Wraak als leidraad

Titel: Mazzelaar
Auteur: Benny Baudewyns
Uitgeverij: Uitgeverij Vrijdag
Publicatiedatum: mei 2020
Recensie door: Anita
Kraaien: 4,5

Benny Baudewyns, van opleiding leraar wetenschappen – economie, was in een vorig leven actief als begrafenisondernemer. Reeds heel wat jaren terug kreeg de schrijfmicrobe hem te pakken.

‘Mazzelaar’ is in Vlaanderen niet echt een veelgebruikt woord. De mooi glanzende cover geeft vóór het lezen weinig of niks prijs. Het verband tussen titel en cover? Een mysterie. Het was dus met grote nieuwsgierigheid dat ik het boek indook.

Een weddenschap tussen drie mannen op zoek naar verstrooiing kent een nare afloop.

Een jaar later betekent de vermissing van een geit het begin van een reeks misdaden met dodelijke afloop. Inspecteur Delcroix zet, met de steun van zijn overste, hoofdinspectrice Leotard, zijn schouders onder het onderzoek. Zijn droom, een B&B openen, moet even on hold.

Benny Baudewyns verstaat de kunst om zijn lezers van bij het begin te intrigeren. Waarom eindigt het verhaal van de drie mannen ‘Een jaar geleden’ zo abrupt? Waar zijn ze gebleven verderop in het boek? Wat kan een vermiste geit aan het verhaal toevoegen? Eén ding staat vast: er is iets groots op til.

Initieel afzonderlijke verhaallijnen komen mooi samen. Verbanden tussen personages worden duidelijk. Maskers en vermommingen worden afgeworpen. De auteur heeft een sterk plot uitgewerkt en doet bij de lezer de ene vraag na de andere rijzen. ‘Mazzelaar’ is een puzzel waarvan de stukjes één na één moeten worden omgedraaid en in elkaar gepast.

‘Mazzelaar’ is geen whodunitverhaal, maar geeft een goede inkijk in het misdadige en zieke brein van de dader. De ‘ik’-persoon is de ruggengraat van het verhaal. Zijn verleden geeft hij prijs onder de vorm van brieven (in een ander lettertype) en wordt met de lezer gedeeld door de psycholoog die de teksten met stijgende bezorgdheid en argwaan (voor)leest. Het heden en de actie zijn voor rekening van ‘ik’. Alle info samengevoegd geeft uiteindelijk een volledig beeld van de hoofdpersoon. Het personage is levensecht neergezet en laat de lezer niet onverschillig. Ik vind het ook heel verfrissend dat de schrijver de ‘glansrol’ volledig toekent aan de dader. In ‘Mazzelaar’ geen inspecteur van politie die gebukt gaat onder grote trauma’s. De dader daarentegen ...

De kracht van het verhaal zit in de actie die loopt over een tijdspanne van een week. Zijn verleden als begrafenisondernemer verschaft de auteur de nodige kennis over het reilen en zeilen op de openbare administratieve diensten. Brussel en omgeving heeft hij in zijn broekzak. Dat de actie de personages van Brussel over Málaga naar Gibraltar brengt, is niet vreemd aan het feit dat Andalousië, Zuid-Spanje de nieuwe thuis is van de auteur. Op de scooter, met de auto, per boot of met het vliegtuig, het verhaal en de personages zijn steeds in beweging. Het tempo ligt hoog; het plot is met veel vaart geschreven. De spanning is altijd aanwezig: onheil ligt steeds op de loer. De ‘ik’-persoon belooft grote actie. Plottwist na plottwist. Geen enkel saai moment. Je houdt je adem in. Gevolg: je wil steeds maar doorlezen. Niet goed voor je nachtrust!

Benny Baudewyns beschikt over een vlotte pen. Geen overbodige uitweidingen. Altijd to the point. Zo nu en dan verrast de schrijver met een leuke passage:

p. 212 ‘’Ik denk dat hij de badge wilde verbranden’. Delcroix knikte. ‘Zou wel eens kunnen. Een symbolische daad? Hier word ik ongemakkelijk van. Hij lijkt zijn bruggen achter zich te verbranden. Verdomme, hij neemt dat letterlijk.’’

Het gebruik van verschillende lettertypen, handschriften, doorhalingen en onderlijningen voor en in brieven, agenda’s, aantekeningen, … verrijkt de leeservaring.

De acties, de personages, de locaties, de schrijfstijl … het boek leest als een film. Wie oh wie zou het verknipte hoofdpersonage een gezicht kunnen geven op het grote scherm? Benny Baudewyns ziet in Matthias Schoenaerts alvast de geknipte persoon. Ik ben het met hem eens!

Rusteloos van Damen en Vandermeeren

Titel: Rusteloos

Auteurs: Hilde Vandermeeren – Walter Damen

Uitgeverij: Van Halewijck

Publicatiedatum: september 2018

Recensie door Martijn

Waardering: 4 kraaien

Hilde Vandermeeren hoeft nog weinig uitleg te krijgen.  Ze is al jaren bezig als auteur, eerst vooral gespecialiseerd in prachtige kinderboeken, om zich vervolgens op thrillers te werpen. Zo bouwde ze op zeer korte tijd een trouw publiek op dat haar intussen ook al jaren volgt.

