Posts tonen met het label manuscript. Alle posts tonen
Posts tonen met het label manuscript. Alle posts tonen

vrijdag 3 maart 2017

Derde boek wordt geproefd

Joyce Spijker is de afgelopen maanden hard bezig geweest met haar derde boek. Donderdag schreef ze op haar pagina dat de 1e versie nu naar proeflezers is ...."Nu begint het ongeduldige wachten op de eerste reacties", verzucht ze.
Thrillerlezers had vorig jaar haar In de familie in onze leesclub en dat boek werd zeer enthousiast ontvangen toen. Dus wij kijken uit naar de volgende, Joyce!

zaterdag 4 februari 2017

Manuscripten


‘Bij LetterRijn staat zorgvuldig omgaan met de aan ons toevertrouwde manuscripten op de eerste plaats. Een schrijver heeft vaak enorm veel tijd en energie gestopt in het schrijven van zijn of haar boek. Voor ons reden om zeer zorgvuldig te kijken naar het manuscript en hier een goede en duidelijk onderbouwde reactie op te geven.’
Bovenstaande staat te lezen op onze site, klinkt mooi en is bovendien ook nog eens waar. Dit blog gaat erover hoe dat ‘zorgvuldig omgaan met’ er in de praktijk uitziet. Om te voorkomen dat het een heel boekwerk wordt, zal ik mij beperken tot dat deel dat mijn werkzaamheden behoort.

Manuscripten komen bij ons binnen via de mail, meestal nadat een auteur via het contactformulier op de site heeft gevraagd heeft of hij/zij mag insturen. Heel soms landt er zomaar uit het niets een manuscript in één van onze mailboxen. Ik probeer dan binnen 24 uur een ontvangstbevestiging te sturen en leg in die mail ook kort uit hoe LetterRijn met manuscripten omgaat. Uiteraard dient het manuscript binnen één van onze fondsen te vallen. Het belangrijkste voor de auteur is dat ik in die mail ook de uiterste datum aangeef waarop wij laten weten of we wel of niet met een manuscript verder willen. Wij hanteren een beoordelingstermijn van drie maanden en tot nu toe is het ook altijd gelukt om binnen die termijn een auteur te laten weten of wij het manuscript willen uitgeven.
Vervolgens zet ik het manuscript in een map waarin alle te beoordelen manuscripten staan, en stuur ik het manuscript ook door naar Theo. De eerste beoordeling doen wij samen. We lezen de synopsis en scannen een manuscript door er delen van te lezen.
Toen we net met LetterRijn begonnen las ik de manuscripten die binnen kwamen in zijn geheel. Dat is inmiddels onwerkbaar en daarnaast onnodig. Na vijf jaar lezen en beoordelen zie ik vaak al snel of een manuscript bij LetterRijn past of niet. Na het scannen leggen Theo en ik onze meningen naast elkaar en beslissen we of we afwijzen of dat we het doorsturen naar een deel van onze proeflezers.

Afwijzen doen wij altijd onderbouwd, want de auteur heeft volgens ons recht op eerlijkheid en duidelijkheid. Als het manuscript naar de proeflezers kan, zoek ik in ons bestand met proeflezers een stuk of acht mensen uit die hebben aangegeven het betreffende genre te willen lezen en beoordelen. Dat laatste doen op basis van vooraf opgegeven punten die op het beoordelingsformulier staan.
Ons proeflezersbestand telt meer dan honderd namen en die lezers zijn voor ons van onschatbare waarde. Ten eerste omdat het ons een goed idee geeft hoe het lezerspubliek reageert op een manuscript, maar ook omdat hun op- en aanmerkingen belangrijk zijn bij de redactie van het manuscript. Stel dat alle proeflezers aangeven dat ze het einde van een manuscript waardeloos vinden, dan is dat iets om heel goed naar te kijken.
Op het moment dat het oordeel van de proeflezers er ligt, dan is het tijd om de knoop door te hakken. Doen we het of doen we het niet? (wat best een leuke slogan voor een spelshow is).

