Vissen praten niet van Tine Bergen

Titel: Vissen praten niet

Auteur: Tine Bergen
Uitgeverij: Vrijdag

Recensie door Lisa 
Waardering 4,5 kraaien

Korte inhoud:

Op een donderdagmorgen eind augustus staat de politie bij Flo aan de deur. Ze wordt verdacht van moord op David De Vadder, de vader van een van de kleuters uit haar klas. Flo wordt meegenomen voor een gesprek over de voorbije zomer. Een gesprek over blauwe plekken op kinderruggen, temperamentvolle vakantieliefdes, chocolade en doodsbedreigingen over de babyfoon. Een gesprek dat niet alleen haar leven maar ook dat van heel wat anderen onherroepelijk zal veranderen. Flo leert wat ze eigenlijk al wist: dat er ergere zaken zijn dan van moord verdacht worden. Een gesprek dat uiteindelijk vooral gaat over wat niet wordt gezegd. Want vissen praten niet.

Mijn mening

Vissen praten niet is toch wel een van de mooiste titels van het afgelopen jaar te noemen. Origineel, valt op en je vraagt je vooral af ‘Wat zouden die vissen te vertellen hebben wanneer ze wél konden praten?’

Als je denkt dat de titel een gimmick is en er verder geen enkele vis meer in voorkomt, denk maar opnieuw. Er is wel degelijk een reden voor die titel, net zoals er redenen zijn voor alle lijntjes waarnaar gretig gehengeld kan worden.

Het hoofdpersonage Flo is een intrigerende persoonlijkheid die je mondjesmaat leert kennen doorheen het hele boek. Je weet aanvankelijk nauwelijks wie ze is, maar naarmate het verhaal – en dus ook haar voorgeschiedenis - vordert, begin je een heel duidelijk inzicht te krijgen in haar en hoe zij in elkaar steekt. Dit maakt dat je als lezer zo diep meegaat in haar hele leefwereld, dat je ook met haar meeleeft.

Er zijn verschillende prangende en harde verhaallijnen in het boek, van een mogelijke beschuldiging van kindermishandeling tot de machteloosheid van de persoon (Flo) die dit probeert aan te kaarten, maar door niemand geloofd wordt. Omdat je het verhaal volgt vanuit haar redeneringen, moet je je af en toe wel de vraag stellen of ze wel een betrouwbare verteller is.

Gerucht na gerucht volgt elkaar op, tot je als lezer met zoveel vraagtekens zit over de waarheid van die geruchten, dat het geheel een beladen gevoel mee krijgt. De onderhuidse spanningen zijn voelbaar aanwezig op elke pagina, waardoor je ademloos mee volgt hoe het allemaal zal eindigen.

Vissen praten niet is meeslepend, gevoelig, intens en sterk verteld door een auteur die al meermaals heeft bewezen dat ze er staat. Zowel als jeugdauteur als thrillerauteur die het niet moet hebben van bloederige scènes of harde actie, bewijst ze dat ze terecht genomineerd werd voor de Hercules Poirot-wedstrijd van 2019. Ze had dit wat mij betreft gerust mogen winnen.

4,5 kraaien.

Win de nieuwe Sterre Carron! GESLOTEN

 Onlangs verscheen het 14e deel over Rani Diaz, het hoofdpersonage in de boeken van Sterre Carron. De echte fans hebben natuurlijk allang het boek in huis. Dus voor de mensen die wel eens willen weten wie die Rani Diaz is of waar de fans zoveel reclame voor maken, nu de kans om het nieuwste boek te winnen.

Eerst even waar Infinitum overgaat:

Op een nacht vindt Tess Van Ost op het zitje van de schommel in de tuin een gevleugelde zandloper. Tess schrikt want zij weet wat dit betekent…
Er is iets vreemds aan de hand met Quinn, Tess' oudste dochter. Het gedrag van het jonge meisje is de laatste tijd erg veranderd. Ze verwaarloost steeds meer haar schoolwerk en ziet er ongelukkig uit. Nog voor de mensen in haar omgeving goed en wel in de gaten hebben wat er aan het gebeuren is, verdwijnt Quinn spoorloos.
Wanneer het team van Rani Diaz wordt ingeschakeld om de ware toedracht rond de mysterieuze verdwijning van Quinn te achterhalen, botsen de speurders op een muur van stilzwijgen. Het lijkt wel alsof iedereen in het gezin geheimen heeft. Wanneer Tess' andere kinderen gevaar lopen, weet Rani dat ze door onzichtbare krachten wordt tegengewerkt. Zal ze de ware toedracht achterhalen of blijft ze als een spin vasthangen in het uitzichtloze web van geheimzinnigheden?

