ervaren, en waarover je dus zelf moet gaan lezen. Tenzij je alles gewoon verzint, zoals Tolkien en zijn leger aan minderwaardige adepten al sinds decennia doen.

            Ik ga dus lekker nog maar een tijdje verder met liegen. Het is het enige wat ik goed kan.

 

donderdag 12 mei 2022

Spiegel van Guido Eekhaut

 




Buitenbeentjes

Het boek ‘Spiegel’ speelt in New Orleans, een stad die de auteur heeft gecreëerd op basis van de bestaande versie.

De sfeer in ‘Spiegel’ is van meet af aan broeierig. New Orleans is een stad gebouwd op eeuwenoude mysteries, complotten, mythen en verhalen waar de tijd wat trager loopt dan gewoonlijk. In de donkere straten en bars verlicht door neonlichten komt in de French Quarter in Ursulines Avenue ’s nachts een schimmige wereld tot leven. Het weten dat de Strigoi, mythische figuren die geheel afgezonderd van de mens leven in chique villa’s, van op afstand het leven in New Orleans in het oog houden, geeft een mysterieus, bovennatuurlijk (ze zijn honderden jaren oud!) en potentieel gevaarlijk tintje aan de plot.

Spilfiguur in ‘Spiegel’ is Abraham (Abe) Wolff.  In het verleden was hij lid van de NOPD, maar hij keerde zich af van het reguliere politiewerk, gedegouteerd als hij was van de corruptie die welig tiert binnen het korps. Nu probeert hij aan de kost te komen als privé detective.

Een oude bekende uit zijn vorige leven, openbaar aanklager Sylvie Pauline, benadert hem voor een onofficiële opdracht. Een vrouw uit welgestelde kringen zou haar man ontrouw zijn met zeven mannen. Haar naam is Sandrine White. Twintig jaar geleden stond haar wereld op zijn kop door een spiegel, een kwaadaardige stiefmoeder, een jager en zeven studenten in een jachthut diep in het bos. Dit doet wellicht een belletje rinkelen?

Het is pas als meerdere van de zeven studenten van weleer op beestachtige wijze worden vermoord dat Abe zich gemotiveerd voelt om een gedegen onderzoek op te starten.

Abe is een frequent bezoeker van Ursulines Avenue met haar bars, goktenten en bordelen en is meteen ook het meest zichtbare personage in het verhaal. Hij is meestal terug te vinden in de Violette Panter waar enkel violette drankjes geserveerd worden en schimmige figuren als Antoyne kantoor houden. Balancerend op de grens tussen twee werelden kent hij de wetten die het leven in de onderbuik van de stad regelen en heeft hij een netwerk kunnen opbouwen met de figuren die die wereld van schaduwen bevolken. Bovendien is hij door middel van meer dan één lijntje verbonden met de Strigoi.

Abe is een compleet maar complex personage. Hij doet zijn werk voor de centen, maar is er zelden met zijn hart bij. Hij verdient nauwelijks het zout op de patatten, maar laat zich rondrijden in een mooie BMW door zijn privéchauffeur Alice. Meer dan eens ziet hij zichzelf voor een dilemma geplaatst. Hij filosofeert en denkt veel na, maar heel veel angsten en vragen blijven in zijn hoofd rondspoken. Vervreemding is een terugkerend onderwerp. En hoe zal de toekomst van adoptiedochter Isabelle eruit zien?

In New Orleans verloopt het maatschappelijk leven volgens lang ingeburgerde patronen wat maakt dat de wet niet gelijk is voor iedereen. De Strigoi staan overal boven en hebben overal een vinger in de pap. Ooit was hun relatie tot de mens er een van jager en prooi; tegenwoordig is de omgang met de Strigoi nog steeds een oefening in evenwicht. In meerdere opzichten doen hun gedrag en manier van leven denken aan maffiosi. De Strigoi blijven een mysterie doordat ze meestal als groep benoemd worden en slechts in enkele gevallen onder een persoonsnaam in het verhaal voorkomen. Hun discrete houding en zo níet menselijke kenmerken benadrukken de afstand die er is tussen hen en de gewone stervelingen. Door hun hoge leeftijd hebben ze de tijd overleefd. Zij willen en staan voor een wereld die niet verandert.