De realiteit is dat er maar een piepklein deel van de ontvangen manuscripten uiteindelijk door LetterRijn worden uitgegeven. Je zou denken dat de kwaliteit van een manuscript doorslaggevend is, maar ook andere zaken moeten voor ons kloppen. Als eerste is daar de ‘klik’ die we moeten hebben met de auteur. Het is niet zo dat we de beste vrienden willen zijn, maar we willen wel het idee hebben dat we goed en intensief kunnen samenwerken. Hiervoor is het eerste gesprek tussen de auteur en de mensen van LetterRijn van essentieel belang. Ik schreef daar al eerder over.

Als de knoop is doorgehakt en de handtekeningen zijn gezet, dan zit mijn deel van het werk aan het manuscript er bijna op. Wat ik vaak nog wel doe, is het manuscript heel goed en kritisch doorlezen. Ik voeg dan allerlei vragen en opmerkingen toe die betrekking hebben op het verhaal, de verhaallijn en de geloofwaardigheid daarvan. Dat vul ik aan met relevante opmerkingen van de proeflezers en dan gaat het manuscript voor de eerste keer terug naar de auteur. Vanaf dat moment gaat de redactie van een manuscript beginnen en dat is het werk van Theo. Verhaaltechnisch kan ik best iets toevoegen, maar taaltechnisch zou ik het manuscript alleen maar heel erg veel schade toebrengen. Ik ben, zoals ik het zelf altijd zeg, zo dyslectisch als een deur. Een van de weinig voordelen daarvan is, dat de keren dat ik in een manuscript op één pagina vijf taalfouten ontdek, het direct naar de map ‘afgewezen’ verhuisd. Een gratis tip van de uitgever is dan ook: heb je een manuscript klaar en mocht je kans willen maken om uitgegeven te worden, controleer je manuscript dan heel goed op taal- en spelfouten en laat dit ook nog door één of meer een andere mensen doen. Stuur daarna gerust je manuscript naar LetterRijn.

Tot de volgende keer!

zondag 22 januari 2017

Pjotr over schrijven

Een boek schrijven


Een jaar of drie geleden kreeg ik een idee. Ik had ooit eens zo’n tegeltje met een boodschap erop aan de muur zien hangen, je kent ze vast wel die tegeltjeswijsheden. Ik kan me niet meer de complete tekst voor de geest halen, maar één zin herinner ik me nog wel: Later, schrijf ik een boek.
De laatste zin ken ik trouwens ook nog: Later is nu.

Dat het daarna nog jaren duurde voordat ik er echt zou beginnen, is weer een heel ander verhaal, maar die tekst is me altijd bijgebleven. Vol goede moed klom ik op een dag in de pen en begon aan mijn manuscript. Ik had geen flauw benul van waar ik mee bezig was. Misschien was dat wel beter ook, want als ik van tevoren had geweten wat ik mezelf op de hals zou halen, was ik er wellicht nooit aan begonnen.

Maar goed. Om een lang verhaal kort te maken; drie jaar later lag daar dan toch ineens mijn debuut. Masterplan. Ik heb er al veel en vaak over verteld.


Toch wil ik er nog wat over kwijt, over dat schrijven.
Ik ben er ondertussen achter gekomen dat er heel veel mensen zijn die het heel goed kunnen, en ik ontdekte dat er ongeveer net zo veel manieren zijn om het te doen.
Maar hoe doe je dat nou, een boek schrijven? Die vraag wordt best vaak aan mij gesteld. Het leek me leuk om mijn manier eens nader toe te lichten.

