Posts tonen met het label Diana van Hal. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Diana van Hal. Alle posts tonen

zaterdag 30 juni 2018

Verwacht in juli deel 1

Op 2 juli verschijnt De Greenwood moordenaar van Diana van Hal.

Na jaren van terreur neemt DNA-analist Jennifer Rowley het heft in eigen handen en vecht terug tegen de psychopaat die zijn tanden in haar heeft gezet. Waarom moet de Greenwood moordenaar juist haar hebben? Wie waren zijn vorige slachtoffers en wat hadden zij gemeen met Jennifer? Dankzij hulp uit een onverwachte hoek stuit ze op een nieuwe aanwijzing. Maar dan verdwijnt ze...

In de zoektocht naar Jennifer kan het team, onder leiding van rechercheur Spencer Bennet, niemand vertrouwen. De afdeling moordzaken heeft een lek binnen zijn gelederen. Een nieuwe partner compliceert de zaak nog meer. Bennet is de wanhoop nabij en heeft al zijn kracht nodig om er niet zelf aan onderdoor te gaan.
Koop bij bol.comAanwijzingen lopen uit op niets. De tijd dringt. Ze vrezen terecht voor Jennifers leven. Waar is ze gebleven? En wat heeft haar verleden hiermee te maken? Na een bloedstollend en intensief onderzoek hebben ze een verdachte in hechtenis. Brengt hij ze dichter bij de oplossing voor het te laat is?



Op 3 juli Never world awake
Koop bij bol.com
Beatrice heeft haar vrienden al een jaar niet meer gezien. Ooit vormden ze een hechte groep en waren ze populair op school, tot de onverwachte, mysterieuze dood van een van hen alles veranderde. Wanneer ze wordt uitgenodigd voor een besloten feestje met de oude groep besluit ze te gaan, in de hoop meer te horen over de dood van Jim. Maar in de loop van de avond merkt ze dat ze te ver uit elkaar zijn gegroeid en geeft ze de hoop op dat ze ooit zal weten wat er toen is gebeurd.

Dan wordt het ochtend. Het stormt hard, en er klopt een mysterieuze man aan. Hij vertelt iets wat niet waar kan zijn: de vijf vrienden zitten vast in de tijd, een probleem dat alleen kan worden opgelost als ze een gruwelijke beslissing nemen. Voor Beatrice is dit de laatste kans om achter de waarheid te komen, en haar enige kans om te kunnen overleven. De Neverworld Wake is begonnen.






Op 5 juli Vonk van Anita Terpstra
Koop bij bol.com
In de balletwereld vormen de Nederlandse Mischa en de Russische Nikolaj een beroemd droompaar. Het auto-ongeluk waarbij hun dochtertje om het leven is gekomen, lijkt hen nog dichter bij elkaar te hebben gebracht. Maar dan breekt er brand uit in het huis waar ze tijdelijk wonen. Mischa en Nikolaj overleven het vuur, maar liggen beiden met zware verwondingen in het ziekenhuis. Als de politie de brand onderzoekt, is al snel duidelijk dat deze is aangestoken. Het geluk van het danspaar blijkt niet meer dan een zorgvuldig geconstrueerde leugen. Mischa beschuldigt Nikolaj ervan de brand te hebben gesticht. Op zijn beurt beweert Nikolaj dat Mischa hem wil vermoorden. Wie van de twee spreekt de waarheid? En wie liegt?








Op 6 juli Zomernacht van Eva van Kampen
Koop bij bol.com
Net als andere jaren besteedt Laurien van Poelgeest de eerste week van de zomervakantie als leiding op een zomerkamp voor kinderen. Ook al kan ze na haar eerste jaar als lerares Nederlands op een middelbare school wel vakantie gebruiken, ze heeft veel zin in het kamp. Sinds ze zelf als kind meeging, heeft ze nog geen jaar overgeslagen. Haar tweelingzus Tessa is er ook, net als een aantal goede vrienden met wie ze inmiddels een vaste groep leiding vormt. Ook heeft Laurien haar collega Pieter gevraagd om mee te gaan, omdat ze één persoon tekortkwamen. Dat zij en Pieter al een tijd aan het flirten zijn, maakt het kamp voor haar des te leuker. Het kamp in de duinen bij Egmond aan Zee is zoals gewoonlijk een groot succes. Het is mooi weer, de kinderen hebben het naar hun zin en dat geldt ook voor Laurien, zeker als zij en Pieter ’s avonds bij het kampvuur steeds nader tot elkaar komen. Bij datzelfde kampvuur gaat het ook over die ene gebeurtenis, vijfentwintig jaar geleden, toen een jongetje verdween van het kamp en verdronk in zee. Die gebeurtenis heeft veel indruk gemaakt op Laurien en ze herinnert het zich nog steeds, zeker nu ze weer op diezelfde plek is. Het kamp neemt een bizarre wending als de geschiedenis zich lijkt te herhalen. Op klaarlichte dag verdwijnt een van de kinderen en de politie zet onmiddellijk een grootse zoekactie op touw. Niemand heeft echter iets gezien of gehoord en het jongetje is onvindbaar…