Guido Eekhaut houdt van verhalen vertellen. Hij creëert een stad die een speciale band heeft met het verleden en de verhalen over het verleden. In ‘Spiegel’ verwerkt hij een oud verhaal dat hij op een andere manier vertelt, optekent en publiceert. Maar de thema’s blijven dezelfde: eeuwenoude angsten, de strijd tussen ‘Goed en dat wat niet het Goede in gedachten heeft’, de gevolgen van de daden in het verleden op het heden…. Regelmatig wordt er in een spiegel gekeken. Wie of wat wordt een spiegel voorgehouden? En wat onthult het spiegelbeeld dan?

In ‘Spiegel’ lees je de volgende quote:
“Ofwel een uitstekend detective, ofwel een uitstekend schrijver van misdaadromans, meneer Wolff, dat is wat u bent. Misschien is die tweede beter, want niemand gelooft dat dit verhaal ook echt gebeurde.”
Lees ‘Spiegel’ en oordeel zelf!

3,5 Kraaien
Anita

dinsdag 12 april 2022

Het debuut van Guido Eekhaut

 


 
Jij bent als auteur van misdaadverhalen reeds langer dan tien jaar bezig. Tijdens het jubileumjaar van Thrillerlezers! mag jouw debuutthriller niet ontbreken in onze lijstjes.

In welk jaar lag jouw eerste thriller vers van de pers in de boekenwinkel?   Welke titel kreeg jouw debuut?

 Absint lag in het voorjaar van 2009 in de boekhandel. Het werd in Nederland uitgeven door De Boekerij.

Was je voor je thrillerdebuut uitkwam al langer met schrijven bezig?

 Ja, ik ben eigenlijk laat aan ‘thrillers’ begonnen. Ik schreef toen al verschillende decennia andere soorten van boeken en verhalen, of ik werkte als interviewer en journalist.

Wie was jouw eerste uitgever?   Wat betekende het voor jou dat deze uitgever met jou in zee wou gaan?

 Mijn eerste uitgever was een kleine culturele vereniging in Antwerpen, die mijn bundeltje ‘Labyrinten’ uitgaf. De man achter die uitgave was Rudy Vanschoonbeek, die vandaag ook nog mijn uitgever is bij Vrijdag. Als het over Absint gaat: daar kwam ik terecht via Jurgen Snoeren, uitgever bij De Boekerij, die mij letterlijk vroeg een boek voor hem te schrijven. Dat soort vragen laat ik nooit passeren. De Boekerij is een grote uitgeversgroep, gevestigd in een schitterend grachtenpand in Amsterdam. Wat wil je meer? Vooral na decennia lang ploeteren in Vlaanderen.

Gebeurt het nog wel eens dat je het terug vastpakt en passages herleest?

 Ik kijk zelden terug op oudere boeken, gewoon omdat ik voortdurend een leerproces doormaak, en dus altijd beter probeer te schrijven. Maar Absint kreeg nadien ook een carrière in Duitsland en in de VS (door mij vertaald en herschreven), dus het zal wel een blijver zijn.

Blijft het boek voor jou van speciale waarde?  Ben je er nog steeds trots op?

 In het genre van de pure thriller was Absint duidelijk (en volgens de kritiek) een klassieker. Maar ik ben daarna geëvolueerd, en schrijf nu voor een deel ‘misdaadboeken’ die niet meer langs de geijkte stramienen lopen.

Zou je het verhaal weer zo schrijven? 


 Dat weet ik niet. Sommige auteurs schrijven jarenlang dezelfde boeken, maar dat is niets voor mij.

Weet je nog hoe het publiek reageerde op jouw debuut?  Was het een groot succes qua leesreacties, verkoop?  In Vlaanderen?  In Nederland?

 Het kreeg de Hercule Poirot Prijs en het verkocht twintigduizend exemplaren. Wat kan ik zeggen?

Kwam het boek in de VN thrillergids en hoe werd het boek daarin beoordeeld?  Hecht je daar belang aan?