Gek genoeg begin ik met een proloog. Nu beginnen de meeste boeken daarmee, maar ik schrijf hem ook als eerste. Een lekker proloog is voor mij de voorbode van een goed verhaal. Ik heb er echt tientallen in mijn laptop staan. Ik gooi ze nooit weg, want het zijn feitelijk kleine boekjes in de maak. Een vette proloog bepaalt de sfeer, de feel waarin ik verder wil schrijven.
Het verhaal heb ik als een dun lijntje in mijn hoofd. Van A tot Z. Zo gaaf dan, als je eigen brein plotseling een loopje met je neemt en een plot een andere wending laat nemen. Of dat die ene personage, die eigenlijk de held had moeten zijn, ineens slecht blijkt te zijn. Dat vind ik het mooie aan schrijven; Je hebt een leeg scherm voor je neus en de woorden, de zinnen, de hoofdstukken komen er bijna als vanzelf op terecht. Ik meen het als ik zeg dat ik zelf geen flauw idee heb hoe het verhaal afloopt.

Voor mijn tweede manuscript heb ik een iets andere aanpak geprobeerd. Ik schreef iedere verhaallijn los van elkaar. Iedere personage kreeg een eigen Word-document. Ik deed dit om de ontwikkeling van mijn personage beter te kunnen volgen, maar ook om de draad niet kwijt te raken. Schrijven is eigenlijk net zoiets als puzzelen. Een enorme legpuzzel van ruim tachtigduizend stukjes. Ahhhhh ...


Ik vraag me af hoeveel aspirant schrijvers er zich eigenlijk onder jullie bevinden? Wat is jullie aanpak? Of is er iets dat je nog tegenhoudt?
Denk dan eens aan die tegel. Later is nu!



zondag 25 december 2016

Letterrijn blikt terug

Nog twee weken en dan is 2016 voorbij. Er is dan ook geen ontkomen aan; het is de tijd van terugblikken en goede voornemens. Ook ik kijk in dit blog terug op het afgelopen jaar en werp alvast een blik vooruit naar het jaar dat nog moet beginnen. Voor onze uitgeverij was 2016 een goed jaar. In mei 2017 bestaan we vijf jaar en ook het afgelopen jaar is het ons gelukt om de uitgeverij verder uit te bouwen. Zo langzamerhand beginnen mensen de naam LetterRijn te kennen en als ze dat dan ook nog eens koppelen aan het feit dat wij goede boeken uitgeven, dan zijn we op de goede weg!

Voor 2017 liggen er op dit moment plannen voor het uitgeven vier thrillers, drie Young Adults en twee verhalenbundels. Als al deze plannen ook daadwerkelijk worden gerealiseerd, dan is het jubileumjaar voor LetterRijn ook het meest productieve sinds het ontstaan van de uitgeverij.

Het streven voor 2017 is om in elk geval tien boeken uit te geven. Wanneer je bedenkt dat we op het drukken van de boeken na alles met zijn tweeën doen, dan ligt de lat best hoog, zeker omdat wij absoluut niet willen inleveren op de kwaliteit van onze boeken.

Wij hebben in december nog twee gesprekken in de planning met auteurs van wie wij hopen dat we tot overeenstemming komen en hun boek gaan uitgeven. In beide gevallen gaat het om een Young Adult en om manuscripten waar wij heel graag een mooi boek van willen maken.

Om te zorgen dat er geen belangrijke zaken worden vergeten, sturen wij ruim voor het gesprek de auteur, naast een conceptcontract, alvast de punten die tijdens het gesprek aan bod komen. Zo kan hij/zij zich goed voorbereiden en eventuele vragen en opmerkingen alvast op papier zetten.

Hieronder de punten die in ieder geval besproken worden.

