Posts tonen met het label Hamley. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Hamley. Alle posts tonen

vrijdag 7 juli 2023

Interview met Belinda Aebi


 Belinda Aebi brengt met ‘Verboden toegang’ haar dertiende fictieve verhaal uit. ‘Verboden toegang’ ligt stevig verankerd in Temse, een stad gelegen aan de Schelde in het Belgische Oost-Vlaanderen. In deze psychologische thriller is opnieuw een rol weggelegd voor hoofdrechercheur Stef Michiels, rechercheur Raf De Roover en Emmy Verdonck die reeds eerder een zaak oplosten in ‘De verborgen vrouw’. Thrillerlezers! mocht op de virtuele koffie bij de schrijfster.

Dag Belinda

• Het eerste dat de aandacht trekt is de cover van ‘Verboden toegang’. Dat slot! Zonder te spoileren, het spreekt tot de verbeelding, niet?

 

Blij met je opmerking. Klopt, dat is ook de bedoeling, om de aandacht te trekken. Ik vind de cover heel belangrijk en ga bij elk nieuw boek zelf op zoek naar een gepast en appellerend beeld. Op bijgevoegde foto kun je zien waar ik de titel vandaan haalde. Het bord hing aan het hek van een volkstuintje. Toen ik dat zag, wist ik, dàt wordt de titel! Omdat de titel er was, kon ik gerichter zoeken naar een cover. Bij het zien van het beeld met het hangslot ga je toch meteen denken: Wat of wie zit hierachter? Wat is hier verboden? En waarom? Titel en foto voor de cover matchen voor mij perfect met het verhaal.


 

• Wat inspireerde jou tot het schrijven van ‘Verboden toegang’?

 

Het krantenartikel dat in het begin van het boek staat. De brand in de volkstuintjes is echt gebeurd, vier jaar geleden, maar dan zonder lijk, dat heb ik erbij gefantaseerd. Het zaadje voor het begin van een verhaal wordt bij mij heel vaak geplant na het lezen van een krantenartikel, een item uit het journaal, iets wat ik tegenkom tijdens een wandeling of een fietstocht. Dat kan iets heel banaals zijn: een kerkje, een kapelletje, een opschrift op een bank, een visser op zijn viskrukje.

Een andere inspiratiebron was het doopritueel met fatale afloop voor student Sanda Dia (nu brandend actueel proces). Dat werd de tweede verhaallijn voor het boek. Meestal vertrek ik van twee gebeurtenissen of locaties die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben, maar die tijdens het verhaal toch een link met elkaar lijken te hebben. Die link wordt, naarmate het boek vordert, stilaan blootgelegd.

 

• Zijn al jouw boeken/meer boeken van jou geïnspireerd op waargebeurde feiten?

 

Niet altijd, maar ik hou er blijkbaar van om te gaan fantaseren rond bestaande locaties en min of meer waargebeurde feiten. Tijdens het schrijven geef ik er dan mijn ‘Aebi-draai’ aan en gaat het plot en gaan de personages met mij aan de haal. Meestal is mijn werk dus een combinatie van fictie en non-fictie, een mix die mij het beste ligt.

 

• Je houdt jouw verhalen graag dichtbij huis. Is Temse zo’n grote bron van inspiratie voor verhalen?

 

We wonen nu bijna negen jaar in Temse, en ja, ik kan hier nog wel enkele boeken uit mijn hoed toveren. Anderzijds, ik ben niet plaatsgebonden. Zet mij ergens op een stille plek en ik laat mij inspireren. Zolang het geen stad is, te druk, teveel mensen. Verstikkend voor mij. Als hoogsensitief en introvert persoon moet ik telkens opladen na een dag met teveel prikkels. Dan voel ik mij zoals een ballon die leegloopt. Plat. 

 

• Ben je naar Sompershoek gegaan om de sfeer op te snuiven?

 

Jazeker, het is noodzakelijk om de plaats delict te gaan bekijken en onderzoeken. Zoals je zelf aangeeft, om de sfeer op te snuiven, maar ook om de beschrijvingen van de entourage zo goed mogelijk neer te pennen. Ik maak dan een twintigtal foto’s die mij helpen en noteer hoe die omgeving op mij overkwam. Wie liep er rond? Wie was in zijn tuintje bezig? Maar ook: Wat groeit er? Tijdens welke periode groeit dat? Staan er giftige planten? Ook de hekjes en de hangsloten trokken natuurlijk mijn aandachtJ

 

• Stef kan zó genieten van het zicht op de Schelde? Heeft hij dat van jou? Heb jij zo’n plekje waar je helemaal tot rust komt?

Ja, dat heeft Stef van mij. Ik woon aan de Schelde en kijk uit op alles wat op het water passeert. ‘Mijn moment’ is ’s morgens vroeg, als de zon komt piepen en iedereen nog slaapt, ook de boten. Hoe ouder ik word, hoe meer verslaafd aan stilte. Stef is ook een stiltezoeker, maar hij slaagt er moeilijk in om die te vinden, ook in zijn hoofd, waar het altijd druk is.

 

• Krijg je reacties van Temsenaren en Kruibekenaren? Misschien een extra lekker broodje bij bakker Wauters, een begrip in Temse en omstreken?

Eigenlijk niet of heel weinig. Ik had hier meer reacties op verwacht, maar veel lezers zijn denk ik niet altijd geneigd om een mail of een bericht te sturen naar een auteur. Ik zou het wel graag hebben, te weten hoe ze het vonden. Er zitten best wat namen in het boek van bedrijven of horeca gelegenheden. Het is wel reclame voor hun zaak, maar misschien zijn het mensen met een erg drukke job en hebben ze geen tijd om te lezen. Kan ook.