 Aanvankelijk werd het maar zozo bevonden door de kritiek, maar na die prijs veranderde dat, wat het relatieve belang van ‘kritiek’ bewijst.

zondag 2 mei 2021

Interview met Guido Eekhaut/ Gie Vanhout

 


Heel recent werd op Eén (Belgische televisiezender) het tweede seizoen van ‘Beau séjour’ afgerond.  Uitgeverij Lannoo en Gie Vanhout brachten onlangs ‘Beau séjour’ in boekvorm uit.  Wie is Gie Vanhout?  Of is de schrijver al gekend onder de Thrillerlezers!?  Wellicht doet de naam Guido Eekhaut en zijn ‘Het huwelijk van tijd en ijs’ (2020) een belletje rinkelen?  Gie Vanhout geeft uitleg.

•Gie Vanhout is een nieuw pseudoniem voor Guido Eekhaut.  Je schrijft ook als Nellie Mandel.  Waarom voelde je de noodzaak om een nieuw pseudoniem te kiezen?

Dat was in afspraak met de uitgeverij. De bedoeling was een nieuwe schrijver te lanceren, maar dan oorspronkelijk wel met twee andere boeken. Allerlei omstandigheden maakten dat we ons plan moesten bijstellen en ook de naam is niet degene die we oorspronkelijk kozen.

Op dit moment weet ik nog niet wat er met die brave Gie gaat gebeuren, evenmin als met de twee boeken die ik in 2019 schreef voor die ene uitgever. Op dit moment (april 2021) is de situatie bij een aantal uitgevers onduidelijk, en als auteur word je niet altijd op de hoogte gehouden van hun plannen. Dat is uiterst frustrerend.

•   Betekent dat dat je een heel ander schrijver wordt naargelang je schrijft als Gie Vanhout, Guido Eekhaut of Nellie Mandel?

De Nellie Mandel boeken hadden een ander gevoel, ook voor mij, omdat een vrouw schreef over een vrouwelijk hoofdpersonage, en de verhalen ‘intiemer’ waren dan de dingen die ik daarvoor deed (de Amsterdam boeken). Maar ik heb geen identiteitsprobleem, nee. Er zijn soms heel praktische redenen om onder een andere naam te schrijven, niet in het minst omdat ik veel schrijf. Maar ik zit wat op het scherp van de snede wat die schuilnamen betreft, en waarom zouden niet al mijn boeken onder mijn naam verschijnen?

Het ding is, dat ik heel verschillende soorten boeken schrijf: de klassieke misdaad van Nellie is anders dan ‘Q’ of ‘De Verdwijning’, boeken die zich voorbij elk genre bewegen, of dan ‘Het Huwelijk van Tijd en IJs’ wat een ‘alternatieve’ avonturenroman is. Dan schrijf ik nog heel andere boeken voor de oudere jeugd, vaak klassieke SF. Eekhaut is niet te klasseren onder één noemer en wil dat ook niet.

•Hoe moeilijk of hoe gemakkelijk is het om die ‘verschillende’ schrijversidentiteiten uit elkaars vaarwater te houden?

Dat stelt op zich geen probleem,  omdat ze alleen maar een naam op een boek zijn. Ik zou de ‘Nellie Mandel’ reeks willen verder zetten, maar dan onder mijn eigen naam. Een groter probleem is het uit elkaar houden van al die boeken waaraan ik werk, zeker wanneer er vervolgen komen. Het is een kwestie van bij te houden wat de achtergronden van die boeken en de personages zijn, en dus maak ik voor elke serie en zelfs voor elk individueel boek een ‘bijbel’, met de essentiële gegevens.

•   Welk soort boek zal je nooit schrijven?

Die waarin personages zich met hun bekrompen persoonlijke problemen bezig houden. Waarin de schrijver zijn frustraties of persoonlijke opinies kwijt wil. Waarin het ontbreekt aan verbeelding en vindingrijkheid. Dat soort boeken zijn er al genoeg.

•   De tv-serie ‘Beau séjour’ was er eerst?  Wie had het idee om ‘Beau séjour’ ook in boekvorm te gieten?  Jijzelf? De uitgever? Het productiehuis?


De vraag kwam van Lannoo, maar via een omweg omdat eerst een andere auteur gevraagd was. Ik heb eerder al tie-ins geschreven (zoals dat in de VS heet). Het is dus gewoon een zakelijke afspraak, en het boek is in dat opzicht een product. Daar is niets verkeerd mee, zo lang ik maar mijn creativiteit kan loslaten op het project, en ‘mijn’ boek kan schrijven. Dat is hier ook het geval. Er is wel een (virtuele) vergadering geweest met uitgever en productiehuis om de details af te stemmen op de tv-series, maar andere beperkingen waren er niet.