Op 10 juli Vrienschapsverzoek van Laura Marshall
Koop bij bol.com
In Vriendschapsverzoek, het debuut van Laura Marshall, ontvangt Louise een Facebookbericht van iemand die al meer dan 25 jaar dood zou zijn.
Maria Weston wil vrienden met haar worden op Facebook. Maar Maria is sinds het afscheidsfeest op school niet meer gezien en wordt al jaren vermist. Iedereen waant haar dood, vooral Louise, die al haar hele leven een verschrikkelijk geheim met zich meedraagt.
Wanneer Louise wordt gedwongen om te achterhalen wat er precies die avond heeft plaatsgevonden, weet ze alleen zeker dat Maria terug is. Klopt dat wel?
Vriendschapsverzoek is een zenuwslopende psychologische thriller voor de fans van Het meisje in de trein, Ik zie jou en Waar is ze?

vrijdag 26 augustus 2016

De vakantiekoffer van Diana van Hal

Dit jaar gaan we op vakantie naar playa del Maurik. Met andere woorden, lekker thuis, niets geboekt. Dagjes weg zitten wel in de planning. En met een strand in de buurt, een zwembad en trampoline in de tuin en de nodige speeltuinen in de omgeving, moeten we ons goed kunnen vermaken. Ik zit middenin de herschrijf- en redactiefase van mijn volgende boek. Over niet al te lange tijd komt het vervolg op De verzamelaar uit, dus er is een deadline waar ik me aan moet houden (van mezelf). Achter de schermen ben ik ook nog erg druk met mijn debuut natuurlijk. Nu ik een eigen uitgeverij heb opgezet, ben ik mijn weg aan het zoeken in het woelige schrijvers- en uitgeefwereldje. Binnenkort is De verzamelaar ook overal in ebook te verkrijgen. En ik ben met nog een spannend project bezig, waar ik nog niets over kan zeggen. Al deze vakantieplannen (of juist een gebrek eraan) zegt natuurlijk niets. Het kan zomaar dat we een last minute zien en we besluiten ineens een paar dagen er tussenuit te piepen.

De boeken die zeker mee gaan, mochten we een paar dagen ons huis ontvluchten, zijn degene die al een tijd vanuit mijn boekenkast roepen, die mijn oog vangen elke keer dat ik langs de plank loop en me niet loslaten tijdens het herschrijven. Een tijd geleden heeft iemand de Bergman Kronieken van Hjorth Rosenfeldt aangeraden. Het eerste deel, Wat verborgen is, had ik binnen no time uitgelezen. Het tweede deel heb ik dezelfde avond nog besteld. Ook Stefan Ahnhem is een aangeraden boek. Die gaat bovenop De discipel van Hjorth Rosenfeldt. En het pas verschenen Indra van Sterre Carron gaat ook zeker mee. Mocht ik op tijd klaar zijn met het boek wat ik op dit moment aan het herschrijven ben, dan gaat die ook mee. Zodat ik hem achter elkaar, ontspannen kan lezen als een thrillerlezer in plaats van in gedeeltes, over langere tijd uitgesmeerd. Wanneer je bezig bent met redigeren, let je toch op andere dingen, je geniet niet van een boek.

Mochten er nog lezers op vakantie gaan en niet al voorzien zijn van de nodige boeken uit hun NTL lijsten... Dan raad ik zeker de Bergman Kronieken aan. En de boeken van M.J. Arlidge. En mochten jullie nieuwsgierig zijn naar mijn werk, neem gerust een kijkje op het thrillerlezersblog bij de recensie van De verzamelaar. Heel fijne vakantie voor iedereen die de komende tijd mag genieten van een aantal vrije dagen of weken. Ik ga snel verder met herschrijven. Deadline...


Liefs Diana


donderdag 7 juli 2016

De vakantiekoffer van Ann....en aan de wandel met Frank van Pamelen!

Op het blog worden de vakantiekoffers nu geopend. De mijne gaat bijna weer dicht. Ik ben bezig met mijn laatste vakantieweek. Hoe mijn eerste en tweede week verliepen is hier al ergens op het blog te lezen, daar ga ik het nu niet over hebben.

Aangezien ik thuis gebleven ben kon ik mijn vakantiekoffer zo groot of zo klein maken al ik zelf wilde. Ik hoef er toch niet mee te sjouwen, El Balconia is niet zo ver vliegen. Tot nu toe is er van het verven van de buitenboel niet zo heel veel gekomen. Als er al twee droge dagen achter elkaar waren, dan was ik niet thuis. Alle hoop op de komende week en anders maar niet. Het jaar is nog niet om.

Stel ik was wel met vakantie gegaan welke boeken zou ik dan hebben meegenomen? Eigenlijk alle zijn alle tips in willekeurige volgorde, maar toch met stip op 1 is Judaskus van Linda Jansma. Ik ben er al in begonnen en het is dat ik af en toe mezelf en Daantje moet voeren anders was ik vast afgevallen als het boek uit was, want dit is er weer een waarin je wil blijven doorlezen. Waarbij je af en toe zit te wiebelen omdat je naar de wc moet, maar niet wil stoppen met lezen…zo een dus.

Tip 2 is Paradijsvogels van Nathalie Pagie. Ik moet er nog in beginnen, maar ik hoor zulke goede verhalen van de mensen die het kunnen weten, dat ik deze rustig durf aan te raden. Ik ga deze na Judaskus lezen.