 

• Ik veronderstel dat Temse zeker nog geen opgedroogde bron aan inspiratie is?

Nee, de bron is nog goed natJ en terwijl ik dit nu schrijf, vaart hier net een woonboot voorbij. Dan denk ik: Hoe zou het zijn om er te wonen? Wie zijn die schippers? Waar varen ze heen? En onvermijdelijk de gedachte: Wat zou er kunnen misgaan op zo’n boot? Mensen leven er op elkaars lip. Een duwtje in het water is zo gebeurd. Tja, ik zie al meteen een scenario.

 

• In ‘Verboden toegang’ laat je er geen gras over groeien en val je meteen met de deur in huis. Zo vang jij zelf ook het liefst het lezen van een thriller aan?

 

Je kent me al goed, merk ik. Ja, als ik zelf een boek ter hand neem, wil ik graag meteen in het verhaal gezogen worden. Er moet in de eerste pagina’s iets gebeuren, en dat wil ik in mijn boeken ook. Het typeert mij ook wel. Ik ben ongeduldig en als ik iets zeg of schrijf, ben ik ‘to the point’, niet teveel omwegen of tierlantijnen.

 

• Wat zijn volgens jou de vereisten waar een goede thriller aan moet voldoen?

 

Goed tempo, geen overdaad aan personages, spanning, onverwachte ontknoping, geen te dik boek. Ik vind dat je op een 300-tal pagina’s je verhaal kan vertellen. De extra pagina’s vind ik heel dikwijls overbodig omdat ze geen meerwaarde bieden. Ik hou niet van langgerekte passages of teveel humor in een thriller. Humor mag, als die goed gedoseerd en subtiel is. Hetzelfde voor seks. Zolang het niet ‘too much’ is, zou Raf zeggen.


 

• Lees je zelf veel en kies je dan voor thrillers?

 

Ik lees alleen thrillers, maar ik noem het liever ‘misdaadromans’. Het label ‘thriller’ onderstelt actie, gevaar, bloed, wapens… Ik hou het liever bij  onderhuidse spanning door jaloezie, lust, conflicten van emotionele aard.

Eigenlijk wil ik al lang een reeks schrijven met de zeven hoofdzonden als thema. Misschien ziet een of andere uitgever dat wel zitten met mij.

 

• Welke thriller die je zelf las zou je willen aanraden aan de Thrillerlezers?

 

Alles van de Noorse schrijfster Karin Fossum. Briljant hoe ze er telkens weer in slaagt om personages neer te zetten die boeiend, geloofwaardig en apart zijn. ‘Apart’ in de zin van dat er iets aan schort maar waar je toch mee meevoelt en sympathie voor krijgt. Haar schrijfstijl is eenvoudig, geen lange of ingewikkelde zinnen, en de sfeer die ze teweegbrengt doen weinigen haar na.

Elk verhaal blijft hangen, doet je nadenken. Als ik één grote wens zou kunnen doen: schrijven zoals zij. Ik oefen.

 

• Wat is de sterkte van ‘Verboden toegang’?

 

Ik denk: de intrige van het ‘ik’ personage; wie is er aan het woord in de flashbacks? En natuurlijk de zoektocht naar de dader. Mensen die het boek lazen, complimenteerden mij om het feit dat ze verrast waren met de ontknoping en dus het kenbaar maken van de dader. Velen had ik op het verkeerde been gezet. Dat is heel fijn om te horen. Verwarring zaaien is wat ik moet doen en zoveel mogelijk personages verdacht maken natuurlijk. Altijd goed om horen: Dat boek van jou, what the fuck happened? Heerlijk.

Lezers zeggen mij ook vaak dat ik schrijf voor een breed publiek. Mannen en vrouwen, en dat ik mij zonder moeite verplaats in het hoofd van een man. Dat doet mij plezier en ik ben het daar wel mee eens. Ik vind dat ik geen typische ‘vrouwenthrillers’ schrijf en dat wil ik zo houden.

 

• In jouw thriller ligt duidelijk de nadruk op de uitwerking van de verschillende karakters. Er zijn nogal wat personages. Zij moeten zich stuk voor stuk tonen aan de lezer. Hoe begin je aan de uitwerking van die verschillende karakters?

 

In vergelijking met andere boeken die ik lees, vind ik dat ik in mijn boek niet veel personages opvoer. In andere boeken kan ik soms de tel niet bijhouden en vind ik de overdaad aan personages storend. Voor de uitwerking van een karakter heb ik bij het begin een vaag beeld, maar dat wordt scherper naarmate ik schrijf. Het is ook onvermijdelijk dat je eigenschappen van jezelf in je personages stopt. Dat doe ik niet bewust, dat komt vanzelf, en achteraf denk ik dan, hé, dat ben ik een klein beetje. Zo zit er in Stef, Raf en Emmy een stukje Belinda. Grappig is ook dat de hond Polly, de hond van mijn dochter is, en achteraan in het boek is Mille (de basketter) onze kleinzoon. Die is natuurlijk zo fier als een gieterJ De hond is dat ook, maar die kan het niet zeggen.

 

• Welk personage vond je het moeilijkst/gemakkelijkst om uit te werken?

 

Het moeilijkst: het slachtoffer, Urbain Decorte. Hij is het meest complex. Heeft geheimen jarenlang verborgen gehouden. Maar ook Annie, zijn vrouw, die liegt.

Gemakkelijk is het nooit. Ik schenk aan alle personages evenveel aandacht. Wat ook focus vergt, is het consequent blijven aan de eigenschappen van een personage. Een goede redacteur zou die dingen moeten zien. Ook de tijdslijn is super belangrijk, zeker als je werkt met flashbacks. Alles moet kloppen. 