•   In hoeverre lijken de tv-verhalen en het verhaal van Elise Deprez op elkaar?

Alleen de premissen zijn dezelfde. Het gaat telkens om iemand die dood is, maar weer als een soort van geest terugkeert, en slechts kan gezien worden door mensen die betrokken zijn bij zijn of haar dood. Dat personage wil zijn of haar moord oplossen, en dat is dus de centrale focus voor de kijker. Anderzijds is er geen relatie tussen de twee series en het boek. Ook daar had ik volledige vrijheid. En daar heb ik gebruik van gemaakt.

•   Laat ik de vraag die op de cover van het boek staat ook maar aan jou stellen:  “Wat zou jij doen als je wakker wordt naast je dode ik?”

Met die vraag (bedacht door de uitgever) heb ik twee problemen: ze is hypothetisch, en ze vraagt van me dat ik in het bovennatuurlijke geloof. Dat laatste doe ik niet, en hypothetische vragen beantwoorden is iets voor filosofen. Het meest eenvoudige antwoord is: ik weet het niet. Niemand is daarop voorbereid, en dat was in het boek nog het moeilijkste: de realisatie weergeven van dat besef tegelijk dood en ‘levend’ te zijn. Ook al gaat het maar over een personage in een boek, de situatie moet ‘realistisch’ genoeg lijken om de lezer mee te hebben.

Fantastische verhalen moeten er in slagen de lezer of kijker over de drempel van het ongeloof te sleuren, anders haakt die af. Die drempel is voor alle mensen anders. “Ik lees geen sciencefiction,” zeggen ze, maar ze kijken wel naar superheldenfilms. Of ze geloven wel in God, maar niet in wetenschap. Dus je personage ‘wakker’ laten worden is één ding; datzelfde personage zich op een geloofwaardige manier laten verzoenen met de situatie van ‘niet-dood’-zijn, is een volgende en moeilijker stap.

•Elise belandt in een parallelle wereld aan de onze.  Geloof jij in één of andere vorm van ‘zijn’ na de dood in deze wereld, in een leven na de dood?

Nee, in het geheel niet. Ons bewustzijn (ons ‘ik’ dus) bestaat bij gratie van het functioneren van onze hersenen. Geven die het op, dan verdwijnt ons bewustzijn. Er is niet iets ‘extra’ wat mensen van andere dieren onderscheidt, en wat verder blijft bestaan na het moment van de dood. Het feit dat wij zo’n ontwikkeld bewustzijn bezitten, betekent niet dat er voor ons een hemel zou zijn geschapen. Er is geen ‘schepper’, gewoon maar evolutie (en dat verklaren is al moeilijk genoeg). We hebben troost en zekerheden nodig, maar het universum is wreed en voorziet daar niet in. Daarom heeft de mens de goden verzonnen, en het concept van het eeuwige leven. Maar dat bestaat gewoon niet — daar ga ik van uit.

Het tegendeel zou me verontrusten, namelijk dat er iets is, iets ons volledig onbekend, ‘na het leven’. Dan zou ik me pas echt zorgen maken. Want heel wat mensen denken dat daar de hemel op hen wacht — maar die veronderstelling is nergens op gebaseerd. Behalve dan op oude teksten van mensen die ooit beweerden dat God tot hen sprak, wat ik eindeloos aanmatigend vind.

•Op een gegeven moment heb je het over het metafysische niveau van de dood.  Is de beleving van Elise al een kleine denkoefening in die richting?  Zou je je daar verder in willen verdiepen?

Ik verdiep me daar elke keer in wanneer ik in bed lig en plots besef dat ik op zeker moment niet meer zal bestaan. ‘De dood’ bestaat echter niet. Er is niet zoiets als ‘dood zijn’, want dat is een tegenspraak. Nadat ons bewustzijn verdwijnt, ‘zijn’ wij niet meer. Net zomin als we bestonden voor onze geboorte en voor het ontstaan van ons bewustzijn. Ik probeer die existentiële verschrikking, van het ‘niet meer bestaan’ te relativeren met de zekerheid dat ik dan inderdaad niet meer besta en me nergens nog zorgen om maak.