Tip 3 zou zijn de allernieuwste van Peter James, Love You Dead. Deze is nog niet vertaald in het Nederlands, zodat je het nu nog met de Engelse versie van deel 12 in de Roy Grace serie moet doen. De vertaling van deel 11 komt dit najaar uit, volgens mij. Nog een tip voor de liefhebbers, het e-book van deel 10, Als de dood, is nu in de aanbieding bij bol.com voor 4,99 en aangezien het e-book van Love You Dead ruim 3x zo duur is, is het wel een koopje.

Tip 4 is een al wat ouder boek. Het is deel 1 in de FBI-profiler serie van Lisa Gardner: Bloedbruiloft/The Perfect Husband. Ik las hem in het Engels en ik heb genoten van het verhaal.

Tip 5 is De verzamelaar van Diana van Hal. Deel 1 van een hopelijk lange serie, waarin tactisch rechercheur Bennett en DNA-analist Rowley in een race tegen de klok de zaak proberen te ontrafelen van een seriemoordenaar. Ik heb er van genoten en kijk erg uit naar deel 2.

En dan wil ik afsluiten met een boek waar ik zo meteen hieronder nog iets uitgebreider ga vertellen, namelijk De wraak van Vondel van Frank van Pamelen. Als je van raadsels alá de Davinci Code houdt en van geschiedenis en gedichten dat is dit boek een echte aanrader. Het boek heeft een prettige schrijfstijl en je merkt tijdens het lezen dat Frank prima research gedaan heeft, want het klopt allemaal.

Voor mij heeft dit boek nog een extra betekenis, want ik had een wandeling in Amsterdam gewonnen (met een bijzonder slecht gedichtje…dat dan weer wel). Tijdens de wandeling zouden we langs de belangrijkste plekken uit het boek gaan lopen. Helemaal leuk en omdat het precies in mijn vakantie viel keek ik er erg naar uit.

Frank van Pamelen is een schrijver van kinderboeken, cabaret, radio- en tv-programma’s, gedichten en columns. De Wraak van Vondel is zijn eerste thriller.

Zondag 3 juli was het zo ver, het was gelukkig prachtig weer. Met een kleine D-tour, want vergeten in te checken dus onderweg toch maar even uitgestapt om dat alsnog te doen, ging ik op weg naar Amsterdam. De stad waarmee ik een haat-liefde verhouding heb. Ik ben gek op New York, waar ik de drukte nooit zo vind opvallen, maar in Amsterdam vind ik de mensenmassa vaak too much. Onderweg naar ons afspreekpunt maak ik al mijn eerste foto van een pand waar een regel tekst op staat, dichtregels spelen een grote rol in het boek.


Behalve ik hebben nog 3 andere dames deze wandeling gewonnen. Het boek begint bij de Brakke Grond, daar hebben we dus ook afgesproken. Als ik daar aankom is Frank er al. Er hoeft eigenlijk geen ijs gebroken te worden, ook niet met de andere 2 ‘meiden’ Carola en Annemiek. Dame nummer 3 is helaas nooit op komen dagen.


Frank weet enorm veel te vertellen over de geschiedenis van De Brakke Grond en dat er op het punt waar we nu zitten (het terras) vroeger een klooster stond, waarvan de gewelven nog intact onder de grond liggen. Hij vertelt ook dat hij enorm veel research gedaan heeft, ook alle plekken heeft bezocht om de verbanden te leggen in het verhaal. Dat het er soms op leek dat zijn verhaal echt gebeurd was, omdat er toch wel aardig wat aanwijzingen uit zijn boek leken te kloppen.

Het verhaal speelt zich af rond de troonswisseling van Beatrix, wat voor Frank een cadeautje was waardoor hij mooi het verhaal er omheen kon weven. Ik wil uiteraard niet teveel van het boek en zo verklappen, dus ik probeer expres een beetje vaag te blijven voor degene die het boek nog willen gaan lezen.

Frank is een bevlogen verteller en het was dan ook een feest om langs al die belangrijke punten uit het boek te lopen en te horen hoe het verhaal ontstaan is. Je hoefde niet perse het boek gelezen te hebben, de geschiedenis van het hoe en waarom was sowieso al enorm interessant.
We zijn langs de diverse panden gelopen, in de Grote kerk geweest. We hebben zelfs nog even bij het graf van Saskia, de vrouw van Rembrandt van Rijn gestaan. Het hoogtepunt voor mij was een bezoek aan het paleis op de Dam. Wat is dat indrukwekkend van binnen en natuurlijk extra leuk i.v.m. het verhaal in het boek om te zien waar nou precies wat gebeurt.

Heel even had ik een Harry Potter moment toen ik het bordje cloakroom zag en een versiersel met een slang ;-) Ook was het apart om in de kamer te staan waar Beatrix en Willem-Alexander de stukken ondertekenden betreffende de troonswisseling. Het balkon waar men stond te wuiven is trouwens helemaal niet zo diep als dat het lijkt.