 

• Het rechercheteam draait vooral op mankracht. Soms worden best mannelijke onderwerpen aangesneden (auto’s, motoren, …). Vraagt dat van jou meer inlevingsvermogen dan wanneer je thrillers schrijft met bv. Maud Gelderman of Kaya De Regge?

Het gaat erom dat in een misdaadverhaal elk detail belangrijk is en dat het detail klopt met het personage. Bij Raf past een stoer uiterlijk en een snelle motor, bij de uitbater van de padelclub past een opvallende rode Tesla. Ik ken weinig van motoren of auto’s, maar dan is het internet daar.

 

• Willy Devos en zijn strips. Hij heeft er veel voor over om ze te beschermen en ze in goede conditie te houden? Heb jij ook zoiets waar je veel tijd en moeite in wil steken?

 

Over het verzamelen en verzorgen van strips heb ik ook opzoekingswerk gedaan. De blokhut in de tuin moest voldoen aan welbepaalde voorwaarden om de waardevolle strips in op te slaan. Leerrijk hoor.

Waar ik veel moeite en tijd in steek? Laten we het houden op een goed boek afleveren. Geen sinecure. Na ieder boek denk ik ermee op te houden, door de stress en twijfel die het teweegbrengt. Maar na enkele weken begint het weer te borrelen in mijn hoofd, komt er iets op mijn pad en denk ik, dààr kan ik wel iets mee en hup, ik kruip weer in mijn wereldje.

 

• Mocht het boek benen hebben, ik zou zeggen dat het met beide benen in de werkelijkheid staat: dooprituelen die volledig misgaan, het gedoe rond ‘woke’, het soms respectloze gedrag tov hulpverleners, Trooz bij Luik ten tijde van de overstromingen na de waterbom, … ? Het maakt allemaal onlosmakelijk deel uit van het proces dat het schrijven van een boek is?

 

Ik ben blij dat je deze opmerking maakt, want ja, er gebeurt toch heel wat in deze wereld, en dicht bij ons. En ja, ik heb het er moeilijk mee om alles te behappen. Het schrijven is voor mij een manier om met de lelijkheid in de wereld om te gaan. Een vorm van ventileren en van escapisme. Ik vind het belangrijk om actuele gebeurtenissen of hete hangijzers in de regio of in ons land te  verweven in mijn verhaal. Soms laat ik ook doorschemeren wat ik ervan vind, of wat iets met mij doet. Dat laat ik dan door een personage zeggen. Ze zijn in zekere mate mijn ambassadeurs.

Er zitten best veel maatschappelijke issues in mijn boek, als je ze zou aanduiden zit er in elk hoofdstuk wel iets om over na te denken, los van de plot van het verhaal. Ik zou er nu enkele kunnen opsommen, maar dan ga ik spoileren.

Nog iets, misschien niet direct een antwoord op je vraag. Over de bloemenkrans rond het fietsstuur: Toen ik me afvroeg of dat wel een goede insteek zou zijn… Op een dag ga ik hier boodschappen doen, en als ik thuiskom, zie ik naast de voordeur van het appartementsgebouw waar ik woon een damesfiets staan met vooraan een mooie bloemenkrans rond een mandje geweven, precies zoals ik die beschreven had. Toen dacht ik: Die fiets staat hier niet zomaar! Dat is een teken! Een teken dat het helemaal ok is! Straf toch?

 

• Om af te sluiten: Stef Michiels, Raf De Roover en Emmy Verdonck zijn terug van weg geweest. Ik heb de indruk dat hun verhaal nog niet uit is. Komt er nog meer met hen?

 

Zeker, ze staan iedere dag dichter bij mij en trekken nu al aan mijn mouw. ‘Wanneer zijn we terug aan de beurt?’ En Stef die wil zo rap mogelijk bij Emmy zijn J

 

Ik zou zeggen, leg dat idee met de woonboot gauw vast en luister naar de smeekbede van jouw personages. Elke dag dat Stef en Emmy niet samen zijn is er één te veel!

Dank voor de tijd die je wou reserveren voor Thrillerlezers!. Nog veel schrijfplezier gewenst!

Graag gedaan en dankjewel! Je bent hier altijd welkom in Temse.

Belinda

Anita voor Thrillerlezers!


 

donderdag 22 juni 2023

Verboden toegang van Belinda Aebi

 


De druppel

Auteur Belinda Aebi waarschuwt al op de eerste bladzijde van het boek:”Na het lezen van dit boek kijk je nooit meer met dezelfde ogen naar een tuinhuis”.

Meteen daarna wordt in een tuinhuisje in Sompershoek, Temse, een man op brutale wijze om het leven gebracht. De lezer krijgt alles in geuren en kleuren: vanuit het ik-perspectief deelt de moordenaar zijn/haar gedachten en elk detail van de moord.

De ‘ik-persoon’ duikt geregeld op in het verhaal. Wie is het? Dat blijft geruime tijd een goed bewaard geheim. Een slimme truc van de auteur om de lezer, die onmiddellijk aan het speculeren gaat, bij de les te houden! Wie was Urbain Decorte en waarom moest hij dood? Een zaak voor hoofdrechercheur Stef Michiels, rechercheur Raf De Roover en forensisch antropologe Emmy Verdonck die terug zijn van weggeweest (‘De verborgen vrouw’).

Beetje bij beetje komt de dode Urbain ‘tot leven’: via een foto die eigenlijk het daglicht niet mag zien, door de buren, bij monde van zijn vrouw, …. Maar heeft iemand hem ooit echt gekend? Wat was de druppel die uiteindelijk de emmer deed overlopen? Net zoals de mooie cover illustreert, zit meer dan één geheim goed vergrendeld. Verschillende vertelstandpunten en info-rondes lichten geleidelijk aan ook een tipje van de sluier op over de ‘ik-persoon’. De auteur heeft haar hoofdpersonages met diepgang uitgewerkt waardoor ‘Verboden toegang’ met recht het etiket van psychologische thriller mag dragen.

