Broodbakmachine

Het is zaak van een uitgeverij om altijd vooruit te kijken. Want je moet in het voorjaar wel nieuwe titels in de aanbieding hebben en van alle nieuwste trends niet een volger zijn, maar een maker. Helaas gaat die vlieger gewoon niet op. Daar mogen enkele agenten en enkele kapitaalkrachtige uitgeverijen in gespecialiseerd zijn, wij hebben dat maar één keer mogen meemaken en dat was natuurlijk gewoon toeval.

We zijn al twintig jaar lang de uitgevers van het kook- en bakduo uit Limburg: Wil en Netty Engels-Geurts. Vlaai en ander Limburgs gebak, Limburg op z’n lekkerst, Leer Limburgs koken en vele andere titels waren grote successen. Zo’n tien jaar geleden wilden ze een echt bakboek samenstellen met de nadruk op broden. En ze hadden net zo’n nieuwe trendy bakmachine gekocht en ontdekten dat de recepten voor de over en die voor de bakmachine maar heel weinig van elkaar verschilden.

En dus werd de titel: Zelf brood bakken en dat boek kreeg als ondertitel: voor in de over én in de broodbakmachine.

Laat dan nou juist dat jaar de grote hype van bakmachines ontstaan en dat was zo ongeveer het enige boek dat recepten voor de broodbakmachine in de aanbieding had. U kunt zich voorstellen dat het boek bij ons de deur uitvloog. En binnen afzienbare tijd waren er drie drukken gemaakt.

Het duurde ook niet lang of de concurrentie werd wakker en toen werden er snel herdrukken gemaakt van oudere boeken die ook broodrecepten voor de broodbakmachine aanboden.

Gelukkig is de titel, net zoals alle titels van het illustere echtpaar, een everseller en hebben we nog wel wat drukken er achteraan kunnen maken. Eén ding zijn we zeker niet geworden, trendsetters, maar dat toeval was wel heel erg leuk om mee te maken.

Ons advies: gewoon kijken wat er wordt aangeboden, daaruit je keuze maken en je eigen strategie voor de boeken van het komende jaar blijven volgen. Zo heb je je markt bediend en je eigen auteurs aan goede verkopen geholpen en dat is uiteindelijk het doel van elke uitgeverij.

Natuurlijk kijk je altijd naar: wat is het thema van de boekenweek en alle andere themaweken van de CPNB, wanneer is er een speciale beurs of een bijeenkomst waarbij je kunt aanhaken, welk nieuw boek is in welke niche apart of speciaal aan de man te brengen? Maar het voornaamste is dat je je eigen pad blijft volgen.

Elke auteur denkt dat hij met zijn volgende boek de wereld gaat veroveren, nummer één op elke boekenlijst komt te staan en dat hij de grote literaire ontdekking van het jaar zal worden. Dat komt zelden uit, maar je weet het nooit. De toevalsfactor is groot en heeft vaak te maken met zaken die helemaal niets met de boekenbranche hebben uit te staan, zoals het enorme succes van de broodbakmachine aantoont.

Paul Weelen, www.uitgeverijtic.nl

Uitgeverij Tic

Voor onze auteurs steken we onze nek uit

Als kleine uitgever ken je je beperkingen. Wij zijn vooral gericht op de regio Limburg maar maken toch al eens een uitstapje naar de grote steden. Zo doen we met veel plezier mee met de Beurs van de VZU, de vereniging van zelfstandige uitgevers, die in september jl al voor de tweede keer werd gehouden in Utrecht. Daar ontmoet je je vakbroeders en bedrijven die met dezelfde beperkingen zitten. Een uitgeverij van alleen maar vertaalde Italiaanse literatuur, een uitgeverij met alleen maar speciale kinderboeken, eentje met maar één boek, een ander met boeken uit Friesland of Groningen.

We vinden absoluut dat we boeken hebben die een breder publiek verdienen. Romans van regionale auteurs, die wereldliteratuur zijn, kookboeken waar heel Nederland van zou kunnen genieten en wandelgidsen die voor heel Nederland geschikt zijn, mits de toerist in het zuidelijke deel van het eigen land wil blijven.

Maar om bekendheid te geven aan de speciale boeken die we maken moet je kunnen beschikken over een enorm budget óf toevallige connecties binnen de media die wel eens een ‘regionaal’ oogje willen dichtknijpen. Het zit er doorgaans niet in.