  1. Nader kennismaken: uitleg over ontstaan van LetterRijn, wat voor uitgeverij het is en de rolverdeling binnen de uitgeverij;
  2. Verwachtingen: wat verwacht jij als schrijver van ons als uitgever en wat verwachten wij van onze auteurs;
  3. Het contract: is alles duidelijk of zijn er nog vragen?
  4. Begeleiding en redactie, van manuscript tot boek: proeflezers, aanwijzingen, proefdruk;
  5. Promotie van het boek: bespreken van verwachtingen vanuit de uitgeverij, ideeën van de auteur met betrekking tot promotie doornemen. Aangeven wat LetterRijn doet aan de promotie van boeken. Het gebruiken van social media, wat doet LetterRijn en wat wordt er verwacht aan actie van de auteur;
  6. Cover en vormgeving van het boek;
  7. Presentatie van het boek: welke ideeën zijn er en hoe kan LetterRijn deze ondersteunen);
  8. Afspraken maken over o.a : verschijningsdatum van het boek, oplage, zaken die de auteur moet doen met betrekking tot social media. Aanmaken van auteurspagina.

Of we na het bespreken van deze punten overgaan tot het tekenen van het contract hangt er vanaf of zowel de auteur als wij het gevoel hebben dat een goede samenwerking mogelijk is. Soms willen een van de partijen daar nog even over nadenken. Dat alleen maar goed, want beter iets langer nadenken en een volmondig ja dan een handtekening zetten onder een samenwerkingsovereenkomst terwijl er nog twijfel is. 

Tijdens zo’n eerste gesprek is het ook erg belangrijk om te kijken of er een ‘klik’ is tussen auteur en uitgever en of we dezelfde ideeën hebben over hoe we gezamenlijk een boek maken waar beide partijen trots op kunnen zijn. Het proces om van een manuscript tot een boek te komen, is namelijk een periode dat je intensief met elkaar moet samenwerken en voor ons is daarvoor die ‘klik’ belangrijk. Juist omdat we een open communicatie en korte lijnen belangrijk vinden.

Het zetten van de handtekening onder het contract is de belangrijke eerste stap op weg naar een boek. Voor het boek daadwerkelijk in de winkels ligt, gaat er nog behoorlijk wat tijd overheen. Ik zie het altijd maar als een zwangerschap; soms heel leuk, soms even stukken minder leuk maar aan het einde van het traject ligt er dan een mooie boekenbaby in de winkels.

Wij kijken in ieder geval uit naar 2017, een jaar waarin wij als uitgever hopelijk weer vaak het geweldige moment mogen meemaken dat het boek van de drukker komt en je na maanden van hard werken voor de eerste keer een exemplaar in handen hebt.

Ik wens jullie namens LetterRijn een heel mooi 2017 toe!

zondag 28 augustus 2016

Wat leest Linda Jansma tijdens haar vakantie?

Welke boeken ga ik in de vakantie lezen?

Dat zijn er nogal wat. Ik lees vrij snel en als ik echt de tijd heb, lees ik zo drie boeken in een week. En ik heb vier weken vakantie, dus reken maar uit :-)
Om te beginnen pak ik een paar lekker dikke boeken. Het manuscript van mijn negende thriller is af en ingeleverd, dus ik kan nu fijn doorlezen. 




Op stapel liggen:
Runa [Vera Buck],
Stad in brand [Garth Risk Hallberg],
VIP-room [Jens Lapidus],
Het slechte pad [Robert Galbraith],
Licht in de duisternis [Louise Penny] en
Het boek des onheils [Kai Erik].
Als ik daarna nog tijd over heb, lees ik graag nog wat delen over inspecteur Adamsberg van Fred Vargas. Heerlijke boeken met veel humor.

Aanraders voor anderen… moeilijk. Smaken verschillen nu eenmaal, maar een aantal boeken vond ik zelf erg goed en daarvan zou ik dus zeggen: probeer ze eens.
Zes dagen [Ryan Gattis],
De verbeelding [Harlan Coben],
De stille doden [Claire McGowan] en
De hemel volgens Boe [Neill Smith].

Fijne vakantie allemaal!

zondag 31 juli 2016

Digitale globetrotter

Dit is alweer mijn tiende blog sinds de ondertekening van mijn boekencontract bij LetterRijn. En ik geniet er telkens weer van om deze stukjes voor jullie te mogen schrijven. Ik heb de afgelopen keren vooral verteld over de fases die het manuscript heeft doorgemaakt. Het leek me nu eens leuk te vertellen wat het met mij doet, dat schrijven. Een kijkje in mijn ‘schrijversbrein’.