‘Verboden toegang’ speelt zoals eerdere boeken van Belinda Aebi in haar thuisstad Temse. Door het integreren van bekende ankerpunten, kan je je als lezer goed oriënteren in het decor van de stad, wat van grote toegevoegde waarde is aan het realiteitsgehalte van de plot.

De whodunit scoort niet zozeer als spannend boek als wel door goed uitgevoerd politiewerk. Belinda Aebi beroept zich zelf ook op de ‘schildertechniek’ die Raf hanteert: na de eerste penseeltrekken voor de contouren van het verhaal, kleurt ze de plot verder in met steeds meer info en details tot het plaatje compleet is. Een mooi motief dat het hele plot door regelmatig terugkomt!

Door het toepassen van deze techniek is ‘Verboden toegang’ voortdurend in evolutie. Gaandeweg en heel organisch komen alle gevoeligheden bovendrijven en moeten de personages wel kleur bekennen. Dat gaat niet zonder slag of stoot: de slachtoffers blijven vallen. Tot op de laatste bladzijde!

 

Het boek is naast beeldend ook heel eigentijds (de waterbom die Trooz en omgeving trof, ‘woke’ en de maatschappij, dooprituelen die aan de zaak Sanda Dia doen denken, …). De korte hoofdstukken zorgen voor een aangenaam leesritme dat je liefst niet onderbreekt. Voeg daar een goede portie nieuwsgierigheid bij de lezer aan toe - je wil echt van naaldje tot draadje uitvissen wie, wat en waarom – en je weet dat je een goed boek in handen hebt!

4 kraaien!

Anita

zondag 11 december 2022

Kansloos van Annemarie Snels


Cover:

Op de cover staat een man in een zwart pak over het water uit te kijken.  Persoonlijk spreekt de cover mij niet aan. Ik krijg niet de indruk dat ik een thriller in mijn handen heb. Ik mis de spanning erin. Het nodigt niet direct uit tot oppakken en lezen.

Flaptekst:

De golven van Het Kanaal spugen het lichaam van een dode vrouw op een vrachtschip. De Britse agenten Will Carrick en Jeff Purdy vinden geen enkel aanknopingspunt over wie ze zou kunnen zijn. Het enige wat ze bij zich draagt is een doorweekte mobiele telefoon. Daarop staat een selfie van de vrouw, poserend op de Hanging Rock van Alderney. Carrick en Purdy concluderen dat ze van deze rots is gevallen en in Het Kanaal terecht is gekomen. Ze dragen de zaak over aan de politie van de Kanaaleilanden. Agente Inèz Lovatt, die zo haar eigen problemen heeft, krijgt de opdracht de identiteit van de dode vrouw te achterhalen. Met de foto als enig bewijsstuk bijt ze zich vast in het onderzoek. Ze komt terecht in Normandië, waar de onderwereld van internationale vastgoedbeleggers samenkomt in een bunker. Met gevaar voor eigen leven, en dat van haar beste vriendin, gaat Inèz op zoek naar de waarheid die pijnlijke banden heeft met haar verleden.

 

Mijn mening:

Annemarie Snels staat bekend om haar lekker lezende thrillers. Kansloos valt zeker binnen deze categorie. Ik ben aangenaam verrast door de prettige schrijfstijl. Annemarie vertelt erg levendig met een vleugje heerlijke humor. Door de relatief korte hoofdstukken waarin veel gebeurd zat ik in een mum van tijd helemaal in het verhaal. De verhaallijn van hoofdpersonage Inèz wordt vanuit de ik-vorm geschreven. De rest vanuit de 3e persoon. Dit is niet storend voor het verhaal. Alle personages worden voldoende omschreven om ze goed te leren kennen en hun rol in het geheel te zien. De spanning loopt gaandeweg op om uiteindelijk uit te monden in een voor het verhaal passende climax. Alle losse lijntjes worden met elkaar verbonden waar ik als lezer altijd erg blij van word.

Wat mij wel stoorde zijn de meerde fouten die in het e-book staan. Erg jammer want het leidt enorm af van het verhaal. Helemaal omdat ze toevalligerwijs allemaal vlak bij elkaar stonden. Ik heb dit inmiddels besproken met Annemarie waarvoor ze me erg dankbaar was.

Mijn conclusie is dat Kansloos een vlot lezende thriller is die ik maar moeilijk weg kon leggen. Sommige dingen waren ietwat voorspelbaar maar deze vielen in het niet bij de verassingen die steeds weer om de hoek kwamen kijken. Kortom absoluut een aanrader alleen jammer van de foutjes die ik helaas mee moet beoordelen. Kansloos krijgt van mij 3 kraaien.

Wendy

 

donderdag 8 december 2022

Win De koffer van Steve Beirnaert

 


Op een vroege zaterdagochtend sluipt August Desmedt zijn huis uit, een koffer stevig in de hand geklemd. August vlucht weg van een grijs, uitzichtloos leven.De vlucht van August heeft fatale gevolgen. Op een vroege zaterdagochtend sluipt August Desmedt zijn huis uit, een koffer stevig in de hand geklemd. August vlucht weg van een grijs, uitzichtloos leven en vooral van een verstikkend huwelijk. Maar de vlucht van August heeft fatale gevolgen. Slechts enkele uren later wordt hoofdinspecteur Frederick Swarts opgetrommeld voor de onrustwekkende verdwijning. In een mum van tijd zit de hoofdinspecteur opgezadeld met een moordzaak waarin niets is wat het lijkt. Swarts heeft al zijn intelligentie nodig (en bovenal die van zijn bijzonder scherpe echtgenoot Ollie) om de ware toedracht in deze mysterieuze zaak te kunnen ontrafelen.