In maart komen we met een roman van Hans Kanters. Het boek heeft de titel ‘De danser van Katendrecht’ gekregen en gaat zoals de titel al aangeeft over Rotterdam, specifieker over een Rotterdammer, die werd gekozen tot de populairste van allemaal, vóór alle voor de hand liggende coryfeeën: Bep van Klaveren, een bokser van wereldformaat.

Hoe komt dat boek bij ons terecht? Het ligt nogal voor de hand. Hans Kanters is Rotterdammer in hart en nieren, maar woont al jaren en jaren in Limburg en na enkele boeken van zijn hand die duidelijk een Limburgs accent hadden, kwam hij met deze roman bij Uitgeverij TIC. Hoewel we zeiden dat we die markt niet kennen, de kopers niet en de verkopers niet, wilde hij dat wij zijn nieuwe roman uitgeven. En dus doen we het.

En geloof het of niet, het is een ontzettend leuke roman geworden of zoals een vroege lezer het aanduidde: literatuur als een mokerslag.

We hopen van harte dat deze Rotterdamse roman bij een Limburgse uitgeverij in de huidige digitale wereld ook zijn weg weet te vinden naar het Randstedelijk publiek. Voor onze auteurs steken we onze nek uit. Op 24 februari 2018 is het zover. Boekhandel Snoek was meteen bereid de deuren voor ons open te zetten voor een presentatie. En nu maar hopen dat ook de media ons welgezind zijn.

Henry de Hoon ondervraagd

Op 4 november j.l. verscheen bij Uitgeverij TIC de nieuwe misdaadroman van Henry de Hoon. Deze uit Heerlen afkomstige schrijver debuteerde met Blauwdruk in 2001. Sindsdien heeft hij zich ontwikkeld tot een auteur van misdaadromans, Lost in London, zijn nieuwste is inmiddels de zevende.


*Hoe kwam je op het idee voor Lost in London?

Heel vaak ontstaan ideeën uit locaties. Een leegstaand huis dat te koop stond in London was hiervoor het uitgangspunt. Ik kom veel in London, vooral voor het theater. Voor de parken en de cultuur. London is steeds anders en ik zie telkens weer nieuwe zaken.

Dat theater komt in het boek terug en natuurlijk ook de parken. Er komt een oudere acteur in voor die na een misstap het toneel vaarwel zei en alleen nog maar huizen fotografeert voor makelaars. Het huis dat ik als uitgangspunt nam daar heeft Alan Rickman gewoond. Na zijn dood in 2016 heeft het een tijdje leeggestaan. Ik heb echter de locatie van het huis wat veranderd, want het moet niet over miljonairs gaan. En van een leegstaand huis met een verwaarloosde tuin, daar kun je van alles verwachten. Daar heb ik dan het verdere verhaal omheen geweven.

*Jij schrijft geen echte thrillers.

Nee, ik ben meer van de whodunit, geen actiethriller. De beweegredenen van de mensen interesseren me. Het is een actuele roman, London is een broeinest voor islamisten en het toneel van aanslagen. Daar probeer ik op in te spelen. Ik vrees dat we nog heel lang met deze situatie te maken hebben en dat het ook over enige jaren nog steeds actueel zal zijn.

Tegelijkertijd probeer ik de toon niet al te zwaar te maken. Ik voeg altijd een paar humoristische elementen toe. Glimlachjes vormen deel van een dergelijk verhaal, want hoe tragisch het leven vaak is, er is ook altijd wel een reden om te blijven lachen.

*Dit is je zevende misdaadroman. Wat is de motivatie om door te schrijven?

Ik kan het niet laten. Ik probeer mezelf ook steeds verder te ontwikkelen en volg workshops, ook in London en dat geeft me weer nieuwe ideeën. Ik heb laatst in Londen toevalligerwijze overnacht in het hotel waarin Jack the Ripper ook overnachtte. Dat kan geen toeval zijn, denk ik dan en wie weet gebruik ik dat in een volgend boek. Ook het script voor de trailer heb ik zelf geschreven. Het vult als het ware elkaar op natuurlijke wijze aan. Ook de radiocolumns voor het programma Limburgs Land voor regionale zender L1 werken daaraan mee. Zo komen in het boek wilde vossen voor en daar heb ik ook weer een column over gemaakt. 

*Wat is het effect van de trailer, denk je?

Dat is moeilijk in te schatten. Hij is nu zo’n 1000 keer bekeken via youtube en Facebook. Zo krijg je toch wat meer aandacht. De trailer communiceert wat gemakkelijker, maar of het nu echt scheelt in de verkoop van het boek, dat moeten we even afwachten. Ben Peeters heeft voor de Kunst, Theater en Media-afdeling van het Arcuscollege de trailer gemaakt, als onderdeel van zijn studie. Daar werk ik toevalligerwijze ook en mensen worden dan ook weer nieuwsgierig naar de opleiding waar een dergelijke stage mogelijk is.


https://www.youtube.com/watch?v=SG260T42aSk

*Over welk boek ben je het meest tevreden?

‘Moorddate’ vond ik heel goed, maar het laatste is natuurlijk altijd het beste. Als iemand me zou vragen welk boek ik graag verfilmd zou willen zien, dan zou ik dit kiezen. Ik ben voor het eerst uit Limburg weggegaan met mijn verhaal. Maar iedereen is wel eens in Londen geweest en kan heel veel herkennen.

*Verwerk je veel persoonlijke dingen in de boeken?

Niet zo heel veel. Ik denk dat het meeste van mezelf zit in de figuur van Simon die op zoek gaat naar zijn verdwenen zus. Hij stapt heel erg uit zijn comfort zone en dat heb ik ook gedaan. Ik heb zijn stappen bijna allemaal zelf gezet. Zo heb de reis met de Eurostar intussen al heel vaak gemaakt en weet ik heel goed hoe de vluchtelingen allerlei wegen en onwegen bewandelen om naar Engeland te komen. En ik ken Londen natuurlijk als mijn broekzak. Ik kom er zo’n drie à vier keer per jaar sinds 2011. De aanleiding was Alan Rickman, waar ik een enorme fan van ben, ook nu na zijn dood. We komen als fanclub elk jaar bijeen en dat is een geweldige ervaring, telkens weer. De laatste keer deed Ian McKellen, Gandalf uit Lord of the Rings er een pubquiz. Aan het eind daarvan vroeg hij om nieuwe vragen. En ik leverde wat vragen over een het monument dat wij hebben opgericht voor Rickman. Ik kreeg toen een persoonlijk bedankje van McKellen.

*Hoe was het schrijfproces bij dit boek?

Ik maak een opzetje, maar daar houd ik me meestal niet aan. De rode lijn zit er in elk geval in, maar ik houd ruimte over om nieuwe ideeën een kans te geven. Je moet ook goed luisteren naar wat anderen ervan zeggen. Dat betekent dat ik vaak heel lang met een boek bezig ben. Ik had het idee voor het boek al gereed toen de presentatie voor het vorige boek nog moest plaatsvinden. Het is ook nu zo dat ik het idee voor een volgend boek al in opzet gereed heb. Het speelt zich opnieuw in Londen af.

*Wat zijn jouw voorbeelden?

Colin Dexter is een van mijn helden. Hij schreef de boeken van Inspector Morse. Hij heeft hele sterke dialogen en er blijft ook altijd iets mysterieus over. Wallander van Henning Mankell vind ik ook heel boeiend. Dat zijn allemaal geen actiethrillers. Thomas Olde Heuvelt van Hex is ook een hele goeie, maar dan praten we echt over horrorboeken.

*Hoe kom je erbij om een Engelstalige titel voor een Nederlandstalig boek te gebruiken?

Ik had eerst als titel ‘Spoorloos in Londen’. Dat vond mijn uitgever niet zo’n heel spannende titel. Ik heb het voorgelegd via Facebook aan tal van vrienden en bekenden en ruim 80% vond de Engelse titel heel geslaagd. Dus daar hebben we uiteindelijk voor gekozen. Eigenlijk is het vreemd dat er niet eerder een boek kwam met deze titel. Iets dergelijks overkwam me met het boek ‘Drielandenmoord’. Tegelijk met mijn boek verscheen er in Duitsland een boek met de titel ‘Dreiländermord’, dan zie je dat een bepaald idee op een gegeven moment gewoon leeft.

*Nog tips voor beginnende auteurs?

Schrijf vooral voor je eigen plezier. Als je denkt dat je er rijk mee wordt of je hele leven ophangt aan het idee ‘schrijver’ te willen zijn, dan kun je wel eens heel erg teleurgesteld worden. Kritiek krijgen is niet leuk, maar ik kijk altijd of ik er iets mee kan doen. Maar soms moet je het ook gewoon naast je neer leggen, want je maakt je eigen keuzes en daar moet je voor staan. En je moet je eigen grenzen kennen. Als je weet dat je niet voor actiethrillers bent weggelegd, dan laat dat. Geef op andere manieren je verhaal de spanning die nodig is om de lezer te blijven boeien.