Ik heb enorm genoten van de wandeling, van alle weetjes en van het mooie weer. Mochten jullie ooit in de gelegenheid zijn om samen met Frank deze wandeling te maken, dan zeg ik DOEN! Het is meer dan de moeite waard. Na afloop van de wandeling heeft Frank onze boeken nog gesigneerd en na even uitpuffen op een terras met een drankje liepen we zoals dat heet, moe maar voldaan richting station.

Nog een klein nieuwtje, Frank is bezig aan zijn tweede thriller en dat boek speelt zich af in zijn geboorteplaats Terneuzen. Een van de hoofdpersonen uit de Wraak van Vondel komt hierin terug. Ik kijk er al naar uit, al moet ik nog wachten tot 2017.

Fijne vakantie allemaal,
Ann



zondag 5 juni 2016

Thrillerlunch door Diana van Hal

Een paar weken geleden werd ik uitgenodigd om met een groot gedeelte van het team van thrillerlezers en twee andere schrijfsters (Olga Hoekstra en Jennefer Mellink) te gaan lunchen in Utrecht. Met knikkende knieën zei ik natuurlijk volmondig: Ja! Zenuwachtig, want ik had ze nog nooit persoonlijk ontmoet. Ik ben zo iemand die daar, ondanks dat niemand dat ooit aan me merkt, dagen van tevoren een kilo of twee aan kriebelbeestjes van in mijn buik kan krijgen. Hoe dichterbij de datum, des te meer informatie. Lunchen in de Winkel van Sinkel. Met de trein en verzamelen op Utrecht Centraal. Voor de starbucks, waarvan er achteraf twee bleken te zijn! Gelukkig was ik op tijd, dus een grote mok van het zwarte goud om mijn zenuwen te bedwingen.

Geen rekening ermee gehouden dat je van koffie eventueel ook hyper kan worden...
Het gaf me vleugels naar de Winkel van Sinkel en binnen no time had iedereen elkaar de hand geschud en zaten we achterin de zaak aan de voor ons gereserveerde tafel. Een perfecte plek om alles te overzien. Tijd om te ontdooien was er niet, want het was een kippenhok van jewelste. Leuk!

Er werden meteen kado's uitgewisseld. Lichte paniek breekt me uit! Had ik ook wat mee moeten nemen? Ooo ik had wel wat mee kunnen nemen! Dat maak ik de volgende keer zeker goed met iedereen. De drie schrijfsters kregen een leuk boekje:

Dat betekent voorlopig genoeg vragen om te beantwoorden en wie weet leer ik mezelf misschien een beetje beter kennen. Na nog meer kletsen (de mensen naast ons hadden vast een piep in het oor toen ze de Winkel van Sinkel verlieten) bestelden we eten. Een heerlijke carpaccio op oerbrood voor mij, jammie jammie! Ik zat aan de zijkant met Olga en we hebben veel kunnen kletsen over uitgeven in eigen beheer en e-books. Waar het hart vol van is, loopt de mond van over zeggen ze weleens, dus het was geen moment stil. Wat een gezellige meid is het toch! Zo, dat moest ik even kwijt.

Lydia had me voor het uitje gevraagd om De verzamelaar voor haar mee te nemen, want ze was ontzettend benieuwd naar mijn eerste boek. Zo ontzettend leuk! Uiteraard heb ik er wat ingeschreven voor haar. Ja jongens, het werd een heel boekwerk, Sorry! En natuurlijk op de foto. Ik vond het echt ontzettend leuk en ben vreselijk benieuwd naar haar mening. Ik durf haar niet te vragen of ze er al in begonnen is en wat ze ervan vindt, maar ik denk het stiekem wel elke dag hoor!

Na het eten begon de grote stoelendans. Even plaatsje wisselen, zodat we elke keer een andere gesprekspartner hadden. Op een gegeven moment een interessant gesprek met Alexander over schrijven, wat hij ontzettend leuk kan, ik lig vreselijk in een deuk om zijn stukjes. Ik hoop ooit een groter verhaal van hem te lezen, misschien komt dat nog?
Een hele poos kletsen later gingen er een aantal naar huis. Een ware fotosessie volgde. Zo grappig! (gelukkig kon ik de dans redelijk ontspringen, ik hou niet zo van foto's). Natuurlijk stiekem een aantal foto's gevraagd voor het blog!

Nadat de eersten vertrokken waren, hebben we een tijd met de overgebleven groep op het terras achter de Winkel van Sinkel zitten kletsen. Heerlijk ontspannen en gezellig, de drankjes vlogen in het rond (bij de tafel naast ons uiteraard, wij zijn niet zo). Tot de boekhandel aan de andere kant van de gracht wel heel hard begon te roepen. Op aanraden van anderen verdween er een boek van Stefan Ahnhem in mijn tas (na netjes afrekenen aan de kassa). 

Ook mijn thuisfront riep, dus zsm naar huis, zelfs niet van iedereen afscheid kunnen nemen, omdat ik ze niet kon vinden in de boekhandel (wat is die groot zeg!). Miste ook nog eens de trein! En 's avonds nagenieten van een ontzettend leuke dag! 

Voor herhaling vatbaar hoor!