Op 6 december stond er een interview met de auteur van De koffer online, waarin hij vertelt welke auteur hij geweldig vindt. Wie is die auteur?

Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv De koffer

woensdag 7 december 2022

Steve Beirnaert ondervraagd

 


Een nieuwe wind waait door thrillerland!  Onder de vleugels van Hamley Books presenteert Steve Beirnaert ons zijn eersteling ‘De koffer’.  Ken je de auteur (nog) niet?  Duik mee in volgend interview en maak kennis met  de auteur én zijn boek!

Dag Steve.  Leuk dat je tijd maakt voor Thrillerlezers!

Jullie bedankt, dat jullie zo geïnteresseerd zijn om een paar vragen te stellen.

• De Thrillerlezers! zijn benieuwd om alles over jou te weten.  Stel je jezelf even voor?

Ik ben een Belgische acteur en auteur. Als acteur heb ik tot nu toe voornamelijk in het theater gewerkt en daarbinnen vooral in musicals, in België, Nederland en het Verenigd Koninkrijk. Als schrijver heb ik voor televisie onder meer afleveringen geschreven voor de Vlaamse misdaadreeks ‘Aspe’. ‘De Koffer’ is mijn eerste boek.

•  ‘De koffer’ is jouw thrillerdebuut.  Een lang gekoesterde droom die in vervulling ging?

Dat kan je wel zeggen. Ik ben al sinds jongs af aan verzot op lezen en boeken en het was altijd een droom om zelf eens iets te kunnen uitbrengen. Voor een droom werkelijkheid wordt, kan er heel wat tijd verstrijken, maar nu is het dus zover. Hoera!

•  Wat doet het met jou om jouw debuut in de boekenwinkel te zien liggen?

Eerlijk? Het is altijd nog een beetje onwerkelijk. Stiekem vermoed ik dat het er per ongeluk is neergelegd en dat men het snel weer weghaald zo gauw ik de winkel uit ben.

•  Je mag hier jouw debuut promoten.  Hoe overtuig je de Thrillerlezers! om jouw boek te lezen?

Wie zin heeft in een ongewone thriller, met een stevige scheut zwarte humor, zal ongetwijfeld genieten van ‘De Koffer’. Dagdagelijkse, herkenbare mensen die tot het uiterste gedreven worden, een duo pientere speurders en een paar verrassende wendingen. Wat wil een thrillerlezer nog meer?

•  Je schreef in het verleden oa voor de tv-reeks Aspe.  Is een boek schrijven heel verschillend van schrijven voor tv?  Is jouw ervaring in de tv-wereld een pluspunt gebleken?

Bij televisie moet je met heel veel dingen rekening houden: wat zijn de budgetaire beperkingen (wat kan of eigenlijk: wat kan er allemaal niet), hoeveel draaidagen zijn er per acteur (dus in hoeveel scènes kunnen bepaalde personages verschijnen), welke plots zijn al gebruikt of komen later in het seizoen aan bod, hoeveel reclameblokken zijn er bij de zender (dus waar moeten de spannende momentenin de aflevering  komen), …

Daarnaast heb je ook nog te maken met héél veel mensen die zich over het script gaan buigen: de showrunner (baas van de serie), de top van het productiehuis, de mensen van de zender, … En iedereen heeft natuurlijk een mening of bekommernis en daar moet je dan binnen schipperen, want vaak krijg je tegenstrijdige commentaren terug.

Bij een boek heb je geen budgetaire beperkingen: alles kan gewoon, er zijn geen reclameblokken om rekening mee te houden of agenda’s van personages, want die draven op wanneer jij dat wil. En uiteindelijk beslis jij helemaal zelf wat er in het boek komt en hoe het verhaal verloopt. Veel meer vrijheid dus, maar dat betekent ook veel meer verantwoordelijkheid.

Bij het schrijven van televisie moet je heel gestructureerdl te werk gaan, omdat elke stap uitvoerig gecontroleerd wordt. Die werkwijze gebruik ik eveneens bij mijn romans. Een zeer uitgebreid schema toont me de weg bij het uitschrijven. Dat help mij alleszins enorm.

•  Wat ervaar je als het meest uitdagend/moeilijkst?  Waarom?

Het allermoeilijkst vond ik het vinden van een uitgever. Het rondsturen van je manuscript en het ontvangen van een schijnbaar eindeloze stroom aan afwijzingen (en tegenwoordig zelfs helemaal geen antwoord ontvangen) is een goede les in op de tanden bijten.

Maar ik had het graag ook zonder dat lesje gedaan, hoor.

Gelukkig was men bij Hamley Books meteen weg van ‘De Koffer’.

•  Stond van meet af aan vast dat jouw debuut een thriller zou worden?

Ja, ik denk niet dat ik iets anders had willen schrijven.

•  Is dat ook jouw favoriete lectuur?

Zeker. Het misdaadgenre kan mij enorm bekoren. Dat wil niet zeggen dat ik niets anders lees. Ook biografieën, geschiedenis, klassieke literatuur, humoristische boeken zoals die van Terry Pratchett of P.G. Wodehouse gaan erin als zoete koek.

•  Jouw debuut zal ongetwijfeld voor sommige lezers hun debuut in het thrillergenre zijn.  Herinner jij nog je eerste thriller?  Welk boek was dat?

Dat was ‘De Hond van de Baskervilles’ van Arthur Conan Doyle en ongetwijfeld de beste Sherlock-Holmesroman. Een eeuwenoude vloek, een lugubere legende, een afgelegen landgoed, een verdacht overlijden,… Kan het verbazen dat ik meteen verkocht was?