•Minstens twee keer komt het boek ‘Bardo Thödol’ voorbij.  Omdat het boek past in het verhaal of heb je het zelf in jouw bezit en vind je het dus bijzonder?

Nee, ik heb het niet en heb het niet gelezen, in tegenstelling tot enkele andere oude teksten. Het is hier slechts een decorstuk dat een kleine extra dimensie toevoegt aan het verhaal dat handelt over een metafysica die onmogelijk is. Niet alle elementen in zo’n boek hebben een diepere betekenis. Toch in dit boek niet. In andere dan weer wel. Dat is het spel wat ik met de lezer speel, een spel van verleiding en mysterie.

• Neem je, wanneer je ergens bent uitgenodigd, een kijkje, stiekem of openlijk, in de huisbibliotheek?

Ik vraag het altijd beleefd. De meeste mensen die ik ken, hebben echter geen boeken in huis. Diegenen die wel een bibliotheek bezitten (of toch een verzameling van enige betekenis) beoordeel ik niet alleen aan de hand van hun boeken, maar die boeken zeggen me wel iets over wie ze zijn. Dat mag niet te ver gaan: ik heb boeken over Hitler staan, wat niet wil zeggen dat ik zelfs maar een beetje rechts ben. Ik heb een heleboel boeken over kwantumfysica staan (en gelezen), wat niet wil zeggen dat ik een kenner ben. 

•    Wat vertellen boeken zoal over hun bezitters/lezers volgens jou?

Hoe open hun geest is, of ze belezen mensen zijn, of verstand hebben van literatuur, of ze gespecialiseerd zijn in het een of andere onderwerp. Maar boeken in huis hebben is niet noodzakelijk een teken van wat dan ook. Het volledige werk van E.L.James (van Vijftig Tinten Grijs) in je woonkamer hebben, maakt je niet tot mijn vriend. De volledige Murakami, Borges of Nabokov (om maar enkele voorbeelden te noemen), dan weer wel.

Smaken en interesses verschillen echter. Bepaalde Vlaamse (al dan niet misdaad-) auteurs komen er bij mij niet in. Doorgaans vermijd ik alles wat ‘populair’ is. Ik weet dat wat aan een groot publiek appelleert, mij niet kan boeien. In die zin ben ik een eclectisch lezer. Jouw boeken vertellen me ook of je echt je geest wil verruimen, dan wel alleen maar gerustgesteld wil worden door boeken. Ze vertellen me of je uitdaging zoekt, dan wel bevestiging. Dat zijn twee duidelijk te onderscheiden fenomenen. Open geesten bezitten ongewone boeken omdat ze niet genoeg hebben aan wat ze al weten, en altijd méér willen weten.

•   Stel, ik moet me een idee vormen over jou aan de hand van de boeken die jij leest of bezit.  Welke boeken zou je me voorleggen?

Dat zou een lange lijst kunnen worden, die voortdurend evolueert. De schrijvers van wie ik alles heb of soms ook alles heb gelezen (wat niet noodzakelijk samenvalt) zijn M. John Harrison, Haruki Murakami, Jorge Luis Borges (hoewel niet zijn poëzie), Nabokov (maar niet de Russische romans), Nick Harkaway, Paul Auster, Roberto Calasso, John Crowley, Steven Hall, J.G.Ballard, Jack Vance, Ted Chiang, Christopher Priest, Juan Gabriel Vasquez, en nog wat anderen.

•   Je moet met hoogdringendheid je huis verlaten en je mag maar één boek meenemen.  Welk boek kies je?

Gnomon van Nick Harkaway. Daar ben ik dan wel opnieuw een jaar zoet mee.

•   Met de introductie van het antinatalisme in ‘Beau séjour’ komt een gesprek op gang tussen Elise en de seriemoordenaar dat voor nog meer somberheid zorgt in haar toch al absurde situatie. Kan je kort uitleggen waarvoor deze stroming staat?