Diana

dinsdag 31 mei 2016

Een thrillerlezerslunch met Olga, Jennefer en Diana

Op zaterdag 21 mei hadden we met een groot gedeelte van het team niet zomaar een boekenuitje, maar een boekenlunch met drie auteurs van (young/new adult) thrillers; Olga Hoekstra, Diana van Hal en Jennefer Mellink. Lekker eten en praten over boeken in de Winkel van Sinkel; beter wordt het eigenlijk niet, toch?

Mààr. Utrecht – je moet er eerst zien te komen. De NS houdt het altijd spannend; zo word je in Woerden door de NS naar de bus gestuurd en door de buschauffeur weer naar de NS, omdat niemand echt weet wat er aan de hand is. Gelukkig hebben Alex en ik niet alleen veel geduld, maar ook een Miriam - en Miriam heeft een NS-app. Uiteindelijk komen we dus wel gewoon aan in Utrecht, niet eens zo veel later dan gepland.

Tja, en dan moet je de anderen nog vinden. Bij het trefpunt (Starbucks) zien we niemand en na een sms van het opperhoofd (“Waar zijn jullie??”) die vervolgens de telefoon niet opneemt, gaan we maar gauw op weg naar de Winkel van Sinkel.
We blijken er de eersten te zijn; aan de lange, voor ons gereserveerde tafel achterin het restaurant zit nog niemand. Dus. We hoeven gelukkig niet lang te wachten; een minuut of tien later komt de rest van de club binnen: Inki, Jennefer, Diana, Olga, Ann en Lydia.

Er wordt volop geknuffeld, gegroet en gevraagd waarom we in vredesnaam niet gewacht hebben. Maar als we eenmaal zitten, zijn de meesten het misverstand al snel vergeten. Het is een warm weerzien; Ink informeert hoe het met Olga’s kersverse, vierde kind gaat en natuurlijk met haar oudste zoon; ze heeft drie dochters, maar het gaat om het idee. Olga vindt het waarschijnlijk allang best; dit is haar eerste uitstapje ‘sans la bébé’.

Bij een thrillerlezerslunch horen cadeautjes. Alle drie de dames krijgen een boekje met “999 Vragen Aan Jezelf” en Olga krijgt omdat ze ‘geworpen heeft’ een mooie, door Miriam gehaakte babydeken en een speciaal thrillerlezersslabbetje (ook voor de baby). Jennefer heeft voor Miriam een Chevy Stevens meegenomen (Vermist), omdat ze allebei van gruwelijke thrillers houden; Inki krijgt een mooi Inkie-kleurboek.

Na de uitwisseling van cadeaus barsten de gesprekken los en lukt het nog net om thee, koffie, bier en wijn te bestellen. Daarna is de orde zoek en uiteindelijk moet onze serveerder overspannen naar huis gestuurd worden als we drie uur later nog niks te eten besteld hebben.
Geintje natuurlijk, maar hij moest wel een paar keer terugkomen – één keer is dat zijn eigen schuld omdat hij alleen Alex vraagt of die nog iets te drinken wil bestellen en de rest van ons vergeet (of zoiets).

Allerlei onderwerpen komen voorbij: dat er nog steeds een spelletjesavond moet komen bij Olga thuis; dat je als schrijver hard aan de boek moet, ook wanneer je boek al uit is en dat je eigen uitgeverij beginnen ook heel goed kan werken; over Tintelingen en succes met je boeken over de grens; en natuurlijk praten we over de nieuwe boeken die eraan zitten te komen.
Olga zit zich al verlekkerd te bedenken wie ze in haar volgende boek zal omleggen. Ondertussen komt het nieuwe boek van Jennefer al binnen twee weken uit en dat van Diana verschijnt in het najaar. Ook komt het concept ‘moorddiner’ ter sprake, dat moeten we echt eens doen. Olga ziet het al helemaal voor zich: “Dan kunnen wij het scenario wel schrijven!”
Na een paar uur gezellig praten, eten, drinken en nog meer drinken, maken de eersten zich los van ons groepje om voor de avondklok thuis te zijn. De Lush lonkt en er zijn dochters om over de finish te juichen, dus worden er foto’s gemaakt voor het blog en afscheidszoenen uitgewisseld.

Inki, Miriam, Ann, Alex, Diana en ik verplaatsen ons naar het terras van Sinkel voor een laatste drankje. Lang duurt dat niet, want tegenover de Winkel van Sinkel bevindt zich boekhandel Broese en de boeken roepen. Als de rest van de groep mijn onrust niet langer kan negeren, rekenen we af om daar te gaan kijken. Ik ga meteen op jacht naar een boek van Carrie Brownstein op de muziekafdeling, waardoor ik het vertrek van Diana mis. Het boek vind ik trouwens niet - wel tien boeken over Herman Brood... Dubbele teleurstelling.

Uiteindelijk weet de rest me met lichte dwang uit de boekwinkel te verwijderen: tijd voor tapas. We schuiven aan een tafeltje in La Cubanita en daarna wordt alles wat wazig; de sangria was overigens het idee van Inki. Ik weet wel dat ik heel lekker geslapen heb die nacht.

En dat het een enorm leuke dag was met drie ontzettend aardige, prettig gestoorde auteurs en het thrillerlezersteam. Bedankt allemaal, ik had het niet willen missen!