•  Hoe/Waar ontstond het idee voor ‘De koffer’?  Het is een volledig fictief verhaal of stoelt het op een bestaande zaak?

‘De Koffer’ is een volledig fictief verhaal. Het ontstond ooit als een idee voor een ‘Aspe’-aflevering, maar uiteindelijk ging dat verhaal een andere richting op. Toch vond ik het oorspronkelijke idee te sterk om er niets mee te doen, en zo is langzaam dit boek ontstaan.

•  De Bevrijdingsstraat is een microgemeenschap op zich: links en rechts gedachtegoed; burenpesterijen; achterklap; verraad, … .  Jij bent een goede observator van de manier waarop mensen met elkaar omgaan?

Als schrijver, en als acteur trouwens, is het belangrijk om te zien wat er om je heen gebeurt en wat mensen met elkaar doen of zelfs elkaar aandoen. Kijken, zwijgen en in je hoofd opslaan. Het motto van elke schrijver, niet?

•  In de Bevrijdingsstraat zit eigenlijk iedereen gevangen.  Hoe ironisch!  Humor is een belangrijk ingrediënt in ‘De koffer’.  Speelt humor ook een belangrijke rol in jouw persoonlijke leven?

Zeker. Wat is een leven zonder humor? In onzekere, moeilijke tijden als nu is humor belangrijker dan ooit. Je hebt het nodig om te kunnen overleven. En dat klinkt wel weer erg zwaar voor zoiets fijns als humor.

•  In reacties op jouw boek werden vergelijkingen gemaakt tussen jouw debuut en het werk van Quinten Tarantino en de gebroeders Coen.  Kan je je daarin vinden?

‘De Koffer’ maakt gebruikt van traditionele thrillerelementen, op een andere manier gebruikt. Dat maakt het misschien wat Tarantino-achtig. Het heeft zeker iets van de Coen-broers. Ik wil niet beweren dat het even goed is als hun werk (dat mogen jullie natuurlijk altijd wel doen), maar in zekere zin is ‘De Koffer’ wel een soort van Belgische ‘Fargo’, ja.

•  Kom ik meteen bij de vraag of je al met het idee speelt om ‘De koffer’ te verfilmen.  Denk je dat dat er ooit van komt?

Dat zou leuk zijn niet? Zeker voor mijn bankrekening. Die hoor ik nu al jubelen bij de gedachte alleen al.

We zien wel hoe het loopt. Natuurlijk zou een verfilming heerlijk zijn. Tenminste, een goede verfilming. En dromen mag altijd, toch? Altijd nieuwe dromen, nieuwe uitdagingen.

•  August, Dorothea, Gerda, Servaas, … het zijn niet de meest moderne namen.  Waarom koos je voor deze?

Die personages zijn dan ook van een bepaalde leeftijd en waarschijnlijk de laatste generatie in België die nog voornamen kregen van peters en meters, namen die al decennialang in een familie gebruikt werden.

•  August is een apart personage.  Mag ik hem een anti-held noemen?

Hij is het prototype van de anti-held, dus ga je gang.

•  Welke gevoelens maakt hij bij jou los?

August doet me vaak lachen met zijn klunzigheid en niet zo snuggere redenering. Maar ik vind het ook vaak enorm sneu wat hem allemaal overkomt. Hij wil zich zo graag manifesteren, eindelijk, na al die jaren tirannie. Maar hij heeft het gewoon niet in zich. Hij slaat de plank uiteindelijk helemaal mis. Maar o, hij wil zo graag. Arm ventje.

•  ‘De koffer’ doet zonder twijfel denken aan de koningin van de detectiveroman, Agatha Christie.  Was dat het opzet van waaruit ‘De koffer’ vertrok, dat je de zaak Agatha-gewijs zou laten haar ontknoping vinden?

Helemaal. ‘Hoe zou Agatha het doen?’ is één van mijn telkens terugkerende overpeinzingen bij het schrijven.

•  Ik durf dus te veronderstellen dat je een fan/bewonderaar bent van haar?

Agatha Christie is absoluut mijn favoriete auteur. Ongeëvenaard.

•  Hoe ziet jouw top vijf met Agatha Christie mysteries eruit?

‘And Then There Were None’

‘Sad Cypress’

‘Endless Night’

‘A Murder is Announced’

‘Murder on the Orient Express’

•  Het valt op dat je met het duo Swarts – Breeker ‘breekt’ met een traditie van oude politiemannen die een heleboel trauma’s uit het verleden met zich mee dragen.  Zij stralen geluk en positiviteit uit.  Was die ‘breuk’ een absolute must voor jou?

Ja. De detective met allerhande problemen en een eindeloze depressie is onderhand een enorm cliché geworden. Ik wou weer terug naar de speurders die gelukkig in het leven staan, zonder enorme, persoonlijke problemen die de eigenlijk zaak overschaduwen. Het moesten voor mij fijne mensen zijn, die je ook in het werkelijke leven zou willen kennen.

Daarnaast vond ik het belangrijk om een gelukkige, monogame homorelatie te tonen, want dat zie je bijna nooit in fictie.

•  Reflecteert dat ook jouw manier van in het leven staan?


Dat hoop ik wel. Humor en positivisme. Niet elke dag even makkelijk, natuurlijk, maar over het algemeen gaat het bij mij vanzelf.

•  Swarts handelt vanuit de ratio, Ollie vanuit zijn buikgevoel.  Welk type mens ben jij?

Een beetje van de twee? Dat zou het beste zijn, in ieder geval. Maar of ik altijd mijn ratio of mijn buikgevoel op het juiste moment gebruikt … Dat laat ik maar aan anderen over om te bepalen.