Een beetje vrolijke vraag vandaag zonder je door te sturen naar oude recensies van vorige boeken: we doen  een foto vraag.
Welke blogger en welke twee Vlaamse auteurs zie je op de foto? De ene auteur lijkt mij niet zo heel moeilijk.

Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Infinitum

Wordt wel ook even lid van de besloten facebookgroep Thrillerlezers. Besloten houdt in dat je toegelaten wordt als je je aanmeldt. Om het je makkelijk te maken is hier de link:
Groep facebook



Het boek is al onderweg naar Anja Bielaers

Daar is nummer 3 Louise

Vandaag komt het 3e boek van Anne-Laure Van Neer uit. Een Vlaams auteur met een hele specifieke stijl van schrijven, wat enthousiaste reacties oproept, maar soms ook wat mindere. Het zijn thrillers met een aparte stijl van humor, waar ik elke keer erg van geniet en die ik zeker aanraad eens te proberen. 


Waar gaat Louise over?

'Huurster gevraagd voor goedkoop appartement, in ruil voor hulp in huis.'

De advertentie leek zo perfect. Anne-Laure is hoogzwanger, hormonaal labiel en heeft net ontdekt dat haar vriend de term monogamie nogal ruim interpreteert. 
Alles wat ze wil is een veilig nest voor haar baby, dus trekt ze in bij Louise en haar dementerende man Roger. Net wanneer ze haar leven en hormonen weer in de hand heeft, vindt ze in een lade een verborgen manuscript. Het schetst een misdaadverhaal met in de hoofdrol Roger, Louise en een lijk dat maar niet wil verdwijnen.
Is dit huis wel veilig?

Vandaag uit

Lissabon wordt opgeschrikt door een aantal gruwelijke moorden. De angstpsychose onder de bevolking neemt toe en de opluchting is groot wanneer er een verdachte wordt aangehouden. Tegen elk advies in besluit de jonge advocate Kirsten Hartogs om zijn verdediging te voeren. Die beslissing heeft verstrekkende gevolgen. Bovendien daagt er een nieuw gevaar op: een schaduw uit haar verleden.
Intussen is een tienermeisje al maandenlang vermist. De verdachte ontkent dat zij een van zijn slachtoffers is. Maar wat als hij hoog spel speelt, met een mensenleven als inzet?

Actie 29 GESLOTEN

De zomer barst in alle hevigheid los, maar hoofdinspecteur Rani Diaz heeft geen tijd om van de zon te genieten. Als er een meisje uit het
ziekenhuis verdwijnt, is iedereen in rep en roer. Er wordt met man en macht naar het kind gezocht. Kort daarna meldt een vrouw dat haar verloofde vermist wordt. Twee cases, één dader? Wat drijft deze obsessieveling? Lukt het Rani en haar team om de puzzel compleet te krijgen voor er meer slachtoffers vallen?

Welke opleiding volgde Sterre Carron vroeger? Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Sterre

NB: Het boek wordt persoonlijk voor de winnaar gesigneerd

Winnaar: Nicole van Gossem

Winactie 20 GESLOTEN

Na een personeelsfeestje belandt Sigrid ongepland in een rendez-voushotel met haar baas, Nick. Het wordt een gênante avond die ze zo snel mogelijk wil vergeten. Tot een opsporingsbericht haar doet beseffen dat zij en Nick getuigen zijn in een verdwijningszaak. 
Nick, gelukkig getrouwd, weigert elke medewerking. Sigrid zet door, maar de politie wimpelt haar af. Wie gaat er immers alleen naar een rendez-voushotel? 
Wanneer ze ontgoocheld afdruipt, botst Sigrid op Guy Depreter, een uitgebluste flik die niets liever doet dan in de beerput roeren, al was het maar om zijn diepgewortelde frustraties af te reageren. Hij besluit haar te helpen. Wat Depreter opvist uit de drek is zo verdor ven dat hij niet alleen zijn langverwachte pensioen zal moeten uitstellen, maar moet vechten voor zijn leven. En voor dat van Sigrid.