Van de week postte ik deze foto op Twitter. Ik zie een liftster. Ze is onderweg naar Wonderland. Deze foto zegt meer over mij dan je zult denken, want naast mijn bestaan als politieman, vader en sportman schuilt er in mij ook een fantast, een dromer, een reiziger.

Terwijl ik me laat meevoeren met de avonturen van mijn personages naar verre landen, verdwijnen de problemen van alledag. Ik ga zitten, open mijn laptop en weg ben ik.
Als ik klaar ben of moet stoppen, voelt het allemaal weer keurig opgeruimd in mijn hoofd. Ik heb wat zinnen verplaatst, toch het proloog nog wat aangepast of een nieuw hoofdstukje geschreven. Minimaal een minuutje of twintig schrijven per dag is alles wat ik nodig heb.

Ook als ik over straat loop of voor de televisie zit, draait mijn ‘schrijversbrein’ door.
Zo zag ik laatst tijdens mijn werk een schip in de haven van Scheveningen liggen. De Cmt. Fourcoult (alleen die naam al). Op het dek van dit zwart geschilderde schip liepen twee dobermann pinchers zenuwachtig heen en weer. Vier breedgeschouderde mannen stonden met hun getatoeëerde onderarmen over elkaar heen. Ze keken me nors aan. Daar begon weer een nieuwe reis.
Overigens vond ik dit voorbeeld te mooi om te negeren. Ik heb het verhaal al klaar. Althans in mijn hoofd.

Een tijdje daarvoor zag ik het woord ‘Big data’ voorbij komen. Zonder precies te weten wat dit betekende zag ik een volgend avontuur beginnen. Wat bijvoorbeeld als die supercomputer, want dat stelde ik me erbij voor, zou crashen? Wat als alles wat wij in onze samenleving voor lief nemen ineens niet meer bestaat? Stel je de chaos eens voor!

Nog een voorbeeld. Laatst zag ik een televisieprogramma over Edward Snowden. Ik voelde de energie bijna letterlijk in mijn hoofd knetteren. Ik wil dan onmiddellijk beginnen met schrijven. Niet over Snowden zelf, maar over de smerige staatsgeheimen, de complotten en het verraad. Of wat denk je van de Amerikaanse verkiezingen. Man man man… Wat een inspiratiebron.

De ene reis is nog spannender dan de ander. Ik wil ze allemaal opschrijven. Jongensboeken komen in mijn hoofd tot leven. Schrijven is reizen, maar dan zonder de barrières. En ik reis de hele wereld over. Ik hoef er alleen mijn laptop maar voor aan te zetten.

Pjotr


Volg mij op Twitter @pjotrschrijft en op Facebook





maandag 28 maart 2016

Ik las niet veel, maar deed des te meer

Wat las ik en wat deed ik? Leuke dingen en leuke boeken. Er is geen boek door de kamer gevlogen. Integendeel. Er is er zelfs eentje toegevoegd tot de heilige speciale kast.
Ik heb Griet op de Beeck gezien en gehoord afgelopen weekend. Ik was al onder de indruk, maar dat is alleen maar vermeerderd. Ik hou er van voorgelezen te worden en zeker door iemand die dat ook echt kan: met toonhoogtes en een mooi accent. Dus zat aan haar lippen toen ze in een boekhandel voorlas en vertelde. Heel de zaal trouwens.
In gedachten hebbend dat ik heel lang geen woord kon uitbrengen tegen Sarah Bettens (wat heb ik toch met die Vlaamse dames) wilde ik mezelf overwinnen door minimaal 1 zin normaal te zeggen haha. Het is gelukt en meer ook. Piiiieeuuuww.
Mooi dat de schrijfster in elke boek een andere tekst leek te doen..
Helaas las ik alle drie haar boeken al... Maar ik ga ze gewoon weer eens herlezen dit jaar. Zoals er mensen zijn die Harry Potter herlezen keer op keer, neem ik Griet tot mij.