We hadden als soort er beter aan gedaan niet te hebben bestaan, is denk ik de kern van die ‘filosofie’. Dat het ook beter is, en ethisch aanvaardbaar, je niet voort te planten. Het is een filosofie die ik overigens niet onderschrijf, vooral niet omdat ze leidt tot idioten die de mensheid willen uitroeien. Maar ze is eeuwenoud, en was zelfs een stroming in het klassieke Griekenland. Doorheen de eeuwen hebben een groot aantal filosofen varianten op dit denken ontwikkeld, en een blik op het bewuste Wikipedia-artikel leert je al gauw waar die mensen mee bezig geweest zijn.

•   De moordenaar roept het anitnatalisme in om zijn daden te verantwoorden.  Bracht het schrijven van ‘Beau séjour’ je in contact met deze stroming of had je al eerder het plan om die eens uit te werken in een boek?

Geen van beide. Het is gewoon een idee wat ergens in het archief van mijn herinneringen zit te wachten om gebruikt te kunnen worden. Ik ben het soort van schrijver die voortdurend maar niet doelbewust op zoek is naar bizarre ideeën, zodat ik mijn personages méér dimensie en diepte kan geven. Net zoals ik in het echte leven graag omga met mensen van wie op een beschaafde manier een kantje af is, die een beetje op dezelfde weirde manier denken als ik. Ze zijn zeldzaam. Meestal schrijven ze boeken of verhalen die door het grote publiek niet gesmaakt worden. 

•   “Ben je bang voor de dood, zus?  “Nee”, zegt Elise. “Ik ben bang voor de tijd.” Ook de perceptie van het begrip ‘tijd’ is een bron van inspiratie voor jou.  In jouw misdaadroman “Het huwelijk van tijd en ijs” zit het begrip ‘tijd’ verweven in de titel én speelt het een belangrijke rol in de roman.  In ‘Beau séjour’ speelt ‘tijd’, de duur ervan, … alweer een rol.   Hoe belangrijk is ‘tijd’ in jouw leven eigenlijk?

Ik lees al van in mijn prille jeugd boeken over fundamentele fysica, en heb de kennis daarover zien evolueren: raadsels worden opgelost, nieuwe en steeds diepere raadsels duiken op. Niets is meer fascinerend dan de werking van het heelal, en daarom probeer ik te volgen wat er ontdekt wordt op dat gebied. De ‘Tijd’ is een integraal aspect van die ontdekkingsreis, maar het is een fenomeen wat alleen op onze ‘macro’-schaal bestaat. Op het niveau van fundamentele deeltjes bestaat ‘tijd’ niet.

Net zoals zwaartekracht is tijd nog steeds een fenomeen waar wetenschappers geen verklaring voor hebben. Er zijn definities, en we kunnen er mee omgaan, dat wel, maar een fundamentele verklaring van wat ‘tijd’ is, hebben ze niet. Tijd en sterfelijkheid zijn met elkaar verbonden: in de toenemende entropie van het universum is onze dood onvermijdelijk. Vandaar de stap zetten naar het ‘overwinnen’ van de tijd ligt voor de hand. In theorie is het mogelijk dat te doen, door naar het verleden te reizen. Maar dan alleen in theorie. Daarom is tijdreizen een ander idee wat me intrigeert, en waarover ik wel eens schrijf. Het is een fantasietje, maar het geeft de krampachtige pogingen weer van een wanhopige ziel die eeuwig wil leven.


•   Ben je ondertussen begonnen met het schrijven van een volgend boek?  Wordt het een Guido Eekhaut? Een Gie Vanhout? Een Nellie Mantel?  Waar zal het over gaan?

Ik heb op dit moment acht boeken in productie. Sommige van mijn collega-auteurs krijgen een toeval wanneer ze dat lezen. Maar het gaat dan om boeken in allerlei stadia van ontwikkeling. Drie ervan worden dit jaar nog afgewerkt door de uitgever en door mij, voor publicatie in 2021 en 2022. Drie andere zijn klaar, maar moeten een uitgever vinden of door een uitgever nog aanvaard worden. De rest liggen een tijdje te gisten tot ik weer tijd voor ze heb, zodat ze naar de finale versie kunnen evolueren. Dan zijn er nog de plannen, en de dingen waarvoor ik alleen nog maar aantekeningen maak, zoals de twee boeken die de jeugdcyclus moeten afsluiten.

• Mag ik jou tot slot een paar dilemma’s voorleggen?