•  Tot slot.  Gaan we nog meer over Swarts en Ollie lezen?  En zal Agatha Christie er weer bij zijn, van dichtbij of veraf?  Kan je al een tipje van de sluier oplichten?

‘De Koffer’ is de eerste uit een reeks, dus er komen nog meer mysteries met Swarts & Ollie aan. De invloed van Agatha Christie zal daarin nooit veraf zijn. Wat ik over het tweede boek al kan zeggen, is dat ik vooral geschreven heb wat ik ken …

En daar moeten jullie het voorlopig even mee doen, vrees ik.

Van goed nieuws gesproken!  Laat die mysteries met Swarts en Ollie maar komen!  ‘De koffer’ is een heel leuk debuut geworden, dus wordt het verwachtingsvol uitkijken naar meer van het duo. 

Dank je. Het waren zeer fijne vragen. Op deze manier zijn interviews buitengewoon aangenaam.

Anita voor Thrillerlezers!

zondag 27 maart 2022

In gesprek met Hamley


Hamley nam even de tijd om mijn vragen te beantwoorden. Ze was wel wat humeurig - maar dat kon te maken hebben met de poetsvrouw die haar uit haar bed haalde om de kamer op te blinken. 

Maar goed, de queen was dan toch bereid om de vragen te beantwoorden en ging daarna weer snel slapen. Katten hé. 
Hoe oud ben je eigenlijk en hoe ben je bij de familie gekomen?
Ik ben een half jaar oud maar eigenlijk voel ik me al een pak ouder. Dat komt omdat ik al vele avonturen heb mogen beleven. Maar ook een beetje omdat ik veel meer dingen durf dan mijn zusjes Lilly en Lexi. 
Eigenlijk zijn zij altijd een beetje bang, en ik niet. 
Hoe kom je aan de naam Hamley?
Ik weet het niet. Ik ben zo geboren. Mijn mama zei altijd Ham, of dat dacht ik dan. Ik dacht dat ze bedoelde dat ik ham mocht eten, maar dat bleek uiteindelijk niet te kloppen. Het was mijn naam. Mensen zeggen vaak HAMley tegen mij, maar eigenlijk moet het HEMley zijn. 
Mijn zusjes weten het intussen wel en zeggen het juist. En ja, soms denken mensen ook dat ik een jongetje ben, maar dat is niet waar. Ik ben een meisje. Mijn mama geeft me allemaal koosnaampjes. Van Ham naar HamHam, naar HamBam. En als ze boos is, roept ze heel hard: HEEEEEMLEEEEY brult ze dan.
Dat gebeurt gelukkig niet zoveel.Hoe komt het dat jij de mensen kan verstaan?
Dat komt omdat ik een magisch katje ben met groene ogen en een zwarte pels zonder een beetje wit erin. Mijn mama is ook zo, en haar mama ook, en die haar mama ook.
Nu ja, je begrijpt het wel. Ik heb altijd al de mensen kunnen verstaan. Hoe dat verder komt weet ik niet, want ik ben geen mens. Ik kan het niet GOEGELEN of zo. Dat doen mensen als ze iets moeten weten: ze goegelen. Soms denk ik dat mensen dom zijn, want waarom weet je dat niet gewoon? Moeten ze dan altijd die goegelendingen gebruiken?
Ik begrijp er echt niets van.Als je mag kiezen zou je een hond willen zijn. Waarom wel of niet?

Ik wil graag soms een hond zijn omdat honden veel meer mogen dan wij. Zij mogen mee op stap, en ze mogen leuke dingen gaan doen, en ze mogen plassen tegen vuilnisbakken, en dan zegt niemand er iets over. Of ze gaan naar het park en gaan daar een - je weet wel - leggen in het gras, en dan moeten de mensen dat opruimen.
Maar oh wee als wij dat doen, hoor. Dan loopt Henry woest achter ons aan, of dan zeggen ze dat we heel stout zijn en dan zetten ze ons buiten. Alleen wil ik soms ook niét een hond zijn, want die moeten altijd aan een leiband, en Kasper en Kamiel, mijn vrienden, zeggen dat ze dat niet altijd leuk vinden.
En wij als katten mogen liggen en slapen waar wij maar willen. Maar oh wee als Kasper op de tafel zou gaan liggen, dan zou Henry tegen hem brullen. Ik ga graag op tafels liggen, dus eigenlijk is het toch prettiger om een kat te zijn.Vind je B-boy knap en zou je wel verliefd kunnen worden?
Oh nee, B-Boy is te oud voor mij hoor. Hij is even oud als mijn mama, of dat denk ik toch. Ik ben te jong om verliefd te zijn, dat is iets voor grote katten. En ja, ik blijf altijd klein, dus ik ga niet snel verliefd zijn. 
Ik zie B-Boy soms kijken naar mijn mama en dan is die zo helemaal verliefd en begint die te kwijlen. Dat is best schattig. Doen alle katten dat? Ik weet het niet. Ik wil het ook niet weten.
Maar goed, ik ben dus niet verliefd op B-Boy.Ben je wel eens ergens bang voor?
Oh ja, ik heb een gruwelijke hekel aan padden. Die zijn zo vies en zo glad en zo - ah jakkes. Daar wil ik dus niets mee te maken hebben. 
Ze zijn zelfs niet lekker.Welk avontuur vond je tot nu toe het spannendst en waarom?

Het avontuur met de draak vond ik erg spannend, want ik wist niet dat draken bestonden. En plots vond ik een ei en zag ik mama draak en toen wist ik dat ze wel bestonden, en dan was ik opeens erg klein, en zij erg groot, en dat was wel hééééél spannend. 
Ik hou wel van spannende avonturen.
Ik moet nu gaan, want mijn baasje zit een beetje ongeduldig naar mij te kijken omdat ik teveel praat. Dat zit bij ons in de familie.