Ook las ik Indra van Sterre Carron. Sterre ontwikkelt zich per boek. Ik vind Indra het beste wat ze maakte. Het is harder, scherper en gevoeliger. Ik had echt een paar keer iets van what the... Om dat er best hevige dingen gebeuren in het boek.
En de actualiteit die door het boek heen zit. Minder dan twee weken voor haar boek uitkomt vindt de aanslag in België plaats en dat was bij het schrijven van het boek door  Sterre toen enkel een schrikbeeld wat ze gebruikt.


Met Amanda was ik bij de boekpresentatie van Patricia Snel. Ik kijk dan wel tegen Vlaamse dames op, maar met bekende Nederlanders heb ik dan weer veel minder. Toch is het grappig om opeens zoveel bekende gezichten te zien. Amanda werd gek toen ze Georgina Verbaan ontdekte... Ik ben dan toch meer een schrijversfreak, want toen we nog even een laatste drankje deden achteraan op een rustige plek kwam daar opeens iemand voorbij lopen, waar ik dan heel blij van word: Marion Pauw. Niks opgedirkt zoals de meesten in de ruimte verderop, maar in een gewoon kloffie op gympen. Verrukkelijk juist. Ik kreeg wel drie zoenen, maar geen foto helaas. Ze was keikapot van de hele dag vergaderen en stond zich te verontschuldigen met Ja de volgende keer echt enz enz. Snapte het helemaal dat ze het nu liever niet had. Zeker alle foto's in gedachten hebbend hoe mooi ze meestal strak in een jurk en make-up is. Maar ik vond haar nu juist op haar mooist. Raar ben ik: ik weet het.
Ze is bezig een serie aan het schrijven. Voor de tv. Helaas geen boek op komst. Ze was ook gestopt met boeken schrijven, maar stiekem hoopte ik toch op een volgende...
Links Annet de Jong
Van wie gelukkig nog wel gewoon boeken gaan komen, is van Annet de Jong die ik ook sprak. Ze gaat zelf een roman schrijven en samen met Dominique weer een Anna Levander. Ik heb zeer genoten van de trilogie M. En ook van de individuele boeken van Annet, zoals De vuurkoraal.



Deze week legde ik even contact met Xenia Kasper nadat ik las dat haar nieuwe boek Alecto over een week of drie zal verschijnen. Ik kreeg al snel een proefdruk van het komende boek toegestuurd. Ik ben begonnen en zat voor ik het wist over de 100 bladzijdes. Het leest heerlijk ontspannen.

Ideaal tussen het eieren verven en eieren eten door nu de paashaas weer twee dagen rondhobbelt. Lekker The Killing seizoen drie kijken, waar de vriendin mee thuis kwam en Follow the money, weer een Scandinavische geweldige tv serie. Ik ben geen groot tv kijker, maar die Scandinavische series vind ik geweldig.
Ik hoop dat jullie ook een beetje leuke Paashaasdagen hebben. Zal het Hemapersoneel Vrolijk voorjaar vieren of toch gewoon Pasen?

Ik heb nog drie weken te gaan waarin ik twee young adultboeken, een vooruitexemplaar van Black eyed Susans, een verhalenbundel en een Joachim Meyerhoff moet uit lezen. Oh ja en een manuscript van een uitgeverij. Als er dan helemaal niets meer in de bus valt, mag ik een vrije keuze boek lezen haha. Lijkt zwaar he, maar de verplichte boeken zien er ook goed uit. Niets leukers dan nieuwe schrijvers ontdekken...

Wat als boeken niet zouden bestaan?

Leesze en gedraag jullie...niet... Durf zou Griet zeggen.


Ink