   -   Koffieklatscher of boekliefhebber?  Koffie, deze keer. Maar dan wel om over boeken te kletsen.  

-      Liefde of passie?  Liefde. Daar komt uiteindelijk toch passie van.

-      Thriller of misdaadroman? Misdaadroman.

-      Leuven of Gent?  Leuven.

-      Côte d’Azur of Spanje? Een moeilijke. Ik weet het niet. Mag ik ook allebei kiezen? En Italië? 

-       Nederlands of Engels? Engels. Meer boeken beschikbaar.

Gie, Guido, bedankt alweer voor de tijd die je hebt vrijgemaakt voor dit ‘gesprek.  Hoe meer vragen ik je stel, hoe meer ik denk te ontdekken in ‘Beau séjour’.  Of ga ik te ver?

Nee, niet in het minst. Een boek moet vele lagen hebben die je als oplettende lezer één na één kan ontdekken.

 

Anita voor Thrillerlezers!

maandag 12 april 2021

Win Beau Sejour


 Wanneer doctoraatsstudente Elise Deprez ontwaakt, ligt ze in een aula van de universiteit, naast het dode lichaam van iemand die sprekend op haarzelf lijkt. Ze heeft geen idee wat haar de afgelopen nacht overkwam.

Heeft haar dood iets te maken met de beruchte studentenmoordenaar die de stad in een wurggreep houdt? En als ze vermoord is, waarom loopt ze dan nog steeds rond en zijn er slechts enkele mensen die haar kunnen horen en zien?


De tv serie is  veel bekeken. Nu is er dan een boek uitgekomen, geschreven door Gie Vanhout.

Ben jij benieuwd hoe het boek zal zijn? We  mogen twee exemplaren verloten.

Hoe heet de hoofdrolspeelster van de serie? Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Beau Sejour.

vrijdag 15 januari 2021

Vlaamse auteurs Guido Eekhaut


 Ik ben geen thrillerschrijver. Dat komt misschien als een verrassing. Ik schrijf misdaadboeken, dat wel, maar nog andere soorten boeken, en dus wil ik me niet exclusief parkeren in één enkel genre. Voor een schrijver is dat benauwend, en het verarmt je. Dat doe ik dus niet. Ik schrijf ook speculatieve literatuur, en ben al lang actief in het (overigens zeer uitgebreide) fantastische en in het Weird genre. Ik heb dan ook altijd etiketten proberen te vermijden, al plakken uitgevers die wel op mijn boeken. Daarom heet Het Huwelijk van Tijd en IJs dan ook ‘Thriller’, al is het eigenlijk veel meer. De vele positieve reacties prezen vooral het samengaan van avontuur, spanning en filosofie — en dat is altijd al een moeilijke evenwichtsoefening. Het gaat er om je personages voldoende diepte te geven, en clichés te vermijden.

 

Op die manier maak ik mezelf moeilijk. Ik ben niet zo makkelijk te klasseren, maar modale misdaadlezers willen nu eenmaal voorspelbare verhalen, herkenbare personages, doorleefde situaties. Soms bied ik dat allemaal: in de Amsterdam trilogie (waarvan het eerste boek, Absint, in 2009 de Hercule Poirot prijs kreeg), of in de Canada-boeken (geschreven onder de schuilnaam Nellie Mandel). Maar sinds ik bij Uitgeverij Vrijdag een onderkomen gevonden heb, kan ik daar boeken schrijven die niet zozeer steunen op klassieke detectiveplots, dan wel op de verkenning van wat mensen drijft (en soms uit elkaar drijft). ‘De koning van de onconventionele plot’ schreef een journalist, waarvoor dank.

 

Zelf lees ik geen thrillers of detectives. Ik ben wel een fan van de Amerikaanse auteur James Lee Burke, speciaal van zijn New Orleans boeken. De norse detective die in een Vlaams provinciegat misdaden oplost, kan echter niet op mijn interesse rekenen. Ik noem geen namen. Zelden, nee eigenlijk nooit, word ik door dat soort boeken uitgedaagd. En ik wil uitgedaagd worden, door wat ik lees, maar niet bevestigd worden in mijn kennis of gevoelens. Dus lees ik schrijvers als M. John Harrison, Samanta Schweblin, China Miéville of Jonathan Lethem, naast de klassiekers zoals Vladimir Nabokov of Jorge Luis Borges. Van hen leer ik hoe lezers uit te dagen, hoe verhalen met vele lagen te schrijven, en dat de werkelijkheid een povere inspiratie is voor literatuur. En dan ga ik nog niet ver genoeg, vind ik, in die uitdagingen. Dat ligt allemaal erg ver af van de modale ‘thriller’.