Yfke Brandhout

zondag 22 mei 2016

Foto van de week

Thrillerlezers had zaterdag 21 mei een heerlijk uitje met ons team en Olga Hoekstra, Jennefer Mellink en Diana van Hal. In de Winkel van Sinkel hebben we heerlijk gekletst en gegeten.

zaterdag 23 april 2016

Blauwe maandag - slot (door Diana van Hal)

*Vigo*

De vrouw staart, met een vlekkerig gezicht en een zakdoek krampachtig in haar hand geklemd, naar de grond. De man voert het woord en is overduidelijk minder geschokt door de vermissing. Boos eerder, maar gezien de omstandigheden misschien begrijpelijk. Niet iedereen toont zijn emoties op dezelfde manier.
‘Een miscommunicatie. Mijn vrouw bleef met migraine op bed liggen, dacht dat ik de kinderen naar school zou brengen. Normaal komt de nanny elke morgen om dat te regelen. Ik snap niet waarom die vrouw uitgerekend vandaag vrij was en niemand mij dat verteld heeft!’
De man werpt een beschuldigende blik op zijn vrouw. Met haar ogen nog altijd omlaag gericht, krimpt ze zichtbaar ineen. Ze opent haar mond om wat te zeggen, maar het blijft stil.
‘Meneer van den Berg, laten we niemand de schuld geven. U vertelde aan de receptie dat u een foto van de kinderen heeft. Zou ik die mogen zien?’
Jurgen van den Berg vist uit zijn binnenzak een foto en overhandigd die aan Vigo. Een blik erop is genoeg.
‘Waar denkt u dat de kinderen naartoe zijn gegaan? Is er een familielid in de buurt die ze misschien heeft opgevangen of waar ze uit eigen beweging naartoe zijn gegaan? Heeft u iedereen al gebeld?’ Normaal gesproken zou Vigo ze meteen verteld hebben dat de kinderen gevonden zijn. Iets weerhoudt hem ervan. Er moet eerst uitgezocht worden wie de kinderen heeft meegenomen, wat Daniel weet over de persoon die Sybil heeft vermoord, voordat hij ze confronteert met de dood van hun dochter.
‘Natuurlijk hebben we direct iedereen gebeld! Niemand weet waar ze zijn.’
‘En u heeft geen idee wie ze zou kunnen meenemen?’
‘Dat zeg ik toch? Nee. Anders zouden we niet hier zitten.’
Mevrouw van den Berg wriemelt aan haar zakdoek. Een traan biggelt langs haar wang naar beneden.
‘Ik moet een paar telefoontjes plegen. Wilt u misschien wat drinken, een glaasje water?’
Zijn vraag is voornamelijk bedoelt voor de vrouw.

*Agnes*

Ze staart bedenkelijk naar haar telefoon. Wat Vigo haar net vertelt, klopt met wat ze gelezen heeft in het dossier. De kinderen zijn een aantal keer per jaar met verwondingen naar het ziekenhuis gebracht. Altijd verdachte “ongelukjes”, waar Stephanie zelf geen, of geen goede verklaring voor kon geven. Ook de kinderen ontkenden dat hun moeder ze pijn deed, maar vertelden niet wie dan wel. Uiteindelijk heeft de GGZ besloten ze uit huis te plaatsen en onder te brengen bij het echtpaar van den Berg. Voor de veiligheid van de kinderen. Stephanie was des duivels geweest en heeft veel stennis geschopt. Dat is nu ruim een jaar geleden. De kinderen zijn sinds die tijd niet meer bij een dokter geweest, geen verwondingen meer. Het echtpaar wordt op dit moment door Vigo naar het GGZ gereden. Tussen neus en lippen door heeft hij haar een nieuwe opdracht gegeven. Of ze wil kijken naar de band “Skinny Fets”, omdat hun zangeres wordt vermist. Ze heeft geen idee wat dat met deze zaak te maken heeft. Als hij denkt dat het Steffie zou kunnen zijn, dan heeft hij het mis. Ze kende haar niet zo goed, op haar reputatie na, maar zingen kon ze niet. Dat kan ze zich wel herinneren van muziekles, zo vals als een kraai. Met haar mobieltje zoekt ze op Google naar de naam die Vigo doorgegeven heeft. Geen resultaten, wel van Skinny Jeans. Die zal hij wel bedoelen. Ze opent de website. De band telt vijf leden. Haar mond valt open van verbazing.

*Vigo*

‘Zit je nou nog steeds met je neus in die mobiele telefoon? Je lijkt mijn dochter wel.’ Hij weet dat hij een beetje onredelijk reageert. Het zit hem allemaal niet lekker. Het echtpaar reageerde zoals verwacht, alleen Daniel niet. De jongen leek doodsbang toen hij zijn pleegouders zag. Misschien een normale reactie. Het is verdomme niet niks wat hij heeft meegemaakt voor zo’n klein kereltje.
‘Ja. Ik ben de songteksten aan het lezen. Artiesten zingen vaak over hun gevoelens, misschien kan ik eruit opmaken waarom Stephanie van Loon haar kinderen mishandelde. Wie weet was ze wel depressief, of…’
‘Gek in haar hoofd? Die kinderen zijn beter af waar ze nu zitten. Ik heb ook gezien hoe dik dat dossier is. Wie weet is ze iemand tegen gekomen die niet van kindermishandeling houdt.’ Dat verklaard alleen niet wat er met Sybil is gebeurd, denkt hij bij zichzelf.
‘Zodra we op het bureau zijn vertrek ik naar de kelder. Irina moet ondertussen klaar zijn met de autopsie van het kind. Misschien weet ze al meer over het moordwapen.’