Wat te doen?
Helaas overleed Deflo in 2018. Hoeveel boeken kan Van Halewijck, zijn laatste uitgeverij, nog uitbrengen? Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com

Winnaar: Tamara de Cubber

Rusteloos van Damen en Vandermeeren

Titel: Rusteloos

Auteurs: Hilde Vandermeeren – Walter Damen

Uitgeverij: Van Halewijck

Publicatiedatum: september 2018

Recensie door Martijn

Waardering: 4 kraaien

Hilde Vandermeeren hoeft nog weinig uitleg te krijgen.  Ze is al jaren bezig als auteur, eerst vooral gespecialiseerd in prachtige kinderboeken, om zich vervolgens op thrillers te werpen. Zo bouwde ze op zeer korte tijd een trouw publiek op dat haar intussen ook al jaren volgt.

En terecht ook: vorig jaar won ze terecht de Hercule Poirot-prijs met het ijzersterke Schemerzone, maar dat was bijlange na niet haar enige goede boek. Vandermeeren is ongetwijfeld een naam die nog veel zal terugkomen in de komende jaren.

Rusteloos is het resultaat van een samenwerking met strafpleiter Walter Damen, een man die in het verleden oa Moord op de Boekenbeurs pende (ook in samenwerkingsverband toen, met Jan Geerinck.

Toen Vandermeeren benaderd werd door de uitgever om met Damen in zee te gaan, aarzelde ze ook niet. Het resultaat wordt dus een spannend drieluik, die begint met Rusteloos.

Korte inhoud:

Kirsten is een jonge strafpleitster die voor een gerenommeerd advocatenkantoor in Lissabon werkt. Wanneer de dochter van een Portugese partijvoorzitter vermist wordt, krijgt Kirsten haar eerste grote strafzaak. Ze verdedigt een Vlaamse projectontwikkelaar die verdacht wordt van betrokkenheid bij deze verdwijning. Volgens de publieke opinie is hij schuldig en de druk van de media is enorm. Haar cliënt houdt zijn onschuld vol, maar is hij te vertrouwen? Een onderzoeksjournalist ontdekt feiten die een nieuw licht werpen op de zaak. Sommigen hebben er alles voor over om de waarheid te verbergen. Zelfs moord. Er staat veel op het spel. Wie wint en wie verliest?

Net als bij haar eerdere thrillers grijpt Vandermeeren je meteen bij de keel door ijzersterk te starten en niet meer los te laten. Dat gevoel dat je meteen bij de zaak betrokken wordt, blijft doorheen het boek sterk aanwezig. Ook de onderhuidse spanningen waar ze zo sterk in is, blijven in het boek duidelijk aanwezig. De personages, vooral Kirsten, zijn sterk uitgewerkt, waardoor je ook voeling met hen hebt.

Toch is dit boek ook iets anders dan haar anderen. Je merkt dat het om een samenwerking met een ander auteur gaat en dat daardoor de nuances van beide persoonlijkheden voelbaar zijn. De gerechtelijke procedures omtrent de zaak zijn duidelijk van de hand van Damen, terwijl Vandermeeren vooral verantwoordelijk is voor de spannende elementen.

Het prachtige Lissabon komt uitgebreid aan bod, zonder dat het teveel wordt. Je krijgt gewoonweg zin om het vliegtuig te nemen en er even een bezoekje te gaan brengen.

De schrijfstijl is ook licht aangepast tegenover haar andere werken, net door die samenwerking. Dit merk je in kleine nuances en beschrijvingen, voornamelijk ook door de beschreven procedures en concept van het verhaal. Vandermeeren schrijft meestal een ander type van thriller.

Conclusie: Rusteloos was niet mijn favoriete Vandermeeren boek, maar ik heb er zeker van genoten. Het is een sterk begin van een trilogie die ongetwijfeld zijn niveau zal behouden. De lat werd hoog gelegd, maar er is zeker nog ruimte voor groei. Ik kijk alvast uit naar het vervolg!

4 kraaien voor deze mooie thriller

Op de thee met Jan Van der Cruysse

Deze week hebben wij Jan van der Cruysse op de thee.
Wie is deze auteur?
Jan Van der Cruysse (Brugge, 13 juli 1960) is een Belgisch communicatieadviseur en een Vlaams schrijver van misdaadromans. Hij werkte gedurende twintig jaar als woordvoerder bij Brussels Airport. Op zijn55e bedacht hij eens een boek te gaan schrijven en dat werd Bling Bling 1. Met dit boek won hij en de Hercules Poirotprijs, de Diamanten kogel en de Nederlandse Schaduwprijs. Daarna verschenen Bling Bling 2 en Bling Bling 3. Nu is de auteur druk bezig met zijn volgend manuscript.


Vraag 1
Als je onsterfelijk zou zijn voor 1 dag, wat zou je dan doen?

Ik geloof niet in onsterfelijk. Als we met zijn allen al eens gewoon zouden doen wat we moeten doen… 

Vraag 2
Hoe denk je dat een schrijver jou zou beschrijven in een roman?

Dat laat ik aan de fantasie van de schrijver over. Ik zou het ook niet pikken als een van mijn karakters zich zou beginnen moeien met de manier waarop ik over hem/haar schrijf.

Vraag 3
Lukt het jou om een dag je telefoon uit te zetten?

Telefoon was jaren lang een stuk van mijn leven als woordvoerder, en is het nog steeds. Ik ben geen mail/messenger/whatsapp/snapshat/sms mens, ik ben een ouderwetse telefoonmens. Liever zonder tv, of zonder schoenen. Toch komt voor elk van ons de dag dat we hem definitief moeten afzetten. En op die dag zal net die telefoon het minste zijn van al onze zorgen. Dus zolang het nog kan: feel free to call. 

Vraag 4
Van welke kleine dingen geniet jij het meest?

Alles (koffie, whiskey, sake, …) met een ronde, wat nootachtige of rokerige afdronk. Een vulpen. Noordzeegarnaal. Zoute chocolade. Poezen bij de kachel. Vinylplaten. Het gedruis van overslaande golven op het strand. Zwoele zomerwind. Ijskoude cola. Het knerpende geluid van sneeuw onder mijn schoenzolen. De geur van een pas gedrukt boek.

Vraag 5
Wat is het ondeugendste dat je vroeger hebt uitgespookt?

Dat zal ik jullie niet vertellen. (Stel je voor! Als je in mijn boeken leest wat ik allemaal wél durf vertellen…!)

Salami van Rudy Soetewey

Titel: Salami

Auteur: Rudy Soetewey

Uitgeverij: Vrijdag

Publicatiedatum: oktober 2018

Recensie door Martijn

Waardering: vier kraaien 

De naam Rudy Soetewey zegt je mogelijk iets, of niets. De man heeft een naam waarvan je denkt ‘Die kwam ik al eens tegen, maar waar ook weer?’

Het feit dat je hem wellicht wel ergens hebt tegengekomen, is een goed teken. En dat mag ook wel. Soetewey is al jaren bezig als Vlaams thrillerauteur, met een rij sterke titels achter zijn naam.

In oktober verscheen het boek ‘Salami’ met op de cover een … salami.

Nota: over deze cover is al behoorlijk wat gesproken online, omdat die er niet al te smakelijk uitziet volgens sommigen en intrigerend, volgens anderen. Laat je zeker niet afschrikken als je er niet van houdt!

Het verhaal:

Bart Colenbunders is de zoon van een recent overladen detective. Hij noemt zich klusjesman en stelt zich ook zo voor aan de ongure man die hem inhuurt, voor wat verdacht veel op een detectivezaak lijkt.

De louche man legt het verhaal heel eenvoudig voor: Zoek een verdwenen uitvinding, gestolen door een laborante en ontvang een smak geld wanneer je de opdracht vervult. Snuggere Bart beseft uiteraard meteen dat er iets niet klopt aan het hele verhaal en gaat daarop prompt op zoek naar de desbetreffende laborante, die de dochter van een slager blijkt te zijn.

Tijdens zijn bezoek aan de slagerij van haar vader vertelt zij hem doodleuk dat de uitvinding een revolutionair medicijn is dat de wereld gaat veranderen. Alleen, wanneer ze hem het doorschijnende goedje wil tonen, blijkt dat vaderlief dat per ongeluk heeft verwerkt in een … u raadt het al: salami.

Meteen volgt er een race tegen de tijd (want wat als men die salami verorbert??) om de juiste salami, en dus ook het geheimzinnige goedje, te vinden. Wat volgt is een opeenstapeling van gebeurtenissen die van het ene grappige conflict naar het andere leiden. Memorabel is hierbij een huwelijk waar … wel, ik zeg niets.

Salami leest vlotjes weg, waardoor je nauwelijks beseft dat de tijd én de pagina’s voorbijvliegen. Denk aan droge humor, doorspekt met nog meer droge humor en gebeurtenissen die in vroegere slapstick films gebruikt hadden kunnen worden, en je hebt Salami.

Het boek wordt soms als thriller omschreven, maar dat was het in mijn ogen niet. Daarvoor is het onderwerp en de afhandeling te lichtvoetig. Wat het wel is, is een knap geschreven boek met een ludieke insteek die je meevoert voor een aantal uren leesplezier. Ook is het boek erg Vlaams geschreven, wat voor Nederlanders mogelijk wat wennen is.

Salami mag je zeker toevoegen aan je leesplank voor dit najaar. Je zult ervan genieten, tot de laatste beet.

4 kraaien

Niets erger dan spijt van Jos Pierreux

Auteur: Jos Pierreux

Titel: Niets is erger dan spijt

Uitgeverij: Vrijdag

Publicatiedatum: mei 2018

Recensie door Martijn

Beoordeling: 2,5 kraai

Jos Pierreux is misschien wel een van de Vlaamse nobele onbekende auteurs, ook al heeft hij reeds verschillende boeken gepend rond het personage inspecteur Luk Borré.

De auteur, geboren in 1957, schreef aanvankelijk verschillende kortverhalen, vooraleer hij boeken begon te schrijven. Momenteel spitst hij zich daar volledig op. Hij gebruikt als setting Knokke, een locatie die hem nauw aan het hart ligt.

Pierreux werd voor de vierde keer genomineerd voor de Hercules Poirot-prijs met zijn werk. Hij heeft helaas nog geen trofee in de wacht mogen slepen.

Najaar 2015. Niveau 3 terreurdreiging is van kracht in België na de aanslagen in Parijs. In Knokke worden twee tienermeisjes verkracht door een aanrander met opvallend tatoeages. Inspecteur Borré wordt belast met hun zaak, maar hij lijdt tegelijkertijd onder persoonlijke zogen nadat zijn hoogbejaarde moeder wordt opgenomen in het ziekenhuis. Ondanks het feit dat hij nauwelijks contact heeft met haar, vraagt zij zijn steun om haar euthanasieverzoek te laten doorgaan. Dan wordt Borré beschoten zodra hij het ziekenhuis verlaat.

Net als in alle andere boeken met Borré, wordt zijn verhaal verteld met een sarcastische ondertoon, waar je aan moet wennen, zeker als je de eerste keer zijn boeken leest, wat bij mij zeker ook het geval was. Vlaamse auteurs ben ik wel gewoon te lezen, maar bij Pierreux kostte het me even tijd om erin te komen.

Het boek behandelt drie belangrijke thema’s: verkrachting, euthanasie en familiale problemen, samengevoegd in een verhaal dat bijtend en vaak erg sarcastisch wordt verhaald. De schrijfstijl van Pierreux kan je het best recht voor de raap noemen, waarbij niets omfloerst wordt beschreven. Dit zal absoluut niet voor elke lezer weggelegd zijn, net als de zeer korte zinnen en het vaak ook erg directe taalgebruik dat uitgebreid aan bod komt en vaak ook irriteert.

Tegelijkertijd zijn de thema’s behoorlijk zwaar. Vooral de problemen rond euthanasie en de gespannen relatie tussen Borré en zijn moeder kunnen zo uit het dagelijkse leven geplukt worden. Het maakt van dit boek geen lichte lectuur en het doet je nadenken over je eigen familiale situatie en wat jij zou doen als je in die situatie zit.

Wat me erg stoorde was de relatie tussen Borré en zijn vrouw, die nauwelijks aan bod kwam en niet echt realistisch overkwam. Die relatie is niet echt gezond te nemen.

Deze punten samen zorgden ervoor dat ik het persoonlijk moeilijk had me te verdiepen in dit verhaal. Het voelde vaak te rauw aan en het taalgebruik lag me ook niet echt; bovendien kwam het erg afstandelijk over. De fans van Pierreux, zij die dit gewoon zullen zijn van hem, zullen er zeker niet om malen.

Het boek kende geen verrassingen naar het einde toe, met een conclusie die je niet omverblies. Pierreux is zeker een man met een schrijverstalent en zal zijn schare lezers ongetwijfeld een groot plezier doen met dit boek. Maar, zoals gezegd: het is niet voor iedereen bestemd.

Totaalsom: 2,5 kraaien

Rusteloos van Damen & Vandermeeren

Titel: Rusteloos

Auteurs: Damen & Vandermeeren

Uitgeverij: Van Halewijck

Publicatiedatum: September 2018

Recensie door Karin

Waardering: 4 kraaien

         

Wat vond ik van de cover ?

Ik heb een vooruit-exemplaar mogen lezen, in pdf, dus de cover heb ik maar even opgezocht. Een vrouwenfiguur in donkere straten in een historische stad, gaat er een zekere dreiging van uit ? Sowieso denk ik dat het boek opvalt in de handel. Alleszins zou het boek zeker en vast mijn aandacht trekken zodat ik het zou oppakken om er meer over te weten te komen.

Wat verwacht ik van tevoren ?

Ik ben fan van de boeken van Hilde Vandermeeren en haar thrillers die meestal gebaseerd zijn op een min of meer onbekend medisch thema. Ik vermoed dat er aan elk van die boeken dan ook een zeer uitgebreide research vooraf gaat, en dat bewonder ik wel. Verder spelen haar boeken meestal in het buitenland, en hebben ze daardoor voor mij een internationale uitstraling, ben best wel trots op mijn landgenote J. Voor mij zijn de verwachtingen dan ook hoog gespannen voor deze samenwerking tussen schrijfster en advocaat. Gaat het boek in dezelfde stijl zijn als de andere boeken van Vandermeeren, komt er een mooi plottwist ?

Mijn recensie :

De van oorsprong Vlaamse Kirsten heeft zich als advocate gevestigd in de Portugese hoofdstad Lissabon, ze werkt als een van de jonge advocates bij een gerenomeerde firma en is verloofd met Tomás. Als de dochter van een politicus verdwijnt en de hoofdverdachte een Vlaamse aannemer in Lissabon blijkt te zijn, wordt Kirsten als advocate van deze verdachte aangewezen. 
Het verhaal wordt vanuit 2 standpunten verteld, dat van Kirsten als advocate, en vanuit het oogpunt van onderzoeksjournalist Miguel. Naast de verhaallijn rond de verdwijning van Mariana speelt ook nog het verleden van Kirsten en de relatie tussen Kirsten en Tomás.

Soms ontpopt een gerucht zich tot een mythe. En soms is het goed om mythes in stand te houden.

Het boek is voor mij meer een politieverhaal dan  een thriller, maar dan zonder het politie-aspect, en wel vanuit de invalshoek van de advocaten van de verdediging en de journalist, en dat is ook weer zo eens iets anders. Ik ergerde me wel een beetje aan het feit dat Kirsten zo weinig aandacht heeft voor haar moeder, hoewel je duidelijk merkt dat die met iets zit. Gelukkig zet zich dat naar het einde van het verhaal min of meer recht.  Naar mijn gevoel kabbelt het boek op een gezappige manier voort naar een goed uitgewerkte ontknoping, maar de eerlijkheid gebiedt me toe te geven dat ik de laatste 15 hoofdstukken in 1 ruk heb uitgelezen, en daardoor een dezel van miijn nachtrust ergens ben kwijtgespeeld.

Doden kunnen altijd wachten, het zijn de levenden die iets goed te maken hebben.

Het laatste hoofdstuk is dan ook een gigantische cliffhanger naar deel 2 van deze trilogie, en ik vind het altijd prettig als een boek op het einde nog zo’n boost krijgt. Vooral omwille van die ontwikkeling op het einde kijk ik dan ook met plezier uit naar het vervolg !

Het boek is geen typische Hilde Vandermeeren, en dat vind ik op zich een beetje jammer, maar al bij al is het toch een mooie samenwerkingen tussen 2 topmensen in hun vakgebied.  Ik geef ‘Rusteloos’ met plezier een dikke 4 kraaien !

Verslag leesclub Preta van Sterre Carron

Namens Uitgeverij Witsand en Sterre Carron mochten wij een leesclub rondom Preta houden. Daar de jarenlange ervaring leert dat lange en vooral langdradige verslagen van leesclubs elders weinig gelezen worden, houden wij het aantal deelnemers beperkt. Voor jullie nu een kort en enthousiast verslag van deze geslaagde leesclub.

De deelnemers waren: 
Dirk de Wolf
Lies Schikan
Lydia Buist
Stefanie Tijnagel
Kelly Illegems
Francine Eijer Espkamp
Astrid Heijnen

Ook de auteur zelf nam deel aan de leesclub en beantwoordde enthousiast alle vragen die op haar werden afgevuurd.
Ieder hartelijk bedankt voor de inzet. En de uitgeverij natuurlijk voor het beschikbaar stellen van de boeken.

De start van de leesclub was wat rommelig te noemen, zo haalde een van de deelnemers, Dirk zijn exemplaar op tijdens de boekpresentatie en was al klaar met lezen toen alle Hollanders het boek in de bus kregen. De Vlamingen moesten zelfs nog langer wachten.
Desalniettemin raakten de lezers tijdens de bladzijdes omslaan van Preta enthousiast





*Wat verwachtte men voor het lezen?

Lydia Buist: Ik verwacht wederom een boek met het nodige vuurwerk. Ik ben wel nieuwsgierig naar het woord Preta wat daar de betekenis van is. Ik denk dat ook stoppen met lezen en bv even iets anders doen geen optie is.

Lies Schikan: Ik heb niet al haar boeken gelezen. Ik ga er van uit dat het een spannend verhaal is waar ik in meegezogen wordt en alles om me heen vergeet en niets hoor.









*Tijdens het lezen van het boek, kwamen er alleen nog maar hele enthousiaste reacties:

Dit zijn er enkele: Dirk De Wolf gaf aan dat het boek als een trein leest en "als je al wat vertrouwd bent in Mechelen herken je sommige winkels of straten."

Astrid Heijnen: "Ik ben net begonnen omdat Preta te laat was om mee te gaan naar Griekenland. Gister bij terugkomst gelijk begonnen met lezen. Stoppen met lezen is moeilijk maar er moet ook gewerkt worden."

Stefanie Tijnagel Claessens : "De 100 pagina's al voorbij. Ik ga even opzij zetten voor ik het te snel uit ga hebben. Wat een goed boek zeg!"
Stefanie kreeg het boek een stuk later , omdat het met de Vlaamse post wat zijweggetjes nam en uiteindelijk had de postbode er een soort puzzelpakket van gemaakt. Ze liep daarna met het boek knuffelend tegen haar borst door het huis.

Lies Schikan: "Ik geniet van dit boek. Nog 40 bladzijden te gaan. Moest gisteravond stoppen want de slaap was dichterbij dan het einde van het verhaal."

*Ook hadden de deelnemers heel wat te vragen aan Sterre Carron. Een paar benoem ik hieronder.

Dirk De Wolf vraagt: Is het niet moeilijk om zo af en toe uit de personages te komen en die cursieve tekst te schrijven ?
Sterre Carron antwoordt: die cursieve teksten zijn voor mij het makkelijkst omdat je in de ik-persoon schrijft en ik kan dan mijn gevoelens meer 'echt' beschrijven ;)

Francina Eijer-Epskamp vraagt waar Sterre haar inspiratie vandaan haalt?
Waarop Sterre vertelt: door iets te zien of te horen, soms door een artikel in de krant te lezen of door een programma op de televisie (Matsya bv. ;)) of er flitst me iets te binnen waarvan ik denk daar wil ik over schrijven. Met Preta werd getriggerd door iets wat ik zag op televisie en een ander deel van het boek was op vraag van de uitgever.


Lydia had de volgende vraag: Ik heb al je boeken gelezen en vind ze keigoed. Het lijkt mij als een boek veel sterren krijgt, het best lastig is om bij het volgende boek die lijn vast te houden. Heb je weleens dat je opeens wakker schrikt en denkt waar is pen en papier dit moet ik noteren. Laten de personages jou ook weleens met rust ?
 "Nee, ik word niet wakker om iets te noteren :)", antwoordt de auteur. " Momenteel laten de personages me met rust (het plot is klaar), dus ze moeten me even rust gunnen."


Lies Schikan vraagt: Waar je ook bent .... waar je ook heen gaat ..... je gedachten ..... je ideeën..... heb je altijd pen en papier bij de hand om van alles op te schrijven of kan je dat ook goed opslaan in je geheugen?
Sterre vertelt: nee, nooit! wat ik wel in een mapje steek is krantenartikels. Zo is er een scene in 'Preta' die gebaseerd is op een krantenartikel, zo eentje waar ik bijna van achterover sloeg toen ik het las.

 Stefanie:Wat is je gevoel als je boek net uit is en je hebt het boek voor de eerste keer in je handen.
"Stefanie, het enige wat ik dan doe is eraan ruiken en het bekijken. Ik kijk nooit naar de inhoud uit angst om fouten te vinden en geloof me het doet raar om je eigen tekst in boekvorm te lezen. :)", antwoordt Sterre

*Wat vonden alle deelnemers toen zij Preta uithadden en welk cijfer gaven ze het boek?

"Wat een prachtig verhaal" zegt Lies en :
'" Ik ga op zoek naar de voorgaande boeken, die verdienen het om ook gelezen te worden."
Ze beoordeelt Preta met 5

Lydia:"Het eerste wat ik dacht wauw! en baalde dat ik hem uit had. Ook boek 10 is geweldig. Hij is wederom keigoed."
Lydia beoordeelt het boek met 4,5

Astrid: "Kortom genoeg ontwikkelingen, genoeg verdachten maar het wordt pas op het eind duidelijk wie wat gedaan heeft. Dit 10de boek van Sterre Carron is een absolute aanrader, spannend tot het eind."
Vijf gaf Astrid het boek


" Ik vond de climax naar het einde echt mega spannend, ik had een heel ander iemand in mijn hoofd, precies zoals de mol waar je telkens de verkeerde voor ogen hebt.", zegt Stefanie en geeft een 4,5

Dirk: " De ontknoping is heel spannend en zoals het een thriller een goed maakt is de afbouw , na de finale, heel mooi. wat ook op valt bij de boeken van Sterre is dat de sex niet expliciet is en zeker maar met mate te lezen zijn en ook functioneel is . Het is gewoon weer een kanjer die smaakt naar meer."
Hij geeft het een volle vijf

Kelly: "Het verhaal lees erg vlot op een 4 dagen had ik die uit. 
Top verhaal. Doe zo verder!"
Een mooi 4,5 geeft Kelly het verhaal

Francine was de enige van de club lezers die niet laaiend enthousiast was en wel om de volgende reden:
"Het plot van de verhaallijn over Sammy was  weer reuze spannend en duidelijk, maar de verhaallijn over Lux is me wat onduidelijk. Ik vond dit daarom niet echt het beste boek van Sterre, maar dat kan gebeuren. Haar andere negen boeken vond ik wel goed."
Toch gaf zij Preta nog een 3,5

Het eindcijfer komt daardoor uit op een vette 4,5 kraai voor boek nummer tien van Sterre Carron

Wat vond Sterre zelf van de leesclub?

Ik was super blij dat Inki een leesclub met ‘Preta’ wilde organiseren en dat mijn uitgever hiermee akkoord ging. Bedankt hiervoor.

Ik wil alle deelnemers bedanken voor hun inzet, geduld en commentaren.

Het is altijd spannend te wachten op hun verdict, maar omdat de leesclub zo goed opgevolgd wordt, kon ik (bijna) iedere dag hun reacties lezen.

Het doet me enorm veel plezier dat jullie van ‘Preta’ genoten hebben en vergeet niet… de puntjes van kritiek neem ik mee naar nummertje elf.

In de leesclub schreef ik dat ik jullie ging missen en dat kwam recht vanuit mijn hart.

We waren net een grote familie die meerdere malen per week bij elkaar op visite gingen.

Bedankt voor alles, lieverds en hopelijk tot in het najaar…

Nog een fijne zomer toegewenst.

Liefs,

Sterre