Dank je wel Ink (wat een rare naam zeg!), en tot de volgende keer.
Miauwkes,
HamHam, HamBam, Hamley

donderdag 4 november 2021

Win De verborgen vrouw van Belinda Aebi

 


Tijdens het slopen van een oude jutefabriek worden twee skeletten gevonden onder de betonvloer van het garenmagazijn. Ze liggen hand in hand. Forensisch antropologisch onderzoek wijst uit dat ze er ongeveer vijftig jaar liggen. Hoofdrechercheur Stef Michiels en specialisten van het forensisch lab slaan de handen in elkaar voor de identificatie. Ze komen tot de conclusie dat de twee mensen om het leven zijn gebracht. Beetje bij beetje krijgen de slachtoffers een gezicht en een verhaal, en duiken meerdere verdachten op. Het verhaal volgt de twee tijdslijnen.


Hoe heet het debuut van Belinda Aebi? Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog ovv De verborgen vrouw.

Ben je al lid van onze facebookgroep?

thrillerlezers

woensdag 3 november 2021

Paniek – Sandra J. Paul

 


Als struisvogels met de kop in het zand

Sandra J. Paul is een schrijvende duizendpoot.  Kortverhalen,  Hamley’s  avonturen, spannende jeugdboeken, paranormale YA, psychologische thrillers, …  Er zit meer dan één verhaal in haar pen!

Met ‘Mijn waarheid’ verraste de auteur met een omkeerboek.  Wat heeft de auteur met ‘Paniek’ in petto voor de lezer? 

‘Paniek’ presenteert zich in de typisch mooie en verzorgde stijl van Hamley.  De cover, een tegelvloer met opdruk van kogelhulzen en bloedvlekken, geeft een eerste tastbaar en zichtbaar voorproefje van wat komen gaat.   

En dan heerst er stilte.  Willem en enkele gevluchte genodigden van een jubileumviering bevinden zich in het donker, in de stilte, in een benauwende ruimte op de zolder van een kasteel. De focus ligt op overleven. 

Vanaf bladzijde één beland je in een kat-en-muisspel op leven en dood. Het drama voltrekt zich nu.  Doordat ‘Paniek’ in de ‘ik-vorm’ is geschreven, kruip je in het hoofd van het ik-personage Willem.  Je ruikt, voelt, hoort en ziet wat hij ziet en dat is in het begin bijzonder weinig en bijgevolg beangstigend, spannend. De korte hoofdstukken die gelijklopen met de updates die om de vijf minuten worden gegeven drijven de spanning nog meer op.  Geweerkogels, woorden als kogels, de auteur brengt een decor tot leven waar haat en vergelding dood en vernieling zaaien.  Het plot blijft ‘knallen’. Ontluisterend hoe het beeld van Willem en van alle vooraanstaanden van Riel aan flarden gaat.  En wie draagt nu echt de schuld voor het drama?

Met Jake belicht de auteur het drama vanuit een ander perspectief.  Zijn getuigenis start op het moment dat de hulpdiensten zijn gearriveerd.  Van daaruit keert hij terug naar het verleden, van de moordaanslag over de lunch naar die fatale gebeurtenis die aan de basis van het huidige drama ligt.  De stilte is er nu een van onmachtige woede, van angst om te vergeten, van verraad, van haat en liefde, van verpletterend gemis. 

Het plot van ‘Paniek’ ontwikkelt zich realistisch.  Sandra J. Paul legt het verhaal in de handen van de personages en oordeelt op geen enkel moment.  Wel legt ze de lezer een aantal dilemma’s voor.  Wie treft schuld?  Hoe ver kan en mag je gaan in het manipuleren van kwetsbare jongeren?  Vanaf wanneer ben je medeplichtig?  Hoe dun is de lijn tussen schuld en onschuld?  Mag je je kop in het zand steken voor mistoestanden?

Er is altijd meer dan één kant aan een verhaal.  De auteur slaagt erin om dat treffend in boekvorm te gieten.  ‘Paniek’ komt in twee versies.  Het verschil in perspectief van de beide hoofdpersonages wordt in woord én beeld in de verf gezet.  Leeftijd, relaties, functie, het zijn allemaal elementen die van invloed zijn in de weergave van gebeurtenissen.  Vanuit de nok van het kasteel of liggend vanop een brancard, het perspectief werpt op de gebeurtenissen een heel verschillend licht. 

De eenvoudige en directe taal doet volledig recht aan ‘Paniek’: in overlevingsmodus is er geen ruimte voor franjes.  De gruwelijk echte en gedetailleerde beelden zeggen meer dan woorden en branden op het netvlies. Zenuwen die strak gespannen staan, emoties die van de bladzijden knallen, …  ‘Paniek’ bevat het allemaal.  De intensiteit overrompelt en zindert het hele boek door.  De personages zijn realistisch uitgewerkt.  Ze hebben ‘body’.  Naarmate je ze leert kennen, trekken ze aan of stoten ze af; je begrijpt hen en dan weer niet. Ze zijn zoals echte mensen zijn. 

‘Paniek’ is dan wel een fictief verhaal, het kan niet anders dan dat het boek bij iedereen die het leest nare herinneringen oproept aan de verschrikkelijke aanslagen die in ons aller collectieve geheugen opgeslagen zitten: Bataclan, Zaventem, de Brusselse metro, … . 

Dat Sandra J. Paul kan schrijven wisten we al.  Dat ze alweer verbaast met de originele manier waarop ze ‘Paniek’ tot bij de lezer brengt, doet alleen maar hopen dat de inkt van haar pen nog lang niet is opgedroogd.

4,5 kraaien!