*Agnes*

Op het bureau is ze met haar telefoon in de hand in de koffiekamer gaan zitten. Die oude mopperpot kan me wat, dit is zeker relevant voor het onderzoek. Haar maag trekt samen bij het zien van de foto in het gastenboek van de band. Met een vloeiende beweging springt ze van haar stoel. Ze rent hem achterna richting de kelder.
‘Ik denk dat ik weet waarom ze niets vertelde over de mishandelingen, Vigo. We moeten terug naar de GGZ.’ Net voor de trap naar het mortuarium heeft ze hem ingehaald. ‘Kijk!’ Ze houdt haar mobiel een paar centimeter van zijn neus af. Hij pakt hem over en bekijkt de foto goed. De verbazing is van zijn groter wordende ogen af te lezen. In het kort verteld ze over de songteksten. Ze ziet aan zijn gezicht dat hij het verband ook legt.
‘Verdomme, je hebt gelijk. Kom mee! Hij mag geen moment alleen zijn met de jongen.’

*Vigo*

‘Waarom heeft Stephanie van Loon niet eerder wat gezegd? Ze had naar de politie moeten gaan.’ Vigo draait de auto de parkeerplaats van het GGZ op. Met Agnes vlak achter hem, rent hij het gebouw in, naar de kamer van Bep Waas. Hij zwaait de deur open en staat abrupt stil. Alleen Bep en mevrouw van den Berg zitten er. Ze kijken hem verschrikt aan. Agnes botst tegen Vigo op.
‘Waar zijn ze?’ Hij wacht het niet af, rent de gang door. Agnes komt hem achterna.
‘De toiletten, ze zijn naar de toiletten!’ schreeuwt ze hem achterna. Zijn hoofd draait van links naar rechts. Een deur met een poppetje erop aan het eind van de gang! Zo snel zijn benen hem kunnen dragen, gaat hij erop af. Wanneer hij vlak voor de deur is, wil hij naar zijn dienstwapen grijpen. De deur gaat al open. Met een snoekduik laat hij zich op Jurgen van den Berg vallen.

*Agnes*

Opgelucht dat alles achter de rug is, bestelt ze voor zichzelf en haar partner een dubbele espresso. Ze zitten in de koffiezaak tegenover het bureau.
‘Wat een mazzel dat hij de jongen niets aangedaan heeft in die toiletten.’ Agnes overhandigd Vigo zijn beker. Vigo knikt.
‘Ik denk niet dat hij het in het GGZ aangedurfde. Waarschijnlijk had hij thuis de klus afgemaakt. Wat ik begrepen heb, is dat Daniel pas durfde te vertellen wat er gebeurd is met zijn zusje, nadat die van den Berg in de boeien geslagen was. Hij vroeg nog aan Bep: gaat hij de gevangenis in?’ Ze luistert aandachtig naar haar collega. Nadat hij klaar is met zijn relaas, valt er een stilte, ieder verzonken in hun eigen gedachten. Wat ze begrepen heeft uit de songteksten van Steffie, is dat ze als meisje van vijftien zwanger raakte, nadat ze verkracht was door een knul met rijke ouders. Hij dacht, gezien haar reputatie als slet, dat ze makkelijk te krijgen was. Niets was minder waar, tot aan die bewuste dag, had ze het zelfs nog nooit met iemand gedaan. De jongen in kwestie bleek Jurgen van den Berg te zijn. Zijn ouders hebben Stephanie zwijggeld betaald. Niemand mocht weten wie het kind bij haar had verwekt. Wat niemand wist, ook zijn ouders niet, is dat Jurgen van den Berg losse handjes had en bleef terugkomen voor meer seks. Stephanie was zo verschrikkelijk bang dat haar, of haar kinderen, wat zou overkomen als ze wat tegen hem zou ondernemen, dat ze het liet gebeuren. Tot op de dag van haar moord. In de songtekst die ze nog aan het schrijven was ten tijde van haar moord, beschreef ze hoe ze zou vluchten met haar kinderen en opnieuw zou beginnen met een andere identiteit. Jurgen van den Berg moet daar lucht van hebben gekregen en haar hebben vermoord. Tijdens het verhoor biechtte Jurgen op dat hij Sybil had vermoord in een vlaag van woede op weg naar school. Ze bleef vragen stellen over hun moeder.
‘Wat gebeurd er eigenlijk met Daniel?’ Agnes moet het weten. Vigo kijkt haar over de rand van zijn bak koffie aan.

‘Ik denk naar een pleeggezin. Het zal wel goedkomen, bij Bep is hij in goede handen. Waarschijnlijk krijgt hij een beter leven, dan bij Jurgen van den Berg.’



woensdag 2 maart 2016

Wat las Ann deze maand?

Wat las ik de afgelopen maand? Nou daar kan ik best kort over zijn, ik las 4 boeken.