En terecht ook: vorig jaar won ze terecht de Hercule Poirot-prijs met het ijzersterke Schemerzone, maar dat was bijlange na niet haar enige goede boek. Vandermeeren is ongetwijfeld een naam die nog veel zal terugkomen in de komende jaren.

Rusteloos is het resultaat van een samenwerking met strafpleiter Walter Damen, een man die in het verleden oa Moord op de Boekenbeurs pende (ook in samenwerkingsverband toen, met Jan Geerinck.

Toen Vandermeeren benaderd werd door de uitgever om met Damen in zee te gaan, aarzelde ze ook niet. Het resultaat wordt dus een spannend drieluik, die begint met Rusteloos.

Korte inhoud:

Kirsten is een jonge strafpleitster die voor een gerenommeerd advocatenkantoor in Lissabon werkt. Wanneer de dochter van een Portugese partijvoorzitter vermist wordt, krijgt Kirsten haar eerste grote strafzaak. Ze verdedigt een Vlaamse projectontwikkelaar die verdacht wordt van betrokkenheid bij deze verdwijning. Volgens de publieke opinie is hij schuldig en de druk van de media is enorm. Haar cliënt houdt zijn onschuld vol, maar is hij te vertrouwen? Een onderzoeksjournalist ontdekt feiten die een nieuw licht werpen op de zaak. Sommigen hebben er alles voor over om de waarheid te verbergen. Zelfs moord. Er staat veel op het spel. Wie wint en wie verliest?

Net als bij haar eerdere thrillers grijpt Vandermeeren je meteen bij de keel door ijzersterk te starten en niet meer los te laten. Dat gevoel dat je meteen bij de zaak betrokken wordt, blijft doorheen het boek sterk aanwezig. Ook de onderhuidse spanningen waar ze zo sterk in is, blijven in het boek duidelijk aanwezig. De personages, vooral Kirsten, zijn sterk uitgewerkt, waardoor je ook voeling met hen hebt.

Toch is dit boek ook iets anders dan haar anderen. Je merkt dat het om een samenwerking met een ander auteur gaat en dat daardoor de nuances van beide persoonlijkheden voelbaar zijn. De gerechtelijke procedures omtrent de zaak zijn duidelijk van de hand van Damen, terwijl Vandermeeren vooral verantwoordelijk is voor de spannende elementen.

Het prachtige Lissabon komt uitgebreid aan bod, zonder dat het teveel wordt. Je krijgt gewoonweg zin om het vliegtuig te nemen en er even een bezoekje te gaan brengen.

De schrijfstijl is ook licht aangepast tegenover haar andere werken, net door die samenwerking. Dit merk je in kleine nuances en beschrijvingen, voornamelijk ook door de beschreven procedures en concept van het verhaal. Vandermeeren schrijft meestal een ander type van thriller.

Conclusie: Rusteloos was niet mijn favoriete Vandermeeren boek, maar ik heb er zeker van genoten. Het is een sterk begin van een trilogie die ongetwijfeld zijn niveau zal behouden. De lat werd hoog gelegd, maar er is zeker nog ruimte voor groei. Ik kijk alvast uit naar het vervolg!

4 kraaien voor deze mooie thriller

Salami van Rudy Soetewey

Titel: Salami

Auteur: Rudy Soetewey

Uitgeverij: Vrijdag

Publicatiedatum: oktober 2018

Recensie door Martijn

Waardering: vier kraaien 

De naam Rudy Soetewey zegt je mogelijk iets, of niets. De man heeft een naam waarvan je denkt ‘Die kwam ik al eens tegen, maar waar ook weer?’

Het feit dat je hem wellicht wel ergens hebt tegengekomen, is een goed teken. En dat mag ook wel. Soetewey is al jaren bezig als Vlaams thrillerauteur, met een rij sterke titels achter zijn naam.

In oktober verscheen het boek ‘Salami’ met op de cover een … salami.

Nota: over deze cover is al behoorlijk wat gesproken online, omdat die er niet al te smakelijk uitziet volgens sommigen en intrigerend, volgens anderen. Laat je zeker niet afschrikken als je er niet van houdt!

Het verhaal:

Bart Colenbunders is de zoon van een recent overladen detective. Hij noemt zich klusjesman en stelt zich ook zo voor aan de ongure man die hem inhuurt, voor wat verdacht veel op een detectivezaak lijkt.

De louche man legt het verhaal heel eenvoudig voor: Zoek een verdwenen uitvinding, gestolen door een laborante en ontvang een smak geld wanneer je de opdracht vervult. Snuggere Bart beseft uiteraard meteen dat er iets niet klopt aan het hele verhaal en gaat daarop prompt op zoek naar de desbetreffende laborante, die de dochter van een slager blijkt te zijn.

Tijdens zijn bezoek aan de slagerij van haar vader vertelt zij hem doodleuk dat de uitvinding een revolutionair medicijn is dat de wereld gaat veranderen. Alleen, wanneer ze hem het doorschijnende goedje wil tonen, blijkt dat vaderlief dat per ongeluk heeft verwerkt in een … u raadt het al: salami.

Meteen volgt er een race tegen de tijd (want wat als men die salami verorbert??) om de juiste salami, en dus ook het geheimzinnige goedje, te vinden. Wat volgt is een opeenstapeling van gebeurtenissen die van het ene grappige conflict naar het andere leiden. Memorabel is hierbij een huwelijk waar … wel, ik zeg niets.

Salami leest vlotjes weg, waardoor je nauwelijks beseft dat de tijd én de pagina’s voorbijvliegen. Denk aan droge humor, doorspekt met nog meer droge humor en gebeurtenissen die in vroegere slapstick films gebruikt hadden kunnen worden, en je hebt Salami.

Het boek wordt soms als thriller omschreven, maar dat was het in mijn ogen niet. Daarvoor is het onderwerp en de afhandeling te lichtvoetig. Wat het wel is, is een knap geschreven boek met een ludieke insteek die je meevoert voor een aantal uren leesplezier. Ook is het boek erg Vlaams geschreven, wat voor Nederlanders mogelijk wat wennen is.

Salami mag je zeker toevoegen aan je leesplank voor dit najaar. Je zult ervan genieten, tot de laatste beet.

4 kraaien

De tragische eindes van Boris Bastarache

Boris is elf jaar en het dorp waar hij woont is door de Duitsers bezet. Elke dag komt het vriendengroepje van Boris bijelkaar en spelen ze verzetje. Ze proberen de Duitsers dwars te zitten, maar worden op een dag ook betrapt bij het proberen de spoorlijn te saboteren. Het loopt met een sisser af. Dan bedenkt Boris een geniaal plan, vindt hijzelf. Echter hier gaat iets gigantisch mis en dit is de opmaak tot alle andere bizarre gevolgen cq situaties in de verre toekomst.


Vanaf zijn jonge jaren lijkt zijn leven verweven met Leo. De andere vriendjes van toen verdwijnen van het toneel tot dat ze later bij terugkeer naar het dorp weer even in beeld komen. Zo kan Boris studeren op kosten van Leo zijn vader, zodat hij Leo kan helpen bij de studie. Hij leert daar  het echte leven kennen. Vooral de meisjes, waar hij graag "eentje met slanke benen en een vernuftig wit gezichtje wil".
Zo leert hij op een dag de liefde van zijn leven kennen, maar door zijn grote geheim komt er een bijzondere wijze een letterlijk einde aan deze liefde.
Dan trouwt hij en wordt door in het bedrijf van zijn schoonvader te starten een rijk man. Leo verdwijnt trouwens nu ook nooit heel ver uit het leven van Boris. En zorgt voor ongemakkelijke situaties.
Na pagina 130 komen er opeens stukken van politierapporten tussen de hoofdstukken door en denk je van waar gaat dit heen. Het zorgt voor een mooi afgerond, goed bedacht origineel en onverwacht einde.

Ik hou zo van de schrijfstijl van deze Koen Strobbe! Mooie filmische beelden vullen het verhaal en de veelvuldige gebruikte Franse woorden irriteren niet, maar geven juist meer kleur aan het verhaal. Valt bij Koen Strobbe voorheen altijd de term van Tarantino, dit keer vind ik het een ander soort verhaal. Echter wel een waanzinnig verhaal over een psychopaat die zo gek is als een deur. Voor de hele buitenwereld zit deze gekte verborgen onder een mooi charmant omhulsel. Koen Strobbe neemt je mee in het denken en doen van deze Boris. En, wat heel bijzonder is,  je kan deze Boris nog begrijpen ook. Dat het ene na het andere slachtoffer, als dominostenen lijken te vallen in het verhaal, kan je je voorstellen.  Nadat  ooit de eerste stap in de oorlog was gezet en zijn grote liefde verdween, kan hij bijna niet meer anders. Bizar bedenk je je hoe  je een psychopaat begint te begrijpen en nog bijna medelijden met deze gestoorde Boris gaat krijgen. Fascinerend!


De tragische eindes van Boris Bastarache is een boek met enorm veel onderhuidse spanning zoals een echt goede psychologische spannende roman behoort hebben. Het is absoluut -gelukkig niet zeg ik dan- geen mannen actieboek. Maar een boek waar je zelf meedenkt en je verbaast, maar ook heel vaak een grote grijns op je gezicht getoverd krijgt. Of zegt dat nu iets over mijn eigen psychopatische kantjes? De titel had mij trouwens bij de start iets in verwarring gebracht, maar was dus anders bedoeld dan het leek. Na het lezen, is het juist een perfecte titel.
Ik heb het boek bijna in 1 ruk uitgelezen. Het viel slecht weg te leggen. Probleem daarvan is alleen dat het nu weer wachten is op boek vier. Verdorie..

Ik geef dit boek 4,5 kraai
Ink