 

Wat niet wil zeggen dat ik het misdaadboek verwaarloos. Recent heb ik een eerste versie geschreven van een nieuw ‘Nellie Mandel’ boek, dat zich nu ook weer in Canada afspeelt. Ik zoek een uitgever die de drie eerdere boeken weer wil uitgeven, samen met het nieuwe, desnoods onder mijn eigen naam. Die oude locaties en personages weer opzoeken, dat blijkt een leuke ervaring. Ik verdrijf op die manier de verveling en de routine, gewoon door te schrijven waar ik zin in heb.

 

Guido Eekhaut

 

dinsdag 1 december 2020

Het huwelijk van tijd en ijs van Guido Eekhaut


Titel: Het huwelijk van tijd en ijs
Auteur: Guido Eekhaut
Uitgeverij: Vrijdag uitgeverij
Publicatiedatum: mei 2020
Recensie door: Tamara
Kraaien: 3

Drie mensen die elkaar niet kennen, nog nooit met elkaar gesproken hebben en van elkaar gehoord hebben, blijken alle 3 met elkaar verbonden te zijn. Zij maken alle drie jacht op één persoon, Lönnroth. Wanneer blijkt dat hun vaders hebben meegewerkt aan een experiment die door Lönnroth opgezet blijkt te zijn op Antarctica, zijn ze alle drie vastbesloten het mysterie op te lossen rond de verdwenen meisjes, Lönnroth en wat hun vaders daarin bijdragen.

“Hun kinderen kruipen misvormd in lichaam en geest over braakliggende terreinen, soms op bloederige knieën.”

Het heeft even geduurd voordat ik goed en wel in het verhaal zat. Zeker de eerste honderd pagina's waren even doorworstelen. Ik vond vooral in het begin dat er te veel nadruk werd gelegd op het vangen van Lönnroth.
Pas toen de tijdsprong naar het verleden werd gemaakt, werd het verhaal interessant. Je leest dan hoe de expeditie op poten wordt gezet en de eerste meisjes naar Antarctica wordt verscheept, met maar één doel, hun Thymus. Het is boeiend te lezen hoe het in die gemeenschap eraan toe ging en waar de Thymus voor werd gebruikt.

Maar de tijdsprongen erna waren ook erg aangenaam te lezen. De reis die de 3 bondgenoten maken naar het verlaten domein van de gemeenschap en de geheimen die er bewaard werden.
Langzaamaan wordt de puzzel stukje voor stukje opgelost, maar op het einde had ik niet het gevoel dat de puzzel compleet was....
Zo ben ik nog steeds erg benieuwd wie die man in het ijs was. Was het toch de timmerman of één van de onderzoekers? En waarom moest het onderzoek naar Lönnroth worden doorgezet?

Het verhaal is levendig geschreven, ik kreeg een beetje het gevoel dat het ging om schat zoeken voor volwassenen met de kaart met een kruis erop.

Het grootste minpunt van het verhaal vond ik wel het gebruik van sommige woorden. Het haalde mij steeds uit het verhaal waardoor het daarin zijn kracht erin verloor. Denk aan woorden als: schadefreude, gehypothekeerd, sofisticatie en extrapoleer. Voor mij woorden die vervangen had kunnen worden. Ook de cover vond ik niet sprekend. Een getekend schip met ijsschotsen in het rood. Zonder de achterflap te hebben gelezen, zou ik het boek wegzetten als jeugdboek.

Een origineel verhaal met een interessante kijk op het eeuwige leven. Wel hadden er wat lijntjes mooier weggewerkt mogen worden, maar desalniettemin een vlotlezend boek die lekker wegleest!


Spanning: 2
Originaliteit: 4
Psychologische ontwikkeling personages: 3
Leesplezier: 3
Schrijfstijl: 3
Plot: 2