Ik las De verzamelaar van Diana van Hal, heel fijn boek en wat mij betreft een aanrader, Diana heeft er een fan bij. Ik ga er hier niet teveel over zeggen, want mijn recensie volgt binnenkort op het blog. Ik kijk al uit naar haar volgende boek.

Tevens las ik Het kleine meisje van meneer Linh van Philippe Claudel, een ontroerend klein verhaal over een oude man die door de oorlog alles is kwijtgeraakt en naar een land wordt gestuurd waarvan hij de taal niet spreekt en daar terecht komt in een asielzoekerscentrum.

‘Een oude man staat op het achterdek van een boot. In zijn armen houdt hij een lichte koffer en een pasgeborene, nog lichter dan de koffer. De oude man heet Meneer Linh. Hij is de enige die weet dat hij zo heet, want iedereen die het wist is om hem heen gestorven.'

Heel actueel in deze tijd van vluchtelingen. Je wordt meegezogen in het verhaal via zijn belevingswereld…en hoewel ik al snel ook het ware verhaal begreep, bleef het toch een prachtige ontroerende roman.

I heart Vegas en I heart London van Lindsey Kelk las ik ook. Delen 4 en 5 van een hele leuke chicklit serie. Het gaat over de Engelse Angela Clark, die in deel 1 (I heart New York) op de bruiloft van haar beste vriendin, haar verloofde betrapt met een ander en daardoor alles achter zich laat en zo snel als ze kan naar NY vertrekt. Het is een heerlijke serie om te lezen als je hoofd niet naar ingewikkelde plotlijnen staat en vaak ook hilarisch. Ik heb I heart New York ooit gekregen van cheffie Miriam, toen ik de concentratie had van een dood vogeltje, met dit boek kwam het lezen weer op gang. Op het moment ben ik bezig in deel 6, I heart Christmas.

In februari kocht ik trouwens best veel boeken, zo’n 20 stuks maar liefst. Dat kwam ook omdat ik er bij de Kringloop 14 weghaalde, o.a. van Kafka, 7 van Håkan Nesser, Dennis Lehane, Jodi Picoult, Karin Fossum, Janet Evanovich en Lisa Gardner. De boeken die ik online of in de gewone winkel kocht waren er 3 van Herbjørg Wassmo (de Tora trilogie), de ‘Vrijdag’ uit de Frieda Klein serie van Nicci French, Rigor Mortis van Patricia Cornwell en De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween van Jonas Jonasson. Je hebt tenslotte nooit teveel boeken ;-)

Wat ga ik deze maand nog meer lezen? Ik sta op het punt om te beginnen in The Perfect Husband/Bloedbruiloft van Lisa Gardner, deel 1 van de FBI profiler serie. Ik lees het boek op de ereader in het Engels, maar heb de NL versie in de kast staan. Daarna wil ik ook The Maze Runner lezen van James Dashner…want op 16 maart gaan Mir en ik deze goeie man een handje geven.

Of ik alle 3 de boeken uit heb voor 1 maart, nou dat denk ik niet, maar voor 1 april moet dat toch wel lukken. Ben zelf ook wel benieuwd wat ik tegen die tijd nog meer gelezen heb.


Ann

woensdag 20 januari 2016

Winactie De verzamelaar van Diana van Hal

De afgelopen week hadden we al een boek in de winactie dat we heel goed vonden, dat hebben we deze week ook. We verloten namelijk De verzamelaar van Diana van Hal. Het is een debuut, maar dat konden we er totaal niet aan merken. Karin en Ink gaven het boek een dikke vier sterren en vinden dat de schrijfster wel eens mag opschieten met deel twee.
Natuurlijk is het altijd leuk om mee te doen aan een winactie, maar deze zou ik zeker niet voorbij laten gaan.

In Medford Massachusetts wordt het lichaam van een jonge vrouw ontdekt, begraven in het Middlesex Fells reservaat. Al gauw blijkt dat het om een seriemoordenaar gaat. Wanneer ze de moordenaar dood terugvinden, staan de rechercheurs voor een raadsel. Tactisch rechercheur Spencer Bennet wordt belast met de zaak.
DNA-analist Jennifer Rowley ondersteunt rechercheur Bennet met haar expertise. Samen met haar collega’s probeert ze zo snel mogelijk al het materiaal van de zaak te onderzoeken in een race tegen de klok. Er zijn nog een aantal vrouwen vermist, die waarschijnlijk in handen zijn gevallen van deze seriemoordenaar.
Spencer en Jennifer kampen beiden met een verleden. Daardoor trekken ze naar elkaar toe, maar houden elkaar op afstand. Voor een van de twee zal zijn of haar grootste angst werkelijkheid worden.
Om kans te maken moet je op de volgende vragen antwoord geven en die sturen naar Thrillerlezersblog@gmail.com:
 
1. Zou Diana kunnen werken bij een CSI-achtig iets? Waarom wel of niet?
2. Wat voor werk doet de hoofdpersoon Jennifer Rowley in het boek?
3. Op 1 van de foto's in het interview staat de schrijfster in de keuken: wat denk jij dat ze die dag voor eten maakt? (eigen creativiteit van jou!)


Links naar het interview en de recensie: